Imagine Filmfestival 2016 deel 3

Logo-Imagine

Imagine Filmfestival 2016: deel 3

In dit derde en laatste verslag van Imagine 2016 gaan we op heksenjacht in New-England, eindigt een Poolse bruiloft in bezetenheid, ervaren we een ongemakkelijk etentje met Michiel Huisman en dreigende sciencefiction in Texas.

Van 14 tot 24 april was het weer zover in het hippe Eye in Amsterdam: elf dagen lang was de verbeelding van kracht. De toeschouwer werd getrakteerd op een duizelingwekkend programma (film in, film uit!) vol duistere krachten, cyborgs, aliens en de post-Apocalyps. Het festival voor de genrefilmliefhebber, waarin ook dit jaar bewijst dat Imagine zich steeds meer op het snijvlak van arthouse begeeft. Hardcore gore naast verstilde zombiefilm. Hier volgen vier films die op zijn minst verwonderen.

door Suzan Groothuis

 

The Witch: zwarte magie, onschuld en kwaad smelten samen
De verwachtingen rondom The Witch zijn hooggespannen. Maar liefst vijf schedels in Schokkend Nieuws, het filmmagazine over horror, sciencefiction, fantasy, anime en cult. The Witch, voluit The Witch: A New-England Folktale is het debuut van Robert Eggers.

Wat direct opvalt zijn de prachtige vormgeving en de beklemmende sfeer. De film laat zien hoe een gezin een nieuw bestaan tracht op te bouwen in de bossen van New England, zeventiende eeuw. Verstoten van hun thuis vanwege de religieuze opvattingen van de vader. Het onheil blijft niet lang uit: plots verdwijnt hun pasgeboren baby. Waren het wolven of heksen? En heeft de oudste dochter er iets mee te maken?

De film bouwt zorgvuldig op naar een verontrustende climax, waarin zwarte magie, onschuld en het kwaad samensmelten. Met mooie rollen van Ralph Ineson en Kate Dickie, beiden bekend van hitserie Game of Thrones. Maar het is vooral Anya Taylor-Joy in haar rol van oudste dochter Thomasin, die imponeert met haar mengeling van puurheid en mysterie.

Het lukt Eggers de kijker mee te voeren in zijn duistere sprookje vol religieuze verwijzingen, waarbij het enige minpunt van de vertoning is dat er geen ondertiteling is en de dialogen in Oudengels moeilijk te volgen zijn.

 

Demon: huwelijksfeest gedrenkt in wodka
Meer duistere krachten zijn er in het Poolse Demon. Van een heel ander kaliber dan The Witch, waar de bossen plaatsmaken voor een joods huwelijksfeest gedrenkt in wodka. Wat een feestelijke plechtigheid zou moeten zijn, verwordt tot een feest vol rampspoed, regen en bezetenheid.

De jonge Piotr en Zaneta lijken een gelukkig jong stel, maar de grond rondom hun toekomstig huis herbergt een dode ziel die een uitweg wil. En zo krijgt de legende van de dubbyk, een geest die niet tot rust is gekomen, gestalte. Terwijl de bruiloftsgasten zich te goed doen aan spijzen en alcohol zien we hoe de bruidegom zijn duistere lot tegemoet gaat.

Deze originele vertelling is prachtig gefilmd en zou gezien kunnen worden als de zwanenzang van regisseur Marcin Wrona. De regisseur pleegde vorig jaar namelijk vlak voor een festivalscreening zelfmoord. Het geeft zijn psychologische horror, met verwijzingen naar de gruwelijkheden die in de Tweede Wereldoorlog hebben plaatsgevonden, een extra duister randje.

 

The Invitation: onverwachte gasten
Van demonen gaan we over naar een etentje in de beklemmende psychologische thriller The Invitation. Hoewel hoofdpersoon Will ook nagejaagd lijkt te worden door demonen uit het verleden: er hangt iets donkers aan het etentje waarvoor hij en zijn vriendin Kira uitgenodigd zijn. Ze bezoeken namelijk Wills ex-vrouw Eden, die samen met haar nieuwe vriend David (een rol van Nederhunk Michiel Huisman) in Wills oude huis woont. De ontvangst is gastvrij, maar er hangt een vreemd luchtje aan. Eden en David zijn nét iets te opzichtig vriendelijk en charmant. En Will en Kira blijken niet de enige gasten: Wills volledige vriendenkring, die hij om onbestemde redenen al een paar jaar niet gezien heeft, is aanwezig.

The Invitation herbergt verschillende genres: thriller, horror en drama vloeien in elkaar over en regisseuse Karyn Kusama, eerder verantwoordelijk voor de verdienstelijke horror Jennifer’s Body, weet de kijker steeds weer op het verkeerde been te zetten. Als kijker gluur je mee vanuit het perspectief van Will, die de intenties van de gastheer en gastvrouw niet vertrouwt en constant op zijn hoede is. Maar is zijn achterdocht wel terecht?

De film houdt de aandacht van de kijker goed vast en is vooral onderhoudend te noemen. Voor liefhebbers van films als The Gift, waarbij de ongemakkelijkheid en spanning stijgen en je niet meer weet aan wiens kant je moet staan.

 

Midnight Special: Close Encounters voor volwassenen
Het Imagine Filmfestival opende met Midnight Special van Jeff Nichols. Nichols kennen we van een inmiddels indrukwekkende filmografie: Shotgun Stories, Take Shelter en Mud. Zijn films hebben als overeenkomsten de steevast gecaste acteur Michael Shannon en een vader-zoonrelatie. Take Shelter begeeft zich al op het randje van arthouse en genrefilm met zijn onheilspellende apocalyptische thema en Midnight Special is nog meer dan zijn voorganger een mengeling.

De film begint gelijk met actie: Roy (jawel, Michael Shannon) en zijn maat Lucas hebben de achtjarige Alton ontvoerd. In hun motelkamer zien ze op tv dat ze gezocht worden. Ondertussen valt de FBI een samenkomst van The Ranch, een religieuze sekte, binnen. Alton is daar weggeplukt en Roy blijkt zijn vader. Als je denkt dat je het dan doorhebt, heb je het mis. Midnight Special werkt namelijk geleidelijk aan toe naar sciencefiction en is daarmee meer crossover dan de intuïtieve apocalyptische dreiging in Take Shelter.

Maar Nichols doet dat wel op de Nichols manier: zonder te verklaren, met mooie shots van het Texaanse landschap (ook weer een overeenkomst met zijn eerdere films!) en een constante dreiging. De actie is op de juiste momenten ingezet, de dreiging voelbaar en de beelden mooi geschoten. Toch is Midnight Special niet zo fraai als zijn voorgangers. De sciencefiction maakt de film tot een Close Encounters of the Third Kind voor volwassenen, compleet met lichtflitsen en een wereld die de onze niet is. Soms is het beter om niet teveel te laten zien.

 

26 april 2016

 

IMAGINE 2016 DEEL 1

IMAGINE 2016 DEEL 2