***
recensie Des preuves d’amour
Dossier van toekomstige liefde
door Małgorzata Zielińska
Vijftien schriftelijke getuigenissen. Dat is wat Céline nodig heeft om juridisch moeder te worden van het kind dat haar partner Nadia draagt. Na haar César-winnende korte film L’Attente (Expecting, 2022) maakt Alice Douard haar speelfilmdebuut met Des preuves d’amour, een toegankelijke film over queer ouderschap kort na ingang van het homohuwelijk in Frankrijk in 2013.
Die getuigenissen liggen aan de basis van Des preuves d’amour. Het verhaal put uit de persoonlijke ervaringen van regisseur en scenarioschrijver Alice Douard, die zelf haar geschiktheid als ouder moest aantonen voor de dochter die haar vrouw droeg. Die persoonlijke achtergrond maakt de personages opvallend geloofwaardig.
De film volgt club-dj Céline (Ella Rumf) tijdens haar zoektocht naar getuigenissen. Een van de moeilijkheden waarmee ze wordt geconfronteerd, is de langdurige afwezigheid van haar moeder, een beroemde pianiste, gespeeld met opmerkelijke natuurlijkheid door Noémie Lvovsky. Céline heeft haar moeder nu nodig om zelf als moeder erkend te kunnen worden. Die moeder koos jarenlang voor haar carrière als pianiste boven een actieve rol in het leven van haar dochter.
Wat we als kijkers krijgen, is een vakkundig gemaakte film die sterke, onafhankelijke en moderne vrouwen toont. Nadia (Monia Chokri), zes maanden zwanger, gaat naar clubs, vermaakt zich, mist het roken, verlangt lichamelijk naar haar partner, maar is ook kwetsbaar en onzeker over haar toekomstige rol als moeder.
Innerlijke reis door Parijs
Het camerawerk volgt Céline dynamisch tijdens haar tocht door Parijs. Haar reis door de stad kan worden gelezen als een zoektocht naar zichzelf in een periode waarin de naderende geboorte van haar eerste kind haar leven en identiteit ingrijpend zal veranderen.
Tegelijkertijd blijft de camera vaak lang op haar gezicht gericht, waardoor de kijker niet alleen haar fysieke, maar ook haar emotionele reis van dichtbij meemaakt. Er zijn niet veel dialogen in de film. Door deze stijl kan de kijker eigen gevoelens en gedachten op Céline projecteren. De film geeft de kijker de ruimte om samen met het hoofdpersonage antwoorden te zoeken op vragen als: hoe bouw je een relatie op met een afwezige ouder? Hoe bereid je jezelf voor op de komst van een eerste kind? En mag je bang zijn wanneer je op je eerste kind wacht?
Het feit dat twee van de hoofdpersonages muzikanten zijn, maakt van de muziek bijna een personage op zich. Van de klassieke pianomuziek van Céline’s moeder, die haar gedachten en gevoelens uitdrukt wanneer woorden tekortschieten, tot de moderne elektronische muziek van Céline. Het vormt een aanvulling op een verhaal waarin muziek vaak even belangrijk is als dialoog.
Opvallend is dat moeder en dochter juist tijdens het musiceren het meest zichzelf lijken. De moeder achter de piano, Beethoven spelend, en Céline achter haar mengpaneel als dj: beiden hebben volledige controle over hun eigen muzikale wereld en lijken zich daarin af te sluiten van anderen. Toch suggereert de film ook een verschil tussen de twee: Céline is even onafhankelijk en even sterk als haar moeder, maar kiest ervoor meer aandacht te hebben voor de behoeften van de mensen om haar heen.
Geen ongemakkelijke vragen
Wanneer de queer vrouwen met moeilijke situaties worden geconfronteerd of familieleden vragen stellen die soms als indringend worden ervaren, worden deze conflicten snel opgelost. Het lijkt alsof de regisseur de moeilijke of verdrietige emoties niet wil oproepen bij de kijker. Daardoor voelt de film soms als een crowdpleaser, maar ook volwassenen hebben af en toe behoefte aan een sprookje.
De film is niet overdreven sentimenteel en bevat verschillende komische momenten, zoals de scène met een arts die beleefd en respectvol probeert om te gaan met een queer koppel dat een kind verwacht, maar daarbij juist steeds onhandigere opmerkingen maakt.
Voor kijkers die vooral een positieve en aangename filmervaring zoeken, is Des preuves d’amour een geslaagde keuze. Wie echter meer inzicht wil krijgen in de complexiteit van het dagelijkse leven van queer gezinnen, zou kunnen vinden dat de film de werkelijkheid enigszins verzacht. Conflicten en kwetsende opmerkingen worden zelden uitgediept, waardoor hun emotionele gevolgen minder zichtbaar blijven dan ze in het echte leven vaak zijn.
Met haar speelfilmdebuut wilde Douard een breed publiek aanspreken door de nadruk te leggen op vreugde en liefde. Die keuze resulteert in negentig minuten toegankelijke cinema, gedragen door sterk acteerwerk en een boeiend verhaal. Tegelijkertijd blijft de film daarmee wat aan de veilige kant. Des preuves d’amour is een plezierige kijkervaring, maar laat de meeste kijkers waarschijnlijk niet achter met inzichten of emoties die nog lang nazinderen.
23 juli 2026