IFFR 2026 – Deel 7:
Films die de controverse opzoeken
door Bob van der Sterre
Altijd prikkelend, films die schoppen tegen ‘taboes en heilige huisjes’, om met Hans Teeuwen te spreken. Komisch, serieus, ze zijn er in alle vormen, en kunnen net zo vermakelijk als saai zijn.
Maddie’s Secret – Passie voor eten of spugen?
Maddie is afwasser. Vanuit het niets wordt ze ook influencer – ook omdat ze een groot kooktalent heeft. Ze heeft een grote kans om door te breken maar ze heeft last van boulimia. Haar oplossing: doen alsof ze zwanger is, wat het kotsen verklaart. Opname in een boulimia-instituut volgt. Maar ze wil nog steeds verder met haar carrière.
Hoe moeilijk het is om blij te zijn met je lichaam: daar gaat deze film over. Een pittig onderwerp waar velen zich in kunnen herkennen. Maar zoals met meer van zulke films: het kan ook hard binnenkomen.
Een gewaagde maar interessante keuze: luchtige films over voedingsproblemen zie je niet elke dag, Dat is omdat je als regisseur vermoedelijk ook de plank enorm kan misslaan. Maar komediant John Early ging die uitdaging aan met zijn debuut en het leverde wel een vlotte film met goed tempo op.
Het probleem van de film zit hem misschien in iets anders: Maddie is best een ergerniswekkend, naïef type. Dat hoort bij haar rol natuurlijk. Voor een hoofdrol mist ze wat menselijk reliëf, wat voor de comedy is gedaan, maar het werkt averechts, het is moeilijk om mee te identificeren. Pas als de moeder in beeld komt (letterlijk) begint haar karakter wat sympathieker, menselijker te worden (ik ga niet het woord gelaagder in de mond nemen).
Verder is het erg van deze tijd. Een queer gym, delen van hulu-accounts, kookinfluencers, joggen. Maar ook een (Amish) ledikant aanschaffen (‘Ik had het misschien eerst moeten vragen’), een collega die stikjaloers is en bazen met commerciële ambities. Niet alles gaat even goed, hier en daar is het wat houterig geacteerd en gefilmd, maar de film heeft ontegenzeggelijk charme.
Deadline – Eliteschool maakt leerlingen suïcidaal
Verwachtingen zijn zelden te hoog op topscholen in Azië, maar deze school – En-Shan – maakt het wel heel bont.
In deze school met wonderlijke sciencefictionarchitectuur hangen gigantische banners van de ‘elite-leerlingen’. Ben je eliteleerling? Dan heb je recht op hapjes en drankjes. Uiteraard zijn alle data over de leerlingen bekend, of ze nu ADHD hebben of een depressie of niets. Ze werken met een systeem genaamd ‘Ismart-niveau’. Als het te laag wordt, volgen er vragen. Brutale leerling tegen leraar: ‘Als je er wat aan doet, daalt jouw Ismart-niveau ook.’ Heb je een gesprek met de docent en moet je eerlijk antwoorden, dan geeft de machine van de docent bijvoorbeeld aan: ‘56% betrouwbaarheid’. ‘Volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid.’
Een briefje over een zelfmoord geeft al aan dat er wat speelt bij de overspannen leerlingen en helemaal als een topleerling zich van haar leven berooft. In dit verhaal volgen we een leraar en een paar leerlingen met allemaal lage scores.
Deadline mag niet uitkomen in Hong Kong en China. Lees het interview hierover in The Guardian met de Hongkongse regisseur Kiwi Chow. Hij is teleurgesteld maar berust zich in wat er is gebeurd. Hij had al een paar provocerende films gemaakt, zoals Ten Years in 2015, wat misschien verklaart waarom de censuur in Hong Kong deze film verbood.
Gek genoeg is deze film helemaal niet zo uitgesproken. Het is een aanklacht tegen de gang van zaken op elitescholen waar het streven naar succes er keihard wordt ingepeperd, en die vind je in ieder werelddeel. De film begint sterk. Karakters en verhaallijnen worden aardig uitgewerkt, misschien is het wel iets aan de lange kant.
Greetings from Rhodes – Toerisme op zijn ergst
In deze korte film (25 minuten) zien we aldoor beelden van de bosbranden van Rhodos afgewisseld met cynische teksten.
Een paard loopt over een verbrand huis. Tekst: ‘Dit is niet hoe ik verwacht had dat mijn vakantie zou verlopen.’ Een stuk dor landschap. ‘Ik heb betaald om een goede tijd te hebben, niet om basisproblemen op te lossen waar ik water moet halen of hoe ik de wc moet doorspoelen.’ Beelden van zwarte struiken. ‘We verwachten wel wat compensatie voor deze geruïneerde vakantie.’
Ook al weten we niet zeker of de teksten echt van mensen komen, dat het je niet zou verbazen is al erg genoeg. Het beruchte main character syndrome spat er vanaf. ‘Ons reisbureau zei dat er een probleem was met branden op Rhodos, maar verzekerde dat het een eind van ons vandaan was. Ik heb er niet meer aan gedacht. Ik zit bij het zwembad te relaxen en een boek te lezen.’
Deze film kiest partij en bespot met vileine humor al deze hebzuchtige toeristen. Soms simpel door strandgasten met het beeld te mengen van een vuurtje. Soms lekker maf als er een dinosauriër in beeld loopt. En soms keihard cynisch: als we van dappere brandweermannen overgaan naar loeigrote roze teksten: Best deals ever; Just do it; Spoil yourself, While you still can!
Geestige satirische en ook wel artistieke film van Viera Čákanyová, die laat zien dat je dramatische gebeurtenissen ook kunt bekijken met een komische blik. Een van mijn favorieten van IFFR.
10 februari 2026
IFFR 2026 – Deel 1: Openingsfilm geen crowdpleaser
IFFR 2026 – Deel 2: Geschiedenissen
IFFR 2026 – Deel 3: Film als zintuiglijke ervaring
IFFR 2026 – Deel 4: Misdaad en ellende
IFFR 2026 – Deel 5: Kijken door de ogen van het verleden
IFFR 2026 – Deel 6: Mysterieuze verhalen uit de hele wereld