IFFR 2026 – Deel 7: Films die de controverse opzoeken
door Bob van der Sterre
Altijd prikkelend, films die schoppen tegen ‘taboes en heilige huisjes’, om met Hans Teeuwen te spreken. Komisch, serieus, ze zijn er in alle vormen, en kunnen net zo vermakelijk als saai zijn.
Maddie’s Secret – Passie voor eten of spugen? Maddie is afwasser. Vanuit het niets wordt ze ook influencer – ook omdat ze een groot kooktalent heeft. Ze heeft een grote kans om door te breken maar ze heeft last van boulimia. Haar oplossing: doen alsof ze zwanger is, wat het kotsen verklaart. Opname in een boulimia-instituut volgt. Maar ze wil nog steeds verder met haar carrière.
Hoe moeilijk het is om blij te zijn met je lichaam: daar gaat deze film over. Een pittig onderwerp waar velen zich in kunnen herkennen. Maar zoals met meer van zulke films: het kan ook hard binnenkomen.
Een gewaagde maar interessante keuze: luchtige films over voedingsproblemen zie je niet elke dag, Dat is omdat je als regisseur vermoedelijk ook de plank enorm kan misslaan. Maar komediant John Early ging die uitdaging aan met zijn debuut en het leverde wel een vlotte film met goed tempo op.
Het probleem van de film zit hem misschien in iets anders: Maddie is best een ergerniswekkend, naïef type. Dat hoort bij haar rol natuurlijk. Voor een hoofdrol mist ze wat menselijk reliëf, wat voor de comedy is gedaan, maar het werkt averechts, het is moeilijk om mee te identificeren. Pas als de moeder in beeld komt (letterlijk) begint haar karakter wat sympathieker, menselijker te worden (ik ga niet het woord gelaagder in de mond nemen).
Verder is het erg van deze tijd. Een queer gym, delen van hulu-accounts, kookinfluencers, joggen. Maar ook een (Amish) ledikant aanschaffen (‘Ik had het misschien eerst moeten vragen’), een collega die stikjaloers is en bazen met commerciële ambities. Niet alles gaat even goed, hier en daar is het wat houterig geacteerd en gefilmd, maar de film heeft ontegenzeggelijk charme.
Deadline – Eliteschool maakt leerlingen suïcidaal Verwachtingen zijn zelden te hoog op topscholen in Azië, maar deze school – En-Shan – maakt het wel heel bont.
In deze school met wonderlijke sciencefictionarchitectuur hangen gigantische banners van de ‘elite-leerlingen’. Ben je eliteleerling? Dan heb je recht op hapjes en drankjes. Uiteraard zijn alle data over de leerlingen bekend, of ze nu ADHD hebben of een depressie of niets. Ze werken met een systeem genaamd ‘Ismart-niveau’. Als het te laag wordt, volgen er vragen. Brutale leerling tegen leraar: ‘Als je er wat aan doet, daalt jouw Ismart-niveau ook.’ Heb je een gesprek met de docent en moet je eerlijk antwoorden, dan geeft de machine van de docent bijvoorbeeld aan: ‘56% betrouwbaarheid’. ‘Volgens mij vertel je niet helemaal de waarheid.’
Een briefje over een zelfmoord geeft al aan dat er wat speelt bij de overspannen leerlingen en helemaal als een topleerling zich van haar leven berooft. In dit verhaal volgen we een leraar en een paar leerlingen met allemaal lage scores.
Deadline mag niet uitkomen in Hong Kong en China. Lees het interview hierover in The Guardian met de Hongkongse regisseur Kiwi Chow. Hij is teleurgesteld maar berust zich in wat er is gebeurd. Hij had al een paar provocerende films gemaakt, zoals Ten Years in 2015, wat misschien verklaart waarom de censuur in Hong Kong deze film verbood.
Gek genoeg is deze film helemaal niet zo uitgesproken. Het is een aanklacht tegen de gang van zaken op elitescholen waar het streven naar succes er keihard wordt ingepeperd, en die vind je in ieder werelddeel. De film begint sterk. Karakters en verhaallijnen worden aardig uitgewerkt, misschien is het wel iets aan de lange kant.
Greetings from Rhodes – Toerisme op zijn ergst In deze korte film (25 minuten) zien we aldoor beelden van de bosbranden van Rhodos afgewisseld met cynische teksten.
Een paard loopt over een verbrand huis. Tekst: ‘Dit is niet hoe ik verwacht had dat mijn vakantie zou verlopen.’ Een stuk dor landschap. ‘Ik heb betaald om een goede tijd te hebben, niet om basisproblemen op te lossen waar ik water moet halen of hoe ik de wc moet doorspoelen.’ Beelden van zwarte struiken. ‘We verwachten wel wat compensatie voor deze geruïneerde vakantie.’
Ook al weten we niet zeker of de teksten echt van mensen komen, dat het je niet zou verbazen is al erg genoeg. Het beruchte main character syndrome spat er vanaf. ‘Ons reisbureau zei dat er een probleem was met branden op Rhodos, maar verzekerde dat het een eind van ons vandaan was. Ik heb er niet meer aan gedacht. Ik zit bij het zwembad te relaxen en een boek te lezen.’
Deze film kiest partij en bespot met vileine humor al deze hebzuchtige toeristen. Soms simpel door strandgasten met het beeld te mengen van een vuurtje. Soms lekker maf als er een dinosauriër in beeld loopt. En soms keihard cynisch: als we van dappere brandweermannen overgaan naar loeigrote roze teksten: Best deals ever; Just do it; Spoil yourself, While you still can!
Geestige satirische en ook wel artistieke film van Viera Čákanyová, die laat zien dat je dramatische gebeurtenissen ook kunt bekijken met een komische blik. Een van mijn favorieten van IFFR.
IFFR 2026 – Deel 6: Mysterieuze verhalen uit de hele wereld
door Bob van der Sterre
Wat blijft er mooier dan een goed mysterieus verhaal? En dan in een film die je met hulp van het bovennatuurlijke op het verkeerde been zet. Vijf voorbeelden uit alle windstreken.
Yellow Cake – Uraniummuggen verpesten supermedicijn in Brazilië In een stad in het noordoosten van Brazilië, Piciu, zou een nog ongetapte uraniumbron zijn. Een Amerikaanse miljonair wil het snel hebben om te kunnen omzetten in een supermedicijn, want hij heeft ‘yellow fever’. De lokale wetenschapper Rubia werkt mee maar heeft ook een paar van haar eigen lokale mannen om mijnen te vinden.
Natuurlijk gaat de test mis. Uraniummuggen ontsnappen, bijten er op los en veranderen mensen in zombies. Rubia wordt ook gebeten maar een lokale genezer redt haar met zijn eigen technieken. Het leger grijpt in en zet het gebied in een lockdown. Maar ja, hoe ga je duizenden uraniummuggen vangen? Gele cake zou misschien kunnen werken. Rubia: ‘Ik heb uranium nodig om dit ongeluk te kunnen stoppen.’ Maar een lokale oudere vrouw geniet juist van het einde der tijden.
Ik had met dit uitgangspunt wel iets meer verwacht van de tweede film van Tiago Melo (hij won in 2018 met Azougue Nazaré de Bright Future-award op IFFR). Een mooi onderwerp – zelden horen we iets over Braziliaanse uraniummijnen en hun locaties, natuur, grotten, stadjes – maar het oogt wat te veel als een lowbudgetproductie. Met name het vrij amateuristische acteerwerk zorgt ervoor dat je er niet helemaal in meegaat. Ik zie deze film nog wel hergemaakt worden met allemaal dure Amerikaanse acteurs; die vermoedelijk nog meer zal teleurstellen.
Exit 8 – Als Escher metrotunnels had ontworpen in Japan Een jongeman sjokt door de metrotunnels op zoek naar de uitgang. Hij loopt een tunnel door met posters en deuren en een man met aktetasje passeert hem met een ferme, rechte tred. Hij loopt langs kluisjes en dan rechtsaf… En precies dezelfde gang met dezelfde man met ferme, rechte tred. Aan het einde staat geen 0 meer, maar 1. Nog zeven te gaan voor exit 8.
De jongeman ziet een poster met de tekst: ‘Als je een anomalie tegenkomt, keer om, als je geen anomalie tegenkomt, loop rechtdoor’. Hij doet het en ziet dat hij stapje voor stapje omhoog gaat naar exit 8. Maar een paar vleesgeworden nachtmerries zitten tussen hem en het doel.
Als je veel films ziet met zo-zo-scenario’s, is het een warm bad als je ineens een slim scenario uitgewerkt ziet worden. Dit is niet alleen maar spannend, of bovennatuurlijk, maar vooral ingenieus. Het is geen toeval dat de eerste poster in de metrotunnel – een oneindige 8 – van Escher is, de kunstenaar die zich uitleefde in optische illusies, en wiens werken mensen over de hele wereld fascineren. De jongeman bevindt zich in een echt Escher-kunstwerk. Het begin en einde zijn ook goed uitgewerkt. Zo vraag je je achteraf af of de hele belevenis gaat over de keuze voor de jongeman zelf, gezien de verschillende generaties in de tunnel.
Regisseur Kawamura Genki schoot misschien wel toevallig midden in de roos met een vrij goed script, dat niet per se heel horrorachtig of psychologisch is, maar beide mengt in een aantrekkelijke film. Dat het game-achtig oogt – we beginnen zelfs als first-person – is geen toeval. Exit 8 heeft roots als een cultgame (alleen kijken als je de film hebt gezien…). Dat zou wel een mooie trend zijn: er liggen talloze indiegames met interessante verhalen te wachten. Heeft iemand zin om The Stanley Parable proberen te verfilmen?
Mergen – Mist, bergen en corrupte figuren in Kirgizië Een man ontdekt met een drone een lijk in het besneeuwde berglandschap van Kirgizië en gaat met de film naar de politie. Het is een stadje waar in Sovjettijden goud werd gedolven en nieuwe, gewetenloze zakenmannen zoeken investeerders om de mijn te heropenen.
Ze vinden het lichaam en uit autopsie blijkt dat de overleden man verwondingen had. Nurtay, de detective, gaat op onderzoek uit. Tijdens het onderzoek kruist hij de paden met de corrupte zakenmannen. ‘Om iedereen zijn motivatie te stimuleren, zou ik een paar nieuwe politieauto’s kunnen regelen, dat zou toch mooi zijn?’ De boodschap: zoek niet verder naar het verhaal achter het lijk. Nurtay krijgt waanbeelden van een klein kind midden in de bergen. ‘Ik ben mijn pop kwijt.’ Dan is er nog een kind dat opeens de aandacht krijgt van een rijke vrouw. Hoe hangt dat allemaal samen?
Verrassend mooie productie. De film van Chingiz Narynov oogt professioneel. Veel mysterie, sfeer, rustig tempo en een prachtige cinematografie, wel eentje om op groot scherm te zien. Misschien dat het verhaal al met al wat bekend oogt maar de beelden doen veel goed.
Motherwitch – Heks neemt wraak in Cyprus Cyprus, 1882, een landelijk dorpje. Kinderen spelen in een ruïne en die stort in. Bij de begrafenis gaat het spontaan stormen, wind en hagel. Moeder Eleni, schilderes en moeder van de kinderen, krijgt scheve blikken in het dorp. Ze vervloekt het dorp, denken ze.
Ze raakt bevriend met een vriendje van haar kinderen. Samen proberen ze de overleden kinderen tot leven te wekken. Een paar heksenspreuken doen de truc. Dat gaat niet goed. Er komen wezens die op haar kinderen lijken maar met varkensneuzen. Goedaardig zijn ze niet. En dan nog een duistere entiteit die een voorstel heeft: “Je mag mijn slaaf zijn in deze duistere nacht van mij”. (Aardig: dit figuur verschijnt na een ultralangzame inzoomactie van de camera).
Deze film van Minos Papas is heel traag en heeft een eigenaardig mix over kunst, heksen, rouw en moederschap. Film is een potpourri van lokale Cypriotische folklore, religieuze kwesties en een snufje geschiedenis (de rol van de Engelsen in Cyprus). Alleen duurt het echt te lang, het laatste drie kwartier dooft het verhaal door overdaad aan bovennatuurlijk een beetje uit.
Diary of a Ghost – Buitenaardse structuur boven een restaurant in Japan Deze laatste film duurt maar een half uur (van Daigo Hariya en Yosuke Kobayashi) maar is zeer het zien waard. “Het was spannend in het begin, maar het bleef daar gewoon drijven in de lucht.” We volgen het gedurende verschillende decennia.
Af en toe valt er iets om, of gaat de piano uit zichzelf spelen, of zitten er ineens slaappillen in het eten. Maar in 2021 gebeurt er iets en ‘vertakt de wereld voor ieder persoon in een andere, nieuwe wereld waar ze alleen zijn’, aldus een nieuwsbericht. Sho van het restaurant is zo’n persoon in zijn eigen wereld, 2025B. Prettige, mysterieuze sciencefiction.
IFFR 2026 – Deel 5: Kijken door de ogen van het verleden
door Tim Bouwhuis
De wens om door de ogen van het verleden te kunnen kijken, is ingebakken in het DNA van cinema. De camera registreert niet alleen, ze vereeuwigt. Twee films op het IFFR tonen op respectievelijk speelse en onderzoekende wijze hoe sporen van vroeger de menselijke ervaring kunnen (her)vormen.
In The Fall of Sir Douglas Weatherford maakt een ernstige benadering van het verleden plaats voor het advent van de commercie – tot wanhoop van de devote hoofdpersoon. En in Chronovisor volgt een wetenschapper het spoor van een al dan niet waarachtig apparaat dat zou dienen om het verleden te reconstrueren.
The Fall of Sir Douglas Weatherford – Game of Thrones? Verloedering! Kunnen we van jongeren die nu opgroeien nog verwachten dat ze respect en interesse opbrengen voor het verleden en de vondsten van onze voorouders? Voor de bevlogen museumvrijwilliger Kenneth (geestig vertolkt door routinier Peter Mullan) is die vraag zonder meer retorisch van aard. Generaties terug werden de kronieken van zijn Schotse woonplaatsje Arberloch verrijkt door de uitvindingen van Douglas Weatherford, een enigmatische man waarmee de wereldgeschiedenis verder weinig rekening heeft gehouden. Onterecht, als je het Kenneth vraagt.
In het krakkemikkige busje dat ingezet wordt voor Kenneths speciale Weatherford-rondleidingen, zitten in de regel een stuk of vijf bejaarden. Dat verandert als Arberloch door fervente televisiemakers wordt gecast als de perfecte locatie voor een Game of Thrones-achtige fantasyserie. Plotsklaps wordt het pittoreske dorpje overspoeld door bingewatchers die verkleed zijn als hun favoriete personages en – dat vooral – maling hebben aan Sir Douglas Weatherford.
Wat volgt is een nogal flauw steekspel tussen de achteloze toeristen en hun gefrustreerde gids; van Kenneth wordt immers verwacht dat hij zijn oraties over Douglas Weatherford moeiteloos verweeft met de schaamteloze promotie van (lekkere titel wel) The White Stag of Emberfell. Laat het maar aan Mullan over om de onverbeterlijke conservatieve brombeer te spelen, maar dan wel met wat zelfspot (en nog wel op metaniveau): de Schot stond zelf namelijk maandenlang op de set van de Prime Video-fantasyserie The Lord of the Rings: The Rings of Power.
The Fall of Sir Douglas Weatherford tovert zo nu en dan een glimlach op het gezicht (vooral tijdens de amusante slotscène), maar de thematische inslag is te schematisch om inhoudelijk ook echt te prikkelen. De voice-overs die de titelfiguur een stem geven voelen geforceerd, en de milde satire op het fenomeen van ’televisietoerisme’ (denk aan de Game of Thrones-rondleidingen in de Kroatische stad Dubrovnik) komt beperkt uit de verf. Daarvoor is de film te belegen van toon en Kenneth een iets te dankbaar slachtoffer. Dat gezegd hebbende zou het sullig aandoende The White Stag of Emberfell in het hier en nu zomaar een streamingsucces kunnen zijn.
Chronovisor – DEVS geregisseerd door Umberto Eco In 2020 kwam de gevierde regisseur en scenarist Alex Garland (Ex Machina, 28 Years Later) met de relatief onderbelicht gebleven miniserie DEVS, waarin de verdwijning van een jongeman verband blijkt te houden met de ontwikkeling met een mysterieus kwantumapparaat. Chronovisor kan met wat fantasie beschouwd worden als de analoge DEVS: een sfeervolle, historisch geïnspireerde thriller over een vergelijkbare wonderuitvinding, maar dan nog even gevrijwaard van de AI-revolutie.
Tijdens een nagesprek in Rotterdam geeft regisseur Jack Auen (co-regie: Kevin Walker) grif toe dat hij DEVS zag en even moest slikken: daar ging het perfecte filmidee van hem en zijn creatieve partner toch niet in rook op? Gelukkig is Chronovisor in veel opzichten een antithese van de meer futuristisch ingestoken miniserie, al delen de makers vermoedelijk (Garland heeft het voor zover bekend nooit expliciet bevestigd) wel dezelfde inspiratiebron.
De legende van de ‘Chronovisor’ werd halverwege de twintigste eeuw leven ingeblazen door de Benedictijnse monnik Pellegrino Ernetti. Ernetti claimde een apparaat te hebben gebruikt dat met schrikbarende accuratesse gebeurtenissen uit het verleden kon opnemen. Het Vaticaan zou zo geschrokken zijn van de consequenties dat het de Chronovisor in de doofpot stopte: een premisse waar Umberto Eco en Dan Brown jaloers op zouden zijn.
De briljante ingeving van Auen en Walker is dat ze een echte, gerenommeerde wetenschapper (Anne-Laure Sellier) bereid vonden om de hoofdrol in hun speculatieve thriller te spelen. De ongebruikelijke en gedurfde filmvorm die ze prominent hanteren – een veelheid aan bronnen en zelfs voetnoten die groot in beeld worden uitgelicht – zal voor veel kijkers een beproeving zijn, maar de beeldtaal is wél toepasselijk. De regisseur recreëren zo de op het oog ‘saaie’, maar nog altijd intense inspanning van wetenschappelijk onderzoekers die koste wat het kost de waarheid boven tafel willen krijgen.
Het duurde even voordat ondergetekende (zelf een voormalig aspirant-academicus) volledig overtuigd was van de keuze om een onderzoeksproces zo letterlijk naar beeld te vertalen. Uiteindelijk werkt de aanpak vooral omdat Sellier naturel overkomt (logisch; ze speelt een versie van zichzelf) in de scènes waarin we haar ook echt aan het werk zien. De zoektocht naar de Chronovisor, ergens tussen broodje aap en historische openbaring, roept uiteindelijk meer vragen op dan ze beantwoordt. Zie daar het lot van de gemiddelde wetenschapper, al zal de mystieke, Kubrick-eske climax van de film voor de doorsnee boekenwurm nog altijd niet zijn weggelegd. Gelukkig hebben we daar dan cinema voor.
Veel misdaad tijdens dit IFFR. Deense misdaad, Koreaanse misdaad, Kazachse misdaad, ga zo maar door. In sommige gevallen een vrij gewoon politiedrama en in andere gevallen gaat het een stuk verder.
Special Unit: The First Murder – Verzorgde Scandithriller Het is 1927 en de Rigspolitiets Rejsehold (de Deense FBI) is net opgericht. Ze worden naar Esbjerg gestuurd vanwege een moord. Na wat lokale tegenwerking krijgen ze hun onderzoek op poten. Maar als het leidt naar de rijkste en voornaamste inwoonster wordt het wel wat lastiger. De baas vindt het allemaal prima als er maar mooie PR uitkomt.
Veel bekend materiaal voor wie Scandi noirs kent, maar dan wat verzorgder en cinematografischer. Zoals de tussendoor verschijnende beelden van een karakter met een zwarte achtergrond. Ook houd ik van de architectuur en het lichtwerk in deze film. Zo zijn de twee uur geen bezwaar om uit te zitten.
Jammer dat het aantrekkelijke en spannende verhaal, het politiewerk, zoals zo vaak wordt ingeruild voor best voorspelbaar drama, wat met veel gemakzucht altijd reliëf of diepgang wordt genoemd (letterlijk altijd heeft de rechercheur last van demonen uit het verleden). En waarom leidt het onderzoek altijd naar een ‘onaantastbare familie’? En waarom is er altijd een frivole vrouw die met de gevoelens van de met zijn werk geobsedeerde rechercheur speelt? Zo’n cliché dat hier dan gelukkig niet in zit, is dat de rechercheur een eigen ‘onconventionele’ manier van werken heeft.
Aardige politiethriller van Christoffer Boe, die al eerder (2013) de vriendschap van de Deense 70’s antihelden Simon Spies en Mogens Glistrup tot leven bracht. De film is gebaseerd op een serie van begin jaren 2000 over een speciale onderzoekseenheid. Dit kun je zien als de prequel ervan. Ik ken de serie niet dus is het lastig vergelijken, maar IFFR zegt dat het destijds ook razend populair was in Nederland.
Dead Dogs Don’t Bite – Afval dumpen heeft een prijs
De Sekerci Group heeft de illegale afvalimport onder controle. Ze laten het afval illegaal dumpen door de lagere figuren van de organisatie, waaronder Ismet en Dogo. ‘Hier ruikt afval als geld, voor degenen die de kansen grijpen.’ Maar de ‘vliegen’ – andere bendeleden – pikken hun dominantie in een haven niet langer.
Ismet is het assistentje van zijn maat Dogo, die laag op de ladder staat en daarvan baalt. Ismet doet het omdat hij snel veel geld nodig heeft voor de ziekte van zijn moeder. Het miserabele misdaadwereldje groeit hem al snel boven zijn hoofd.
Het is een typische misdaadfilm waarbij een ‘zachtaardig’ hoofdpersoon in de misdaadwereld wordt getrokken en op wrede manier lessen leert. Er zijn zoveel varianten van dit verhaal. Het contrast van onschuld en bruut vinden scriptschrijvers denk ik altijd inspirerend.
Het gaat over illegaal afval dumpen in de natuur. Regisseur Nuri Cihan Özdoğan steekt zijn nek uit om dit probleem te vertalen naar een misdaadfilm. Hij laat het complexe systeem zien en hoe iedereen bijdraagt, ook westerse consumenten die overconsumeren. Mooie passage als Ismet dure chips in zijn handen heeft: ‘Dit is vier-vijfde van ons salaris. Dag chips! Jij en ik zijn van twee gescheiden werelden…’
De thriller duurt iets te lang en verliest gaandeweg wel wat aan spanning. Het is verder goed verzorgd met acteerwerk, script en cinematografie (met name kleuren en locaties). Toch bekruipt je achteraf het gevoel dat je de film al veel vaker gezien hebt, maar in een net iets andere vorm.
Sicko – Kazachstaanse zwarte humor doet het een helft goed Azamat en Tansholpan doen hun best een normaal leven te leiden, maar ze hebben 26 miljoen tengwe (Kazachstaanse munt) schuld. Een vriend eist zijn geld op. Zijn moeder eist zijn geld op. Dan flapt hij eruit dat zijn vriendin kanker heeft en ze geld nodig hebben voor de behandeling. De familie komt bij elkaar. ‘Laten we fundraisen!’
Azamat gaat mee in het verhaal. En dan moet Tansholpan ook. Dus: haar eraf scheren, video’s opnemen, je religieus voordoen, smeken om geld. Een groot landelijk succes. ‘Hun verhaal raakte een snaar in het hart van het land.’ Er wordt bij een veiling gesproken over miljoenen. Dat kan natuurlijk niet goed blijven gaan en het loopt alsmaar meer uit de hand.
Het eerste deel van deze debuutfilm van Aitore Zholdaskali is een verrassend aardige misdaadfilm met veel zwarte humor. Een goed tempo en de hoofdrolspelers – Ayan Utepbergen als Azamat en Dilnaz Kurmangali als Tansholpan – zijn leuk en levendig. Interessante subtiele montage af en toe, zoals bij de huiskamerscènes, en een vermakelijk satirisch inkijkje in het Kazachse leven.
Het tweede deel bevat vooral geweld, je wordt er zelfs onpasselijk van hier en daar. Het is een klassiek voorbeeld van hoe je een in potentie aardige film kunt bederven door al te gemakzuchtig voor geweld als scriptoplossing te kiezen.
Gatillero – Lijken vallen bij bosjes in Argentijns narcogevecht
‘El Galgo’ is een huurmoordenaar. Hij doet klussen. Hij moet ergens heen en iemand neerschieten. Dat blijkt het adres van narcoleidster ‘la madrina’ te zijn, voor wie hij zelf opdrachten doet. Anderen duiken op en gaan schieten. Hij krijgt de schuld van haar dood. En krijgt narcosoldaten achter hem aan. Hij heeft alleen de boze buurtbewoners aan zijn kant.
Gatillero van Cris Tapia Marchiori is een cool uitziende film, maar niet echt een geweldige misdaadfilm als je het puur op het verhaal beoordeelt. Het is veel geschreeuw en gezwaai met wapens, en een vervelende protagonist bovendien.
Het knappe is natuurlijk dat het in een shot is gefilmd. Altijd een beetje spierballenvertoon – want is het nou echt nodig voor een film – maar het resultaat is verbazingwekkend. Er kan zoveel fout gaan, cameramannen kunnen vallen, afspraken kunnen fout gaan, acteurs kunnen opeens grinniken, beelden kunnen vaag zijn, bewoners kunnen onbedoeld opduiken. En toch is de flow hier de hele tijd goed, ondanks het klimmen over hekken, rijden op motoren, etc..
De uitgedachte choreografie deed me af en toe denken aan het vergelijkbare (Mexicaanse) Miss Bala. Ook daar kun je plezier aan hebben, als je ziet hoe de timing van iedereen is, en de camera bijvoorbeeld heel vlotjes aan een auto gaat hangen.
De sfeer van nachtelijke straten is sterk, met vaag licht, street-art en veel smalle steegjes. Een belangrijke bijrol dus voor Isla Maciel, een buitenwijk van Buenos Aires.
IFFR 2026 – Deel 3: Film als zintuiglijke ervaring
door Tim Bouwhuis
Twee absolute hoogtepunten van het 55ste IFFR zijn films die hun publiek meenemen op een reis van de zintuigen. In Krakatoa en First Days worden narratieve conventies geparkeerd en is het de ervaring die telt. De regisseurs van beide titels grijpen het grote doek aan om maximaal effect te sorteren. Wie thuis kijkt, mist iets: doorsta een vulkaanuitbarsting maar eens in je eigen huiskamer.
In 1883 liet een eruptie van de Krakatau-vulkaan de aarde schudden op zijn grondvesten. Het vuurspektakel intrigeerde de Spaanse filmmaker Carlos Casas, die in 2020 al naar Rotterdam kwam met het fabelachtige Cemetery (over een begraafplaats voor olifanten). Het luidste geluid dat ooit is vastgesteld reproduceren klinkt als je reinste dwaasheid, en zover komt het in Krakatoa gelukkig ook niet. Tijdens het maken van de film behield Casas dus gewoon zijn gehoor, maar zijn zicht moest er wél bijna aan geloven.
Krakatoa
Epilepsiewaarschuwing Hoe het zover kon komen, begrijp je waarschijnlijk pas als je de imposante climax van deze experimentele trip met eigen ogen hebt aanschouwd. Geïnspireerd door twee van zijn artistieke helden, Tony Conrad en Stan Brakhage, probeert de regisseur te verbeelden (en in snerpende geluiden te vatten) hoe het menselijk brein een mega-uitbarsting als die van de Krakatauvulkaan zou verwerken.
De duizelingwekkende beeldenstroom die Casas met dat doel op zijn publiek loslaat, is gekkenwerk voor de montagetafel. Wie epileptisch is, moet beslist gewaarschuwd worden (en gelukkig gebeurde dat voor de vertoning ook).
Een ware overlevende Krakatoa begint nog relatief gemoedelijk. De overlevingsroutines van een eenzame visser hebben een post-apocalyptisch karakter: als kijker mag je je inbeelden dat deze man de laatste man op aarde is.
Tijdens de Q&A na afloop van een van de IFFR-vertoningen vertelt Casas dat hij zijn hoofdrolspeler niet zonder reden bij dit project betrok. In 2018 overleefde Roni Herliansyah een ‘lichtere’ uitbarsting van de Anak Krakatau (een kleinere vulkaan die gevormd werd na de eruptie van 1883), die een tsunami veroorzaakte en honderden doden eiste.
Vagevuur zonder verdoemenis Vergeleken bij de kracht die van Krakatoa uitgaat, is het Zwitserse First Days een film die fluistert. De gevoelige beeldenreis begint met een glinsterend lichtspel dat toewerkt naar de grijze contouren van een menselijk gezicht: alsof Terrence Malick (The Tree of Life, Voyage of Time: Life’s Journey) en Stanley Kubrick (2001: A Space Odyssey) samen koffie hebben gedronken.
De rite de passage blijkt betrekking te hebben op een limbo waar geesten hun menselijke karakter behouden. Twee vrouwen voltooien hun dagelijkse routines in afwachting van een volgende spirituele fase. Denk aan een soort vagevuur, maar dan zonder vrees voor eeuwige verdoemenis.
First Days
Geestendans Een sereen bosgebied met een mooi huis en een watertoren die eigenlijk een portaal blijkt te zijn; het is de perfecte antithese van de oprijzende kantoorgebouwen in de tussenwereld van Inception (een film die qua toon, laat dat duidelijk zijn, mijlenver van First Days afstaat), en de omgeving waarin de vroegst geïntroduceerde geest snel haar metgezel vindt.
Het is merkbaar dat de gedaantes worden verwezenlijkt (‘vertolkt’ voelt niet gepast) door vrouwen die normaal gesproken actief zijn als dansperformers. Bij gebrek aan woorden vertellen gebaren en gechoreografeerde lichaamsbewegingen het grotere verhaal. De subtiele, gevoelige muziek geeft de film extra lichtheid.
‘Down to earth’ of grensverleggend Het is extra bijzonder om naar First Days te kijken als je bekend bent met de vorige film van regisseur Michael Karrer (co-regie: Kim Allamand). In 2023 presenteerde de Zwitser in Rotterdam Füür brännt, waarin een groep jongeren genieten van een zomeravond aan een kampvuur. Is dat sfeervolle debuut het schoolvoorbeeld van ‘down to earth’-cinema, dan raakt First Days (een bewuste allusie op Last Days van Gus van Sant) juist aan de verbeelding van transcendentie. Karrer wilde ‘iets anders’ doen na Füür brännt, vertelde hij na een van de vertoningen in Rotterdam. Nou, dat is gelukt. En hóe.
Geschiedenis – al een paar jaar erg populair in documentaires – keert ook steeds vaker terug in speelfilms. Het levert enorm diverse films op, van een Gogol-remix tot een Indonesisch spookverhaal met een politiek randje.
Dead Souls – Gogol in westernremix Een man genaamd Strindler reist naar een klein stadje. Hij zoekt naar de namen van overleden Mexicaanse landarbeiders. De mensen snappen er niets van: het zijn doden, waarom zou je er geld voor betalen, dat is als geld door het toilet spoelen? Ze weten dan nog niet wat de Dode zielen-lezer wel al weet: hij is een oplichter. Hij verzamelt de namen omdat hij deze Mexicanen zogenaamd overtuigd heeft om te deporteren, en dat levert geld op.
Alex Cox (maker van Repo Man en Sid and Nancy) speelt de hoofdrol en regisseert de film. Het is een film waar veel aan mankeert (acteren, cinematografie en geluid; het doet denken aan een theaterstuk) maar die ik toch uitkeek, vanwege de maffe combinatie van stijlen. De film verrast je op onverwachte momenten met musical, animatie en sciencefiction.
Ik vroeg me af waarom er aan het begin ‘based on the poem by Nikolaj Gogol’ staat, want Dode zielen is toch echt een roman. Incompleet helaas, aangezien hij een deel ervan in het haardvuur wierp, maar beslist een roman. Een beetje googelen leverde op dat er een Engelstalige vertaling uit 1922 is genaamd ‘Dead Souls A Poem by Nikolaj Gogol’. Maar gek is het wel een beetje.
Tunnels: Sun in the Dark – De Vietnamoorlog vanuit Vietnamees perspectief In Tunnels: Sun in the Dark zien we hoe een groep Vietnamese soldaten ondergronds probeert te overleven bij het gebied Cu cai. De Amerikanen willen dat veroveren. De onderste verdieping moet radiocontact verzorgen, een geheime missie, de boven-ondergrondse groep soldaten moet ze beschermen.
De meeste filmgangers hebben vermoedelijk wel Platoon, Apocalypse Now en films als Hamburger Hill gezien. In deze films komen de Vietnamezen altijd gillend uit de bosjes opduiken en hebben ze geen persoonlijkheid.
Hier zijn de rollen omgedraaid: het perspectief is van de Vietnamezen en de Amerikanen zijn de bad guys met een aantal nare wapens. Dit is de Vietnamoorlog zoals je het niet eerder zag. Het speelt zich af in ondergrondse tunnels en bij rivieren. Hergebruik van wapens, trainen van meisjes, slangen inzetten als wapen, en zelfs een ondergronds huwelijk.
Het is ook een helse plek. Vuurdrama, waterdrama, rookdrama, bommendrama, instortingdrama… Te veel om op te noemen. En o ja, mijnen en boobytraps overal.
Heftig en soms spannend zoals je je kunt voorstellen. De film (regie van Bùi Thạc Chuyêns) wordt verzacht door de prille romantiek van Tu Dap (suf maar moedig) en Ba (bijdehand). Grappig: de acteur Quang Tuan (Tu Dap) zien we ook al op dit festival als vechter in…
Fish, Fists and Ambergris – Opkomen voor je dorp Tuam en Tam zijn broers uit een vissersdorpje. Het is een vissersdorpje met veel tradities. Een walvis van grijze amber is al tweehonderd jaar een belangrijk onderdeel van de lokale religie, want het beschermde het dorpje.
Tuan krijgt schulden in Saigon, steelt het beeldje, wil het verkopen, Tam gaat hem achterna, met een vriend, ontmoet een jonge vrouw (visverkoopster), ze vechten met de lokale vismarktbende. Een visser hoger in de rangorde is uit op het dure beeldje.
Het verhaal is bijzaak – het gaat vooral om de gevechten en de stunts, want dat is het kenmerk van de beginnende regisseur Dương Minh Chiến, die graag werkt met stuntmannen. Hij is duidelijk beïnvloed door films van Jackie Chan. Veel ’dolkomische actie’, maar dan op zijn Vietnamees. Soms is dat best vermakelijk. Pistolen zijn er natuurlijk niet, alleen messen, en die doen allemaal ‘sjiiiink’. Dan is er nog de martial arts. Veel van de gevechten zijn in slowmotion; de hele slotepisode is een lange slowmotion.
Bud Spencer en Terence Hill moet ik aan denken. Met grappen als verbonden gezichten (want slechte vechters en ze worden steeds in elkaar geramd). En net als Bud Spencer en Terence Hill krijgen de helden niet meer dan een schrammetje en gaan ze goed gekleed het gevecht aan – in een scène zelfs met een rugtasje om.
Inn a State of Siege – Een hotel aan een frontlijn Opnieuw oorlog, nu een Joegoslavische. De Holiday Inn in Sarajevo was spiksplinternieuw toen de oorlog uitbrak. De architecten ervan hadden nooit vermoed dat het een paar jaar later aan de Bosnische frontlijn zou liggen en vooral bevolkt zou worden door journalisten. Het lag aan de weg die bekendstond als ‘Sniper Alley’.
Elke rit van en naar het gebouw kon je laatste zijn. Zelfs een neergeschoten iemand pakken, kon je leven kosten. De oud-medewerkers van het hotel halen herinneringen op in gesprek met hun zonen. Ze herinneren het gebrek aan eten, vliegende granaten, verbergen onder een treinwagon, een man redden (die je na de oorlog weer ontmoet).
Een veelzeggende anekdote is als de ober in de Holiday Inn ineens iemand hoort zeggen: Waar zijn de Servische gerechten? De man wil alleen Servisch eten en schrijft op wat hij precies wil. Terwijl daarvoor zoiets nooit gebeurde, eten was gewoon eten.
Mooie verhalen maar helaas is de vorm van de film erg ouderwets. Pratende hoofden, nagespeelde scènes, voice-overs; ik denk dat er meer in had gezeten als het wat meer van de vrije, artistieke kant was benaderd.
The Hole 309 Days to the Bloodiest Tragedy – Spoken en politiek in Indonesië Tot slot nog meer bloederigheid in de jaren zestig in Indonesië. Elke dertigste van de maand wordt er iemand vermoord. Teksten gekerfd op de lichamen: ‘leugenaar’ en ‘gemeen’. Grote gaten in hun rug. Ze zijn allemaal overheidsfunctionarissen. Wie heeft dit gedaan? Zijn het de militairen, communisten of geesten?
Aan Sugeng de taak om het uit te zoeken. De lijken vallen sneller dan ze de interviews doen maar opeens lijken de signalen te wijzen naar een enorm corruptieschandaal. Want alle slachtoffers blijken corrupt te zijn. Ondertussen verblijft zijn vrouw bij zijn zieke vader. Daar wandelt een spook rond. Zelfs spiegels zijn niet meer veilig.
Het verhaal is heel losjes gebaseerd op een bloederig hoofdstuk van de Indonesische geschiedenis: de 30 September-beweging. Die vermoordde in 1965 een aantal generaals in een poging om een coup te plegen. Daarop volgden anticommunistische zuiveringen. Lees het gruwelijke verhaal op Wikipedia. De film vermengt dit verhaal met een bovennatuurlijk horrorverhaal.
De film van Hanung Bramantyo kijkt makkelijk weg, schokt je af en toe flink wakker, maar verbaast verder niet ergens met een bijzondere filmstijl. Een paar dialogen zijn onverwacht: ‘Is het een psychopaat?’ ‘Erger, het is iemand als ik.’
IFFR 2026 – Deel 1: Openingsfilm geen crowdpleaser
door Tim Bouwhuis
De officiële opening van het 55ste IFFR stond in het teken van artistieke en politieke vrijheid. In een tijd waarin (terechte) zorgen over de plaats van cinema in de publieke ruimte altijd nog overschaduwd worden door grotere wereldproblemen, is het kiezen van een toepasselijke openingsfilm niet eenvoudig. Het Portugese Providence and the Guitar leek op het eerste oog gecureerd om de misère van de alledaagse actualiteit even te parkeren, maar het omgekeerde bleek waar.
Tijdens haar gebruikelijke inleidende speech haalde festivaldirecteur Vanja Kaludjercic een iconische speech van John F. Kennedy aan. Op 29 november 1962 sprak de voormalige Amerikaanse president in het huidige Kennedy Center – een belangrijke, maar momenteel precaire culturele instelling – over het belang van kunst binnen een democratie. Ruim zestig jaar later wordt het land bestuurd door een man die die connectie onder druk zet.
President op oorlogspad Nog maar twee dagen terug besloot de senior vicepresident van het Kennedy Center met zijn programmeringswerkzaamheden te stoppen. Opmerkelijk, want de man in kwestie (Kevin Couch) was amper twee weken daarvoor aangesteld. Het is onrustig rond de instelling sinds Donald Trump begin 2025 aankondigde meerdere leden van het bestuur te willen ontslaan. De president hield woord, en sindsdien hebben verschillende artiesten en collectieven hun samenwerking met het centrum opgeschort of opgezegd.
Kaludjercic maakte er geen volwaardige casestudie van, maar haar verwijzing naar de deconstructie van het culturele landschap werd niet veel later ingekopt door de hoofdpersoon van de openingsfilm. Stop de woorden ‘pistool’, ‘president’ en ‘dood’ in een cocktailmixer en je komt tot de songtekst van een moeilijk mis te verstaan protestlied, dat in Providence and the Guitar furieus wordt opgevoerd.
Tijdreizen zonder machine Zanger Léon wordt eerder in dit baldadige muzikale epos nog geïntroduceerd als troubadour, die in een negentiende-eeuws dorpje de kost probeert te verdienen met zijn lieflijke voorstellingen. Zijn geliefde Elvira wijkt amper van zijn zijde, en dat geldt ook voor haar eigentijdse alter ego, een bevlogen activiste die met haar socialistische agenda de status quo uitdaagt. De tijdlijnen lopen zonder tierelantijnen door elkaar, als een tijdreisfantasie zonder tijdmachine.
Het IFFR-publiek bekoren met muziek en een randje van rebellie zou een dankbare opgave moeten zijn, maar regisseur João Nicolau vergaloppeert zich met een theatrale en overmatig zelfbewuste benadering. De acteurs, waaronder voormalig Eurovisie Songfestival-winnaar Salvador Sobral, spelen hun rollen met een zodanige overdrijving dat de film al snel op de zenuwen gaat werken. Dat vooral de vertolkers van Léon en Elvira het wel uitstekend naar hun zin hebben, compenseert daarbij maar ten dele.
Unieke sterrenhemel Nicolau’s insteek is duidelijk: Providence and the Guitar is een film over acteren, die grenzeloze creatieve expressie viert en onderstreept dat alleen een geëngageerde politiek een bruisend artistiek milieu kan garanderen. Op papier uiterst toepasselijk voor een festivalavond als deze, alleen komt het eindresultaat als filmische ervaring niet uit de verf.
Een doodgeslagen radio-interview met Léon en zijn activistische band zorgt in het eerste halfuur nog voor een gulle lach, een stel computergegeneerde vulva’s tegen een heldere sterrenhemel later al een stuk minder. Hetzelfde kan gezegd worden over een bezeten jongetje dat Léon plotsklaps het idee geeft dat hij een vloek te verbreken heeft. En zo zouden we nog een paar onnavolgbare ingevingen kunnen benoemen.
Taaie zit Als een van de personages de (naar eigen zeggen) “absurde reis” van de troubadours abrupt beëindigt, zet dat ook een punt achter een van de wonderlijkste IFFR-openingsfilms van de voorbije jaren: een schijnbare crowdpleaser die een taaie zit bleek. De keuze voor Providence and the Guitar is begrijpelijk door Kaludjercic’ aandacht voor artistieke en politieke vrijheid, maar déze benadering van die utopie sloeg ook bij veel andere bezoekers niet aan.
Hopelijk is die teneur geen opmaat naar een mindere festivaleditie, nadat het aanbod van 2025 in de breedte kon bekoren. Maar zover is het na een avond in het gezelschap van de troubadours nog lang niet.
International Film Festival Rotterdam 29 januari – 8 februari IFFR 2026: 40 tips
door Bob van der Sterre
Sneeuwt het, is het glad en koud?… Dan is het tijd voor IFFR (International Film Festival Rotterdam). Honderden films, kort en lang, van verzorgde Franse animatie tot spijkerharde Kazachstaanse thrillers, van een kostuumdramaparodie vol grappen tot een Thaise komedie over reïncarneren in een stofzuiger. We helpen onze lezers van InDeBioscoop graag en bieden daarom deze 40 aanraders voor IFFR 2026.
Wil je meer weten over het programma, de programmaonderdelen en hoe je kaartjes kunt kopen? Lees dan de Q&A over IFFR 2026.
Hieronder zie je 40 tips van onze redactie. Noot vooraf: we moeten de films zelf ook nog zien, het gaat hierbij daarom ook om onze gut feeling. De IFFR-verslaggevers van InDeBioscoop wensen alle IFFR-gangers in elk geval veel plezier!
Iets terugdoen voor dit gratis artikel zou aardig zijn: meld je aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de beste online artikelen over cinema.
Actie 4 Tigers Operation Undead van de Thaise regisseur Kongiat Komesiri was vorig jaar al flink over de top; zijn 4 Tigers gaat misschien nog wel een stapje verder. Deze misdaadfilm is volgens IFFR ‘een schaamteloze spaghettiwestern en een vrolijke mix van komedie, romantiek, actie en fantasy’. Wie houdt van fusion in de keuken zou deze filmische variant dus ook een kans mogen geven. Meer Aziatische actie: de Vietnamese actiefilm Fish, Fists and Ambergris; de Zuid-Koreaanse superheldenpastiche Hi-Five; de Japanse samoeraifilm Lone Samurai en de Hongkongse misdaadactie The Shadow’s Edge (met Jackie Chan, 141 minuten).
Animatie Marcel et monsieur Pagnol
Sylvain Chomet betekent verzorgde, geestige animatie, zoals The Triplets of Belleville en The Illusionist. Deze film over regisseur en schrijver Pagnol zal ook wel weer prachtig zijn. Volgens IFFR ‘een bijzonder levendige en vrolijke animatiefilm’.
Biografie The Wizard of the Kremlin
Als je denkt dat je echt alles hebt gezien, word je weer verrast door Jude Law in de rol van Poetin. Hij speelt hem in Olivier Assayas’ biografie over iemand anders: de Kremlinadviseur Vadim Baranov (in het echt adviseur Vladislav Surkov). Die stond lang heel hoog in de Kremlinrangorde. 145 minuten met ongetwijfeld veel zwaar aanvoelend cynisme. Meer biografisch: Mickey & Richard (over een gayporno-acteur), Quezon (over een Filipijnse politicus in de jaren dertig) en The Testament of Ann Lee (over de leidster van een achttiende-eeuwse religieuze beweging).
Bovennatuurlijk A Useful Ghost
In deze Thaise film van Ratchapoom Boonbunchachoke keert de overleden Nat terug in haar man’s leven. Ze reïncarneert in een luxe stofzuiger. De familie, aanvankelijk niet blij, draait als blijkt hoe praktisch dat is. De vermoedelijk vrij satirische film is volgens IFFR een ‘felle, gelaagde aanval op het Thaise establishment’.
Coming of age La petite dernière
Er waren jaren dat het aantal coming-of-age-films bij IFFR niet te tellen was. Gelukkig is dat niet meer zo want het werd vrij eentonig. La petite dernière is een van de weinige nog echt oprechte coming-of-age-films, over een lesbisch meisje van zeventien in een Frans Algerijns gezin.
Documentaire Inn a State of Siege
De Joegoslavische burgeroorlog is met de lange docu-serie The Death of Yugoslavia helemaal uitverteld, zou je denken. Maar over deze vier jaar ellende valt nog veel meer te vertellen. Dit verhaal van Qali Nur gaat over het hotel, de Holiday Inn, dat gelegen was aan de ‘sniper alley’. Ik vermoed dat dit een stevige maar ook boeiende documentaire zal zijn. Verder aan documentaires: Sovereign Son, over een man die ontdekt dat zijn vader jarenlang in een tent in Amsterdam leefde; en White Lies, van een vrouw die haar jeugd doorbracht in een sekte.
Drama 3 Days in September
Er zijn vast meer mensen met een zwak voor Roemeense films. Deze film van Tudor Giurgiu heeft een enorm lange single take (ruim een uur) en dat is een stijl die zo moeilijk is te regisseren, dat het vermoedelijk meer gaat om de energie van deze film. Volgens IFFR zit het tussen een romkom en drama in. Helaas geen trailer.
Experimenteel Tycoon
Wat is film zonder lef? Sommige filmmakers pakken hun kans om écht oncompromisloze verhalen te vertellen. Wie echt durft, bezoekt bijvoorbeeld het ‘extreem experimentele werk’ (als IFFR dat al zegt…) van Charlotte Zhang. IFFR: ‘Charlotte Zhangs regiedebuut is een impressionistische verzetsdaad in de vorm van een nachtelijke noir met de punk-energie van no wave.’ Maar er is meer voor de avontuurlijke filmkijker: Labyrinth under Cyclone van de Thaise filmmaker Achitaphon Piansukprasert; The Thing in the Coffin van Péter Lichter (Draculafilms aan elkaar gelast); en de animatiefilm Tiki Tiki van Gerald Potterton (uit 1971).
Games Return to Silent Hill
De vrij nieuwe game Silent Hill 2, tjokvol briljante horror van de gamestudio Konami, is verfilmd. De game heeft veel filmische kwaliteiten, dus het verbaast ook weer niet zo. Regie van Christophe Gans, die in 2006 ook deel 1 heeft verfilmd.
Geschiedenis Two Prosecutors
Een openbaar aanklager in die periode ontdekt een diepgewortelde corruptie van geheime diensten in het Rusland onder Stalin in de jaren dertig. Hoe pak je dat aan? Vermoedelijk veel duistere humor in deze film van Sergei Loznitsa. Ook historisch is Micha Walds film over een heksenproces: L’Île de la demoiselle.
Horror Exit 8
Een Japanse forens zit vast op een station en kan alleen ontsnappen door borden naar Exit 8 te volgen. Deze film van regisseur Kawamura Genki – voorheen producer van veel films – zal vermoedelijk niet moeilijk zijn om af te kijken, met de combinatie van mysterie, spanning en horror. Verder is Mexico goed aanwezig in dit genre met drie gevarieerde horrorfilms: Meñecos Infernales uit 1965; Hablando con Extraños en Tekenchu: The Rite of the Nahuales.
Horrorkomedie Bowels of Hell
De laatste IFFR’s bieden ruimte aan luchtige horrorfilms. Deze bloederige en vermoedelijk vrij grove Braziliaanse film (over een genderrevealparty voor een zwangere influencer) past in dat rijtje. Speciale rol voor de wc, wat doet denken aan Flush, eerder te zien op Imagine.
Humor Fackham Hall
Eindelijk: een parodie op kostuumdramaseries als Downton Abbey. Fackham Hall belooft veel hilariteit maar de humor is wel Naked Gun-achtig. Meer humor in Maddie’s Secret – een commentaar op de influencercultuur. En vermoedelijk is ook The Kidnapping of a President (van een Finse president in 1930 dat helemaal misgaat) een heel aardige komedie. Hopelijk een beetje zoals de Duitse komedie Schtonk!, nog altijd een van mijn favoriete films.
Klassiekers Marius
Klassiek liefdesverhaal tussen Marius en Fanny. Alexander Korda maakte die in Frankrijk in 1931. IFFR: ‘Dat deze film is gemaakt door een Hongaar, die voor die tijd vooral had gewerkt in de Duits- en Engelstalige cinema, zegt veel over de kosmopolitische houding in die tijd, en over de internationale ambities van het project.’ Andere herontdekkingen op IFFR: The Devil and the Beauty, een 3D-horrorfilm uit 1969; The Passionate Stranger, een film van een Britse filmmaakster uit 1957; Vento Norte, een voorloper van Cinema Novo uit 1951; en een heuse Camera Obscura-klassieker: Who Killed Teddy Bear?
Kunst FETISH
Autobiografisch portret van kunstenares Malga Kubiak. Deze tekst spreekt boekdelen: ‘Kubiak is gek op agressie en porno, en alles wat opzichtig, confronterend, wars van goede smaak en gezond verstand is – punkcamptrash, smakeloos, afgezaagd, goedkoop en misschien zelfs mierzoet.’ Let wel: dit duurt ruim twee uur. Ook over kunst: The End, met wederom een portret van kunstenaar Albert Oehlen via kunstenaars die hem spelen.
Lengte Maggelan
Tegen de drie uur duurt dit epos over ontdekkingsreiziger Magellaan (Gael García Bernal). De film van Lav Diaz gaat over ‘de ontdekking’ van de Filipijnen door Europese zeevaarders. Ik verwacht een vrij serieuze, epische film waar je je aan moet overgeven.
Literatuur L’étranger
François Ozon verfilmt Camus, in een zwart-witte stijl van een noir misdaadthriller. IFFR legt het zo uit: ‘Met Manu Dacosses rijke zwart-witbeelden brengt Ozon de Amerikaanse misdaadfictie tot leven die een belangrijke inspiratie vormde voor Camus.’ Opvallend veel films over literatuur deze IFFR: de verfilming van Arthur Schnitzlers Fräulein Elise in Nacktgeld; Late Fame – over een ex-schrijver in New York – is ook gebaseerd op een boek van Schnitzler; Fuori, een portret van Mario Martone over de miskende schrijfster Goliarda Sapienza; en Movement Song over de laatste jaren van schrijver James Baldwin.
Luchtig No Hit Wonder
Als je bekend bent van een hit en je gaat meedoen aan realityshows, hoe zie je je zelf dan nog? Over dat gegeven gaat deze luchtige Duitse film van Florian Dietrich. Ook vrij luchtig zijn twee Mexicaanse films: El arte es oscuro y está lleno de horrores, een satire op de Mexicaanse kunstwereld, en Autos, Mota y Rocanrol, over een Mexicaanse variant van Woodstock in 1971. Fijn dat IFFR ook weer wat ruimte geeft aan komedie!
Mannen Victor comme tout le monde
Film van Pascal Bonitzer, die menig scenario heeft geschreven, beschrijft het leven van een acteur die worstelt met #MeToo. Film schetst volgens IFFR ‘een fris, gevoelig, grappig en ontroerend verslag van hedendaagse dilemma’s’. Script is van de in 2023 overleden Sophie Fillières. Ik verwacht een echte arthousehit voor komende lente.
Misdaad Gatillero
Rauwer van de straat wordt het niet dan deze Gatillero van Cris Tapia Marchiori. IFFR: ‘Een rauwe, zenuwslopende misdaadthriller, die in één noodlottige nacht in realtime op locatie is gefilmd in Isla Maciel, een beruchte buitenwijk van Buenos Aires.’ In een take dus. Zou wel eens goed spannend kunnen zijn. Meer wereldwijde misdaad op IFFR: het Turkse Dead dogs don’t bite; het Kyrgizische Mergen; het Egyptische Ibrahim Labyad en het Kazachse Sicko. En kijk ook naar het programma over V-cinema, Japanse lowbudgetfilms in de jaren tachtig en negentig met veel geweld en misdaad.
Muziek Nino. 18 giorni
Ooit zat ik op Netflix gapend te kijken naar een maffe Italiaanse film van begin jaren tachtig. Hoofdrolspeler was een hele smalle vent die niet kon acteren maar om zijn zangkunsten was ingehuurd. Dat bleek Nino D’Angelo te zijn, een Napolitaanse zanger die begin jaren tachtig het Italiaanse publiek veroverde. Deze documentaire van zijn zoon, Toni D’Angelo, schetst het leven van de zanger. De speelfilm L’ammiratrice – ook te zien op IFFR – is zo’n film van begin jaren tachtig met Nino D’Angelo in de hoofdrol.
Mysterie Chronovisor Het collectief Cosmic Salon maakte deze SF-film over een uitvinding van Benedictijnse monniken: ze kunnen het verleden zien met een bepaalde camera. Verwacht mysterie met een vleugje bovennatuurlijk. Flink mysterieus zijn ook Diamond Dust van Marwan Hamed, die bij IFFR een focusprogramma heeft, en Lotus, over een filmmaakster die nooit heeft bestaan.
Onderwijs Deadline
Film uit HongKong over een school waar perfectie niet de uitzondering is, maar de regel. Een aangekondigde zelfmoord zorgt voor stress. Film komt van eigen ervaringen van regisseur Kiwi Chow. Verhaal lijkt niet zo maatschappijkritisch te zijn maar werd volgens The Guardian toch geweigerd door de censors in HongKong.
Ontroering There was such a thing before
Volgens IFFR ‘een ontroerend drama met een eigen poëzie en kwetsbare schoonheid’, deze film van Matsui Yoshihiko over de gevolgen van de ramp in Fukushima. De film schetst antihelden die proberen te overleven.
Oorlog Peleliu: Guernica of Paradise
In 1944 probeerden de Amerikanen het eiland Peleliu te veroveren. Dat zorgde voor veel doden. Dat verhaal zien we in deze animatiefilm van Kuji Goro. Volgens IFFR biedt het een ‘navrant kijkje in de psychologische tol van oorlog, waar trots, schaamte en een keihard overlevingsinstinct mensen in een voortdurende zelfopgelegde staat van belegering dwingen.’ Op IFFR draait ook een film over de Vietnamoorlog maar nu een keer van de andere kant belicht: Tunnels: Sun in the Dark.
Ouderdom Calle Málaga Calle Málaga met Carmen Maura in een vermoedelijk vrij typische arthousefilm van Maryam Touzani. Het is het type film die het bij oudere publiek vermoedelijk goed doet (een persoon volgen, soms drama, soms luchtig, veel close-ups, menselijk) en dat is ook prima natuurlijk. Vergelijkbaar: A Fading Man van Welf Reinhart.
Reïncarnatie Sore: A Wife from the Future
Wat doe je als wakker wordt naast een onbekende vrouw die zegt dat ze ‘je vrouw uit de toekomst is’. En jou probeert te ‘redden’. Hard wegrennen? Niet de protagonist uit deze film, Jonathan, in de Indonesische film van Yandy Laurens. Het is volgens IFFR een ‘duizelingwekkend, romantisch en tijdloos epos.’ De trailer is al een miljoen keer bekeken, ik vraag me af of er een andere film op IFFR is die dat haalt.
Remakes Adgin Prrx Norbert Pfaffenbichler hermonteerde John Frankenheimers klassieker Grand Prix. Maar dan anders, volgens de artistieke stijl van de jaren zestig. Er is nog geen trailer, dus wat je echt te wachten staat, blijft lastig te zeggen. Kan een arthouse-hype zijn of een interessant visueel experiment. We moeten het maar gaan zien.
Roadmovie Sirāt
Een roadmovie in de Marokkaanse woestijn, dat is weer eens wat anders. Veteraan Sergi López speelt in dit verhaal over ‘non-conformistische ravers die trancefeesten afstruinen’. De film van Oliver Laxe neigt denk ik naar het experimentele (IFFR noemt het immers cryptisch: ‘Een labyrintische verkenning van het lot en existentiële zoektochten’) maar wie niets durft, komt ook nergens, denken we dan maar. Voor de liefhebber zijn er meer roadmovies: de Iraanse film Snake milkers and the Miserable Lady; de Portugese openingsfilm A providência e a guitarra en de Japanse film Tokyo Taxi van de 94-jarige Yoyi Yamada.
Romantiek Interior apartamento día
Geluk duurt niet eeuwig. Deze jonge mensen zijn gelukkig maar economische onzekerheid zet de relatie onder druk. IFFR roemt het ontroerende spel en subtiele cinematografie. Eens kijken of dat er echt uitkomt dan. Film uit de Dominicaanse Republiek van Israel Cárdenas en Laura Amelia Guzmán.
Seksualiteit The Passion According to G.H.B.
Veel (gay) seks in deze film over Matias, die nogal veel wisselende contacten heeft. IFFR: ‘De mannen lezen, neuken, praten en luisteren – naar elkaar en naar de regen in São Paulo.’ Meer gay seks en ook nog BDSM zien we in Pillion van Harry Leighton (trailer). Hetero lichamelijkheid zien we terug in de Poolse film Tell Me What You Feel.
Sciencefiction Dump
Kinderen en jongvolwassenen in de ruimte! De film van Christina Friedrich doet denken aan de Sovjet-SF-film Moscow-Cassiopeia die we ooit in een Camera Obscura hebben behandeld. Film is bedacht met de hoofdrolspelers zelf, vertelt IFFR. Ik heb een beetje mijn twijfels maar wie weet leidt het experiment naar iets moois. Meer sciencefiction in het Braziliaanse Yellow Cake.
Sport Il Maestro
Film van Andrea di Stefano over een flamboyante tennistrainer. De film zal erg leunen op het vermakelijke acteerwerk van Pierfrancesco Favino als trainer. Misschien vermakelijk, wel ruim twee uur zitten. Meer sport in The Gymnast, van Charlotte Glynn, vrij realistisch drama over het leven van een topsporter, en in Gamer Girls, over dit keer een vrouwelijk e-sportteam (kan een publieksfavoriet worden).
Thriller The Secret Agent De jaren zeventig blijven filmmakers inspireren. Opvallend veel thrillers op IFFR over deze periode. Een sterke in dit genre is deze film over Brazilië in de jaren zeventig. Met hoofdrol voor Wagner Moura (Narcos en Tropa de Elite 1 en 2). De film van Kleber Mendonça Filho over een vlucht uit de dictatuur won de prijs van de beste regie in Cannes. Verder nog Filipijnen in de jaren zeventig (Moonglow); Portugal in de jaren zeventig (Projecto Global); en Denemarken in de jaren twintig: Rejseholdet – Det første mord. Thrillers over het heden: Bazaar (Murder in the Building); Mi Amor (Canarische Eilanden) en Under Current (Hongkong).
Vrouwen 100 Nights of Hero
Film van Julia Jackman is volgens IFFR ‘een verzet tegen het heteropatriarchaat’. Gebaseerd op Isabel Greenbergs gelijknamige graphic novel is dit een sprookje met ironisch postmodernisme. Ook over vrouwen: Dolores, Ripples in the Mist (Clara Law), Sound of Falling en Ida Lupino’s The Trouble with Angels uit 1966.
Waargebeurd Dead Man’s Wire
Nieuwe film van Gus van Sant gaat over een man die in 1977 zijn hypotheekverstrekker gijzelde. Doet me denken aan Dog Day Afternoon. Verwacht een film met een strak tempo en voldoende realistisch aanvoelende spanning, dat is Van Sants kwaliteit.
Werner Herzog-achtig Krakatoa
Carlos Casas heeft een film en een installatie op IFFR. Ze heten beide Krakatoa. Deze beroemde vulkaanuitbarsting in 1883, een van de heftigste die de moderne mens heeft meegemaakt, zien we door de ogen van één visser, die vervolgens strandt op een eiland, en daar moet overleven. Film die Werner Herzog vermoedelijk ook wel had willen maken. Let op: de trailer bevat veel heftige, flitsende beelden.
Western Dead Souls
Film van 80’s regisseur Alex Cox (Repo Man, Sid and Nancy) is een bewerking van Nikolaj Gogols roman Dode zielen. Klinkt een beetje als een Peckinpah-achtige western. Twee interessante punten, nu maar hopen dat de film het waarmaakt. Cox speelt zelf de hoofdpersoon.
Wraak No Other Choice
Als ik dit script hoor, ontslagen medewerker van een papierbedrijf gaat geweld gebruiken, denk ik toch meteen aan Falling Down. Een epos over frustratie en met veel wraak. Deze film van Park Chan-Wook (Oldboy, The Handmaiden) is ongetwijfeld weer vlot gemaakt en zal er goed ingaan bij de meeste filmgangers. Volgens IFFR is het ‘een werk vol heerlijk absurde en zwarte humor, waarin een keurige huisvader zijn recht op een droomleven verdedigt’.
Zombies My Daughter is a Zombie
Zeer rustige, menselijke film over een vader die zijn in een zombie veranderende dochter niet wil opgeven. De Zuid-Koreaanse film van Pil Gam-Sung zit volgens IFFR ‘vol spannende scènes waarin muziek en dans een cruciale rol spelen’. Oogt vrij luchtig en zou het wel eens heel goed kunnen doen bij het publiek.
Filmfestival Rotterdam begint 29 januari IFFR 2026 in 5 vragen en antwoorden
door Bob van der Sterre
IFFR 2026 begint bijna! Vanaf 29 januari kunnen we weer genieten van het grote filmfestival in Rotterdam. In dit stuk leggen we in 5 vragen en antwoorden uit wat je kunt verwachten als bezoeker.
De openingsfilm van IFFR 2026 is Providence and the Guitar
Wanneer is het IFFR 2026 precies?
De 55ste editie van International Film Festival Rotterdam (IFFR) vindt plaats van 29 januari tot en met 8 februari 2026.
De officiële selectie van het festival bevat meer dan 600 films.
Wat doet InDeBioscoop dit jaar aan IFFR?
Tim Bouwhuis en Bob van der Sterre doen verslag van het IFFR 2026. Houd de website van InDeBioscoop de komende weken in de gaten voor onze besprekingen! Wil je ons steunen? Like de website op Facebook en abonneer je op onze nieuwsbrief!
Wat is IFFR zonder tragische figuren? Ook bij deze IFFR zijn er aardig wat te vinden. Karakters die door situaties in moeilijkheden komen en er dan met wijsheid (of niet) uitkomen.
Rock ‘n’ Roll Ringo – Klappen uitdelen op Duitse kermissen Ringo is weer eens ontslagen. Als hij bij een kermis een kans krijgt als bokser, hapt hij toe. Aanvankelijk gaat het best goed. Daarna vervalt hij in oude kwalen (drinken) en gebeuren er nare dingen. Net op de dag dat zijn dochter langskomt.
Eerst maar de leuke dingen in deze film van regisseur Dominik Galizia. Zoals de setting: Duitse kermissen. De sfeer is goed neergezet met lompe housemuziek en gasten met matjes in trainingsjasjes. De mensen om de kermis heen, van een soms opgefokte clown/goochelaar tot een lokale kermisdominee. Daarnaast speelt Martin Rohde best heel aardig zijn karakter Ringo, wat toch geen makkelijk type is. En dan zijn de bijrollen levendig ingevuld.
Wat het lastige is van deze film is dat er niet zoveel nieuws onder de zon is. Er zijn al veel van deze mensen-die-langzaam-de-misdaad-inrollen-films. De opbouw is ook een stuk beter dan het afrondende, tweede deel, wanneer alles opeens snel en chaotisch verloopt. Dat Ringo ineens door iedereen gezocht wordt, de tas houdt, zijn droom (een boot) najaagt, etc. Geen verrassende scriptwendingen. Bij dat alles blijft Ringo ook wel een vlak karakter.
Traffic – Schilderijen stelen en niet verkopen Een Roemeens stel woont en werkt in Vlaanderen. Als een van hen, Nati, wordt misbruikt in een seksclub (waar ze bijkluste als serveerster) wil ze zich wreken op iemand die ze herkent, een curator van een museum. De wraak gebeurt niet direct maar indirect: de mannen van het groepje vrienden krijgen spontaan het idee om kunstwerken van dat museum te stelen.
Veel mensen herinneren de inbraak in de Kunsthal in 2012 nog wel. Voor wie het niet meer scherp heeft: de daders werden in Roemenië gearresteerd maar de werken zijn vermoedelijk voor eeuwig kwijt. Op NPO Start kun je een reconstructie bekijken. Deze film is geen reconstructie, meer een fictieve hervertelling die er losjes op is gebaseerd. We kruipen we in de huiden van deze mannen en vrouwen en ervaren hoe arbeidsmigranten als tweederangsburgers worden behandeld. Het heeft daarmee iets weg van Lilja 4-ever, het arthousedrama van Lukas Moodysson.
De film van Teodora Ana Mihai richt zich het meest op Nati. Echt goed komt haar karakter niet uit de verf – het speelt in feite een bijrol in dit verhaal. Het is sowieso allemaal wat aan de zwart-witte kant (er zijn praktisch geen niet-hufters) maar de verteltoon van de film (geschreven door Cristian Mungiu, regisseur van 4 luni, 3 saptamâni si 2 zile) maakt veel goed. De film heeft goed tempo, acteerwerk en afwisseling van scènes.
Goed gedaan maar erg somber. Misschien dat een satirische en komische aanpak beter gewerkt had om het hufterige gedrag tegen arbeidsmigranten te bespotten. Zelfs de diefstal had al iets komisch (‘Je staat bij de verkeerde brug, je moet naar de Westzeedijkbrug’) en anders het vervolgens vrij kansloos aan de man proberen te brengen.
Memoir of a Snail – Aandoenlijk lot van een tweeling
Grace (introvert) en Gilbert (lefgozer) zijn onafscheidelijke tweelingen in Australië. Als hun ouders overlijden, komen ze terecht in pleeggezinnen. De een aan de oostkant van Australië (Canberra, bij twee ouders die nudistencruises bezoeken) en de ander aan de westkant (bij zeer religieuze boeren). De scheiding wekt veel verdriet in de hand en dat heeft impact op hun levens. Grace werkt bij een bibliotheek, Gilbert moet appels aan de lopende band stickeren.
Als je de plaatjes bij de film bekijkt, denk je: dat kan niet veel zijn. Toch is deze film van Adam Elliot (bekend van Mary and Max) een van de meest vermakelijke tragikomedies die ik in tijden heb gezien. Je wordt heen en weer geworpen tussen trieste verhalen (Grace die een ‘feeder’ als partner krijgt, haar huis volstopt met slakken, Gilbert die onder de terreur van een vrij gestoorde pleegmoeder leeft) en komische momenten (met name de vader die goochelaar was in Parijs of het verhaal van Pinky).
De film scoort punten met geslaagde persoonlijkheden in hoofd- en bijrollen (zoals Pinky), warme momenten en een paar serieuze psychologische kwesties die subtiel in het verhaal zijn verweven. Een minpunt is dat de film veel tijd nodig heeft om op gang te komen. En dat – voor de mensen die ervan houden – er geen dubbele lading is. Ik vind het altijd erg bijzonder dat iets als claymotion zulke gevoelens kan ontwikkelen.
The Radiant Screen – Leven in een afgesloten stad Wat is dat voor stad midden in Siberië? Zheleznogorsk, of te wel de stad Ж, is niet zichtbaar op Google Maps en afgeschermd door flink wat prikkeldraad. Een afgesloten minimaatschappij die in de jaren vijftig voor de winning van uranium werd gebouwd, vandaar de bijnaam ‘The Radiant City’.
Het valt nog het beste te vergelijken met steden in films: ‘Alles is vreemd, zoals The Zone in Stalker’. ‘Het lijkt op Derry in Stephen King’s It.’ En niet genoemd, maar misschien ook een aardige vergelijking: The Truman Show.
Ine Lamers probeert de bizarre sfeer van de afgesloten Russische stad weer te geven. We krijgen de geschiedenis te zien van de bouw van deze stad, die begon als een socialistisch Utopia. Het stond niet op kaarten en bestond officieel niet. Hier en daar zien we wat verboden foto’s en video’s.
Maar hoe is het leven daar? Behoorlijk tragisch, vertellen ex-bewoners. ‘Als je hier opgroeit, denk je niet dat er nog een wereld buiten is. Het bevindt zich onder een koepel en je bent beschermd van de stad van andere dingen.’ Het is nog steeds zo afgesloten als vroeger. Veel bewoners blijken de suggestie van een afgeschermd leven prettiger te vinden dan het ‘gevaarlijke leven’ in een normale stad. Hoewel er meer radioactiviteit is dan gemiddeld.
Met deze film eindigt onze verslaggeving van deze 54ste IFFR in Rotterdam. Al deze artikelen zijn gratis. Iets terugdoen zou aardig zijn: meld je aan voor onze nieuwsbrief en blijf op de hoogte van de betere online artikelen over cinema.
