Preview IDFA 2018 deel 1

Preview IDFA 2018 deel 1:
Bijzondere Levens, Families, Feelgood, Geschiedenis en Journalistiek

door Bob van der Sterre

Traditioneel tellen wij dagelijks af tot het IDFA. Dit jaar wordt het grootste documentairefestival ter wereld gehouden van 14 tot en met 25 november. Vanaf vandaag drie previews op thema’s, gevolgd door onze Thuis-IDFA. In dit eerste deel aandacht voor Bijzondere Levens, Families, Feelgood, Geschiedenis en Journalistiek.

Bixa Travesty

 

Bijzondere levens

Bixa Travesty (75 min.)
Linn da Quebrada, een Braziliaanse artiest, schept graag verwarring over seksualiteit. Is zij/hij man/vrouw? Dat is al een lastig te beantwoorden vraag. De film belooft een intiem portret van het soort mensen aam wie de nieuwe Braziliaanse president een enorme hekel schijnt te hebben.

Cassandro: The Exotico (75 min.)
‘Gender-bending’ worstelaars… Ze bestaan in Mexico. Waaronder deze Cassandro, over wiens leven Marie Losier deze film maakte. Kleurrijk persoon, kleurrijke film?

Celebration (73 min.)
Het is niet dat Yves St. Laurent bepaald onbekend is. Toch weerhield dat Olivier Meyrou niet om een documentaire over hem te maken. Deze film schetst de mens achter het mode-icoon, die tien jaar geleden is overleden. Toevallig draait op deze IDFA ook een portret van de ook al zo beroemde modeontwerpster Vivienne Westwood: Punk, Icon, Activist.

Dancing in the Wind (89 min.)
De ‘red-hair emperor’, een voormalige kapper, organiseert dansfeestjes in het park en streamt van alles via zijn smartphone in zijn appartement. Niet zo spectaculair misschien maar dit is wel China… We zien hier hoe Gu Donglin zijn strijd tegen de overheid voert. Titel is wel een gemiste kans.

Survivors (86 min.)
De Ebolacrisis. Sierra Leone, 2014. Wie waren de hulpverleners? Een ambulancechauffeur en verpleegkundige spelen de hoofdrol in deze ongetwijfeld milder over de mensheid stemmende film.

 

Families

Dawn (79 min.)
Regisseuse Carmen Torres maakt een film over haar twee moeders: de een in Spanje, de ander in Colombia. Vermoedelijk geen film voor ondergetekende – poëtische beelden, mijmerende voice-overs, traag tempo, supervrouwelijke thema’s – maar dat wil niet zeggen dat hier geen liefhebbend publiek voor te vinden is. Ga er vooral heen, filmfan!

Don’t be a Dick About it (69 min.)
Twee broers, Peter en Matthew. De een bang van honden, de ander speelt elke dag een tv-programma na. Dit oogt als een feelgoodfilm over een prettig gestoorde (Amerikaanse) familie. Kan wel eens een mooie tragikomische film zijn.

How Big is the Universe (72 min.)
Het leven van een familie Dolganen in Siberië. Een nomadisch volk. Hoe leven ze, wat doen ze, wat eten ze, wat bespreken ze? Na deze film ongetwijfeld antwoord.

Silvia (103 min.)
Dochters die met elkaar bespreken hoe het huwelijk van hun moeder, Silvia, zo fout heeft kunnen lopen. Ze leken zo gelukkig! Mannen: u bent gewaarschuwd! Vrouwelijker dan deze Argentijns-Chileense film gaat een docu tijdens het IDFA niet worden.

Three Identical Strangers (96 min.)
Dé familiefilm van dit festival beschrijft zo op het oog een mooi bizar verhaal. Een drieling die uit elkaar is gehaald bij geboorte komt nu weer bij elkaar. De beschrijving belooft een bijzonder plot, de waarheid is altijd vreemder dan fictie, dus laten we deze Amerikaanse film een kans op de publieksprijs geven.

 

Feelgood

By Then (45 min.)
Taxichauffeur Kofi rijdt gehandicapten door Parijs. Vanuit zijn ogen zien we alle toestanden rondom de aanslagen. Film van Matthieu Dibelius is vermoedelijk mooi en menselijk maar ik zou niet op al te volle zalen rekenen. Andere ‘taxifilm’ is Underdown.

Entrepeneur (77 min.)
Feelgood uit Finland? Is dat geen vergissing? Als je de films van Aki Kaurismäki kent, dan weet je dat de Finnen een droge humor hebben waarvan onze platte humor nog wel een lesje van leren. Deze film focust zich op een traditioneel familiebedrijf (kermis en slagerij) versus een modern familiebedrijf (vleesvervangers). Dat biedt perspectieven op een geslaagde tragikomedie.

Freedom Fields (97 min.)
Het grappige van documentaires is dat je gaat meeleven met mensen van wie je dat nooit had gedacht. Neem het Libische vrouwenvoetbalteam. De eerste interland is nog niet gespeeld. Dat is juist het punt van deze documentaire. Niet meeleven met deze speelsters zal bijzonder moeilijk zijn. Lees meer over de film in Variety.

The Raft (97 min.)
In 1973 voer een vlot drie maanden op zee. De crew bestond voornamelijk uit jonge mensen. Ze voeren er niet zomaar, ze waren onderdeel van een experiment. De vraag waarom dat experiment draaide: is de mens van nature agressief? In 2018 komt de crew weer bij elkaar in een houten versie van het vlot en praat over ongetwijfeld een memorabel stukje persoonlijke geschiedenis.

Sheep hero (81 min.)
Van sommige films weet je meteen dat het een publieksfavoriet zal worden. Zo ook het Nederlandse Sheep Hero. We volgen schaapherder Stijn en zijn worsteling met het moderne leven. Ongetwijfeld prachtige, typisch momenten waarbij je kunt genieten om onze befaamde Hollandse directheid. Draait in Tuschinski 1 en zal een volle zaal gretige kijkers trekken, dat kan niet anders.

 

Geschiedenis

La Barricade (51 min.)
De Franse studentenopstand van 1968, realtime. Dat is wat deze documentaire van Bruno Masi beoogt. Inclusief de voice-overs van een gastarbeider die gewoon wilde werken en een studente die midden in het geweld zat. De film is een webserie die in video’s van drie minuten vertoond werd op Twitter, precies vijftig jaar na dato. Kan op die rare gestructureerde manier wel vernieuwend zijn. Een ingekorte versie van 24 minuten is al te zien op YouTube.

Doomed Beauty (90 min.)
De Tsjechische actrice Lída Baarová had een relatie met Joseph Goebbels. Dat kostte de goede naam van de familie na de oorlog. Gast van IDFA Helena Třeštíková interviewde haar en koos voor een opmerkelijke montage. Overigens vertoont IDFA zeven films van Třeštíková, waaronder films over een gevangene en een drugsgebruiker die ze over een langere periode volgt.

Putin’s Witnesses (102 min.)
Niet veel mensen hebben een filmarchief tjokvol beelden van Poetin en Jeltsin. Vitaly Mansky wel en hij maakt deze film, die je zou kunnen zien als een introductie naar een nieuwe tijd, die een stuk cynischer werd dan je toen nog misschien dacht.

The Trial of Radko Mladic (99 min.)
Ja, dat is niet niets: de rechtszaak tegen de man die het Bosnisch-Servische leger leidde en ook verantwoordelijk was voor de moord op de mannen van Srebrenica. Deze film streeft naar een compleet beeld van de man. Voor de liefhebber zijn er genoeg historische rechtszaken te zien op deze IDFA, zoals The State Against Mandela and the Others (105 min.) en The Trial (tegen Dilma Rousseff in Brazilië).

The Waldheim Waltz (93 min.)
Interessant: hoe gingen vroegere ‘fake news’-roepers te werk? Kurt Waldheim, wie kent hem nog? De president van Oostenrijk die toch echt bij de SS had gezeten, maar het op alle mogelijke manieren ontkende. Deze docu laat het zien.

 

Journalistiek

American Dharma (98 min.)
De brenger van zoveel nationalistische ellende in Amerika, Steve Bannon, geïnterviewd door Errol Morris. Het is niet vreemd dat Errol Morris ook Bannon interviewt, na eerder zo portretten te hebben gemaakt van Robert McNamara en Donald Rumsfeld. Wie meer wil weten over Morris: zie onze special uit 2015, toen hij eregast was van IDFA. En deze film? Errol Morris noemt het zelf een ‘horrorfilm’. Dat belooft veel/weinig goeds (doorstrepen wat niet van toepassing is).

Bellingcat – Truth in a Post-Truth World (88 min.)
Een vervelend tijdperk. Zo zou ik zelf deze tijd omschrijven als iemand het me zou vragen (dat gebeurt gelukkig niet). Maar niet alles is slechter. Neem Bellingcat. Deze interessante organisatie van serieuze burgerjournalisten krijgt voor elkaar waar overheden falen. En dat met moderne technologie en nadenken. Nederlandse documentaire van Hans Pool zal ongetwijfeld boeien hoe die mensen dat voor elkaar krijgen.

The Corporate Coup d’Etat (90 min.)
Ik zag ooit eens in een andere documentaire dat een bedrijf in de VS 66% kans heeft om invloed te hebben op een wet en een burger 1%. Ongetwijfeld gaat deze film van Fred Peabody, bedoeld om de overwinning van Trump duiding te geven, over die ellendige toestand. We gaan net als films van Adam Curtis de diepte in, dus terug naar de tijd toen het startte. Categorie goed-om-te-weten maar ook bereid-je-voor-op-deze-somber-stemmende informatie.

The Panama Papers (100 min.)
Onthullingen blijven elkaar opvolgen. We zitten nu weer in de nieuwste versie van Football Leaks. Maar Panama Papers, dat was wat. Die sneed een paar jaar geleden haarfijn de puist van louche zakendoen open. En wat een etterige pus er naar buiten stroomde! Hier krijgen we een reconstructie hoe dat toen ging. Dit moet wel een smeuïg journalistiek verhaal zijn.

 

10 november 2018

Preview IDFA 2018 deel 2
Preview IDFA 2018 deel 3


MEER FILMFESTIVAL