***
recensie Hen
Een avontuur geserveerd met dierlijk genoegen
door Tim Bouwhuis
Als Györgi Pálfi Hen als filmstudent had gepitcht, dan had zijn filmschool het idee ongetwijfeld afgeschoten. Twintig jaar na zijn absurdistische komedie Taxidermia (over opgezette beesten en meer) serveert de Hongaarse regisseur een gortdroog avontuur dat aandoenlijk begint maar in het vervolg te weinig prikkelt. Anderhalf uur lang volgen we een kip die door discriminatie en pure onverschilligheid gevrijwaard blijft van een vroege slacht.
Het vraagt heel wat schaamteloosheid om duidelijke gevallen van discriminatie goed te praten. Voor dieren werkt dat wellicht anders, want het niet-humane hoofdpersonage van Hen kan met recht de voordelen van haar afwijzing inzien. Omdat de zwarte vrouwtjeskip in de efficiënte openingsscène een ander uiterlijk heeft dan haar gekooide lotgenoten (en de baas strikt was in zijn instructies), besluit een medewerker van de kippenfabriek het dier niet mee te sturen op dodelijk transport.
Bij de eerste de beste benzinestop vergeet de arbeider ter plaatse dat hij zijn vrouw lekkere kippensoep heeft beloofd. Voor de hen is het een klein kunstje om door het open raampje naar buiten te fladderen en het hazenpad te kiezen. Na een lompe interventie van een hond belandt de ongebruikelijke protagonist op het afgelegen woonterrein van een restauranteigenaar. Buiten direct levensgevaar moet het dier haar plekje zien te vinden in een nieuwe kippenren.
Het blikveld van de kip
Het is dat Pálfi zijn titelpersonage zo glashelder introduceert, anders zou je als kijker waarschijnlijk flink aan het wonderlijk gegeven moeten wennen. Niet alleen is de kip negentig minuten het hart van de vertelling, de cameravoering is ook op het blikveld van het dier aangepast. Close-ups worden afgewisseld met opnames van laag bij de grond, dynamisch en braaf meanderend in het spoor. Het is storend en vooral ook onbegrijpelijk dat Pálfi op momenten eveneens kiest voor goedkope drone-opnames die uitmonden in een vogelvluchtperspectief; een gemiste kans om het beeldperspectief radicaal te beperken tot de leefwereld van de kip.
Verwacht geen intieme dierenfilm in de stijl van geëngageerde docu’s als Gunda en Cow, want Hen waaiert meer uit en spant zich merkbaar in om ook echt een verhaal te vertellen. In een statement over zijn werk geeft de regisseur ruiterlijk toe dat hij zich voor de opzet liet inspireren door Griekse tragedies; de weerloze kip aanschouwt niet alleen de morele apathie van de arbeiders die hem laten ontsnappen, maar ook de schimmige praktijken die zich in de omgeving van het restaurant voltrekken.
Donker en doordacht
De intentie die Pálfi met zijn originele posterheld heeft is doordacht, en toch komt juist de intellectuele laag van Hen maar matig uit de verf. Als kijker krijg je genoeg mee van de confrontaties op het terrein om te bevroeden dat de eigenaars zich niet alleen met een goede menukaart bezighouden. Tegelijk blijft de concrete uitwerking ervan oppervlakkig, al is het maar omdat de film in de kern nog altijd rendeert op de achteloze observaties van een kip.
Pálfi’s eerdere films Hukkle en Taxidermia hadden hun uitwerking omdat de eigenaardige taferelen die we daar zagen doorspekt waren met donkere humor. Zijn nieuwste had best wat meer van dergelijke humor kunnen gebruiken. Nu kan de regisseur niet voorkomen dat het verhaal na het reisavontuur wat voortkabbelt, hoezeer zijn hen de show ook steelt. Een milde verrijking voor de catalogus van vindingrijke dierenverhalen is Hen nog altijd, een enerverende filmtrip net te weinig.
10 november 2026