Promised Land

***

recensie  Promised Land

Belofte maakt schuld

door Cor Oliemeulen

Gaat geld samen met principes? Regisseur Gus Van Sant kruipt andermaal in de huid van de underdog. Ditmaal geen vooruitstrevende leraar, moordende scholier of homoactivist, maar een gasverkoper.

Gas is een uitstekende toekomstige energiebron en minder vervuilend dan olie en kolen. Dat is de mening van Steve Butler (Matt Damon), vertegenwoordiger van een groot energiebedrijf, die samen met zijn collega Sue Thomason (Frances McDormand) arriveert in het dorp McKinley waar veel inwoners gebukt gaan onder de economische crisis. Het duo heeft als taak boorrechten af te troggelen. Veel noodlijdende boeren kunnen het geld heel goed gebruiken, anderen kanten zich fel tegen het boren naar schaliegas vanwege mogelijke milieurisico’s.

De juiste afweging
Gus Van Sant (Good Will Hunting, Elephant, Milk) maakt een evenwichtig portret van een kleine gemeenschap die stoeit met het maken van de juiste afweging. De gasverkopers lijken sympathieke mensen met oprechte bedoelingen. Steve is geboren in een agrarisch gebied dat ten dode was opgeschreven en vertrok naar de grote stad voor nieuwe mogelijkheden. Hij is begaan met het lot van de boeren van McKinley, spreekt hun taal en lijkt het beste met hen voor te hebben. Hetzelfde geldt voor Sue, een alleenstaande moeder, die met Steve omgaat alsof het haar broer is. Ook haar belangrijkste taak is het overreden van de mensen die bovenop het gas zitten.

Recensie Promised Land

De bevolking blijkt zeer verdeeld, wat mooie discussies en conflicten oplevert. De een probeert zieltjes van tegenstanders te winnen, een ander neemt een voorschot op de beloofde weelde door de aanschaf van een sportauto. De kracht van de film is niet zozeer het belichten van de kwestie vanuit verschillende invalshoeken, maar het perspectief van de ‘foute’ en tevens innemende Steve. Je gunt hem zijn contracten, hoewel je weet dat er risico’s zijn verbonden aan gasboringen. Je krijgt hekel aan een fanatieke milieuactivist, die Steve op allerlei manieren (uiteraard ook op het amoureuze vlak) tegenwerkt. Dit maakt het voor de kijker verdraaid lastig om een standpunt te bepalen.

Aandoenlijk
Matt Damon, die in 1997 doorbrak als acteur en schrijver van Van Sants Good Will Hunting, is verdienstelijk co-auteur van Promised Land. Hij dicht zichzelf een aandoenlijke rol toe en weet zich gesteund door een perfecte cast. Zo zorgt Frances McDormand (Fargo) voor haar gebruikelijke komische en relativerende noot. Oudgediende Hal Holbrook (Into the Wild) speelt overtuigend de gerespecteerde leraar Frank Yates die zweert bij industriële vooruitgang, maar zijn behoudende principes niet wil verloochenen. Wel een beetje jammer dat de camera tijdens de emotionele finale zo nodig moet inzoomen op zijn tot tranen geroerd gezicht en dat de soundtrack een mierzoet countrygehalte heeft. Opdat we niet hoeven te vergeten dat het een Amerikaanse film betreft.

 

22 februari 2013

 
ALLE RECENSIES

Patience Stone, The

***

recensie  The Patience Stone

Elegante aanklacht tegen vrouwenonderdrukking

door Eva Baaren

Ondanks de vele monologen in deze film maakt regisseur en boekauteur Atiq Rahimi van The Patience Stone een boeiend verhaal, dat de problematiek van vrouwenonderdrukking in strenge moslimlanden op elegante wijze aankaart.

Als haar echtgenoot in een door burgeroorlog geteisterd Arabisch land in coma raakt, blijft een jonge Moslima (Golshifteh Farahani) hem trouw verzorgen. Maar hoe langer zijn bewusteloosheid duurt, hoe meer zij van hem loskomt en haar geheimen, onderdrukte emoties en seksuele verlangens aan hem opbiecht.

Afwisselende scènes en sterk acteerwerk
Met een scenario dat draait om lange monologen in een kleine lege slaapkamer, is het niet makkelijk om de aandacht van de kijker vast te houden. Regisseur Atiq Rahimi houdt het verhaal echter van begin tot eind spannend. Zo worden de scènes in de slaapkamer afgewisseld door levendige flashbacks en regelmatige interrupties van de buitenwereld, die de jonge vrouw uit haar mijmeringen halen en tot onmiddellijke actie dwingen.

Maar ook tijdens de monologen zelf blijft The Patience Stone (op een paar herhalingen van zetten na) de kijker boeien. Het acteerwerk van Farahani (Darbareye Elly, Body of Lies) draagt hier sterk aan bij. Met een elegante ingetogen acteerstijl speelt zij een personage, dat niet alleen boos, verdrietig en verlangend is, maar ook wisselt tussen hoop, vrees, daadkracht en twijfel over haar eigen situatie. Dit maakt haar handelen even begrijpelijk als onvoorspelbaar, waardoor de kijker regelmatig wordt uitgedaagd zijn verwachtingen bij te stellen.

Recensie The Patience Stone

Steen van geduld
Naast een verhaal over een gefrustreerde vrouw met een zieke man, is de film een duidelijke aanklacht tegen de onderdrukking van moslimvrouwen in Arabische samenlevingen. Het wordt pijnlijk duidelijk dat de protagonist zich voortdurend in onmogelijke bochten moet wringen om te voldoen aan de eisen van de mannen om zich heen, zelfs op het moment dat haar man in coma ligt. De setting van kapotgeschoten huizen, zanderige wegen, lichtblauwe boerka’s en gewapende religieuze milities doet sterk denken aan beelden uit Afghanistan, waardoor de vergelijking met de strenge wetten van de Taliban zich opdringt.

In The Patience Stone is de hoofdrolspeelster niet het enige slachtoffer van onderdrukking. Zo draagt een mannelijke moslimstrijder net als zij de littekens van een repressieve samenleving met zich mee. Rahimi, die in 1984 vanuit Afghanistan naar Frankrijk vluchtte, spreekt zich met de verfilming van zijn boek Syngué Sambour in bredere zin uit tegen de harde masculiene geloofssamenlevingen die beperkend zijn voor de vrijheid van zowel vrouwen als mannen.

De Perzische legende over een geduldige steen die uiteindelijk uiteen barst, is meer dan een metafoor voor een comateuze echtgenoot. Hij staat ook symbool voor onderdrukkende samenlevingen die wellicht vanzelf uit elkaar vallen als je er genoeg kritische films over maakt.

 

15 februari 2013

 
ALLE RECENSIES

Prima cosa bella, La

****

recensie  La prima cosa bella

Eindelijk verzoening

door Cor Oliemeulen

Bruno Michelucci keert terug naar zijn geboortestad Livorno als blijkt dat zijn moeder Anna niet lang meer te leven heeft. La prima cosa bella doet verlangen naar de gouden decennia van de Italiaanse film.

De couleur locale, de tumultueuze sfeer met bijbehorende emoties, het epische verhaal, de kunst en de kitsch – alsof je een film van een oude meester kijkt. Stefania Sandrelli in de briljante rol van de terminale Anna, die is behept met onuitputtelijke levensvreugde, versterkt dit gevoel. Sandrelli is vooral bekend van Divorzio all’italiana (1961), naast Marcello Mastroianni, en van Bernardo Bertolucci’s Il Conformista (1970). Regisseur Paolo Virzì maakt in La prima cosa bella dankbaar gebruik van haar ervaring en uitstraling.

La prima cosa bella

Mooiste moeder van het strand
Micaela Ramazzotti speelt de jongere gepassioneerde versie van Anna. Na haar rol in Tutta la vita davanti (2008), ook van Virzì, ontdekte de filmmaker meer dan alleen haar komische talenten. Hij huwde haar. De aantrekkelijke Ramazzotti acteert overtuigend met veel gevoel voor drama. Dit begint als Anna in 1971 als ‘mooiste moeder van het strand’ wordt gekroond en door haar jaloerse echtgenoot uit huis wordt gezet. Met zoontje Bruno en dochtertje Valeria op sleeptouw volgen jaren van verhuizingen, minnaars en halfslachtigheid.

Bruno (Valerio Mastandrea) is het echte hoofdkarakter, met de meeste diepgang. Zijn moeder knuffelde hem vroeger dood en samen zongen ze het kinderliedje La prima cosa bella als er weer eens wat onprettigs was voorgevallen. Maar Bruno vindt dat zijn moeder zijn leven heeft geruïneerd met haar frivole en impulsieve gedrag. In plaats van dichter werd hij een ongeïnspireerde leraar op een vakschool. Jaren geleden verbrak hij het contact met zijn familie. Sandra is zijn vriendin, maar hij noemt haar liever huisgenoot.

La prima cosa bella

Gelegenheidsgebruiker
Op zijn verjaardag ontwaakt hij verdwaasd in een park met verslaafden. Bruno is gelegenheidsgebruiker. De pogingen waarbij hij tevergeefs wat probeert te scoren, zijn grappig. Of het nu gaat om een gitaar spelend neefje, een apotheker of de inhoud van een infuusfles, Bruno laat nauwelijks een moment voorbij gaan om een kick of roes te halen. Aan zijn dagelijkse sleur komt abrupt een eind als Valeria in 2009 voor zijn neus staat. Ogenschijnlijk ongeïnteresseerd vertrekt hij met haar naar Livorno.

Er volgt een magistrale afwisseling van heden en flashbacks waarin we zien hoe Bruno opgroeit en geleidelijk van zijn moeder en zus vervreemdt. De hereniging met beiden levert veel emoties op. Op slechte dagen zit Bruno naast Anna’s ziekbed te klagen en als een klein jongetje te mijmeren. Op goede dagen neemt hij haar achterop de scooter voor een ritje door de stad. Zijn moeder danst met hem alsof hij haar geliefde is. ‘Waarom ben ik niet gelukkig?’, fluistert Bruno. Maar Anna hoort het niet.

La prima cosa bella is een memorabele geschiedenis met een lach en een traan. Een sentimenteel drama waarin de humor – prikkelend of relativerend – altijd op de loer ligt. Een film over verzoening. Liefdevol vertolkt en gemaakt.

 

26 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES