World Invasion: Battle Los Angeles

**

recensie World Invasion: Battle Los Angeles

Schietgrage aliens 

door Cor Oliemeulen

Eén aspect van World Invasion: Battle Los Angeles is duidelijk: de titel. Aliens bezetten de wereld en LA is het strijdtoneel. Verplichte kost voor de actieliefhebber. Tenminste als die het graatmagere verhaal, de tenenkrommende dialogen en het gebrek aan karakterontwikkeling op de koop toe neemt. 

Gissen naar de afloop hoeft niet. Stafsergeant Michael Nantz richt zich tot de overgebleven pelotonleden met de legendarische woorden: ‘Let those bastards know who they’re fucking with!’ Vloeken hoor je overigens nauwelijks in de film. Van een beetje commando zou je wat anders verwachten. Vooral nadat oorlogszuchtige, schietgrage aliens duizenden burgers doden, wereldsteden in de as leggen en je collega’s omleggen. Verder valt slechts één seksgerelateerde opmerking te noteren, ook niet al te realistisch in legerkringen.

World Invasion: Battle Los Angeles

Opdracht
Het verhaal. Enkele burgers hebben zich verschanst in een verlaten politiebureau in een door aliens veroverd gebied. Een peloton commando’s krijgt de opdracht hen te redden. De onverschrokken helden krijgen slechts drie uur de tijd, want hierna wil de luchtmacht het gebied plat bombarderen.

Tussen de aaneenschakeling van actiescènes doet regisseur Jonathan Liebesman (verantwoordelijk voor enkele matige horrorproducties) tevergeefs moeite om de kameraadschap tussen de commando’s een extra dimensie te geven. Pogingen om karakters te verdiepen blijven steken in overmatig gebruik van close-ups. De personages zijn stereotiep. Zo maken we kennis met de held die net voor zijn pensioen een laatste klus door de strot geduwd krijgt en de onervaren leider die van angst geen besluiten meer kan nemen. In hun kielzog de Afro-Amerikaan, de Aziaat, de boerenkinkel én de aantrekkelijke stoere meid die toevallig komt aanwaaien en uitstekend met vuurwapens overweg kan. Je identificeren met de meeste personages is uitgesloten; je vindt het niet eens erg als er iemand doodgaat.

Karakterloos
Ook nagenoeg karakterloos zijn de aliens, die de aarde bezetten omdat ze ons water nodig hebben. Helaas komen deze buitenaardse wezens pas duidelijk op het scherm als de commando’s uiteindelijk hun zwakke plek (waar bij mensen het hart zit!) hebben ontdekt. Door vijandelijk vuur getroffen, spatten ze met een beetje geluk uit elkaar om een veelkleurige smurrie achter te laten. Ze mogen dan wel een hogere technologische beschaving hebben met geavanceerde luchtvoertuigen, laserstralen en communicatiemiddelen, de aliens lijken volslagen blind. Ze schieten wel héél vaak mis.

World Invasion: Battle Los Angeles

Alleen de special effects in World Invasion: Battle Los Angeles scoren een voldoende. Er is veel spanning in de actiesequenties, soms nog meer in de aanloop ernaar toe. Het gebruik van handheld camera’s versterkt de nervositeit, echter de overmaat van schokkerige beelden doet Parkinson vermoeden. Bij een productie als Cloverfield (realistisch door ‘amateurvideo’) was dat ongefocuste functioneel, hier is het vaak storend.

Vergelijkingen met vorige invasiefilms als Independence Day en War of the Worlds (remake) gaan deels op. Ook dit keer geen gebrek aan Amerikaans patriottisme en superioriteit, een paar dozijn clichés, heroïsche acties onder begeleiding van nepviolen en een astronomisch budget. Wél een chronisch gebrek aan goed acteren, treffende dialogen, diepgang en humor.

 

21 april 2011

 

ALLE RECENSIES

Limitless

***

recensie  Limitless

De perfecte versie van jezelf

door Cor Oliemeulen

Een vreemde taal en virtuoos pianospelen leren in één dag? Je alles kunnen herinneren? Gebruik maken van je onmetelijke wijsheid en grenzeloze zelfvertrouwen? Versieren wie je wilt? Het geheim is een pilletje dat je volledige hersencapaciteit benut. Wie wil dat niet?

In Limitless is would-be-schrijver Eddie Morra (Bradley Cooper) rijp voor een dergelijk experiment. Hij krijgt geen letter op papier, kan de huur niet betalen en hangt rond in kroegen waar hij wazige filosofieën verkondigt. Tot overmaat van ramp gaat zijn vriendin bij hem weg. Op een dag krijgt hij van zijn ex-zwager de ‘goedgekeurde’ drug NZT. Na een korte aarzeling neemt Eddie een pilletje en betreedt direct een wereld vol ongekende mogelijkheden. In no-time schrijft hij een indrukwekkende roman. Hij gaat naar de kapper en steekt zich in maatpak. Door zijn briljante inzichten verovert hij Wall Street. Zijn lamlendige bestaan maakt plaats voor een succesvol leven vol ambitie. Dit blijft niet onopgemerkt door de machtige zakenman Carl Van Loon (Robert De Niro) en een handjevol meedogenloze criminelen. Het sprookje van Eddie begint de vormen van een nachtmerrie aan te nemen.

Limitless

Verslavend
Als iemand NZT gebruikt, verandert de wereld van grauw in kleurrijk. Als Eddie aan zijn roman begint, vallen de letters als manna naar beneden. En als hij zijn appartement opruimt, zien we even later wel tien Eddie’s die orde in de chaos scheppen. Helaas heeft NZT akelige keerzijdes, die goed in beeld worden gebracht. Euforie slaat om in depressie en als je niet gebruikt, word je ziek. Eddie krijgt black-outs en komt in aanraking met de politie. Hoewel zijn ex-vriendin en ex-vrouw hem van het verslavende spul proberen af te helpen, wil Eddie kost wat kost ‘de perfecte versie’ van zichzelf blijven.

Bradley Cooper is bekend als de altijd charmante, blauwogige acteur in romantische komedies. Genoeg reden om bij voorbaat te twijfelen aan de hoofdrol die voor hem is weggelegd in deze fantasy thriller. Gesterkt door zijn eigen voice-over, blijkt Cooper echter verrassend goed op zijn plaats. Het laat zich raden dat hij profijt heeft gehad van acteurkanon De Niro. Ook hulde voor regisseur Neil Burger (The Illusionist) die bekend staat om een hoogst creatieve aanpak. In zijn vierde speelfilm Limitless trekt hij alle registers open. De beginscène toont een unieke inzoomtechniek, waarbij de camera door de straten van New York scheert — door autoruiten heen, rakelings over de hoofden van voetgangers, door videoschermen en hersenen om te eindigen bij loser Eddie die een straat in Manhattan oversteekt.

Limitless

Veelbelovend
Het uitgangspunt van Limitless is veelbelovend en zet je aan het denken. Halverwege het script duiken jammer genoeg enkele plotgaten op en dreigt de film te verzanden in een middelmatige actiefilm waar soms de logica ontbreekt. Regisseur Burger is echter niet te beroerd om de boel vlot te trekken door originele vondsten. Gedenkwaardig (of onzinnig?) is een horrorscène waar Dracula zijn vingers bij af zou likken. Hierna neemt de spanning af, maar je blijft nieuwsgierig naar de afloop.

 

11 april 2011

 
ALLE RECENSIES

We Bought a Zoo

***

recensie  We Bought a Zoo

Twintig seconden waanzinnige moed 

door Cor Oliemeulen

Je hart volgen, genieten van het leven en af en toe een risico nemen. Dit Hollywood-concept is gretig toegepast in de weinig verrassende, maar sympathieke familiefilm We Bought a Zoo.

Een half jaar na de dood van zijn vrouw is journalist Benjamin Mee (Matt Damon) radeloos. Zijn zoon Dylan (14) wordt van school gestuurd en zijn dochter Rosie (7) kan door burenherrie niet slapen. Hij neemt ontslag en gaat op zoek naar een rustiek gelegen huis met grote achtertuin. Zijn oog valt op een landgoed, maar tot zijn ontzetting ontdekt hij dat er een dierentuin bij hoort. ‘Soms heb je twintig seconden waanzinnige moed nodig om iets groots te bereiken’, houdt Benjamin zijn kinderen voor als hij voor de grootste uitdaging van zijn bestaan staat: het redden van het achttien hectares grote Rosemoor Animal Park.

We Bought a Zoo

Zingeving en harmonie
Het verhaal is gebaseerd op de autobiografie van de Engelse journalist Benjamin Mee. Het draaiboek van Aline Brosh McKenna (The Devil Wears Prada, 2006) is bij regisseur Cameron Crowe in perfecte handen. Zijn eerste speelfilm sinds het geflopte Elizabethtown (2005) combineert de emotionele en morele groei van het hoofdpersonage met de zoektocht naar zingeving en harmonie. In zijn eerdere werk Jerry Maguire (1996) was sport de kapstok, in Almost Famous (2000) muziek. We Bought a Zoo ontwikkelt dezelfde feelgood-atmosfeer als in deze voorgangers, maar richt zich op een nog breder publiek.

Voorspelbaarheid is een consequentie. Incidenten keren steeds pas op het allerlaatste moment ten goede en romances zie je al van verre aankomen. Hoewel de moeizame vader-zoonrelatie precies voldoende dramatische aandacht krijgt, ligt het sentiment regelmatig op de loer. Grappige momenten komen gelukkig niet van de dieren, maar van bijvoorbeeld Benjamins pessimistische broer Duncan (Thomas Haden Church) en de zeikerige dierentuininspecteur Ferris (John Michael Higgins). Ze worden moeiteloos afgewisseld met onwaarschijnlijkheden, zoals slangen die ’s avonds ontsnappen uit een kist en ’s morgens allemaal keurig bij elkaar voor het huis liggen om opgeraapt te worden.

We Bought a Zoo

Nauwelijks interactie tussen mens en dier
Met zijn enorme ervaring en droogkomische charme zorgt Matt Damon dat We Bought a Zoo geen kleffe status krijgt. Maar jammer genoeg is er nauwelijks interactie tussen mens en dier. Damon is weliswaar aandoenlijk wanneer hij communiceert met een doodzieke tijger, maar het is spijtig dat we Scarlett Johansson als parkhoofd Kelly nauwelijks met dieren zien omgaan. Ze mag dan ervaring hebben met The Horse Whisperer (1998), anderhalf decennium later kan het stoere wijdbeens staan en zitten niet verhullen dat ze kennelijk niet in de acteerwieg is gelegd om geloofwaardig poep te scheppen, dierenvertrekken te desinfecteren, een ontsnapte struisvogel te vangen of andere nagels dan die van zichzelf te knippen.

Als compensatie biedt ze een stralende glimlach en een gewillig oor aan haar nieuwe baas en wacht ze op zijn eerste zoen: dit is een echte familiefilm die aandacht schenkt aan relaties, inspirerend handelen en het verwerken van verlies. De cast wordt aangevuld met een trio aanstormende talenten: Maggie Elizabeth Jones als de piepkleine Rosie die praat als een volwassene, Colin Ford als Dylan die graag tekeningen van onthoofdingen maakt, en Elle Fanning als Lily die een zwak voor hem heeft. De vlotte soundtrack ondersteunt het pretentieloze vermaak.

 

19 april 2012

 
ALLE RECENSIES

Fighter, The

****

recensie  The Fighter

Gevechten buiten de ring

door Cor Oliemeulen

Profbokser ‘Irish’ Micky Ward groeit tijdens de jaren tachtig op in een achterstandswijk in Lowell, Massachusetts, een stadje bij Boston. Halfbroer Dicky, vroeger ook talentvol bokser, probeert na vijf jaar gevangenis te fungeren als zijn manager. Volgens Micky’s vriendin Charlene hebben de criminele crackverslaafde Dicky en de rest van het gezin een verkeerde invloed. Micky staat voor de moeilijke keuze hoe zich klaar te stomen voor de strijd om de wereldtitel in het weltergewicht.

Acteur Mark Wahlberg liep al vele jaren met het script van The Fighter onder zijn arm om het te laten verfilmen. Net als de echte Micky Ward groeide hij op met weinig perspectief in een armoedige buurt in Boston te midden van werkloosheid en criminaliteit. Wahlberg zag nog meer parallellen met zijn eigen leven: ook hij was de jongste van negen kinderen, en ook hij had een succesvolle oudere broer.

The Fighter

Canvas
Het werd ook tijd voor positieve aandacht voor Lowell, temeer nadat deze voorstad slechte publiciteit had gekregen na de tv-vertoning van de documentaire High on Crack Street (1995), die als een rode draad door The Fighter loopt. Dicky wordt hierin geportretteerd als drugsverslaafde, hoewel hij zelf denkt dat de cameraploeg hem volgt omdat hij ooit bokslegende Sugar Ray Leonard tegen het canvas heeft geslagen. (Sommigen beweren dat Leonard was uitgegleden.)

Regisseur David O. Russell, die met Three Kings en I Heart Huckabees al samenwerkte met Mark Wahlberg, brengt een zeer onderhoudende film. De casting en de acteerprestaties zijn voortreffelijk. Aanvankelijk zou Matt Damon de rol van Dicky op zich nemen en Darren Aronofsky tekenen voor de regie. Damon haakte af; Brad Pitt kwam vervolgens in beeld, maar die wilde niet meer toen Aronofsky besloot liever een andere sportfilm (The Wrestler) te maken. De uiteindelijke keuze voor Christian Bale is een fantastische. Terwijl Wahlberg ter voorbereiding een boksring in zijn achtertuin liet bouwen, twee trainers inhuurde en vijf jaar lang pasjes en bewegingen oefende, moest Bale voor zijn personage de nodige kilo’s afvallen – een kunstje dat hij eerder tot in het extreme flikte voor The Machinist.

Lichaamstaal
Met zijn hele mimiek en lichaamstaal leerde Bale zeer overtuigend de drugsverslaafde te spelen. Als praatgrage grote broer geeft hij Micky dwangmatig goedbedoelde tips om zijn opponenten te lijf te gaan. Zo levensecht zou een andere acteur de rol van Dicky niet neer weten te zetten. Op die Oscar en Golden Globe voor beste bijrol valt dus weinig af te dingen. Hetzelfde geldt voor Melissa Leo, die dezelfde prijzen won en eerder prachtig acteerde in Frozen River, als alleenstaande moeder die mensen over de grens smokkelt. Zij is de dominante moeder van het gezin Ward en ziet zichzelf als Micky’s zakelijk manager.

The Fighter

De boksfragmenten zijn gefilmd door een team van HBO, de zender die verantwoordelijk is voor het World Championship Boxing, met als doel de scènes in de boksring een authentieke uitstraling te geven. Er vallen wel de nodige klappen, maar toch zit je te weinig op het puntje van je stoel.

Model
Of dit ook te maken heeft met de uitstraling van Mark Wahlberg, moet ieder voor zich beoordelen. Als boybandzanger leerde hij de allereerste kneepjes van het acteervak als onderbroekenmodel van Calvin Klein. Hij ontwikkelde zich als een altijd gedegen, maar ook wat tweedimensionale acteur. Verrassend goed kwam hij voor de dag in The Departed en als fors geschapen pornoacteur in Boogie Nights, waarin hij bewees dat hij definitief de onderbroek was ontgroeid.

Naast een boksfilm is The Fighter vooral een sociaal familiedrama met gevechten buiten de ring – net als Raging Bull, waarin ook de verhouding tussen twee broers op scherp komt te staan. Die klassieker is superieur, maar The Fighter is een indrukwekkende film, die zonder Wahlbergs inspanningen wellicht nooit was geproduceerd.

31 maart 2011

ALLE RECENSIES