Categorie: RECENSIE

Super 8

Posted on

***

recensie  Super 8

Hommage aan Steven Spielberg 

door Cor Oliemeulen

Steven Spielberg was in zijn beginjaren verantwoordelijk voor vijf kaskrakers. Met Super 8 brengt regisseur J.J. Abrams een hommage aan de oude meester van deze fantasie- en sciencefictionklassiekers. Helaas is Abrams geen Spielberg.

In een eerbetoon mag je schaamteloos refereren aan voorgangers. Nog gemakkelijker is het om beproefde ingrediënten samen te smeden tot een nieuw geheel. Zo wordt In Super 8 een kleine gemeenschap lange tijd geconfronteerd met een monsterlijke dreiging, probeert de sheriff het gevaar te beteugelen en blijkt een geïsoleerde wetenschapper gelijk te hebben (Jaws, 1975).

Super 8

Typische nostalgie
Ook is er sprake van een onbetrouwbaar leger dat de bewoners van het stadje evacueert en het grote onbekende dat contact legt met de held om vervolgens op spectaculaire wijze te verdwijnen (Close Encounters of the Third Kind, 1977 en E.T., 1982). Verder zijn we getuige van rondvliegende voorwerpen (Poltergeist, 1982) en begint het avontuur met jeugdvrienden die een kaart vinden, op zoektocht gaan en ontdekken dat de schurk eigenlijk helemaal niet zo onaardig is als gedacht (The Goonies, 1985).

Abrams (Star Trek, 2009) doet vakkundig de typische nostalgie van Spielberg (producer Super 8) van weleer herleven. Geheimzinnige voorvallen zijn niet het belangrijkste. Of het nu gaat om buitenaardse wezens, schrikbarende monsters of klopgeesten die families de stuipen op het lijf jagen. Plots van dit genre gaan juist vooral over de onderlinge emoties van vrienden en familie tegen de achtergrond van visueel boeiende gebeurtenissen die je een traantje willen laten wegpinken.

Zombiefilm
De tieners die in 1979 hard werken aan een zombiefilm, passen uitstekend in die sfeer van charme en ontroering met af en toe een knipoog. De vrienden (let op het grote acteertalent Elle Fanning) maken regelmatig opnames op onalledaagse locaties en tijdstippen. Tijdens een nachtelijk treffen botst een truckje frontaal (!) op een trein, waarna een gigantische ravage ontstaat. De super 8-camera heeft het incident vastgelegd: een grote, vage gestalte lijkt uit de trein te ontsnappen.

Super 8

Het leger ontfermt zich over het slagveld en doet geen mededelingen naar buiten. Veel mensen en ook honden raken spoorloos. De viervoeters duiken mijlenver weg op in andere staten. Er wordt een vreemdsoortige kubus met onbekende krachten gevonden. De stroom valt uit omdat kabels tussen de masten verdwijnen. Magnetrons worden ontvreemd. Voorwerpen vliegen spontaan de lucht in en vallen even later weer op de grond. Allemaal voorvallen die om verklaringen schreeuwen. Spijtig genoeg worden die in de meeste gevallen niet gegeven.

Eindshot
De spanning in Super 8 wordt uitstekend opgebouwd, maar de kijker komt van een koude kermis thuis. De film ín de film is veel interessanter en diepgaander dan het uiteindelijke mysterie, dat niets toevoegt aan het genre. Het enige lichtpuntje is het technische hoogstandje in het (veel te abrupte) eindshot dat het slotakkoord van Close Encounters visueel overstijgt. Echter dat was een klassieker, net als Spielbergs E.T., Poltergeist, Jaws en The Goonies. Het is uitgesloten dat Super 8 ooit die status zal krijgen.

 

11 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES

Adem

Posted on

****
recensie  Adem

Dood ga je pas later

door Cor Oliemeulen

Een speelfilm over ongeneeslijk zieke longpatiënten hoeft niet alleen maar deprimerend te zijn of slechts vertoond te worden op de commerciële tv. Adem is een meeslepend portret van jongeren die worstelen met hun noodlot, en tegelijk snakken naar avontuur en liefde.

De broers Tom (Stef Aerts) en Lucas (Maarten Mertens) hebben een ernstige vorm van mucoviscidose (taaislijmziekte), waarbij longtransplantatie op den duur onvermijdelijk is. Lucas lijkt te accepteren dat hij misschien nog geen veertig wordt. De jongere Tom vecht tegen zichzelf, de omstandigheden en het vooruitzicht. Liever gaat hij om met bruisende mensen, zoals zijn criminele vriend Jimmy en collega-patiënt Xavier.

Adem

Gij zijt un Muco!
Tom kent de oudere Xavier (Wouter Hendrickx) al van vroeger toen ze moesten paraderen voor een contingent mannen in witte jassen. Jaren later treffen ze elkaar weer voor onderzoek in het ziekenhuis. Tom kijkt op tegen Xavier, want hij rijdt een Porsche en heeft een leuke vriendin, die op dezelfde afdeling verblijft. Anneleen (Marie Vinck) wil een kind van Xavier. Hij is verontwaardigd: ‘Maar gij zijt un Muco!’ Zij: ‘Ja, en we gaan er allemaal aan dood, maar nu nog niet.’

Xavier wil het maximale uit zijn leven halen. Opmerkelijk is dat hij doet aan onderwaterfotografie en traint voor de triatlon. Regisseur Hans van Nuffel (zelf ook Muco) schreef met Jean-Claude van Rijckeghem het scenario dat het contrast tussen Tom en Xavier extreem neerzet. Ook het karakter van Tom’s vriend Jimmy (Rik Verheye) is bijna karikaturaal. Hij is asociaal, slaat zomaar doktersassistenten tegen de grond en steelt medicijnen uit het ziekenhuis. Als het moet zal hij een moord doen voor Tom.

Adem

Geluk in quarantaine
Zingeving staat centraal in dit geloofwaardige drama dat soms tegen het sentiment aanschurkt. Hoe kun je eigen leven en geluk bepalen? Hoe haal je het meest uit je leven als de dood dichtbij lijkt? Tom probeert die vragen te beantwoorden met hulp van Eline (Anemone Valcke). Zij zit door een besmettelijke bacterie lange tijd in quarantaine, maar doet alsof ze het gelukkigste meisje op aarde is. Ze is prima gecast, en net als de andere jongeren speelt ook zij lekker spontaan en vrij.

Vlaanderen is als filmland aan een opmars bezig. Ben X , Aanrijding in Moscou, Loft, Ex Drummer, De Helaasheid der Dingen en Rundskop zijn producties die met gemak de middelmaat ontstijgen. Adem  won de hoofdprijs op het Filmfestival van Montréal vanwege het onalledaagse thema en de originele benadering. Ook de uitstekende regie, de subtiele fotografie en de geweldige soundtrack van Spinvis vallen op. Hopelijk komt er nog veel goeds van onze zuiderburen. Om met Xavier te spreken: ‘Blijven bewegen, tot uwen laatste adem.’

 

7 juli 2011

 

ALLE RECENSIES

Route Irish

Posted on

***

recensie  Route Irish

Doofpotaffaire 

door Cor Oliemeulen

De Britse regisseur Ken Loach ademt sociaalrealisme. Met zijn vaste scenarioschrijver Paul Laverty toont hij huursoldaten in Irak, waar westerse belangen belangrijker zijn dan rechtvaardigheid. In Route Irish onderzoekt ex-huurling Fergus de dood van zijn boezemvriend Frankie. Hij komt tot een schokkende conclusie en neemt drastische maatregelen. Niet het beste werk van Loach en Laverty, wel zeer de moeite waard.

Liverpool, 2007. Rouwende mensen komen samen voor een kerkdienst. Fergus kan niet geloven dat zijn vriend is overleden. Hij wil hem nog zien, maar de priester weigert de kist te openen. Frankie is te verminkt en zijn lichaam is niet meer compleet. ’s Avonds laat Fergus zich opsluiten in de kerk en licht hij zelf geëmotioneerd het deksel. Al direct na de begrafenis begint hij vragen te stellen. Frankie was voor het geluk geboren, een ongeluk is uitgesloten.

Route Irish

Gevaarlijkste weg ter wereld
Het tragische incident vond plaats op Route Irish tussen het vliegveld van Bagdad en de militaire Green Zone. Tijdens de oorlog in Irak was dit de gevaarlijkste weg ter wereld. Zelfmoordacties, bermbommen en hinderlagen waren schering en inslag. Frankie begeleidt drie Colombianen en wordt slachtoffer van een aanslag. Fergus twijfelt aan de officiële lezing en start een onderzoek. Om de vragen van Frankie’s vriendin Rachel te beantwoorden maar ook voor zijn eigen gemoedsrust. Fergus verleidde Frankie destijds om als huursoldaat grof geld te gaan verdienen.

De zoektocht naar de waarheid komt in een stroomversnelling door de vondst van een mysterieuze telefoon. Hierop staat een filmpje waarin een Iraakse taxi onder vuur wordt genomen. We zien dat de inzittenden het leven hebben verloren en horen hoe Frankie een collega beschuldigt. Na de gedachte dat de dood van Frankie het directe gevolg is van deze schietpartij, wordt Route Irish een mix van drama en thriller. Het gebruik van authentieke oorlogsbeelden versterkt dit.

Route Irish

Vol overgave
De film wordt gedragen door speelfilmdebutant Mark Womack die het karakter van Fergus levensecht en vol overgave gestalte geeft. Ook de rest van de cast treft doel, zoals Andrea Lowe als Rachel en komiek John Bishop als Frankie. Het taalgebruik is oorspronkelijk, recht uit het hart en zal sommige bioscoopbezoekers mogelijk storen. Het is denkbaar dat Route Irish het aantal malen ‘fucking’ van Tony Montana in Scarface overtreft. Dit maakt de dialogen echter eerder realistisch dan overdreven.

Over de oorlog in Irak zijn al veel films gemaakt, vooral van Amerikaanse makelij. Denk maar aan The Hurt Locker (specialist maakt bommen onschadelijk), In the Valley of Elah (vader zoekt vermiste zoon) en Green Zone (officier speurt naar zogenaamde massavernietigingswapens). Ook Engeland was direct betrokken in de strijd. Aanleiding voor Ken Loach om in zijn traditie van engagement van Route Irish een politiek pamflet te maken. Een antioorlogsfilm met corruptie als thema die resulteert in een schrijnend persoonlijk drama.

 

16 juni 2011

 
ALLE RECENSIES

13

Posted on

**

recensie 13

Liever origineel 

door Cor Oliemeulen

Een remake overtreft zeer zelden het origineel. Dit geldt ook voor 13, dat graag een thriller wil zijn. De film handelt over de meest duistere kanten van de menselijke ziel die samenkomen in een wanstaltig spel waarin rijkaards gokken op winnaars van Russisch roulette.

De van oorsprong Georgische regisseur Géla Babluani had beter moeten weten toen Amerikaanse producenten hem vroegen om zijn succesvolle debuut 13 Tzameti over te doen. Tal van voorgangers hebben hun eigen werk opnieuw verfilmd. Meestal met dubieus gevolg.

Zo hoopte Michael Haneke kennelijk dat deuren zouden worden geopend door de toevoeging U.S. aan Funny Games. De Japanse horrorregisseur Takashi Shimizu herfilmde Ju-On als The Grudge.  Jean-Marie Poiré herschiep de komedie Les Visiteurs in het melige Just Visiting.  Ole Bornedahl droomde tevergeefs dat Nightwatch beter zou zijn dan Nattevagten. The Last American Virgin verkracht het Israëlische Eskimo Limon van Boaz Davidson. En landgenoot George Sluizer was na zijn Spoorloos-remake The Vanishing misschien liever zelf onder de grond gestopt.

13

Grote namen
In 13 komen alleen kijkers die de dood als belangrijkste thrillerelement ervaren volop aan hun trekken. Bijna alles in het zwartwit geschoten origineel is beter en geloofwaardiger: inleiding, aanleiding, mysterie, sfeer, omgeving, afloop en zelfs het acteren. Grote namen als Mickey Rourke en Jason Statham spelen onbezield. Het lijkt wel alsof iemand buiten beeld deze goedbetaalde acteurs onder schot houdt om tot enig presteren te komen. Ondertussen schieten in de arena deelnemers elkaar door het hoofd.

Hoofdrolspeler Sam Riley (Ian Curtis in Control) kwijt zich goed van zijn taak. Als naïeve klusjesman kan hij naar zijn geld fluiten nadat zijn opdrachtgever is overleden aan een overdosis. Hij steelt een geheimzinnige envelop omdat hij heeft gehoord dat de inhoud een hoop geld kan opleveren. Vervolgens belandt hij als nummer 13 in een spiraal van nauwelijks te bevatten waanzin.

Maak geen vergissing door eerst deze remake en dan pas het origineel te zien. Huur 13 Tzameti en kijk als het echt moet ook 13. Tot besluit een oproep aan de Belgische regisseur Van Looy, die van plan is om over twee jaar in de States zijn Loft te herfilmen. Erik, doe het niet!

 

16 juni 2011

 
ALLE RECENSIES

Source Code

Posted on

***

recensie  Source Code

Het betere jatwerk 

door Cor Oliemeulen

Er ligt een bom in de trein. Jouw opdracht is om de terrorist aan boord op te sporen. Daarvoor krijg je steeds maar acht minuten tijd. En dan zit je ook nog in het lichaam van iemand anders. Source Code is een spannende sciencefictionthriller die uitblinkt in het betere jatwerk.

Lyrisch waren critici over de lowbudgetdebuutfilm van Duncan Jones, Moon. Hierin ontmoet Sam Rockwell na drie jaar maanbewoning een kloon van zichzelf. Wetenschap, filosofie en psychologie komen uitstekend samen in een persoonlijk drama. Zijn tweede film Source Code heeft dezelfde speling van krachten. Nu is Jake Gyllenhaal onderworpen aan een medisch experiment, waarin hij geleidelijk de betekenis van zijn bestaan ontdekt. Moon bouwt rustig op tot een mooie climax, Source Code zit vol vaart, maar kent een overbodig en belachelijk eind.

Source Code

Spiegel
Doet Moon nog sterk denken aan Kubricks 2001: A Space Odyssey en Tarkovsky’s Solyaris, Source Code valt zonder moeite te vergelijken met filmproducties die tijd en ruimte als leidmotief hebben. In de tv-serie Quantum Leap kruipt een wetenschapper in de huid van een ander persoon. Als hij in de spiegel kijkt, blijkt hij iemand anders te zijn. Gyllenhaal ondervindt hetzelfde ongemak. Hij speelt Colter Stevens, helikopterpiloot in Afghanistan, maar op het treintoilet aanschouwt hij tot zijn ontzetting het spiegelbeeld van een leraar.

Colter beleeft steeds opnieuw dezelfde acht minuten, net zoals de weerman in het komische Groundhog Day steeds opnieuw dezelfde dag meemaakt. In beide films kunnen ze fouten herstellen en steeds beter anticiperen op situaties. Zo vermijdt Colter dat een medepassagier voortdurend frisdrank op zijn schoen knoeit en zal iedereen in de coupé vergeten dat hij eerder een verdachte reiziger op zijn bek heeft geslagen. Natuurlijk weet hij uiteindelijk het hart van de vrouw tegenover hem te veroveren.

Parellel universum
Source Code lijkt nog meer inspiratiebronnen te hebben. Net als in Déjà Vu gaat Colter terug in de tijd om de vrouw die hij leuk vindt van de dood te redden. Net als in Twelve Monkeys blijkt een verandering in het verleden noodzakelijk. En net als in Avatar gaat het om een lichamelijk beperkte militair met avonturen in een parallel universum. Ook is er goed geleend van Inception, Vantage Point, Back to the Future en talloze andere films.

Source Code

Maar toch lijkt het idee van Source Code oorspronkelijk. Volgens de bedenker van de ‘broncode’ zijn de hersenen te vergelijken met een gloeilamp: als je die uitzet, zie je haar nog even nagloeien. Na de dood behouden de hersenen korte tijd hun elektromagnetische lading en blijven de circuits even open. Bovendien hebben hersenen een kortetermijngeheugen van acht minuten. Het experiment maakt gebruik van de combinatie van die twee gegevens. Het is geen tijdreizen, het is herschikken van de tijd.

Plichtmatig
Hoewel dit intelligente scriptidee van kwantummechanica boeiend is en de film mysterieus en veelbelovend begint, heeft Source Code een beter lot verdiend. Regie, acteren en montage zijn dik in orde. De kwaliteit van de dialogen houdt niet over, de special effects vallen tegen en de spanning slaat na een uur om in een plichtmatige romance. Het lijkt er verdacht veel op dat Duncan Jones te veel concessies heeft moeten doen aan de Hollywoodproducenten en beter kan terugkeren naar het onafhankelijke filmcircuit.

 

9 juni 2011

 
ALLE RECENSIES

Welcome to the Rileys

Posted on

****

recensie  Welcome to the Rileys

Surrogaatdochter moet huwelijk redden 

door Cor Oliemeulen

Het echtpaar Doug en Lois Riley waarvan de tienerdochter is overleden na een ongeluk ontfermt zich over een zestienjarig weggelopen weesmeisje dat de kost verdient met strippen en prostitutie. Deze eenvoudige plot en het magistrale acteren van James Gandolfini en Melissa Leo maken Welcome to the Rileys een aangename kijkervaring die nergens sentimenteel of melodramatisch is.

Leo speelt in The Fighter een zelfverzekerde, dominante moeder. In Welcome to the Rileys is ze een getormenteerde ziel die het huis niet meer verlaat sinds de dood van haar kind. Gandolfini vertolkte als Tony in de gangsterserie The Sopranos een crimineel. Ditmaal is hij succesvol ondernemer in Indiana, een knuffelbeer met een gouden hart. Ook hij lijdt. Na de dood van zijn minnares aanschouwt hij op het kerkhof de familiegrafsteen van de Rileys; slechts zijn sterfdatum moet nog ingevuld.

Welcome to the Rileys

Achterdocht
Een loodgietercongres in New Orleans moet voor wat afleiding zorgen. De bijeenkomst en de collega’s boeien hem niet, dus gaat Doug de stad verkennen. In een stripclub ontmoet hij de jonge Mallory (Kristen Stewart). Als ze samen zijn en zij al direct zijn broek losmaakt en haar benen spreidt, bekent hij dat hij niet voor seks maar voor wat gezelschap is gekomen. Als hij dan ook nog naar haar leeftijd begint te vragen, scheldt zij hem de tent uit.

De volgende dag treffen ze elkaar toevallig in een koffieshop. Langzaam verdwijnt haar achterdocht en blijken ze het redelijk met elkaar te kunnen vinden. Als hij ziet in wat voor krot ze woont, biedt hij spontaan aan om te gaan klussen. Mallory blijkt Allison te heten en doet Doug denken aan zijn dochter. Hij geeft haar geld en eten, maakt de boel schoon en koopt nieuwe spullen. Voor elke keer dat ze ‘fuck’ zegt, moet ze een dollar betalen.

Lellebel
Allison lijkt Doug als vaderfiguur te accepteren en hij handelt en voelt alsof er een nieuwe dochter in zijn leven is. Liefhebbers van de Twilight-reeks zullen even moeten wennen aan Kristen Stewart als puisterige, vetharige, slecht opgemaakte, vuilspuwende lellebel. Ze doet haar stinkende best, maar op het gebied van drama en diepgang moet ze nog veel leren. Gelukkig wordt haar personage geen karikatuur.

Welcome to the Rileys

Doug belt Lois dat hij een tijdje niet thuis komt. Ze houden nog veel van elkaar, maar het vuur is gedoofd. Lois beseft dat ze nú moet handelen. Hier ontstaat de grappigste scène van de film. Het is lang geleden dat ze achter het stuur heeft gezeten en het duurt een hele poos voordat ze de oprit kan verlaten. Uiteindelijk voegt ze zich schoorvoetend bij het duo in New Orleans in een poging om zowel haar huwelijk als de gebroken kindertijd van Allison te redden.

Regisseur Jake Scott – zoon van Ridley Scott (American Gangster, Kingdom of Heaven) en neef van Tony Scott (True Romance, Domino) – tapt met zijn pas tweede speelfilm uit een heel ander vaatje dan zijn vader en oom. Welcome to the Rileys is een onafhankelijke, hartverwarmende lowbudgetvoorstelling waarin de actie voornamelijk is gereduceerd tot emoties.

 

19 mei 2011

 
ALLE RECENSIES

Made in Dagenham

Posted on

****

recensie  Made in Dagenham

Vrouwen op de barricades 

door Cor Oliemeulen

In de roerige jaren zestig van protest en roep om inspraak nemen mannen in Engeland volop deel aan duizenden stakingsacties. Het enige recht van de vrouw is het aanrecht. Maar op 7 juni 1968 komen in Dagenham de 187 vrouwen van de Fordfabriek in opstand tegen de slechte beloning. De wereld zal er na die tijd anders uitzien.

In de autofabriek worden 300 Fords per dag gemaakt. De vrouwen zijn verantwoordelijk voor de stoel- en binnenbekleding. Ook deze ochtend fietsen ze kwebbelend en giechelend door de fabriekspoort. Voorzien van thermoskannen betreden ze het krakkemikkige atelier en zetten zich zodra de zoemer gaat trouw achter de naaimachines. Op deze warmste dag van het jaar werken sommigen in ondergoed. Plots klinkt er ‘Man Alert ‘. Het is de goeiige Albert (Bob Hoskins), de enige met oog voor hun beroerde werkomstandigheden.

Made in Dagenham

Geschoffeerd
Heel toevallig wordt Rita (Sally Hawkins) vooruit geschoven om zich met een afvaardiging van de vakbond te onderhouden. Ze is extra gemotiveerd, omdat ze eerder is geschoffeerd door een leraar die haar zoon regelmatig slaat. ‘Jongens van het platteland hebben veel moeite zich aan te passen. Ze missen de leidende hand van hun ouders die niet academisch zijn geschoold.’ Rita zal zich niet langer de mond laten snoeren, zeker niet door pratende pakken van de vakbond. Voor ze het beseft, is ze stakingsleidster.

De onderlinge solidariteit van de vrouwen betekent dat de hele fabriek uiteindelijk plat gaat. Dit levert spanningen op. Mannen spreken hun afkeuring uit, één van de collega-vriendinnen ervaart een tragische gebeurtenis en bij Rita thuis stapelen zowel de emoties van echtgenoot Eddie als de vuile afwas zich op. De onderbetaalde naaisters van Dagenham weten door te dringen tot de media en de politiek. Dit resulteert zelfs in een uitnodiging van minister Barbara Castle (Miranda Richardson). De missie lijkt te slagen.

Made in Dagenham

Girl power
Regisseur Nigel Cole heeft iets met girl power. In Calendar Girls liet hij vrouwen naakt poseren voor het goede doel. In Made in Dagenham toont hij vrouwen die strijden voor sociale rechtvaardigheid. Dat de samenleving moet wennen aan mondige vrouwen blijkt uit een emotionele woordenwisseling tussen Eddie en Rita. Man: ‘Ik gok niet en ga niet elke avond naar de kroeg. Ik ga niet vreemd en sla je niet.’ Vrouw: ‘Ben je een heilige? Dat is je plicht, geen privilege!’

Sally Hawkins zette in Happy-Go-Lucky een vrolijke, optimistische schooljuf neer en ook nu is ze overtuigend in haar hoofdrol als actievoerster Rita. Ook mooi om Bob Hoskins (The Long Good Friday) weer eens in vorm te zien met zijn pretoogjes en ondeugende glimlach. Miranda Richardson (The Hours) is geniaal als werkgelegenheidsminister in de regering Wilson. Ze is zojuist aangetreden en zet haar twee mannelijke medewerkers als een Margaret Thatcher avant la lettre meerdere malen kostelijk op hun nummer.

Made in Dagenham is een grappige film met dramatische invalshoeken. Een waardige exponent van de Britse sociale cinema waarin mensen uit de onderklasse zich weten op te werken. De tijdgeest van de jaren zestig is goed neergezet. Mode, kapsels, muziek, taalgebruik, sfeer en gebeurtenissen, alles lijkt te kloppen. Hoewel? Het karakter van stakingsleidster Rita O’Grady is verzonnen. Maar dat mag de pret niet drukken.

 

13 mei 2011

 
ALLE RECENSIES
 

Vida de los peces, La

Posted on

***

recensie  La vida de los peces

Theater op het witte doek 

door Cor Oliemeulen

De nieuwe generatie Chileense regisseurs maakt films in een rustig tempo en beschouwt vooral persoonlijke relaties. Naast Sebastián Silva (La Nana) en Pablo Larraín (Tony Manero) wordt twintiger Matías Bize gelauwerd als talent. In La vida de los peces confronteert hij twee ex-geliefden op indringende wijze met hun verleden. Maar hebben zij ook een toekomst samen?

In En la cama werkte Bize al samen met scenarist Julio Rojas en componist Diego Fontecilla. Een hoofdrol was ook in die film voor Blanca Lewin – in Chili beroemd als Lola in de gelijknamige tv-serie. In La vida de los peces kruipt ze in de huid van Beatriz. Haar oude vlam Andrés wordt gespeeld door Santiago Cabrera. Ook hij verdient zijn brood met tv-series, net als bijna de héle cast. Desondanks wordt er bij vlagen erg goed geacteerd.

Reünie
De 33-jarige Andrés is schrijver voor reisgidsen. Tien jaar geleden emigreerde hij. Nu woont hij in Berlijn. Voor het eerst keert hij terug naar Santiago voor zaken. Op de laatste avond voor zijn vertrek bezoekt hij een verjaardagsfeest van een oude kameraad. De film begint met een reünie met zijn toenmalige vrienden Pablo, Ignacio, Roberto en Guille. Ze halen herinneringen op en vertellen dat ook Beatriz op het feest komt. Andrés aarzelt maar blijft nog even.

La vida de los peces

In iedere ruimte van het kolossale familiehuis komt hij mensen van vroeger tegen. Geleidelijk ontdekken we de echte Andrés. Voor de buitenwereld succesvol, levend in een glamourwereld, maar in werkelijkheid een eenzame man vol melancholie en spijt. Bijna elk gesprek is gefilmd met op de voorgrond het licht van een lamp, een gordijn of een ander voorwerp. Alsof de personages privacy wordt gegund. Het knappe is dat geen enkele emotie in de gezichten je ontgaat.

Ontknoping
Tijdens zijn gang door het huis ontmoet hij Beatriz drie keer kort, maar tot een afscheid komt het niet. Als ze zich uiteindelijk terugtrekken in een kamer confronteren ze elkaar met hun tijd samen en de gevoelens die ze nog voor elkaar hebben. In een groot aquarium zwemmen de vissen met een leven zonder confrontaties in (relatieve) vrijheid rond. Een contrast met het duo dat gevangen zit in het verleden en onvermijdelijk aanstuurt op een dramatische ontknoping.

La vide de los peces is theater op het witte doek, in krap anderhalf uur real time. Lange gesprekken, betekenisvolle stiltes en een goed ondersteunende soundtrack. Verder gebeurt er niets. In Spanje werd deze karakterstudie beloond met een Goya voor beste buitenlandse film. Voor de één is het een verhaal dat zich als een thriller lijkt te ontpoppen, voor de ander langdradig en hopeloos slaapverwekkend.

 

12 mei 2011

 
ALLE RECENSIES

Fast & Furious 5: Fast Five

Posted on

***

recensie  Fast  & Furious 5: Fast Five

Beste van de reeks

door Cor Oliemeulen

In Fast & Furious 5: Fast Five hebben autodieven Vin Diesel en Paul Walker hun zinnen gezet op honderd miljoen dollar van de maffiakoning van Rio. Daarvoor moeten ze wel eerst inbreken in een zwaar beveiligd politiebureau. Een onderhoudende film vol sensatie, stunts en vuurwerk. Bij voorkeur kijken met het verstand op nul.

Om het beoogde fortuin te kunnen binnenhalen, moeten specialisten uit alle hoeken van de wereld worden opgetrommeld. We zien een reünie van de partners in crime uit de vorige edities. Goed nieuws voor de volgers van de reeks, die deel 5 dan ook het beste vinden. Na de Amerikaanse première gaf de helft van de (vooral jeugdige) bioscoopbezoekers het rapportcijfer tien.

Fast & Furious 5: Fast Five

Echte diehards van Fast & Furious moeten wel een uurtje wachten op de ingrediënten waarmee het tien jaar geleden begon: jankende turbo’s, gierende banden in adembenemende wegraces en lekkere meiden in korte rokjes die bevallig op de motorkap leunen. Tot die tijd maakt regisseur Justin Lin ruimte voor het bevrijden van titelheld Dominic Toretto (Vin Diesel) uit een gevangenentransport en het stelen van exclusieve auto’s uit een rijdende trein.

Testosteron
In een mix van Ocean’s Eleven en Gone in Sixty Seconds en met een vleugje Jason Bourne gaat vervolgens het kat- en muisspel tussen Toretto’s team, de maffia en de politie in de hoogste versnelling. Prachtige en flitsende beelden tegen het decor van Rio de Janeiro en de favela’s, ondersteund door mooie soundeffecten. De teksten zijn no-nonsense met humor, de auto’s wreed en het testosteron druipt van het doek.

De nieuwe karakters in deze jongste uitgave zijn goed gekozen. Neem Dwayne ‘The Rock’ Johnson, levende legende als zevenvoudig wereldkampioen showworstelen. Hij speelt Hobbs, de FBI-agent die als een bloedhond iedere crimineel weet op te sporen. Acteren blijkt een vak apart, maar met zijn imposante gestalte oogst hij sympathie als superspeurder die geniet van elke scène. Hij is ultrastoer, gezegend met een scherp analytisch vermogen en mag vaak met one-liners strooien.

Fast & Furious 5: Fast Five

Schietpartijen en achtervolgingen
De filmkeuring acht Fast Five geschikt voor het grote publiek. Ondanks de vele schietpartijen en achtervolgingen moet je goed kijken om een druppel bloed te zien. Een typisch voorbeeld is de bevrijding van Toretto: de bus met gevangenen gaat wel tien keer over de kop waarna een tv-station vrolijk meldt dat er geen enkele gewonde is gevallen.

Fast Five heeft bijna twee uur nodig om te komen tot de uitsmijter die even spectaculair als ongeloofwaardig is. Een originele achtervolging die als gedenkwaardig in de geschiedenisboeken van de actiefilm kan. Ultiem popcornvermaak voor actie en autoraces minnende fans die halsreikend zullen uitzien naar deel 6.

5 mei 2011

ALLE RECENSIES
 

Attenberg

Posted on

***

recensie Attenberg
Spoedcursus tongzoenen

door Cor Oliemeulen

De 23-jarige Marina weet nog niets van seksualiteit. Ze houdt mensen erg op een afstand en observeert deze schepsels zoals natuurfilmer David Attenborough naar dieren kijkt. Attenberg is een interessante coming-of-agefilm met ontroerende, experimentele, hilarische, absurdistische, maar ook trage fragmenten. 

De openingsscène van Attenberg zet de toon. ‘Vond je het lekker?’, vraagt Bella aan haar vriendin na een spoedcursus tongzoenen van enkele minuten. ‘Ik heb nog nooit eerder iets wriemelends in mijn mond gehad’, antwoordt Marina. Bella: ‘Hoe voelt mijn tong?’ Marina: ‘Net als een slak. Het is walgelijk!’ Bella: ‘Je moet ademen, anders stik je.’

Attenberg

Spookstad
Attenberg kent geslaagde en minder geslaagde scènes, maar bijna alles is fascinerend om te zien. Het is de eerste Griekse speelfilm van Athina Rachel Tsangari, die opviel als producent van Dogtooth (Kynodontas). In nagenoeg dezelfde stijl keert ze als regisseur terug met een kijkje op de Griekse samenleving. Ze schetst de contouren van een halve spookstad aan zee. Het terrein van een oude fabriek, een doodlopend straatje, een tuin met sproeier, een kantine met voetbal op tv en het interieur van een kerkje. Alles leeg en verlaten.

De huizen werden in de jaren zestig gebouwd voor mijnwerkers en werknemers van de aluminiumfabriek. Het enige doel was om hen een dak boven het hoofd te bieden, schoonheid was niet van belang. Als Marina’s vader Spyros, een terminale kankerpatiënt, vanaf het balkon van hun appartement uitkijkt op de vergane glorie waarvan hij als architect aan de basis stond, zegt hij tegen zijn dochter: ‘Het is alsof we ruïnes ontwerpen. We hebben een industriële kolonie op de top van schapenkooien gebouwd en dachten dat we een kleine revolutie ontketenden.’ Marina echter vindt het uitzicht ‘mooi’ en ‘rustgevend’.

Functioneel naakt
Alles in Attenberg draait om de personages. Het duurde maanden voordat de regisseur de juiste mensen wist te vinden voor drie van de vier rollen. De rol van Vangelis Mourikis (vader Spyros) stond snel vast. De andere drie kandidaten waren nog geen professionele filmacteurs. Hoofdrolspeelster Ariane Labed (Marina) is in het dagelijkse leven een Franse artiest, Evangelia Randou (Bella) een prominente Griekse danseres en choreograaf, terwijl Yorgos Lanthimos (de ingenieur die de stad bezoekt) werkzaam is als filmregisseur (Dogtooth).

Attenberg

Ariane Labed steelt de show en was de grote verrassing op het filmfestival van Venetië waar ze de Copa Volpi als beste actrice in ontvangst nam. In haar eerste speelfilm toont ze zich van haar meest kwetsbare kant. Soms zou je liefdevol een arm om haar heen willen slaan. Marina is eigenwijs, mensenschuw en doorbreekt verbaal taboes. Ze verschijnt functioneel naakt in beeld, verricht onderzoekend seksuele handelingen, showt haar ver uitstekende schouderbladen en doet lekker gek met beste vriendin Bella.

Maatjes
Ook de relatie met haar vader is niet alledaags. Marina wijkt zelden van zijn zijde, ook niet in het ziekenhuis. Als ze niet rustig naast elkaar zitten of liggen, doen ze spontane en absurde woordspelletjes. Ze discussiëren, praten over seksualiteit, wisselen filosofieën uit en springen op bed op en neer waarbij ze dieren imiteren die ze zien in de documentaires van Sir David Attenborough (‘Attenberg’ is hiervan een verbastering). Ze hebben elkaar, maar ze willen niet afhankelijk zijn van elkaar. Spyros: ‘Soms vergeet ik dat je niet mijn maatje bent.’ Marina: ‘Ik ben je énige maatje.’

Het einde is onvermijdelijk. Spyros wil na zijn dood worden gecremeerd, wat verboden is in Griekenland. Ze vinden een oplossing. Marina moet hem loslaten, letterlijk en figuurlijk. Vader wil op zijn manier de wereld verlaten, dochter begroet de seksualiteit.

 

8 maart 2012

 
ALLE RECENSIES