Verslag IFFR 2017 Deel 6 (slot):

Ratten, eeuwigdurende shoot-outs en Hollandse originaliteit

door Bob van der Sterre

Weer een jaar wachten op bizarre actiefilms uit de Filipijnen, routinematige coming of age-films en hier en daar een aangename verrassing. Hieronder de films van de laatste dagen.

Onthutsend beeld van Baltimore
Rat Film is een documentaire over het rattenprobleem in Baltimore. We zien Baltimorians die de ratten te grazen willen nemen. Een duo, de een met hengel, de ander met honkbalknuppel. Een man (hoe Amerikaans) die een immense collectie wapens heeft om ratten af te schieten. De professionele rattenverdelger, die eerlijk zegt: ‘Het is geen probleem van ratten, maar van mensen.’

De film van regisseur Theo Anthony is geen standaarddocu over ratten. De film neemt je mee langs de geschiedenis van Baltimore. Voor wie The Wire heeft gezien is dat best interessant. Zo is daar een museum waar Frances Glessner Lee in de jaren dertig miniaturen bouwde voor onopgeloste moorden. Fascinerend, een eigen docu waardig.

En je krijgt zo een onthutsend beeld voorgeschoteld hoe de segregatie in Baltimore is aangepakt. Of eigenlijk niet aangepakt. Bewust arm en rijk van elkaar scheiden, dat wel ja.

Een paar minpunten zijn wel te noemen. Het gedeelte van de game is oninteressant. En de fluisterende voice-over in deze docu behoort tot een van de ergste die ik ooit heb gehoord.

Passieloze oppasser
In Vida de Familia kijken we naar Martin. Hij past op het huis van Bruno en Consuelo. Hij kent ze amper – maar in de verte hij is familie, dus dat moet goed zitten volgens Chileense logica.

Hij hangt een beetje rond in het huis, passieloos. De kat loopt weg. Hij gaat op zoek. Ontmoet Paz, die haar hond kwijt is. Van het een komt het ander. Het huis wordt de locatie voor hun seksuele afspraken. ‘Negen keer seks, en dan vernieuwen we misschien de afspraak’.

De afspraak wordt verlengd, de kat keert terug, en alles lijkt mooi maar: hij heeft Paz van alles voorgelogen. Dat het huis van hem is, dat hij een dochter heeft, dat hij gescheiden is.

Een klaterend applaus weerklonk na de voorstelling. Een aardige film, inderdaad, hoewel verre van wereldschokkend. Een paar dingen waren heel aardig gelukt. De soms ronddraaiende camera geeft de suggestie van een eigen stijl. De lichtvoetige aanpak van het verhaal waarmee de dramavalkuil wordt vermeden. En de gelijke inbreng van man en vrouw in deze film. De film kent dan ook een man en vrouw als regisseur. Christian Jiménez (Bonsái, Illusiones Opticas) en Alicia Scherson (Play en Il Futuro). Het beste punt vind ik hoe de film over depressies gaat zonder het woord zelf te noemen (nou ja, een keer).

De symboliek in deze film is een keer niet zo gezocht – zoals ze zichzelf naakt in de spiegel bekijken – en ook de seksscènes zijn een keer ‘functioneel’ zoals dat zo mooi heet. Weinig op de film aan te merken.

Humoristische schietfestijnen
Free Fire (van Ben Wheatley, Sightseers) bespreken we kort want binnenkort volgt er een uitgebreide recensie. Dit is een film die begint bij een punt waar veel films stoppen. De shoot-outs. In veel films zie je ze pas op het einde en duren ze maar een paar schoten. Maar wat als het maar een schampschot was en iemand zoekt dekking en schiet terug?

Free Fire zou je kunnen zien als kleinzoon van de nouveau violence-films uit de jaren negentig. Het had een verloren script van Tarantino kunnen zijn. Droge dialogen, zwarte humor, bloederigheid, uiteenlopende karakters, inspiratie uit de 70’s. Hoewel zijn film wel meer plot zou hebben gehad dan deze, die zich daar eigenlijk geen raad mee weet.

Er valt veel te lachen en dat heeft ook te maken met de multinationaliteit van de film. ‘Wat is dat voor accent?’ ‘Oostenrijks, ik weet het zeker.’ De acteurs hebben er ook zin in, net als bij Tarantino-films.

De liefhebber van coming of age kan beter even doorlopen (of aldoor naar een mobiel staren, zoals ik een paar geschokte IFFR-bezoekers zag doen). De fan van humoristische schietfestijnen heeft er weer een favoriet bij.

Bergmaniaans Kammerspiel
Goed om even af te koelen met Marjorie Prime. Traplopen is de heftigste actie in deze film. Een film met een zéér rustig tempo.

Walter is al een poosje dood. Maar een hologramversie van zijn jongere ik praat dagelijks met zijn tachtigjarige weduwe, Marjorie. Ze praten over hun herinneringen. Onderwijl voedt Jon, de schoonzoon, Walter met informatie. Zo leert Walter dat zijn zoon zelfmoord heeft gepleegd. Zijn standaardantwoord: ‘Dat zal ik vanaf nu onthouden.’

De hologrammen hebben ook onverwachte voordelen. ‘Ik spreek nu 32 talen’. Tijdens de gesprekken komt er uiteraard ook onverwerkt wrok boven.

Marjorie Prime is vooral bedoeld als Bergmaniaans Kammerspiel waarin befaamde Hollywoodacteurs zich van een intieme kant laten zien: Tim Robbins, Geena Davis en Jon Hamm (Don Draper in Mad Men). En Lois Smith in een sterke rol als Marjorie. Michael Almereyda (Experimenter, Cymbeline) deed de zeer sobere regie.

Is het goed? Het stuk komt voor toneelbegrippen conservatief uit de hoek maar het speelt desondanks aardig met een mogelijke omgang met een zeer geavanceerde AI. Hoe goedbedoeld dit soort AI’s zijn, ze hebben ook iets engs: alsof wij altijd maar moeten doorbestaan. Stel je voor. Altijd een versie van jou op de planeet. Vreselijk.

En ik vind het jammer dat iemand verzuimd heeft de CGI-afdeling in te huren. Die had er fatsoenlijke doorschijnende hologrammen met glitches en zo van kunnen maken. Dit zijn perfecte hologrammen – vermoedelijk alleen voor de rijken van de toekomst.

Originaliteit in een Nederlandse film
En dan eindigen we deze IFFR toepasselijk met ambities van eigen bodem: Quality Time van Daan Bakker. Bij het begin wrijf je even in je ogen: dit kan geen Nederlandse film zijn, al die ambities en dat gevoel voor stijl. En dat voor een debutant!

We volgen Koen, Stefaan, Kjell, Karel en Jef. Al deze dertigers zijn onvolwassen en kunnen niet zonder de steun van hun ouders. We observeren hoe dat gebeurt.

De stijl van de film is gedurfd. Een dialoog tussen stipjes. Dialogen in tekstvorm in plaats van dat je ze hoort praten. Een dialoog die zich geheel van bovenaf gezien afspeelt, zoals de luchtfoto’s van Karel Tomei. Lappen bizarre teksten over het scherm. Zoveel originaliteit in een Nederlandse film, ik krijg er bijna pijn van in mijn ogen.

De Nederlandse eigen stijl neigt vaak naar het keurslijvige à la de werken van Mondriaan. Sober, strak, simplistisch en helder. Je ziet dat strakke terug in films van Alex van Warmerdam, waarbij het goed uitpakt. Denk ook aan veel grafische kunstenaars. Of Jan Schoonhoven. En ook hier. De dialoog op het voetbalveld hoort precies bij dat soort schoonheid. Quality Time past daarmee in een sterke Hollandse traditie.

Maar wanneer wordt het echt grappig? Nergens dus. De verhalen zijn wel lichtelijk vermakelijk maar de beloofde satire is niet volvet, eerder erg mager, of onzichtbaar. Daar moet je van houden.

Het is toch ook een soort keurslijf waar het spontane licht uit gezogen wordt. Daarom lukt het laatste gedeelte, Jef, het meest filmische stuk, maar niet om grappig te worden. Toegegeven, Michiel Romeyn weet er toch nog een sterke oneliner uit te gooien als Jef een bepaald visgerecht niet wil eten: ‘Ansjovis, dat is geen echte vis.’ Maar humor is meer dan een geestige opmerking.

8 februari 2017

IFFR 2017 DEEL 1
IFFR 2017 DEEL 2
IFFR 2017 DEEL 3
IFFR 2017 DEEL 4
IFFR 2017 DEEL 5

MEER FILMFESTIVALS

Verslag IFFR 2017 Deel 3:

Communisten, op hol slaande nudisten en goudzoekers

door Bob van der Sterre

Rotterdam in de ban van film. Het IFFR duurt nog tot komende zondag. Dit is het derde verslag.

Duitse humor bestaat
Wie wil geen films maken? Julian Radlmaier wil dat ook. Hij speelt zichzelf als een jonge regisseur die graag films wil maken. En hij maakt Selbstkritik eines bürgerlichen hundes. Oei oei, vast weer een pretentieuze filmacademiefilm denk je dan. Maar soms loont het niet al te vooringenomen te zijn. Het resultaat is verrassend grappig.

Julian ‘ontmoet’ Camille, een Amerikaans meisje, in een museum. Ze is niet in hem geïnteresseerd maar wel in zijn project voor een nieuwe film. Hij wil research wil doen op een appelplantage, voor een communistische film zegt hij erbij, om zo haar politiek geëngageerde hart te winnen.

Het valt alleszins tegen. Vlad, de Bulgaarse appelplukker aan wie Julian wordt gekoppeld, is een naar baasje. En Julian is zelf erg schijterig. Zodra de eerste appelplukker over revolutie begint, neemt hij al de benen met zijn rolkoffer.

‘You are far too law abiding for a communist filmmaker’, krijgt Julian dan ook te horen van zijn droommeisje. Ze vindt de langslopende reïncarnatie van Franciscus van Assisi interessanter. Zij reist naar Italië met twee appelplukkers om daar het communistische geluk te vinden. Daarmee echoët de film vermoedelijk het werk van regisseur Werner Schroeter (Nel regno di Napoli uit 1978), van wie Julian een assistent is geweest.

De film begint een beetje aarzelend maar overwint dan toch met charme die je kent van Wes Andersons films (ongewone karakters, kurkdroge humor, stiltes, symmetrie). De onglimlachbare Camille is een leuk ongemakkelijk duo met Julian (Duitse humor bestaat, weer een bewijs). Het gedeelte in Italië is dan wel een beetje rare eend in de bijt; hoewel de Q & A in de film wel een sterke vondst is – dat scheelt na afloop weer twintig minuten van je tijd.

Lege mannen uit een vrouwenfantasieboekje
In The Man zien we andere artistieke mannen. Man 1 is Simon, wereldberoemd kunstenaar. Man 2 is Casper, zijn zoon en ook de mysterieuze streetart artist The Ghost.

De film heeft zo zijn momenten. Die zijn vooral te denken aan het uitstekende acteerwerk van Søren Malling als wereldvreemde superster Simon. Bijvoorbeeld hoe hij vanzelfsprekend met een van zijn assistentes naar bed gaat. Of zijn zoon niet kan begroeten zonder meteen beledigd te zijn. Hij is zo wispelturig als het woord wispelturig dat maar kan uitdrukken. Het ene moment razend en geagiteerd, het andere moment ineens toegankelijk.

Maar dat is ook alles. Een probleem is het script van regisseuse Charlotte Sieling. Alles aan dit script ademt een typische vrouwenfilm. Dat is best rampzalig als de hoofdpersonen twee mannen zijn. Allereerst die hele superberoemdheid van Simon. Hoezo? denk je dan. De film gaat namelijk totaal niet over kunst. Of dan Casper, die meer jong en fotomodel is dan een echt karakter, want er is niets mis aan hem. Twee totaal lege mannen uit een vrouwenfantasieboekje.

Wat me dan het meest boos maakt is dat sommige vrouwen kennelijk denken dat mannen emotioneel zulke zwakke wezens zijn. Liever nog maar een keer Todd Solondz’ Happiness kijken. Daarin zijn mannen en vrouwen tenminste allebei even simpel.

Doos vol losse eindjes
Ook wereldvreemde mannen in het Roemeense Caini (honden). De honden zijn in de film de menselijke achterblijvers, de boevenbende die hun alfaleider (de baas van een enorm land) moet missen. Die is namelijk overleden. Zijn kleinzoon (Roman) komt nu langs om het enorme terrein te verkopen.

‘s Avonds komen autolichten Romans rust verstoren. Dat is de bende van zijn opa, komt hij achter. Ze komen vaker ‘s avonds moeilijk doen. Naar eigen zeggen om een zwijn met hondsdolheid te doden. Als er dan een voet in een vijver wordt gevonden, is het niet moeilijk te raden wie daarvoor verantwoordelijk is.

De film heeft zo zijn momenten (uitpakken van de voet, in lichterlaaie zetten van dol zwijn) maar is door de bank genomen niet zo interessant. Tempo ligt laag, cameravoering is niet zo origineel. Mooi landschap, ja, maar daarvoor kun je ook de trein naar Roemenië pakken.

Het probleem zit hem in een script dat opbouwt maar zich niet zo goed raad weet met een doos vol losse eindjes. Wat doet die vriendin daar? En wat mankeert die Samir ineens? En hoezo heeft iedereen ineens haast? De rollen van de bad guy Samir (Vlad Ivanov) en laconieke agent Hogas (Gheorghe Visu) zijn dan wel sterk maar dan hadden ze beter een eigen film kunnen krijgen in plaats van bijrollen. De ‘liefhebber’ zal misschien genieten van een Tarantino-achtig geweldsmoment hier en daar, maar intussen komt zoiets behoorlijk archaïsch over.

Volle naaktheid in Argentinië
In de Argentijnse film Los Decentes gaat het om een vrouw: Belén. Ze werkt als werkster, verveelt zich in de middag, loopt wat rond. En komt op een nudistenterrein. Ze aarzelt en dan geeft ze zich over, in haar volle naaktheid.

De nudisten laten haar thuis voelen. Niets hoeft of moet – cursussen tantrische seks worden net zo makkelijk afgewisseld met een beetje varen in een bootje. Hoe kan iemand dan in staat zijn om elektrische hekken om het kamp neer te zetten? Het idee is om het blote gespuis buiten (of eigenlijk meer binnen) te houden.

Het duurt wel drie kwartier voordat de film een interessante afslag neemt. Misschien is dat ook wel een goede keuze, want zo is het wel overtuigend hoe Beléns nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Zij is uiteraard emotieloos en charmeloos, zoals je zo vaak ziet in een arthousefilm. Sowieso voldoet deze film helaas volledig aan de look and feel van een doorsnee arthouse.

Verder best een aardige film die onderhoudend is tot het einde maar met het ridicule plot wel veel goodwill bij de kijker wegvaagt.

Kraamkamer van de cinema
We eindigen met goudkoorts voor cinefielen! Dawson City: Frozen Time is geen speelfilm maar een documentaire. We worden meegenomen via films en foto’s naar de goudkoortsbonanza in de regio Klondike. Denk aan Charlie Chaplins Gold Rush.

Het werd vrij snel heel druk in het maar net bestaande stadje Dawson toen er goud was gevonden. Gokhallen schoten als paddenstoelen uit de grond. Later kwamen er ook bioscopen bij. Dawson werd toen het laatste station van een lange rit van filmvoorstellingen – meestal kwamen de films daar pas twee jaar na de première.

Wat te doen met al die films? Filmrollen werden vroeger bovendien van het uiterst brandbare nikkel gemaakt. En toen het zwijgende tijdperk over was, werden ze gedumpt in de Yukon-rivier, in stapels verbrand en als steunmateriaal onder het plaatselijke ijshockeyveldje gestopt – waar een leeg zwembad onder zat.

In de jaren zeventig kwamen de kisten met films – jarenlang in de permafrost vastgezeten – ineens boven. Filmarcheologen hadden daarmee een cinematografische goudmijn aangeboord. Diverse zwijgende films die al vergaan waren (80% van de nitraatfilms was verloren). De meeste rollen hadden vochtschade, maar toch iets om erg blij van te worden.

Bill Morrison reconstrueerde de geschiedenis van Dawson met het beeldmateriaal (en ander materiaal). Het levert een fascinerende documentaire op waarin je getuige bent van de goudkoorts, de gevolgen ervan, en hoe de cinema leefde in die tijd (een wegwerpproduct).

Een portret van de kraamkamer van de cinema – voor de echte liefhebber natuurlijk onmisbaar materiaal.

3 februari 2017

IFFR 2017 DEEL 1
IFFR 2017 DEEL 2
IFFR 2017 DEEL 4
IFFR 2017 DEEL 5  
IFFR 2017 DEEL 6

MEER FILMFESTIVALS

Verslag IFFR 2017 Deel 1:

Belgische series, Koreaanse sukkels en sexy Spanjaarden

door Bob van der Sterre

IFFR 2017 is sinds donderdag bezig. Nog een week te gaan. Een overdonderende hoeveelheid films als altijd. InDeBioscoop doet verslag.

Verbazing. Tv-series in de bioscoop? Hoort dat niet ergens anders thuis, namelijk thuis op de bank, kachel aan, pot thee ernaast, kat op schoot? Het IFFR, altijd zoekend naar grenzen, probeert ook in de cinema iets te doen met tv-series. Dus intro’s en outro’s tijdens ‘de film’. Omgekeerde wereld: van tv-film gaan we naar film-tv.

Belgische series zijn de nieuwste hype. Er zijn er hier twee – en de liefhebber kan ook nog terecht op Netflix (het alleszins redelijke The Break).

Satire op de moderne tijd
Generatie B is geen drama – godzijdank een keer wat anders! – maar een satire op de moderne tijd. We zien een spottende visie op de uitzichtloze situatie van jongeren in de huidige crisis. Ze moeten verschrikkelijke baantjes doen (naar Indiërs bellen en proberen aan de lijn te houden) en wonen niet meer op kamers (maar huren een bank in een kamer). Alsof dat niet het ergste is, hangen er overal posters met teksten als: Geen werk? Emigreer dan aub en Zeg nee tegen de crisis.

Dit is een toekomstig België dat door kredietratingsorganisaties helemaal is afgeschaald naar het allerlaagste. Jonas probeert in deze maatschappij een baan te vinden. Hij doet alles om terug te kunnen keren bij zijn ex, Brummeltje (of zoiets, niemand weet precies hoe ze heet).

Ondertussen zit zijn huisgenoot bij een verzetsgroep en raakt zijn familie de leidende financiële zorg van opa kwijt. Gelukkig is daar een vriendin die hem telkens uit de brand helpt.

Een satire is een traktatie in een tijdperk dat het genre bijna uitgestorven is. Welke satire gaat tegenwoordig dieper dan een YouTube-filmpje van twintig seconden? En Generatie B maakt de verwachtingen waar. Alleen al omdat het een van de weinige producties is die de spot drijft met de hedendaagse crisis – en zoiets was hard nodig denk ik.

De dialogen zijn het sterkste punt van de serie. Goed scriptwerk. ‘Ik weet dat er jobs zijn voor mijn soort mensen.’ ’Uw soort mensen?’ ‘Nee, nee, ik bedoel niet blank, ik bedoel wanhopig.’ Of: ‘Ik ben een fundamentalistische atheïst. Ik geloof in niets. Maar dan keihard.’

De karakters zijn behoorlijk karikaturaal en dat werkt vooral in het nadeel van hoofdpersoon Jonas, die natuurlijk een sufferd is en natuurlijk zijn ex terug wil. Deze serie wil duidelijk twintigers aanspreken. Hoe dan ook, in Nederland zou je ad infinitum moeten wachten tot zoiets gemaakt wordt (en het zou vermoedelijk tenenkrommend slecht worden, ik voorzie bijrollen voor Marco Borsato, Paul de Leeuw en Gordon).

Pieter van Hees en Joost Van De Casteele stonden aan de wieg van het verhaal. Met name Jeroen Perceval (Rundskop) schittert in zijn rol als anarchist. IFFR biedt overigens slechts drie van de zes afleveringen. Een beetje ongelukkig, want net als je er goed in zit, stopt het feest.

Slordig uitgevoerde belgo noir
Beau Séjour is een belgo noir in plaats van een nordic noir. Kato, tiener, wordt vermoord maar keert ineens terug bij de levenden. Een handjevol ziet haar en de rest niet. Ze beseft dat ze dood is maar weet niet meer wat er is gebeurd. Voor haar telt maar een ding: de waarheid achterhalen.

Een aardig gegeven. Het is alleen zonde dat het zo slordig wordt uitgevoerd. Een keer zie je een motor staan die ze net gepakt heeft. Dat is logisch. Verder slaapt ze gewoon nog (?), gooit ze dingen omver (?), neemt ze een douche (?), omhelzen mensen haar (?), doet ze deuren open en dicht (?), trekt ze schone kleding aan (?). Neem dat laatste, goed beschouwd zou dan voor iedereen overal zwevende hoopjes kleding zichtbaar moeten zijn. Daar moet je dan niet te veel over nadenken. Maar waarom niet? Als een serie zelf zo weinig nadenkt over logica haak je als kijker ook af.

Jammer want het begin – als ze zichzelf ziet in een bad in het Hotel Séjour en ze dingen weet die nog niemand weet – is veelbelovend. IFFR toont twee afleveringen maar alle zes was beter geweest, want de serie begint pas net op gang te komen. Introductie van karakters kost nu eenmaal tijd.

Mysterie achter de muur
Interessanter is de Franse tv-serie Au-delà des murs van Hervé Hadmar en Marc Herpoux. Een vrouw, Lisa, erft een huis, hoort geluiden, breekt een muur in en raakt verdwaald in de vele ruimtes die zich achter de muur bevinden. Daar ontmoet ze een man, Julien, die haar redt van ‘de anderen’. Hij blijkt honderd jaar ouder te zijn dan zij.

Een sterke, mysterieuze serie waarbij horrordingetjes vermengd worden met Twin Peaks-achtige mystiek. Een kamer met kaarsen, een oude platenspeler, opera weerklinkt… en dan een man met een hoofd van een zwijn. Rennen!

Dat niveau houdt de serie niet lang vol. Later komen er zombies in zwarte latexpakken (inclusief sissend geluid) en wordt het een variatie op een bekende melodie. De karakters die ze verder ontmoeten in de ruimtes zijn ook amper interessant.

Niettemin is het prettig griezelen. IFFR biedt het eerste seizoen, drie afleveringen van 140 minuten. Dat is wel prettig: nu kun je tenminste doorkijken.

Drie sukkels zoeken vrouw
Iets heel anders is A Quiet Dream, een Zuid-Koreaanse productie waarbij drie sukkels proberen het hart te winnen van Yeri, bareigenares. Een charmante, droogkomische film. Je hebt de bipolair, ooit gevlucht uit Noord-Korea die aldoor naar zijn pillen grijpt. Je hebt de temperamentvolle beslisser (schiet telkens zijn peuk weg). En ten slotte de nerd met geld en soms epileptische aanvallen.

Yeri blijft de aandacht van de drie bewonderaars ondergaan, hoewel het nooit meer dan vriendschappelijk zal worden. Ze leven van incidentje naar incidentje. Dan is er nog haar hulpbehoevende vader en het jongensachtige vriendinnetje.

De drie sukkels zijn onthutsend vriendelijk en de film prikt met humor door hun tragedies als man heen. Zoals wanneer zij een keer is wezen drinken en zij drieën bij het station staan te wachten om haar naar huis te brengen. Of de drie die haar woorden proberen te interpreteren: ‘Ik zoek een man met gezonde geest en gezond lichaam.’ Yeri slaat zich knap door de moeilijke situatie heen en houdt het ontspannen.

Subtiel geestige momenten zijn er genoeg, zoals de klant die het café wil verlaten en dan een pistool laat zien en zegt: ‘Ik was van plan mensen te vermoorden vandaag maar jullie zijn zacht en vriendelijk dus ik doe het niet.’ Enige kritiek is dat het wat te lang duurt en dat de opzet, vier zich vervelende personen, verre van origineel is.

Typisch Spaans: duister en seksueel
De Koreanen benaderden Yeri nog hoffelijk. Dat is wel wat anders met hoe Oliver met zijn halfzus Aurora omgaat in Demonios tus Ojos. Hij komt plotseling terug in haar leven (nadat hij haar online in een seksfilmpje tegenkwam). Hij, regisseur van beroep, is toch een wat vreemde kwast want zo hangt hij bijvoorbeeld ongevraagd een cameraatje in haar slaapkamer op. En biecht het op.

Hmm. Gaat het van kwaad tot erger? Ja, het gaat dus van kwaad tot erger.

Ridiculously sexy Spaanse acteurs – zowel een mannenfantasie als een vrouwenfantasie – in een typisch Spaanse film, dus duister en seksueel. Allemaal onderhoudend. Maar het is niet alsof je dit nog nooit hebt gezien. De film is nergens vernieuwend.

Het begin zet je juist wat op het verkeerde been als Oliver in een trein wordt geïnterviewd over zijn films. Een sterke passage. Maar later in de film spelen zulke details helemaal geen rol meer. Het feit dat hij regisseur is evenmin – hij had net zo goed loodgieter kunnen zijn voor deze rol.

Een aardig moment is dan wel als iemand hem bezweert dat hij verantwoordelijk is voor een sociale boodschap maar dat hij op dat moment maar aan een ding denkt, en dat heeft niets met cinema te maken. Alsof de regisseur van deze film, Pedro Aguilera (La influencia, Intacto), een knipoogje aan zichzelf geeft.

Menige recensie zal deze film aangrijpen om te zeggen dat er een boodschap in schuilt over het gebrek aan privacy in onze internetcultuur. Maar wat ze willen zeggen is zo verstopt onder een laag broeierige seks en bovendien zo’n open deur dat het praktisch niets meer betekent.

29 januari 2017

 
IFFR 2017 DEEL 2
IFFR 2017 DEEL 3
IFFR 2017 DEEL 4
IFFR 2017 DEEL 5
IFFR 2017 DEEL 6

MEER FILMFESTIVALS

Het grote IFFR-programma 2017:
wat, waar en wanneer (deel 2)

door Bob van der Sterre

Ruim 500 films zijn er te zien van 25 januari tot en met 5 februari tijdens het IFFR in Rotterdam. In het eerste deel maakten we een keuze verdeeld in de volgende genres: auteurscinema, coming of age, experimentele films, fantasie/SF, horror/mysterie, komedies en mannenfilms. In dit tweede en laatste deel: misdaaddrama, muziek, natuur, ontroering/romantiek, roadmovies, seksualiteit, thrillers, vrouwenfilms en documentaires.

Hier is het blokkenschema te vinden en hier de volledige filmlijst. Hoe komen we wijs uit alle films, alle specials en alle programma’s?

Misdaaddrama
Asura: city of madness. Corrupte burgemeester. Meer hoef je niet te weten voor deze keiharde Koreaanse actiefilm.

Extraño per verdadero. Grimmige film over Mexicaanse misdaad. Als je daar een lichaam met zakken vol geld vindt op een stortplaats, kun je dat beter negeren. Dat doen de karakters in deze film niet en ze komen in de problemen.

Maudit Poutine. Maffia en drugs. Twee broers komen hierdoor weer met elkaar in contact. Punkachtig Canadees misdaaddrama.

Three. Johnny To. Need to say more? Een ziekenhuisactiefilm in Hong Kong.

Muziek
Cassette: a documentary mixtape. Niet alleen vinyl is weer terug, ook het cassettebandje.

Fonko. Portret van Afrikaanse muziek, dat moderne dance en traditionele muziek vermengt.

Gimme danger. Jim Jarmusch over en met Iggy Pop.

New voices in an old flower. De huidige muziekscene in Ethiopië. Een enorme diversiteit.

Nirvanna the band the show. Twee prettig gestoorde gasten richten een band op. Muziek maken ze niet, wel publiciteitsstunts.

Rebirth of a nation. De ‘eerste speelfilm aller tijden’, Birth of a nation, gemixt en geëdit door artiest DJ Spooky.

Natuur
I tempi felici verranno presto. Twee vrienden waren vlak na de Tweede Wereldoorlog vaak in een bos te vinden. Ruim vijftig jaar later is een dame op zoek naar de waarheid van de legende van de manwolf.

Wailings in the forest. Matigsalog zijn junglebewoners in de Filipijnen. Deze film speelt zich zo goed als helemaal in de jungle af.

Ontroering en romantiek
After the Storm. Een scheiding, een gokker, een overleden vader, een kind tussen wal en schip en een tyfoon. Bitterzoet Japans drama.

Family Life. Man past op een huis van een gezin. De kat raakt kwijt en hij komt een vrouw tegen. Vervolgens liegt hij dat het huis van hem is en hij in een scheiding ligt. Chileens tragikomisch portret van een sukkel.

Loving. Een gemengd huwelijk, zwart en blank. Maar ze wonen in Virginia waar dat in 1958 nog taboe was. Amerikaans drama over racisme.

Mes nuits feront echo. Drie werelddelen, drie karakters, drie leeftijden, drie verhalen. Thema’s als spijt en melancholie komen langs.

Moonlight. Winnaar van de Golden Globe voor het beste drama. Een Afro-Amerikaanse man keert na een moeilijke jeugd als volwassene terug in zijn oude buurt. Het was en is een zwaar bestaan. Film van Barry Jenkins, die ook een masterclass geeft.

National Treasure. Geliefde komediant (Robbie Coltrane) wordt beschuldigd van een verkrachting. Film van de maker van de tv-serie Utopia.

La reconquista. Wat als je ooit met je jeugdliefde hebt afgesproken vijftien jaar later nog eens af te spreken? En wat als je je daar allebei aan houdt?

Yourself and yours. Rustige, ietwat surrealistische romantische komedie waarbij een kunstenaar twijfelt of een zekere dame wel of geen dubbelganger heeft.

Jackie. Nieuwe film van Pablo Larraín, met Natalie Portman als Jackie Kennedy.

Roadmovies
Donkeyote. Belooft een ontroerende docu te zijn over man en dier (de ezel) die naar de VS gaan lopen (de ‘trail of tears’ naar Oklahoma). Overigens is er nog een film op het IFFR over ezels: Sanctuary.

Pela Janela. Broer en zus gaan lopen van Sao Paolo naar Buenos Aires.

Pop Aye. Gedesillusioneerde architect ziet in Bangkok ineens olifant van zijn jeugd in Bangkok. Ze gaan lopen naar zijn geboortedorp.

The road to Mandalay. Twee illegale immigranten vluchten van Myanmar en proberen naar Taiwan te reizen.

Seksualiteit
Dawn of the felines. Sekskomedie uit de ‘Nikkatsu Roman Porn’ serie: regisseurs moesten films maken met tenminste om de tien minuten een seksscène. Met de titel is niets mis, over de film heb ik mijn twijfels.

Demonios tus ojos. Jongen ziet zijn halfzus in een seksvideo. Hij gaat bij haar op bezoek.

Los decentes. Een sociale satire over een meisje dat terecht komt in een nudistendorp in Buenos Aires. Het meisje komt los met tantrische sessies. Film van Lukas Valenta Rinner.

Porto. Relaas over man-vrouwverhoudingen in de 21e eeuw? Of een excuus voor een soft seksfilm in mooi Porto? De hoofdpersoon, Anton Yelchin (Chekov in Star Trek) overleed vorig jaar in een bizar ongeluk waar hij vast kwam te zitten tussen zijn losgeraakte Jeep en zijn hek (bron: The Guardian).

Thrillers
Beyond the mountains and the hills. Drie familieleden lukt het maar niet om een normaal leven te leiden. Op het oog boeiende Israëlische film die een aantal dingen samenbrengt: spanning, drama, geestigheid.

The Handmaiden. Nieuwe film van Park Chan-wook is een erotische thriller die zich afspeelt in de jaren dertig in Korea.

The levelling. Clover keert terug naar boerderij als broer zelfmoord pleegt. Maar was dat het wel? Clover wil het uitzoeken. Thriller op Brits platteland.

Night of a 1000 hours. Oostenrijkse whodunit. Familieleden van iemand die verondersteld was te zijn overleden in WO II komen bij elkaar.

Nocturama. Een film over groep die aanslagen pleegt in Parijs. Film wordt een van de beste Franse films van 2016 genoemd. Regie van stilist Bertrand Bonello.

Super dark times. Een thriller over de twee scholieren, Zack en Josh, die elkaars aartsvijanden worden. Ook soort coming of age.

Vrouwenfilms
Le ciel Flamand. Meisje woont bij een bordeel die gerund wordt door haar moeder. Knappe man die deze film met kijvende Vlaamse vrouwen kan uitzitten.

Daphne. Drank, minnaars en de vraag: wat wil ik nu eigenlijk? We volgen Daphne deze hele film lang.

La Flor. Vier actrices worden gevolgd in zes verhalen. ‘Episch filmplezier’ van 220 minuten en dat is dan alleen nog deel 1!

Katie says goodbye. Een serveerster die ook parttime prostituee is. Ze valt voor mecanicien Bruno.

Het doet zo zeer. Iedereen mag films maken, dus ook schrijfster Heleen van Rooyen. Deze gaat over haar demente moeder.

Orpheline. Vier portretten van hetzelfde meisje, maar door vier verschillende actrices met vier verschillende namen. Want een leven bestaan uit verschillende levens. Eh? Ik herinner me deze film van Todd Solondz waarin dat al eens is gedaan.

Otra madre. Argentijnse film over een moeder die haar kind probeert op te voeden.

Pays. Drie vrouwen die in een fictief land overleggen bijwonen tussen overheid en een bedrijf. Ze hebben alle drie ondertussen hun eigen sores.

Prevenge. ‘Feministische, humoristisch horrorfilm’ over een zwangere dame die moorden pleegt. En wie geeft haar die opdracht…

La ragazza del mondo. Giulia, Jehova’s getuige, ontmoet de ruige ex-gevangene en vrijgevochten ‘Libero’. Wat zal dat doen met haar leven?

A woman who left. Won de Gouden Leeuw in Venetië maar klinkt extreem saai: een vrouw, na dertig jaar vastgezeten te hebben, probeert weer de Filipijnse maatschappij in te komen. Duurt… vier uur.

Documentaires
L’Amatore. Docu over (en in zekere zin van) Piero Portuluppi, die architect werd in de jaren twintig en dertig in Milaan. Hij maakte zelf amateurfilms.

David Lynch: the art life. Om alvast warm te lopen voor het vervolg van Twin Peaks. Een niet door hemzelf gemaakt portret van de cineast.

Dawson city frozen time. Dit is niet minder dan fantastisch: bergen van nikkel gemaakte films waren in de jaren zeventig teruggevonden (gedumpt in een mijn in Dawson City). Ze zijn een figuurlijke goudmijn van de allervroegste cinema. Veel van nikkel gemaakte films zijn namelijk kapot gegaan. Er is nu een film van gemaakt. Hier is de verbazingwekkende trailer.

Fake. Japanner deed zich voor als doof en tegelijk een soort eigentijdse Mozart maar alles was een leugen. Ook al is hij ontmaskerd, hij houdt vol dat het de waarheid is. Hij verbergt zich nu voor zijn in de zeik genomen fans.

The future of work and death. Moeilijke thema’s over onze sterfelijkheid. Willen we onsterfelijk zijn of niet? Is de mensheid klaar voor zo iets? Wetenschappers, filosofen en quasifilosofen aan het woord.

Escapes. Een man met lange bijrolloopbaan vertelt over zijn ervaringen als acteur in de schaduw van anderen.

How to build a time machine. Dromers van nostalgische tijdreismachines. Bestaan die? Ja en ze zijn hier aan het woord.

Rat film. Film over ratten in Baltimore, die de segregatie in die stad weergeeft.

Safari. De Oostenrijks regisseur Ulrich Seidl maakte deze film over jagers in de safari. Mogelijk lastig uit te zitten als je een dierenliefhebber bent.

24 januari 2017

Het grote IFFR-programma Deel 1

MEER FILMFESTIVAL