Categorie: NIEUWS

Bert Goessen van filmdistributeur MOOOV overleden

Posted on

Bert Goessen van filmdistributeur MOOOV overleden
Altijd op zoek naar filmjuweeltjes

Bert Goessen (1952-2026), CEO van de Nederlandse filmdistributeur MOOOV en voormalige mede-eigenaar van de Tilburgse bioscoop Cinecitta, is na een kort ziekbed op 8 mei overleden.

De van oorsprong Limburgse filmliefhebber en filmkenner had altijd een scherp oog voor kleine, artistieke films. Bijna 40 jaar lang speurde hij naar die onbekende filmjuweeltjes tijdens de filmfestivals van Toronto, Venetië, Berlijn en Cannes, met als doel die in Nederland te (laten) vertonen.

Bert vertelde en schreef op een bevlogen manier over film. Toen we hem in 2017 ontmoetten, bood hij spontaan aan om exclusief voor InDeBioscoop verslag te doen van de filmfestivals van Cannes, Toronto en Berlijn. Tijdens de coronapandemie in 2020 kwam hier een einde aan.

Lees hier over onze ontmoeting met de markante persoonlijkheid Bert Goessen.

 

14 mei 2026

 

Boek: ‘Liever lui dan moe’

Posted on

Boek: ‘Liever lui dan moe’
Cinema ís een therapie 

door Bert Potvliege

De Belgische filmjournalist en recensent Johannes De Breuker richt de blik op het onbehagen diep vanbinnen. Met zijn net verschenen filmkritiek-zelfhulpboek, Liever lui dan moe, slaat hij op succesvolle wijze een aangename brug tussen inzichtvolle filmbesprekingen en analytische zelfreflectie. De lezer wordt meegenomen door een prikkelende verteller, die elke cinefiel uitnodigt plaats te nemen rond het kampvuur. 

Wie een zuiver cinefiele publicatie verwacht, zal enigszins fronsend aan het werk beginnen – De Breuker gaat uitvoerig in op zijn strubbelingen tijdens de lockdown van 2020, waarbij de plotse plicht te ontspannen hem dwarszat. De jonge vader liep verloren in de nieuwe verveling, in plaats van dat deze hem liet openbloeien. Zijn maar al te herkenbare schermverslaving en doomscrolling – we hebben er allemaal mee te maken – bleken funest voor het welbevinden.

Cinema van het nietsdoen
De Breuker stelt dat we, onder impuls van een doorgedreven consumptiemaatschappij en de daarbij horende verworven vrijheden, plots moeten omgaan met ‘koninklijke verveling’ – ondanks het feit dat koningen alles hebben, kunnen ze zich ellendig voelen. Onze samenleving biedt kansen en mogelijkheden, maar welstand leidt niet zelden tot een leegte en ontevredenheid. De impact van de aandachtseconomie wordt hier benadrukt: een industrie vecht voor onze aandacht. Maar hoe meer we aangeboden krijgen, hoe minder het boeit. De Breuker onderzoekt concepten als aandacht, verveling, interesses – maar ook hoe verveling tot kunst kan worden verheven, als een wapen tegen die aandachtseconomie.

Liever lui dan moe

Eens die puzzelstukken in kaart werden gebracht, verschuift de focus naar film als denkkader: De Breuker onderzoekt zijn stelling – en zodoende zichzelf – aan de hand van cinema. In die woelige coronajaren vond de auteur troost en levenslessen in film. Antwoorden lagen in de in verveling gehulde films van onder meer Sofia Coppola, Richard Linklater en Kogonada. Die laatste zet alvast in op cinema waar blikken mogen afdwalen, waar tussenmomenten essentieel zijn – zijn films Columbus en After Yang demonstreren deze zienswijze. Liever lui dan moe pleit voor het omarmen van de alledaagse verveling, om onze aandacht weer te kalibreren.

The problem of leisure, what to do for pleasure
In Somewhere vertelt Sofia Coppola het verhaal van Johnny, een door roem bedorven acteur die een leeg luxeleven leidt en in slaap valt bij een paaldans – koninklijke verveling duikt vaak op in haar cinema. De Breuker herkent zich in die malaise. We zijn rusteloos wanneer we ons vervelen, en zouden ons nog liever pijnstoten toedienen dan 15 minuten stilzitten, een existentiële verveling waar hij zelf mee worstelt. Elk van ons kent een eigen ‘gouden kooi’, waarin we ons gevangen voelen. De smartphone is rampzalig, want “het toestel biedt wel de roomservice van Amazon en Pornhub”, maar eigenlijk gebeurt er niks.

De cinema van Linklater (Slacker, Dazed and Confused, de Before-trilogie) verdiept de stelling verder – alledaagse verveling als een vorm van verzet tegen de niet-aflatende dwang van onze prestatiegerichte samenleving. Dat verzet doet ons openstaan voor de poëzie van het alledaagse. Verveling kan zodoende ons bewustzijn aanscherpen. Het is in de leegte van verveling dat verwondering heropgestart kan worden.

Wat aanvankelijk lijkt als een levensgids voor zij die lijden aan contemporaine gejaagdheid, evolueert vlot in de richting van een casusboek dat op boeiende wijze toelichtingen bundelt over films die het onderwerp behandelen. De Breuker toont er zijn kunde als filmtheoreticus, waarbij hij overtuigd en met de nodige literaire flair ook kijkt naar het werk van Jacques Tati, Spike Jonze, Kelly Reichardt – zelfs Jackass komt aan bod.

Het visuele spelletje met OXO, tussen de verschillende hoofdstukken, wordt duidelijk wanneer de auteur naar het einde uitvoerig ingaat op het belang van Wim Wenders’ Perfect Days – zowat de sleutelfilm in de hier gepresenteerde theorie. Aangename visuele ingrepen als deze tonen de creatieve betrokkenheid van de ontwerpers bij Flaneur Uitgevers, een nog jonge uitgeverij van cultuur- en filmboeken – om in het oog te houden. 

Celluloid genezing
Uiteraard schippert Liever lui dan moe enigszins tussen twee uitersten – een hang naar zowel mindfulness als naar filmjournalistiek – waarbij het onmogelijk is om aan de hand van het subjectieve oog van een cinefiel een objectief onderzoek naar een mentale kwestie te kunnen staven. De onderbouwing wringt soms, maar de belichte films fungeren als een verdieping van de ideeën, niet als onweerlegbare bewijsstukken. Men kan een punt maken over een gebrekkige wetenschappelijke waarde, maar het neemt allerminst weg dat de auteur hier op prikkelende wijze therapie en cinema combineert.

De sterkste notie die doorheen het boek schemert – waar elke filmfan zich kan aan optrekken – is aldus de volgende: cinema ís een therapie. De Breuker maakt zich dit standpunt eigen en slaagt erin je te doen voelen wat film betekent voor hem – daarin ligt de grootste kracht van Liever lui dan moe.

Lees hier meer over auteur en boek.

 

3 mei 2026

 


MEER NIEUWS EN ACHTERGROND

Boek over Spaanse cinema

Posted on

‘Een Spaanse Affaire’

Een Spaanse Affaire is een boek over de Spaanse cinema en haar nauwe verwevenheid met de geschiedenis van het land. Een thematische verkenning van hoe film in Spanje reageerde op macht, geloof, geweld, censuur en vrijheid.

De Spaanse Burgeroorlog en de daaropvolgende dictatuur hebben diepe sporen nagelaten in de cultuur. Ook in de cinema. Soms werden deze spanningen openlijk verbeeld, vaak juist via omwegen. Films fungeerden als commentaar, als schuilplaats en als stille vorm van verzet. Veel van de beste Spaanse films zijn ontstaan tegen deze achtergrond.

Een Spaanse Affaire – Spaanse filmgeschiedenis in 15 thema’s

Overhandiging van het eerste exemplaar aan Joaquín Durán (rechts), cultureel attaché van de Spaanse ambassade (foto: Chris Angelovski).

In vijftien filmthema’s verkent filmjournalist Cor Oliemeulen de ontwikkeling van de Spaanse cinema. Van de vroege film tot hedendaagse producties. Van surrealisme tot film noir en Netflix-mysteries. Van toonaangevende filmmakers als Luis Buñuel, Carlos Saura en Pedro Almodóvar tot acteurs als Fernando Fernán Gómez, Javier Bardem en Penélope Cruz. Makers, stijlen en motieven worden steeds geplaatst binnen hun culturele en historische context.

Een Spaanse Affaire – Spaanse filmgeschiedenis in 15 thema’sHet boek benadert film niet als een op zichzelf staande kunstvorm, maar als onderdeel van het maatschappelijke en culturele leven. Thema’s als macht, propaganda, religie, misdaad, corruptie, vrijheid, democratie en passie lopen als een rode draad door het boek. De toon is essayistisch en toegankelijk, bedoeld voor lezers met interesse in film, filmgeschiedenis, Spaanse cultuur en Europese cinema.

Waar te koop?
Wil je de auteur extra steunen? Bestel Een Spaanse Affaire dan rechtstreeks via Brave New Books (plus verzendkosten). Ook kun je terecht bij Bol.com en andere webshops (meestal gratis verzending). Liever lokaal? Geef dan het ISBN: 9789465383095 door aan je boekhandel.

One Battle After Another ‘IDB-film van het Jaar’ 2025

Posted on

One Battle After Another ‘IDB-film van het Jaar’ 2025
One Battle After Another is door de redactie van InDeBioscoop gekozen tot ‘IDB-film van het Jaar’ 2025. Paul Thomas Anderson maakte een film vol tempo, dreiging, spanning en politieke satire over een voormalige activist (Leonardo DiCaprio) die wordt ingehaald door zijn verleden. The Brutalist is de runner-up, terwijl vijf films op de derde plaats eindigden: The Seed of the Sacred Fig, Black Dog, The Last Viking, Loveable en Sorry, Baby. 

Het is voor de tweede keer dat een film van Paul Thomas Anderson als ‘IDB-film van het Jaar’ wordt gekozen: in 2018 was dat Phantom Thread. Als enige zette onze Vlaamse medewerker Bert Potvliege One Battle After Another helemaal bovenaan zijn lijstje. “Deze spektakelrijke film is meesterlijk gemaakt, en dendert 160 minuten lang onstuitbaar door.”

 

One Battle After Another

One Battle After Another (Foto: Warner Bros Pictures)

The Brutalist is nog een uurtje langer dan One Battle After Another. Brady Corbet giet bijna vier decennia in een indrukwekkende studie van immigratie, antisemitisme, kunst, trauma en de Amerikaanse droom. Adrien Brody kreeg in 2025 al de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol.

The Seed of the Sacred Fig prijkt bovenaan het lijstje van Cor Oliemeulen. “Met op de achtergrond de maatschappelijke onrust in Iran na de dood van Mahsa Amini, die werd opgepakt omdat zij haar hoofddoek ‘onjuist’ had gedragen en kort daarna overleed in de gevangenis, ontvouwt het gezinsdrama zich als een claustrofobische thriller. Zelden voelde cinema zo onverhuld als een daad van verzet.”

Ralph Evers was in 2025 het meest gecharmeerd van het Chinese drama Black Dog. Filmmaker Guan Hu portretteert de opmerkelijke band tussen een ex-bajesklant en een zwarte zwerfhond. “De climax is bovendien van een cinematografische schoonheid, die dit toch al fraaie werk naar een hoger plan tilt.”

The Last Viking is de favoriete film van Jochum de Graaf. “Deze briljante zwarte komedie van Anders Thomas Jensen heeft een weergaloos scenario met krankzinnige plotwendingen die toch logisch en geloofwaardig overkomen. Net als de personages is de film vele dingen tegelijk: het gaat over jeugdtrauma’s, broederliefde, loyaliteit, solidariteit, maar ook over de vraag wat normaal is en wat niet.”

“Dramafilms over ongelukkige relaties en scheidingen zijn er in overvloed, maar de psychologische diepgang die Loveable meebrengt is uitzonderlijk”, zegt Tim Bouwhuis over zijn beste film die in 2025 voor het eerst in de bioscoop verscheen. “Debutante Lilja Ingolfsdottir onderzoekt empathisch hoe Maria (verbluffend vertolkt door Helga Guren) ondanks haar teleurstellingen tot troostende inzichten en zelfliefde kan komen.”

“Sorry, Baby is naar mijn mening niet alleen de beste film van 2025, maar ook de meest emotionele”, aldus Zoë van Leeuwen. “De film volgt het verhaal van een vrouw die een tragische gebeurtenis meemaakt. Het regiedebuut van Eva Victor is een prachtige film over trauma’s en hoe trauma’s je kijk op de wereld en anderen kunnen veranderen.”

Collega Bob van der Sterre eert de films van 2025 via een aantal absurde categorieën, waaronder de Beste Guy Ritchie-achtige film: Caught Stealing. “Het is 1998 en een barman raakt via zijn buurman verzeild in een misdaadverhaal. Met honkbal, foute cops, een punker, een kat en een sleuteltje in een drol.”

Eerdere winnaars ‘IDB-film van het Jaar’
2024 – The Zone of Interest
2023 – Aftersun
2022 – Dwelling in the Fuchun Mountains
2021 – The Father
2020 – Beanpole
2019 – ‘IDB-film van het Millennium’: La grande bellezza
2018 – Phantom Thread
2017 – The Handmaiden
2016 – Hell or High Water
2015 – Réalité
2014 – Boyhood

 

1 januari 2026

Eye lijdt verlies en schrapt banen

Posted on

Eye lijdt verlies en schrapt banen

Eye Filmmuseum in Amsterdam verkeert in zwaar weer en moet een aantal maatregelen nemen om “toekomstbestendig” te blijven. Dertig voltijdbanen verdwijnen, het aantal filmvertoningen daalt met 15 procent, er komen nog maar twee in plaats van drie tijdelijke tentoonstellingen per jaar, en het museum is voortaan op maandagen (uitgezonderd schoolvakanties) gesloten.

Eye Filmmuseum (Foto: Corinne de Korver)

Het Parool meldde eind november dat Eye Filmmuseum in grote financiële problemen verkeert. De problemen zijn onder meer te wijten aan stijgende personeelskosten en verliezen op de horeca, die sinds begin 2023 door Eye zelf wordt geëxploiteerd. “Vorig jaar leed Eye een verlies van 1,3 miljoen euro. Toch luidde de directie toen niet de noodklok”, aldus het dagblad. “Medewerkers verwijten de leiding in de ban te zijn geweest van ‘wensdenken’ over het op orde krijgen van de financiën.”

Eye moet ongeveer 20 procent bezuinigen. Algemeen directeur-bestuurder Bregtje van der Haak vertelt aan de Filmkrant hoe dat dient te gebeuren: “Het gaat om structureel €2,25 miljoen, die we in de loop van 2026 en 2027 moeten bezuinigen. Ongeveer €1,2 miljoen komt uit het activiteitenbudget maar de rest komt uit de personeelskosten.”

 

2 december 2025

Themamaand Tilda Swinton

Posted on

Expo en films over actrice, kunstenaar en stijlicoon
Themamaand Tilda Swinton

Tilda Swinton (Londen, 1960) groeide op in een adellijke Schotse familie en ontwikkelde al vroeg een fascinatie voor kunst en theater. Ze studeerde Engelse literatuur in Cambridge, waar ze betrokken raakte bij theaterproducties, de basis voor haar carrière in film en podiumkunsten. Swinton staat vanaf 28 september centraal in Eye Filmmuseum in Amsterdam met een exclusieve tentoonstelling en een uitgebreid filmprogramma. InDeBioscoop zet de actrice de hele maand oktober in de schijnwerpers.

Volgens Swinton biedt de tentoonstelling Ongoing haar de gelegenheid om terug te kijken op meer dan veertig jaar artistieke praktijk en de creatieve vriendschappen die haar hebben gevoed. Ze beschrijft het als het volgen van ‘kruimels door een bos’, waarbij ze nieuwe bladeren toevoegt aan oude bomen. Deze tentoonstelling is een zeldzame kans om Swinton niet alleen als actrice, maar ook als kunstenaar en curator te ervaren.

Tilda Swinton (Foto: Brigitte Lacombe)

Tilda Swinton (Foto: Brigitte Lacombe)

De expositie toont samenwerkingen met kunstenaars als Pedro Almodóvar, Luca Guadagnino, Joanna Hogg, Derek Jarman, Jim Jarmusch, Olivier Saillard, Tim Walker en Apichatpong Weerasethakul, en benadrukt Swintons rol als actieve co-creëerder. Bezoekers zien onder meer een korte film en sculptuur van Guadagnino, een multimediale reconstructie van haar Londense appartement door Hogg, een installatie van Jarmusch geïnspireerd op The Dead Don’t Die en een performance met Olivier Saillard waarbij Swinton bijzondere kledingstukken tot leven brengt. In een fotoserie portretteert Tim Walker haar familie en voorouders in Schotland.

Tilda Swinton in films
InDeBioscoop trapt binnenkort onze Themamaand Tilda Swinton af met haar filmdebuut Caravaggio, dat in een gerestaureerde versie draait in een aantal Nederlandse bioscopen. In de hele maand oktober lees je op InDeBioscoop besprekingen van memorabele films met Tilda Swinton.

Swinton staat bekend om haar veelzijdigheid en unieke aanwezigheid op het scherm. Haar rolkeuzes zijn vaak gedurfd en eclectisch, waarbij ze regelmatig de grenzen van gender en identiteit verkent. Ze brak door met haar samenwerking met regisseur Derek Jarman in films als Caravaggio (1986) en kreeg wereldwijde erkenning met rollen in films als Orlando (1992), Michael Clayton (2007) en The Grand Budapest Hotel (2014).

De actrice wordt geprezen om haar vermogen om volledig op te gaan in haar rollen en om traditionele verwachtingen te doorbreken. Ze is een icoon in zowel onafhankelijke films als grote producties, altijd trouw aan haar artistieke visie en nieuwsgierige geest. Haar carrière laat zien dat succes niet per se gelijkstaat aan sterrendom, maar eerder aan het vinden van authentieke expressie in kunst.

Meer informatie over de tentoonstelling Ongoing en het filmprogramma in Eye.

 

24 september 2025

Preview Previously Unreleased 2025

Posted on

Preview Previously Unreleased 2025
Tweede kans voor potentiële filmparels

door Tim Bouwhuis

Een zomer in de Nederlandse filmtheaters is niet compleet zonder de jaarlijkse aanwas van Previously Unreleased, het programma van Eye dat films zonder distributeur alsnog een podium biedt. De selectie van 2025 bevat zeven langspelers en twee shorts, die uitgesmeerd zijn over de vakantieweken van juli en augustus. De opener is op 10 juli de belangrijkste prijswinnaar van een erkend Europees festival, de afsluitende release een ontroerende publieksfilm.

Ondergetekende heeft er een goede gewoonte van gemaakt om elk Previously-jaar zoveel mogelijk titels voor te bezichtigen, al is het maar omdat ik een deel meestal al ‘per ongeluk’ meepak op Europese festivals. Wat is er mooier dan een verse indruk opdoen van een film waarvan je pas later meekrijgt dat hij een verlate Nederlandse release krijgt? Negen vinkjes zetten is dit jaar (nog) niet gelukt, zeven wel. Of de ongeziene titels óók de moeite zijn mag je de komende weken zelf gaan ontdekken, maar alvast een tipje van de sluier: naar Agarrame fuerte kijk ik bijzonder uit.

Toxic

Toxic

10 juli – Toxic
Previously Unreleased opent met de belangrijkste prijswinnaar van het eclectische filmfestival van Locarno (2024). Het Litouwse Toxic draaide dit najaar wel in Gent en Leiden (en vorig jaar op het LIFF, red.) maar mocht niet aan het releaseschema proeven. Gezien de zomerse bekroning van dit coming-of-agedrama is de aandacht van Eye begrijpelijk, maar voor ondergetekende is dit wel met stip de minst geslaagde film van de selectie. Saulė Bliuvaité toont in haar regiedebuut de façade van de modellenwereld en zet die af tegen de povere leefomstandigheden van een stel tienermeisjes, die de belofte van modellenwerk als een manier zien om aan hun realiteit te ontsnappen. Bliuvaité’s regie mist tact en versterkt bedoeld of onbedoeld de miserie waarin haar hoofdpersonen belanden, zonder daar een voelbare dosis empathie tegenover te stellen.

17 juli – Swamp Dogg Gets His Pool Painted
Onconventionele muziekdocu over de Amerikaanse cultartiest Jerry ‘Swamp Dogg’ Williams, die dit voorjaar uitkwam in de VS en daar een Rotten Tomatoes-score van 100 procent aan overhield. Opvallend is dat vriend en collega Guitar Shorty tijdens de opnames het leven liet – de nasleep van dat verlies werd meteen in de film verwerkt.

24 juli – Agarrame fuerte
Ruim tien jaar terug kwamen de makers van Agarrame fuerte met Tanta agua (So Much Water), een aandoenlijk drama over een gescheiden vader die tijdens een doorregende vakantie de band met zijn dochter probeert te versterken. Agarrame fuerte (Don’t You Let Me Go) draait om rouwverwerking, en als het drama dezelfde warmte heeft als zijn voorganger lijkt een prachtige PU-toevoeging gegarandeerd. Wie nog nooit een film uit Uruguay zag, mag zijn kans schoon zien.

31 juli – Matt and Mara
De naadloze chemie tussen hoofdrolspelers Matt Johnson en Deragh Campbell is de grote kracht van Matt and Mara, een eigentijds relatiedrama over de bijzondere band tussen een getrouwde literatuurprofessor en een vrijzinnige schrijver. Tegen het decor van studentenstad Toronto dialogeren de twee erop los over kunst, de liefde en het leven, waarbij het eigenlijk geen seconde stilvalt. Dat laatste gebeurde ook tijdens een Q&A op het filmfestival van Berlijn (2024), waar de twee acteurs hun verhitte discussies moeiteloos doorzetten en de gespreksmoderator onbedoeld tot toeschouwer degradeerden.

7 augustus – C’est pas moi + Allégorie citadine
Leos Carax gaat volledig op de Godard-toer in C’est pas moi, een flitsend filmessay dat met associatieve montage en hoofdletters op de staat van cinema en politiek reflecteert. Passages uit de betere films van de Franse stilist (Mauvais Sang, Les Amants du Pont-Neuf) dragen bij aan een meta-werkje waar je ‘u’ tegen zegt, al is het soms de vraag waar de hommage stopt en de inventiviteit de overhand krijgt. Het is een ideale keuze van de programmeur om dit eerbetoon aan Godard te koppelen aan Allégorie citadine, een al even reflexieve short van Alice Rohrwacher (Lazzaro Felice) die de allegorie van Plato’s grot nieuw leven inblaast. Rohrwacher maakte de short samen met beeldkunstenaar JR, die in Agnès Varda’s Visages Villages samen met de regisseuse een bezoekje brengt aan, juist, Jean-Luc Godard.

14 augustus – Fotogenico
Wat moet een vader in een knalrode onderbroek in de meer ongure delen van Marseille? Het springerige Fotogenico begint als een mysterie van ‘wie’, ‘wat’ en ‘waar’ om later uit te monden in een tragikomedie over rouwverwerking. Het komediegedeelte werkt aanmerkelijk beter dan het drama dat de overhand krijgt in het tweede deel, maar voor een film die start als een geflipte culttrip is het vervolg wel opvallend kernachtig.

Universal Language

Universal Language

21 augustus – Universal Language
Je zou Wes Anderson niet snel meer in Previously Unreleased verwachten, maar het Canadese Universal Language heeft een absurdisme en stilering die snel doet denken aan de regisseur van het recente The Phoenician Scheme. Begin je Anderson (net als ondergetekende) een beetje zat te raken, laat je dan niet afschrikken: vooral het bonte eerste halfuur van de komedie is eigengereid en gevat genoeg om op eigen benen te staan. Uitgangspunt is een wereld waarin het Perzisch (twee coscenaristen van de film zijn Iraans-Canadees) een dominante taal in Canada is. Regisseur Matthew Rankin en scenarist/acteur Pirouz Nemati spelen zelf mee.

28 augustus – Ghostlight
De (naar inschatting) meest ontroerende en meest publieksvriendelijke film van deze PU-editie is Ghostlight, een empathisch familiedrama dat wonderbaarlijk genoeg niet op de lijstjes van de reguliere distributeurs is verschenen. Een rouwende vader en zijn dwarse dochter omarmen de helende kracht van theater in een vertelling die qua toon en visie doet denken aan Sing Sing. Dat drama over gevangenen die aan hun rehabilitatie werken, werd eerder dit jaar wél in Nederland uitgebracht, een wapenfeit dat tekenend is voor de toegankelijkheid van deze Previously-afsluiter. Bijzonder om te weten: vader, moeder en dochter in de film zijn écht bloedverwanten van elkaar.

Meer informatie over Previously Unreleased 2025 vind je op de site van Eye en via de verschillende filmtheaters. Een deel van de geselecteerde titels zal na de release ook zijn weg vinden naar Picl en de Eye Film Player.

 

10 juli 2025

 

MEER NIEUWS EN ACHTERGROND

The Zone of Interest ‘IDB-film van het Jaar’ 2024

Posted on

The Zone of Interest ‘IDB-film van het Jaar’ 2024
The Zone of Interest is door de redactie van InDeBioscoop gekozen tot ‘IDB-film van het Jaar’ 2024. Dit buitengewone oorlogsdrama van Jonathan Glazer is overtuigend winnaar met 20 punten. Samsara eindigt met 9 punten op de tweede plaats, gevolgd door The Substance en La Chimera (8 punten), en Poor Things, Anora en Here (6 punten). 

Vier redacteuren plaatsten The Zone of Interest bovenaan hun lijstje. “De ‘banaliteit van het kwaad’ die gestalte wordt gegeven met ogenschijnlijk normale beelden en gebeurtenissen, terwijl op de buiten beeld blijvende achtergrond de verschrikking van de holocaust wordt voltrokken”, aldus Jochum de Graaf.

The Zone of Interest

De film was voor Yordan Coban een reden om een essay te schrijven. “In The Zone of Interest is de kijker continu aan het projecteren, inbeelden, terwijl er bijna niks gebeurt en amper wat gezegd wordt. Het beeld spreekt in The Zone of Interest voor zich. Dit is film in optima forma. Dit is waar het medium voor bedoeld is: geluid en beeld tot een confronterende en emotionele reactie begeleiden.”

Bij Bert Potvliege gooide Samsara hoge ogen. “Halfweg de film overlijdt de vrouw en wordt de kijker uitgenodigd om de ogen te sluiten en het eigenlijke reïncarneren mee te beleven in een uitgebreide sequens, waar de geest van de vrouw overgaat en je de rest van de film beleeft vanuit het standpunt van het dier. De beelden en de sfeer zijn fijne toonbeelden van traagheid en ontspanning.”

Ralph Evers zag in The Substance zijn hoogtepunt van 2024: “Knallend orgasme! Wat een achtbaan, wat een zindering, wat een porno en wat een bevrediging voor de Jungiaanse psychoanalyticus in mij. Het laatste halve uur was wel een uitdaging, Cronenberg eat your heart out! Een film waar alles er duimendik bovenop ligt en waar alles postmoderne ironie is.”

Voor Tim Bouwhuis was La Chimera een film die de klasse van regisseur Alice Rohrwacher bevestigt. “Niet voor de eerste keer blinkt Rohrwacher uit in het vermengen van het (Italiaanse) verleden en het rijk van de mythologie. Haar films zijn minstens zo dromerig, vindingrijk en associatief als het beste werk van haar overduidelijke inspiratiebron, Federico Fellini.”

Eerdere winnaars ‘IDB-film van het Jaar’
The Zone of Interest is de opvolger van Aftersun dat de redactie koos tot beste film van 2023. Boyhood (2014), Réalité (2015), Hell or High Water (2016), The Handmaiden (2017), Phantom Thread (2018), onze IDB-film van het millennium La grande bellezza (gekozen in 2019), Beanpole (2020), The Father (2021), Dwelling in the Fuchun Mountains (2022) en Aftersun (2023) gingen deze winnaars voor.

 

1 januari 2025

 

Themamaand Joel en Ethan Coen

Posted on

Themamaand Joel en Ethan Coen
Eye Amsterdam houdt van 11 juli tot 11 september een uitgebreid retrospectief van de onafhankelijke Amerikaanse filmmakers Joel en Ethan Coen. Eye toont alle achttien speelfilms van de broers, evenals hun korte films en de films die ze solo maakten. Ook een aantal andere bioscopen vertonen vanaf medio juli Coen-films, te beginnen met de 4K-restauratie van hun debuut Blood Simple (1984).

Ethan en Joel Coen

Daarnaast zijn er vijf films te zien met hun terugkerende actrice Frances McDormand, films met een scenario van de Coens, films die door hun werk zijn geïnspireerd en films die de Coens zelf hebben geïnspireerd. Verschillende gasten zorgen voor verdieping bij speciale voorstellingen. InDeBioscoop bespreekt deze maand voor liefhebbers en andere geïnteresseerden een aantal films van Joel en Ethan Coen.

 

3 juli 2024

 

THEMAMAAND JOEL EN ETHAN COEN

Preview Previously Unreleased 2024

Posted on

Preview Previously Unreleased 2024
Van die plank af, de theaters in 

door Tim Bouwhuis

Voor fervente filmhuisbezoekers is het recept inmiddels bekend: als de zomermaanden aanbreken, komt EYE met een prikkelende selectie van films die nog niet eerder op een Nederlandse bioscooprelease werden getrakteerd. Het terloopse, maar uiterst sensitieve drama dat Previously Unreleased 2024 aftrapt, is direct een aanmoediging om naar een nabijgelegen filmhuis te gaan.

Het vergt een goede planning om alle films uit dit (in 2007 geïntroduceerde) programma op het grote doek te zien. De tien titels die de selectie van 2024 haalden, komen uit in juni, juli en augustus: maanden waarin terrasjes en verre oorden ook naar cinefielen lonken. Dat een aanzienlijk deel van de deelnemende filmhuizen de films in de regel maar beperkt inzet, maakt het er niet eenvoudiger op.

Jaarlijkse handreiking
Hopelijk werkt onze jaarlijkse preview wat dat betreft weer als een welkome handreiking. Op welke manieren zijn de makers van de geselecteerde titels erin geslaagd om alsnog hun kop boven het (distributie)maaiveld uit te steken? En welke Previously Unreleased-films zijn deze zomer zéker niet te missen?

Showing Up

Showing Up

27 juni – Showing Up
Het Previously Unreleased-programma begint dit jaar met een aanrader van formaat. Kelly Reichardt staat met recht bekend als een van de voornaamste onafhankelijke filmmakers van de Verenigde Staten, maar heeft nog altijd moeite om een groot publiek met haar werk te bereiken. Voor Showing Up werkte ze nog maar eens samen met Michelle Williams, de erkende Hollywoodster die in Wendy and Lucy al uitblonk in bescheidenheid. Reichardt is er een meester in om de kleinste gebaren groot te laten aanvoelen. De uitwerking van een verhalende plot is in haar werk ondergeschikt aan de subtiele schoonheid van het alledaagse.

4 juli – Do Not Expect Too Much of the End of the World
Professionele filmrebel Radu Jude slaagt er tóch weer in om uit te pakken. Wie zijn Gouden Beer-winnaar Bad Luck Banging and Loony Porn al zag, laat zich niet zomaar meer door de Roemeen shockeren. Gelukkig neemt dat niet weg dat deze (on)gefilterde komedie – aanstootgevende snapchatfilters zijn een running gag – opnieuw effectief het randje opzoekt. De film is nog het best te omschrijven als een kapitalistische apocalyps en komt richting het einde met een meesterlijke long take op de proppen.

11 juli – Le gang des Bois du Temple
Verschillende films van de Algerijnse regisseur Rabah Ameur-Zaïmeche zijn in een eerder stadium al te zien geweest op MUBI. Van een verdere kennismaking met het Nederlandse (bioscoop)publiek kwam het echter nog niet, en daar kan deze geëngageerde misdaadfilm verandering in brengen. Een groepje bevriende overvallers krijgt na een ambitieuze operatie een Arabische prins op zijn dak. De trailer oogt grimmig en nietsontziend.

18 juli – Eureka
Als Lord of the Rings-acteur Viggo Mortensen in de openingsscène van deze ambitieuze filmodyssee rondslentert op een westernset, kun je als kijker nog nauwelijks vermoeden welke kant het met Eureka opgaat. Deze gelaagde film vraagt om geduld en is niet voor een gat te vangen; het helpt als je bekend met eerdere titels van de regisseur, de Argentijn Lisandro Alonso. De cineast speelt subtiel met de stille wens om als mens aan de realiteit te kunnen ontsnappen en ergens verlossing te kunnen vinden; eureka, “ik heb het gevonden”.

25 juli – Le procès Goldman
Op papier de film binnen deze selectie die het meest toegankelijk en recht door zee is, naast het nader te bespreken Peak Season misschien. Het semi-biografische drama voert de rechtszaak op tegen een Franse activist, die in 1976 verdacht werd van de moord op twee farmaceuten.

1 augustus – Animal
Na Park (Previously Unreleased 2018) krijgt ook Sofia Exarchous tweede film Animal de EYE-behandeling. Een “opwindende en bevrijdende achtbaanrit met een bezielde hoofdpersoon”, aldus een gebruiker op Letterboxd, en dat in de zomerhitte van het Griekse toeristenseizoen. Naar verluidt blijft vooral de soundtrack hangen.

Peak Season

Peak Season

8 augustus – Peak Season
Overnachten in je auto, een hengeltje uitgooien en geïmproviseerde arrangementen uitzetten voor ‘bevoorrechte’ stadse types. Het leven van natuurliefhebber Loren lijkt in niets op het drukke, moderne bestaan van de in New York woonachtige Amy. Het vakantiescenario dat zich tussen de twee ontvouwt, is voorspelbaar en platgetreden: door toedoen van Loren ontdekt Amy dat het ‘bevoorrechte’ stadse type waar zij mee samen is haar eigenlijk op de zenuwen werkt. Maar goed, dat vliegtuig vertrekt vroeg of laat natuurlijk ook weer… De prachtige natuur van Wyoming maakt dit goedbedoelde drama nog enigszins de moeite waard.

15 augustus – Inside the Yellow Cocoon Shell
Van alle titels in het Previously Unreleased-programma is dit degene waar ondergetekende nog het meest naar uitkijkt. Na de dood van een Vietnamese vrouw willen haar familieleden haar lichaam terug naar het binnenland vervoeren, en daar een respectvolle begrafenis plannen. “Minuten tikken weg tijdens een lange wandeling”, leest het online; “de tijd lijkt je te binden, en het is echt alsof je het hoofdpersonage tijdens zijn zoektocht vergezelt”. De lome, maar uitgekiende beeldregie van deze meditatief ingestoken film zal sommige cinefielen in vervoering brengen en anderen onvermijdelijk doen afhaken. Hoe het ook zij, de trailer schreeuwt om een groot doek.

22 augustus – Mal Viver + 29 augustus – Viver Mal
Het programma wordt dit jaar afgerond met een innig, complex tweeluik uit Portugal. Mal Viver en Viver Mal zijn ‘spiegelfilms’ die spelen in dezelfde tijd en op dezelfde plaats, maar een andere focus hanteren. Vijf vrouwen runnen een luxehotel en proberen te voorkomen dat hun zaakje ten onder gaat. In film nummer één kijken we meer met hen mee, en in film nummer twee met hun gasten. Dit tweeluik ging op het filmfestival van Berlijn in première in de prestigieuze hoofdcompetitie, maar trok daar niet de aandacht die andere titels wel kregen.

Houd voor de vertoningstijden van de verschillende Previously Unreleased-films de website van je plaatselijke filmtheater in de gaten. Meer informatie vind je ook op de website van EYE.

 

24 juni 2024


MEER NIEUWS EN ACHTERGROND