Imagine 2025 – Deel 5: Horror
Duistere ogen leiden naar onheil

door Bob van der Sterre

Horror is populair! Ook deze Imagine valt weer genoeg te griezelen. Met iets meer aandacht voor verhalen, lijkt het. Van zwarte ogen tot een bizar radiostation.

 

Kinki – Zwarte ogen
Een redacteur van mysterieuze verhalen – Sayama – is spoorloos. Zijn kantoor was in de kelder van de redactie. We zien wat er is gebeurd: een monster verschijnt en hij krijgt opeens een lekkend zwart oog.

Hij laat enorme research achter waar twee andere schrijvers, Ozawa en Chihiro, in duiken om een feature van 25 bladzijden te maken. Videobanden, cd’s en tijdschriften schetsen een beeld van waar Sayama mee bezig was.

Op de een zien we schoolkinderen bang worden van een heel laag geluid. Ze vallen opeens neer. Op de ander hoort een videoblogger bij een tempel opeens hetzelfde geluid. Dan zien we een streamer die een haunted house bezoekt dat volhangt met galgen. En dan gaat hij ‘van de radar’.

De twee ontdekken dat de rode draad is dat de bron komt uit de regio Kinki. Vaak gaat de ellende vergezeld van de zin: ‘Vergezel mij op de berg.’ Ze gaan erheen, komen daar Sayama en zijn vrouw tegen maar worden er niet veel wijzer van.

Heel aardig vond ik het toepassen van al die oude videotechnieken als research. Dat maakt het creepy en overtuigend, en af en toe horen we een soort didgeridoo. Deze eenvoudige effecten doen een beetje denken aan horrorklassieker The Blair Witch Project. Maar ook aan een game als Silent Hill 2.

Wel is het begin beter dan het wat tegenvallende einde. Film is van Kôji Shiraishi – maakte eerder het soortgelijke Okaruto in 2009.

Kijk wanneer Kinki draait.

 

Mag Mag – Nog meer zwarte ogen
Een dik meisje, Yurika, wordt gepest en springt van het dak van de school (uiteraard voor een groepje in wit geklede kinderen, die onder het bloed komen). Daarna sterven de rotzakjes die haar beledigden een voor een. Ze zijn eerst een poosje waanzinnig maar niemand ziet waar zij nou zo bang voor zijn. Ze eindigen ogen-loos. ‘Als je haar ziet, is het te laat. Als ze verliefd op je wordt, is dood de enige uitvlucht.’

Een meisje genaamd Sanae, type creepy stalker kunstenares, was verliefd op Hiroshi, een van de vermoorde jongens. En zag voor haar ogen hoe haar vriendje in spe stierf. Dus wil ze weten wie de geest is. Alles krijgt een twist als Yurika gewoon nog blijkt te leven.

Tot de helft is het redelijk rechtdoorzee horror (het genre heet j-horror). Een steeds terugkerend kinderliedje, lange zwarte haren, een bizar spook en ook hier weer zwarte ogen… of eigenlijk leegte waar ze hadden moeten zitten.

Dan slaat Sanae midden in de film opeens aan het zingen en wordt het alsmaar raadselachtiger. De link van de geest van Mag Mag krijgen we onthuld maar de kijker moet wel echt door een pittig (veel karakters) en een wat onevenwichtig verhaal heen alvorens het zover is. Een type film waar de plot een grote rol in speelt.

Mag Mag is de eerste film van K2 Pictures, waar regisseurs Takashi Miike, Hirokazu Koreeda en Miwa Nishikawa bij werken, en die de Japanse cinema willen vernieuwen. Deze film is van Yuriyan Retriever, en het verhaal is een beetje op haar eigen ervaringen gebaseerd.

Kijk wanneer Mag Mag draait.

 

La Frecuencia Kirlian – Radiostation in een raar stadje
Ergens in 1987 presenteert een mismaakte man met een doodshoofd een radioprogramma over de mysterieuze Argentijnse wijk die intussen verdwenen is van de kaart: Kirlian. Een schijnbaar vervloekte wijk in de provincie Buenos Aires. Het is ook de avond dat een komeet passeert.

De eerste gast is schooldirecteur Gladys. Zij vertelt over haar bizarre ervaringen met de seksstrip Fleisch Welt, die blijkbaar vervloekt is als je het uitleest. Daarna vertelt Julio Vergara van een groot bedrijf over de bouw van een nieuwe wijk, waar blijkbaar paarse smurrie etende aliens bij betrokken waren. Dan vertelt Paz Nunez, sociaal activist in Kirlian, over haar tijd op school toen de buurt geterroriseerd werd door ‘een monster’. ‘Het was toen de eerste moord plaatsvond.’

Na een bekentenis van Vicente Larrosa, de eigenaar van het radiostation, volgt ‘de buitenlander’ Abel Eldritch, die nog meer identiteiten herbergt.

Sfeervol en interessant experimenteel met verschillende stijlen. De echte scènes in de radiostudio. Hun verhalen zijn fraai geanimeerd. En er zijn geschreven dialogen (als er muziek draait of tijdens de animaties). Ik vond die mix verfrissend – weinig regisseurs durven het aan om echte acteurs en animatie te mengen.

La Frecuencia Kirlian was oorspronkelijk een cultserie waarvan een paar afleveringen op YouTube en Vimeo verschenen. Later zelfs op Netflix. Nu is er de film van bedenker Christian Ponce. Met een dikke knipoog naar de 80’s serie The Twilight Zone.

Kijk wanneer La Frecuencia Kirlian draait.

 

Shorts:
Don’t Be Afraid
Fotograaf maakte een persoonlijke serie over zijn zoontje dat spoorloos is: Pelle. Sterke korte Zweedse film van Mats Udd is goed geacteerd en heeft een mooie griezelige apotheose.

dont.4get2smile
Oei, dit is echt creepy. Een moordende Instagrammer post foto’s terwijl hij in het huis een meisje volgt. Negen minuten maar meer griezeligheid dan in menig film, deze film van Stefano Pennisi..

 

7 november 2025

 

Imagine 2025 – Deel 1: Sciencefiction
Imagine 2025 – Deel 2: Mysterie en spanning
Imagine 2025 – Deel 3: Psychologisch drama
Imagine 2025 – Deel 4: Luchtig

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2024 – Deel 1: Horror
Enge bossen, terrorhuizen en verstikkende navelstrengen

door Bob van der Sterre

Aan horror geen gebrek bij Imagine. Met name de ‘haunted house’, die speelt met de mythe van het huis als veilige oase, zie je vaak terug. Is het erger geworden sinds het verplichte thuis zitten in de coronatijd? Ook het enge bos is weer terug van weggeweest. De engste film is toch een korte Koreaanse film van 10 minuten.

 

A Mother’s Embrace – Verstikkende navelstreng
Als jong meisje had Ana een rare ervaring met haar moeder. Ze kreeg iets in haar melk en even later was er brand in hun appartement. Haar moeder beweegt niet meer.

Jaren later. Ana is korporaal bij de brandweer. Een van haar eerste klussen in die functie is een melding van een ‘instortend huis’ in Sao Cristobal. Ook al sijpelt overal het water naar binnen, de mensen in het huis zien er geen problemen in, en laat het helemaal koud als de brandweer wil evacueren. Ana ziet kans om zelf een moederrol uit te oefenen met het meisje Lia, dat ook weg wil uit het huis. Dan is er nog een mensen grijpende draad, kabel, streng, hoe je het noemen wilt…

Deze Braziliaanse lowbudgethorror gaat om meer dan een raar huis. Het gaat gezien de titel en wat er gebeurt ook over moederschap. Het huis is levend, een soort moeder van verloren zielen, waar Ana door het trauma met haar moeder ook een van is. Het huis trekt met z’n navelstrengen mensen naar een enorme baarmoeder – inclusief vruchtwater.

Het idee is heel aardig maar er zijn wel veel horrortrucs voor nodig om het te vertellen. Inclusief lichtval, spooky geluidjes, van onderaf filmen, gezichten in schaduwen, momentjes van bodyhorror, zeurende muziek en plotselinge actie. Soms is er de suggestie van stijl (auto ondersteboven gefilmd) maar dat is niet consequent.

En dan de clichés van de sekte met creepy rituelen, het griezelige huis en de geïsoleerde ligging (‘Sorry, Ana, alle routes zijn geblokkeerd’). Al met al een film die voldoet aan de eisen voor de Imagine-ganger, maar verder iets te weinig biedt voor de ‘gewone’ filmliefhebber.

Kijk wanneer A Mother’s Embrace draait.

 

House of Sayuri – Stoere en sterke hippie-oma
In een huis loopt een beestachtig kind. Enorm én gewelddadig. De moeder wil niet van opgeven weten en vraagt toch of zij wil eten. ‘Sayuri…’

Tien jaar later. Nieuwe bewoners. Het jochie Shun voelt zich er meteen niet thuis. Norio, de oudere broer, blijft positief. Maar Sumida, een vriendinnetje van Norio, weet ‘het’ ook: ‘Vertrek onmiddellijk, Norio.’

De anderen merken pas dat er iets niet pluis is als vader opeens kassiewijle is. De bewoners van het huis raken opeens allemaal bezeten. Tijd om de strijd aan te gaan. Dat doe je volgens oma met tai-chi en door niet bang te zijn. ‘Bring it on, Sayuri.’

Nog een terrorhuis! Nu in Japan. Veel bekende trucs. Ineens iemand zichtbaar in de spiegel (je draait je om en weg), een knisperend geluid in de badkamer (handen langs de deur), wazige schaduw van een meisje, creepy blikkerig gelach, lichten die knipperen, tv zit opeens in een loop, etc.

Het laatste deel krijgt de film een komische draai in de vorm van de een of andere reden enorm sterke grootmoeder, die en passant terugkeert in haar hippietijd. En dan nog een stevig stukje drama als dessert.

Deze variatie op een bezeten-huis-verhaal bevat genoeg fantasie om doorsnee kijkers de stuipen op het lijf te jagen. Vaardig gemaakt zoals dat heet, door Koji Shiraishi, die al sinds de jaren 90 cultfilms maakt.

Kijk wanneer House of Sayuri draait.

 

Daddy’s Head – Uit de hand lopende jongensnachtmerrie
Jongen in een ziekenhuis. Man in bed, hoofd volledig ingepakt. ‘Je moet afscheid nemen.’ Isaac, de jongen, en zijn stiefmoeder, Laura, blijven over in het architectonisch bijzondere huis en de bossen eromheen.

De stilte die de man achterlaat, is duister. Laura die wijn drinkt, een herdershond die aldoor in paniek is, Isaac die steeds denkt zijn vader terug te zien. Enig lichtpuntje is een fijne huisvriend.

Nog een creepy, eenzaam huis… Met bos erbij. Een donkerzwarte bal in de kamer (hond gromt). Een gestreept hoofd dat ‘Isaaaaaaaac’ lispelt. Een vage nachtcamera en een gezicht? Een groen, springend monster… Wat is dit allemaal? Uit de hand lopende traumaverwerking?

Sferisch wordt er veel opgebouwd, van piek naar piek, met poosjes rust ertussen. Zacht slepende camera’s die achteruit pannen; mysterieus donkerblauw geflikker; slowmotionbeeld van wormen. Ook veel aandacht voor geluid, van gekke statische geluidjes tot spijkerharde beats. Zelfs de stem van Laura (Julia Brown, voice-actrice in de game Fort Solis) heeft iets bijzonders.

Geslaagde, griezelige film van de Britse regisseur Benjamin Barfoot. Wat alleen jammer is, is dat humor ontbreekt. En dat je er uiteindelijk ook niet veel wijzer van wordt. Dit einde, dat bespreek je achteraf met bier in de hand. En iedereen heeft gelijk.

Kijk wanneer Daddy’s Head draait.

 

Baal – Spoorloze broer in mysterieus bos
Grace Jennings haar broer, David, is al een poos spoorloos. Ze keert terug naar haar geboortedorp om hem te vinden. Via via krijgt ze een link naar een commune in een bos. Junkies en backpackers gaan daarheen. ‘Het is een Utopia, je komt niet meer terug.’

Het wordt lastiger als haar gids, ene mr. Green, ook opeens weg is. Alleen in het bos raakt ze verdwaald. Daar komt ze via een portofoon in contact met een andere hiker, Michael.

Het helpt niet dat ze dan valt en haar been breekt. En dat Michael een spelletje met haar lijkt te spelen. En dat ze opeens een lijk vindt. En dat er ook nog een geschiedenis is met een gestoorde vader. Hoeveel tegenslag kan een mens hebben?

Kennen we The Blair Witch Project nog? Wat een miljoenensucces was dat. Het vernieuwende was de schuddende digitale camera in een nachtelijk bos. Hier ook weer een film die gebruik maakt van het bos dat (altijd) eng is als het donker is. We kunnen als kijker goed Grace’s wanhoop voelen.

Sobere film van Joseph Sims-Dennett – spelend met het idee van gestoorde sektes – heeft geen verhaal waar je nog lang over napraat, maar is wel goed gemaakt. Niet helemaal chronologisch. Intens acteerwerk (hoofdrolspeelster Meg Clarke). Impressies van de ruige natuur. Geluiden van ademen, voetstappen. Het einde van de film is puur geluid. Doet het vast veel beter op een groot bioscoopscherm dan op de laptop.

Kijk wanneer Baal draait.

 

Shorts:
Coléoptère
Franz Kafka in een Frans getto. Deze conciërge van een flatgebouw verandert elke nacht in een kakkerlak. Als een rottige ex-echtgenoot kabaal maakt, grijpt hij in. Mooi gemaakte short, doet denken aan de horrorfilm die vorig jaar op Imagine was: Vermine. Onderdeel van shorts 3 op 25 en 30 oktober en 2 november. 

Dinner Guests
Miguel heeft geen zin om voor de familiezaak te gaan werken. Hij wil liever podcasts maken over obscure games, vertelt hij bij het kerstdiner. De familie krijgt opeens een gedaantewisseling en voor Miguel het weet, zit hij aan de zaak vast. Aardige short over de wurggreep van je familie. Onderdeel van shorts 1 op 26 oktober en 1 november. 

Don’t Talk to Strangers
Meisje mag niet met vreemden praten maar Augustín, baas van een hobbywinkel, is geen vreemde. Ze vertelt vervolgens droog hoe de beste man mensen vermoordt, waaronder haarzelf. Deze Spaanse film laat zien dat enge films lang niet altijd echt horrorachtig hoeven te zijn. Onderdeel van shorts 1 op 26 oktober en 1 november. 

Imago
Compleet het tegenovergestelde is alweer een Spaanse short. Marta hoort van een andere vrouw hoort hoe zij iemand heeft opgegeten. ‘Wil je weten hoe ik dat deed, kom naar dit kamertje.’ Marta zal daarna niet meer dezelfde zijn, merkt haar echtgenoot. Die ook naar het kamertje gaat. Deze is wel griezelig, maar ook een beetje plotloos. Kijk wanneer Imago draait.

Home
Vrouw verzorgt haar moeder. Die heeft constant paniekaanvallen. Gekraak in het huis. Geschuifel. De dochter denkt dat ze zelf gek wordt. Oei, ik weet niet waarom, misschien omdat er relatief weinig trucs zijn, maar ik denk dat ik deze film van van Jeong Jae-Hee de griezeligste film van Imagine vind. Onderdeel van Shorts 2 op 28 en 31 oktober.

 

25 oktober 2024

 

Deel 2: Mysterie en spanning
Deel 3: Sciencefiction
Deel 4: Komedie
Deel 5: Mens en dier, de dierlijke mens

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2023 – Deel 2: Suspense & Horror
Griezelige sleutelgaten, superspinnen & een dimensie van bloed

door Bob van der Sterre

Tijdens deze Imagine vindt de kijker helaas wederom weinig suspense. Dus films à la de meesters Hitchcock en Clouzot die vaak tijd nodig hebben om een verhaal op te bouwen. Horror is juist het tegenovergestelde: dat is dé voortdenderende trein van de cinema momenteel. En dus ook dominant aanwezig bij deze Imagine. Ieder jaar weer nieuwe variaties van films over vampieren, zombies en spinnen. Dit jaar is er wat evolutie met een horroressay en films over de diepere, asociale drijfveren van de mens zelf.

 

Home Invasion – De wetenschap van het sleutelgat
De camera op de bel: was dat wel zo’n goede uitvinding (die al eens was uitgevonden trouwens)? Deze film gaat op onderzoek uit en haalt diverse filosofische en historische tegels omhoog. Word je er echt zoveel beter van als je echt weet wat buiten de deur gebeurt? Is de ‘home invasion’ niet juist het bestaan van deze belcamera?

Dit documentaire-essay (‘een tech-horroressay’ volgens Imagine) van Graeme Arnfield is een van de meest gewaagde films van het festival. De doorsnee-Imagineganger die op basis van de titel rekende op een actiefilm en al klaar zit met een bak popcorn, zal wel een beetje hulpeloos in de zaal om zich heen kijken. Want dit is geen publiekstrekker. Je kijkt de hele film door een fisheye-lens en leest de teksten eromheen.

Het thema is of onze gewenste controle met technologie echt zoveel rust geeft. In vier hoofdstukken vertelt Arnfield zijn verhaal met beelden van YouTube (diefstal van pakketjes), klassieke films, filosofische teksten, verhalen over inbrekers, historische beelden (van fabrieken met wevers) en creepy soundscapes. Knap gedaan hoe deze stroom beelden onze illusie aan veiligheid ontrafelt. Controle met die camera? Schijnveiligheid krijg je ervoor terug.

Een type essay waarbij de technologie wel weer vrij eenzijdig de boeman is. Met teksten als: ‘Wat voor goeds kan er komen uit onze nachtmerries?’ of ‘Wat moeten we met machines die niet voor ons werken?’ Ik snap dat de sleutelgatbel misschien niet de beste technologische uitvinding van de mensheid is, maar ik deel dit pessimisme toch niet. Dat neemt niet weg dat dit debuut van Graeme Arnfield een interessante, grensverleggende film is.

Kijk hier waar en wanneer deze film draait (mits niet uitverkocht).

 

Vincent doit mourir – Uit het niks meppen krijgen
Vincent vergadert op kantoor. Uit het niks begint de stagiair hem met een map te slaan. Daarna steekt de accountant Vincent herhaaldelijk in zijn arm. Als zijn buurkinderen hem ook opeens aanvallen op de trap, begint Vincent te beseffen dat er iets raars aan de hand is. Waarom wil iedereen hem iets aandoen?

Hij reist naar het familiehuis op het platteland. Daar leert hij een soortgenoot kennen en die geeft hem adviezen, zoals een hond nemen en verder alle mensen mijden. Er zijn weliswaar minder mensen maar toch gaat het hier ook af en toe mis. Hij ontmoet een vrouw. Ze werkt bij een snackbar, ze hebben een klik maar dan moet hij uitleggen dat zij hem niet kan aankijken.

Vincent doit mourir (Engelse titel: Vincent Must Die) van regisseur Stéphan Castang wordt gedragen door het idee dat mensen je opeens gaan aanvallen. Hóe dat zit, tja, daar kan ik niet te veel over zeggen zonder iets los te laten over het plot. Het is een beetje als een zombievirus zonder zombies. Ik denk dat je het filosofisch of maatschappijkritisch moet opvatten (zinloos geweld?, de kilheid van nationalisme?). De film laat ondertussen een halve borduurwinkel aan losse eindjes achter. Het lijk? De buurvrouw? De vader?

De film werkt toch dankzij de charmante relatie tussen Vincent en Margaux. Goed spel van Karim Leklou en Vimala Pons geeft de film het nodige optimisme. Ondanks de onmogelijkheid van hun relatie gaan ze er toch voor. De filmkijker gaat erin mee. Is het logisch? Nee. Is het realistisch? Ook niet. Is het film? 100%.

Kijk hier waar en wanneer deze film draait (mits niet uitverkocht).

 

Vermines – Arachnofobie in een Franse achterstandswijk
Kaleb koopt illegaal een spinnetje. Past goed bij zijn collectie insecten die hij in zijn kamertje in zijn flat heeft. Hij doet de spin even snel in een schoenendoos. De spin ontsnapt en een nieuwe eigenaar van gestolen schoenen wordt even later door de spin gebeten.

Daarna blijkt de spin een onhoudbaar darwinistisch superroofdier. Het reproduceert zichzelf in genadeloos tempo. Hoe te ontsnappen, als de politie ook het gebouw potdicht houdt?

Een verrassing deze Imagine is deze Vermines van debuterend regisseur Sébastien Vaniček. Met sympathieke karakters, aardige dialogen, gepassioneerd acteerwerk en vooral veel banlieu-sfeer. Dat werkt heel aardig in het begin. Selfmade reparaties aan het huis, illegale handeltjes in schoenen en fietsen, feestjes in kleine kamertjes. De locatie is het opvallende Arenes de Picasso-gebouw in Noisy-le-Grand, ten oosten van Parijs.

Maar het is een genrefilm en dus het gaat een spannende kant op. En het is spannend met dit gebouw waar het licht het zelden doet, de gang glad is, bedompte kelders last hebben van lekkages en ze constant moeten haasten om niet gebeten te worden door spinnen.

Tijdens het filmfestival in Venetië in september was Vermines de slotfilm en kreeg toen veel persaandacht. Volgens de maker toont de film de bewoners als het ongedierte van de maatschappij. Hun hopeloosheid komt wel goed over. Het is jammer dat Vermines op het einde door vreemde plotkeuzes in kracht inboet.

Kijk hier waar en wanneer deze film draait (mits niet uitverkocht).

 

Perpetrator – Niet te voorspellen zoektocht naar serieontvoerder
Een meisje (Jean Baptiste) moet bij haar tante wonen. Ze gaat daar ook naar huis. Sinds ze 18 is geworden, gebeuren er vreemde dingen. Ze ervaart bizarre trips met bloed, waar ze in lijkt te vallen. In de spiegel lijkt ze op iemand anders. ‘Ik noem het foreveren,’ zegt haar tante. Oftewel: ze is superempathisch geworden. En dat is handig om de vele vermiste meisjes op te sporen. Er is namelijk een serieontvoerder aan de gang.

Perpetrator wil alles anders doen en stelt zich zo kwetsbaar op. Het verhaal is compleet onvoorspelbaar; de dialogen en scènes hebben een onverwachte vindingrijkheid; het bovennatuurlijke en surrealistische is alom aanwezig; de toon is licht-absurdistisch en er zijn een paar nachtmerrieachtige momenten. Bloed is de rode draad (stroom) van de film.

Perpetrator van regisseur Jennifer Reeder (enigszins bekend van Knives and Skin uit 2019) scoort toch slecht op IMDb. Jammer. Het is even aanpassen als kijker, maar dan zie je een ideeënrijke film met een eigen logica, die de zwakheden van mannen en vrouwen uitvergroot. Bonus is de leuke (en lastige) rol van Melanie Liburd als Jean Baptiste.

De weirdness in deze film roept een vergelijking op met de films en series van David Lynch. Denk bijvoorbeeld de interessante rol van Alicia Silverstone als weirde tante; de dimensie van bloed; het liedje dat lijkt op dat van Julee Cruise in Twin Peaks; de wisselende gezichten. Met Lynch vergelijken is wel trekken aan een dood paard, hij komt bijna in iedere bespreking van een beetje mysterieuze film naar boven. Net als het woord ‘surrealisme’. Maar als we dan toch vergelijken: de échte griezeligheid komt hier minder uit de verf dan in Lynch’ films. Dat had Perpretator sterker gemaakt.

Kijk hier waar en wanneer deze film draait (mits niet uitverkocht).

 

Shorts
Een van de beste shorts van deze Imagine is voor mij de Franse film Les Dents du bonheur (zie: foto). Een nagelstyliste bezoekt drie rijke vrouwen om hun nagels te doen. Het dochtertje van de nagelstyliste mag een spel spelen met de drie dochters van de rijke vrouwen. Ze spelen om geld. Omdat zij dat niet heeft, zijn haar melktanden ook wisselgeld. Een geestig verhaal waarmee klassenverschillen op de hak worden genomen. De kinderen spelen hun rollen ontzettend goed, wat een compliment is voor de regie van Joséphine Darcy Hopkins, want niets moet zo moeilijk zijn voor een regisseur.

In Vogelkooi moet zuster Mariëlle het bovennatuurlijke jongetje Damian pillen geven. Dat valt haar niet makkelijk. Deze Vlaamse horrorshort begint met een interessante quote: In 1947 stelde het Belgische ministerie van Volksgezondheid een mutatie vast bij 0,003 % van de pasgeborenen. De documentatie sprak over gevaarlijke bovennatuurlijke krachten. Als short werkt het niet helemaal – het lijkt meer een vrijgegeven scène uit een serie over bovennatuurlijke krachten in de jaren veertig. Daar zou ik wel heel nieuwsgierig naar zijn.

In Transylvanie van Rodrigue Huart zien we een van de acterende meisjes uit Les Dents du bonheur terugkomen (Katell Varvat). Hier speelt ze het meisje Ewa dat overtuigd is dat ze afstammeling is van Dracula. Is ze dat nu wel of niet? Beetje voorspelbaar.

 

25 oktober 2023

 

Imagine 2023 – Deel 1: Humor
Imagine 2023 – Deel 3: Iran
Imagine 2023 – Deel 4: Sciencefiction

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Wraakzuchtige oudjes & livestreamen met geesten

door Bob van der Sterre

Natuurlijk, Imagine is horror. Maar er is horror in veel soorten en maten: zachte horror, grove horror, stijlvolle horror, grappige horror. De creatieve horror blijft op Imagine het meeste hangen.

Horror is in de mode. Vorig jaar was horror volgens deze bron na actie en avontuur het meest populaire genre. Het had in 2021 het hoogste percentage van het totaal ooit. (Dit gaat alleen over Amerikaanse films.)

Het genre bestaat nog steeds veelal uit trucs en dat appelleert vermoedelijk aan veel filmmakers. Het evolueert net zo goed als andere genres. Lees wat we er vorig jaar over schreven.

De films doen het vaak goed in het neerzetten van een idee, minder in wat ze ermee willen vertellen. Het griezelidee domineert het verhaal. Hoewel het naar mijn idee beter andersom zou kunnen zijn, dat maakt het vaak nog veel enger.

Horrorfilms maken steevast gebruik van griezelige huizen. Dat zorgt ervoor dat je beter je horrortrucs kunt inzetten. De enige horrorfilm die daar helemaal niet aan deed tijdens deze Imagine, was de film van de 80-jarige veteraan Dario Argento.

 

Viejos – Het is warm, pas op de oudjes
Het is heet en het wordt alleen maar heter, in de veertig graden. De oma van Naia springt van het balkon. In plaats van te rouwen, doet opa raar. Als de vader en stiefmoeder van Naia hem in huis nemen, zegt hij: ‘Ik ga jullie vermoorden.’ Zo gek als een deur, oordeelt stiefmoeder Lena, en ze wil hem laten opnemen.

Zeker geen slechte film, Viejos. Het is een soort horrorniche: een bepaalde groep is creepy en neemt wraak op (meestal) volwassenen. Who can kill a child? is een voorbeeld waarbij kinderen dat doen. Ook Spaans trouwens.

De film zit goed in elkaar. Het tempo is rustig, de setting mooi (Madrid tijdens een hittegolf), de acteurs zijn niet ergerlijk. Er is suspense op de goede manier. Dat komt ook door de cinematografie, die me positief opviel. Goede cinematografie maakt alles interessanter. Daarnaast weet je dat de oudjes weird zijn, maar wat zit erachter? Of je erachter komt in deze film laat ik even in het midden.

Een paar dingen storen wel. De onnodige jump scares (geen hete thee in je handen houden dus) en de muziek. Sinds een tijd is het een trend om spannende filmmuziek te maken met het geluid alsof een orkest aan het inspelen is. Dat hoor je hier wel erg veel.

Daarnaast mis je vaak bij zulke films een soort filosofische laag waar het idee functioneel voor is. De film biedt niet veel meer dan het idee zelf. Dat is hier ook zo. Natuurlijk kun je er wel kritiek in lezen, bijvoorbeeld hoe wij met ouderen omgaan, maar dat is dan vrij simpel als je het mij vraagt.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

The Eyes Below – Als je nachtmerries levend worden
Journalist Eugène gaat een onthullend stuk publiceren. Met stress gaat hij de nacht in. En wat een nacht… Een terrornacht.

Hij zit vast in bed, maakt tochten door zijn eigen lakens, stoeit met een zwart olieachtig wezen, grijpt (tevergeefs) naar zijn mobiel. Hij krijgt slechts hulp door wat vage verwijzingen in boeken.

Vorig jaar zag ik La Femme aux chaussures Léopard op Imagine. Vijf minuten van deze film en je weet dat je met dezelfde maker te maken hebt: Alexis Bruchon. Dat is een goed teken. Hij heeft een eigen, herkenbare stijl met ontzettend veel creativiteit en interessante beeldideeën. Als ik al horror kijk, dan graag zo.

Daarmee maakt hij een originele film over een voor velen herkenbaar gegeven: panisch van de angst in je bed zitten, compleet bevroren van angst voor een duister wezen. Dat gevoel weten hij en zijn team geweldig over te brengen, zelfs met de beperkte middelen die ze ongetwijfeld hadden. Het is soms zo griezelig dat deze film wel een waarschuwing zou mogen hebben voor mensen die hier echt last van hebben… Want een nachtmerrie beleven is een poeslief ding vergeleken met ‘terrors’. Lees over de serieuze kant van het verhaal.

Net als La Femme aux chaussures Léopard is de film niet foutloos. Waarbij die film last had van een wat te ingewikkeld gegeven, is deze film simpelweg te lang voor het idee. Ook al is het maar 1 uur en 17 minuten, het wordt op een gegeven moment te herhalend. Een half uur minder en de film was misschien wel briljant geweest. Voor filmfans zijn de verwijzingen naar Cluny Brown nog wel grappig (de poster, de naam Boyer).

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Deadstream – Livestreamen in een huis vol geesten, wat kan er misgaan?
Shawn is een livestreamer die met pranks geld verdiende op YouTube. Hij ging iets te ver, werd gebanned, maakte een excuusvideo en is nu weer up en running met livestreams.

Zijn volgende project: een livestream van een bezoek aan een haunted mansion. Het is het huis waar de geest van de gestorven Mildred rondwaart. Hij moet er voor zijn publiek (en sponsors) een nacht doorbrengen.

Als een echte livestreamer hangt hij alle kamers camera’s op, inclusief een safe room met veel licht. Hij houd met camera’s alles in de gaten, checkt aldoor de chat. Afgezien van een paar rare geluiden, gebeurt er niets. Totdat ineens Chrissy – een enorme fan – in de kamer staat. Vanaf dat moment… wel… ik zal niets verklappen. Maar het is enerverend.

Iedere Imagine is er wel een film die je totaal verrast. Deze film van Joseph en Vanessa Winter (zowel script als regie als hoofdrol voor Joseph) combineert met eenvoudige middelen knap een parodie van een livestream à la Twitch met een echte horrorfilm. Dat levert een soort grappige The Blair Witch Project op. Het ene moment houd je een dekentje voor je ogen, het andere moment moet je schateren. Het tempo van de film is ook heel hoog.

De parodie op prankers op YouTube en livestreamers is vooral vermakelijk. Zoals het constante gegil van Shawn die bij het minste geringste wegrent; zijn reacties op comments uit de chat; de sluikreclame; de adviezen van ‘het internet’. In wat voor benauwde situatie hij ook zit, hij vindt toch telkens tijd om de comments van zijn fans te bespreken. Het wordt natuurlijk flink over de top – en het einde had beter gekund én Joseph speelt het allemaal net een slag té grappig – maar de amusementswaarde is hoog.

Deadstream – ongetwijfeld voor een appel en een ei gemaakt – laat zien dat grote budgetten toch altijd ondergeschikt zijn aan een sterk script.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Megalomaniac – Kinderen van een seriemoordenaar
Martha en Felix wonen in een oud huis. Ze zijn de kinderen van ‘de slager van Bergen’. Een mysterieuze moordenaar in de jaren negentig die nooit werd gepakt. Felix neemt het slagersambacht over van zijn vader. Terwijl Martha door aanrandingen van mannen op haar werk steeds minder in de realiteit staat.

Op een dag neemt Felix een van zijn prooien mee naar huis. Martha voelt een band met het slachtoffer, op wie zij haar eigen frustratie kan botvieren. ‘Mijn kleine poesje.’ Het wordt erger als Martha zwanger blijkt te zijn van een van de aanrandingen.

Megalomaniac heeft in het begin veel potentie. Veel intuïtieve, stijlvolle beelden. De vliegende slager; hoe Martha zichzelf ziet; creepy figuren in het zwart. De film blinkt uit in korte momenten met verrassende, griezelige cinematografie. Tel er een prachtig interieur bij op en goed acteerwerk (Eline Schumacher als Martha).

Alleen is de film van Karim Ouelhaj (zijn vierde) afgezien van stijlvol ook wel erg zwaar en traag. Martha heeft wat te weinig reliëf om zo lang te blijven boeien als hoofdpersoon. Daarnaast zijn er geen lichtpuntjes. Wat het verhaal nog wilde uitdrukken, vloog ook over me heen. Er zat denk ik een knaller van een mysterieuze horrorfilm van een klein uur in deze film verborgen.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Dark Glasses – Donkere glazen helpen je niet tegen seriemoordenaars
Een eclips. Een prostituee. Ze wordt op de dag van de eclips in haar auto aangevallen door een kerel in een wit bestelbusje, rijdt andere mensen aan, verongelukt, raakt blind.

Het overlevende kind van het ongeluk, een tienjarig Chinees jongetje genaamd Chin, komt bij haar wonen. Ze moeten vluchten voor een maniakale moordenaar die het om een of andere reden op haar gemunt heeft.

Wat kun je verwachten van een intussen tachtigjarige Dario Argento? Toch op zijn minst een mooie prostituee die blind wordt en op stap gaat met een tienjarige Chinees jongetje. En scènes op het Italiaanse platteland in het pikkedonker. En een paar moorden met net iets te veel smerige details.

Het was ook wel naïef om te verwachten maar Dark Glasses heeft niet dezelfde sfeer als klassiekers als Profondo Rosso, Tenebrae en Suspiria, horrorfilms die met extreem stilisme de filmwereld veroverden. Dit oogt een stuk lomper en dat zit hem vooral in een verhaal waar weinig moeite in is gestopt en de inspiratieloze bad guy.

Aan de andere kant is de vriendschap tussen Chin en Adriana (een Chinees weeskind én een blinde prostituee) wel iets voor Argento. Een aardig contragewicht tegen de brute seriemoordenaar. Er zitten meer Argento-herkenbaarheden in. De protagoniste; de combinatie van uiteenlopende karakters; het humane versus het duivelse; de kansloze detectives; en natuurlijk de extreme uitvergrotingen van geweld.

Ongetwijfeld worden filmbezoekers tijdens Imagine wild van de dingen die in de jaren 70 al grappig waren: het gebruik van effecten van poppen in plaats van CGI, het nepbloed en het soms oersimpele acteerwerk. Dat hoort erbij.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Shorts: Hudlos / Under the Ice / What Killed Timmy Benson
Hudlos is een Korte Deense film van een klein kwartier, die vertelt over Jonas die bij zijn nieuwe vriendinnetje op bezoek komt. Hij loopt de verkeerde kamer in en daar zit haar vader. ‘Hallo!’ Vader reageert niet. Blijkt dood. Opgezet.

‘We hebben een gekke familie’, zegt ze.

Je kunt al raden wat je aantreft in de badkuip. De film is wat grappiger dan de meeste horrorfilms maar heeft geen meer inspiratie over om de film te eindigen met een aardig plot. De meeste films zijn te lang, deze is iets te kort.

De Spaans-Andorraanse productie Under the Ice is minder grappig maar slaagt wel redelijk in het klassieke griezelwerk.

Vader van jongetje verdrinkt maar keert terug in hun huishouden. Wat is de rol van het jongetje? Inclusief bliksemschichten en een elegant plot. Mooi gemaakt.

Meer ijs en een jongetje in What Killed Tommy Benson (zie: foto). Horroranimatie, dat is misschien (ik ben geen kenner) wel iets nieuws. Jongetje wordt gevolgd door monster dat uit spiegel kruipt.

De Nederlandse korte film van Nick Cremers is een mooi persoonlijk werk. (Er is overigens niets Nederlands aan – als je mij had gezegd dat het Zweeds was, had ik het ook wel geloofd.) Enige is dat de film voor kinderen lijkt (animatie, kinderen als hoofdpersonen) maar het lijkt mij toch echt wat te griezelig voor jonge kinderen.

 

26 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Imagine 2022 – Deel 3: Familie
Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig
Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine Film Festival 2021 – Horror:
Huizen waar je absoluut niet wilt wonen

door Bob van der Sterre

Wat heeft de horrorfilm in de 21ste eeuw nog te bieden? Veel variatie op oude thema’s, blijkt op de volledig digitale Imagine. Griezelige huizen keren in alle films terug.

Enge huizen als horrorthema begonnen vermoedelijk in 1927 met The Cat and The Canary, en kende gaandeweg nog veel andere hits, zoals The Innocents in 1961 (remake als The Others in 2001). In 2012 zag ik nog When The Lights Went Out – een oldskool haunted house film.

Het vernieuwende zit hem nu dat de enge huizen uit nog veel meer culturen komen. Groot verschil is ook dat ze zelf niet meer zo haunted zijn. Ze dienen vaak als portals voor demonen. Enge huizen waar je niet wilt wonen blijven het.

Je zou denken dat corona hier misschien invloed op heeft gehad – immers wereldwijde pandemie die iedereen overal thuis dwong – maar de meeste van de films op Imagine zijn vermoedelijk al voor die periode opgenomen. Onbedoeld toeval is wel een mooi ding.

Lees onze preview voor meer info over het programma en hoe je kaartjes kunt kopen.

 

Ich-Chi – Jakoetische geesten
In de Russische film Ich-Chi (Иччи) zitten we in Jakoetië, Oost-Siberië. Zo afgelegen dat je gegarandeerd niemand kent die daar ooit is geweest. Terwijl het gebied toch ruim vier keer zo groot is als Frankrijk. Je huis is daar zo groot als je zelf wilt dat je huis is.

Pa ploegt met een tractor maar een stronk blokkeert de trekker. Pa laat de trekker staan, ze gaan eten. Wie zijn ze? De traditionele Jakoetische vader en moeder; hun ‘stadse’ zoon met vrouw uit West-Rusland en hun kind; en andere zoon Aisen, die nooit wat zegt. Hun huis is het enige huis dat je zal zien in de film.

Als Aisen de stronk verwijdert, komt een schedel boven, die juist verborgen was om de slechte entiteit onder het land te houden. Nu de negatieve entiteit los kan gaan, wordt het raar in het grote huis. Vader krijgt een hartaanval, de twee zonen komen vast te zitten in het land en schoondochter, kleinkind en moeder eindigen vluchtend op een meer.

Met gemene Jakoetische geesten valt niet te spotten. De Ich-chicultuur is iets typisch Jakoetisch en heeft te maken met de verbindingen tussen vuur, begraven, bossen, vegetatie, water en het huis. Ich-chi zijn de spirituele meesters, die zowel goed als slecht kunnen zijn. Dit essay van vier kantjes legt het uit. Regisseur Kostas Marsaan koos daarmee voor een interessante locatie en culturele achtergrond, waarmee de film al bijna niet kan misgaan. De geïsoleerde natuurbeelden liggen in Jakoetië voor het oprapen.

De twee delen verschillen wel enorm in kwaliteit. Het eerste deel is vrij matig, in stijl (handheldcamera, close-ups in overvloed) en in karaktertekeningen (clichématige tegenstellingen). Het tweede deel is inventief en mysterieus in bossen – een beetje à la Blair Witch Project. De overgang is bruusk, het verhaal ronduit chaotisch (waar loopt iedereen toch heen?) maar het boeit wel.

Online te zien vrijdag 16 april 15.00 uur.

 

Mankujiwo – Enge huizen in Indonesië
In Mankujiwo verhuizen we naar enge huizen in Indonesië. Het zal je lot maar zijn: eerst bevrijd worden van dorpsbewoners die in jou een heks zien, daarna door je bevrijder (Broto) opgesloten worden. Dat overkomt Kanti. Broto misbruikt haar voor zijn demonische doeleinden. Ze zit met voeten aan een blok vastgemaakt in een kamer. Met een spookspiegel (‘Pengilan kembar’), rondkruipende slangen, kikkers, vogelspinnen en een gebochelde die eten geeft… Voeg daar nog wat gore, body horror en exorcisme aan toe en je horrorfeest is compleet.

Jaren later. De tiener Uma (Broto’s dochter) heeft een connectie met Kanti maar begrijpt niet hoe. Broto (intussen batikmaker) doet alsof zijn neus bloedt. Alles valt samen als Uma in een hotel getuige is van een moord en zich moet verdedigen. Dan begint Kanti’s geest zich ook te roeren.

Oef… deze maar niet kijken voor het slapen gaan. Met het griezelen zit het wel goed, met de karakters wat minder. Niemand is een goed persoon in deze film, afgezien misschien van Uma, maar die moordt er ook lekker op los. Dat geeft een onprettig gevoel als kijker. Ook een horrorfilm mag wat minder zwartgallig zijn om je echt te raken. Verder opvallend: het verhaal bevat diverse verwijzingen naar Indonesische cultuur (ook het Nederlandse koloniale verleden komt nog even langs) zonder dat dat het verhaal in de weg zit. Film in het programma Geesten en demonen in de Indonesische genrefilm.

Online te zien woensdag 14 april 19.30 uur.

 

Red Screening – Onveilige bioscoop in Montevideo
In Red Screening is het enge huis een heel gebouw. Een bioscoop in 1993 in Montevideo, Uruguay. Voorstelling: een moderne variant van Frankenstein. Hooguit tien bezoekers komen erop af. De operator is een meisje dat probeert te studeren.

Met het gebouw is niets mis. Er loopt wel een maniakale moordenaar rond met een leren jas en een rode sporttas. Vervolgens krijgen we alle kanten van een bioscoop te zien: wc’s, screeningruimte, ruimte achter het podium, zaal. De ene bioscoopbezoeker gaat er nog gruwelijker aan dan de ander. Ineens is de hele bioscoop – toch een mooie, vredige plek van nature – zélf een horrorlocatie.

Inspiratie uit een giallo, maar dat is het dan ook. Dit is geen neogiallo zoals Francesca of The Editor, want er is geen verhaal. Best goed gedaan omdat niet moeilijk te rooten is voor de filmgangers maar een straightforward slasher blijft het. Zoals met de meeste slashers verveelt het mij al snel.

Verbazingwekkend is dat als je de maniakale moordenaar wegneemt, er eigenlijk een leukere film overblijft, omdat er best wat aandacht was voor de relaties tussen de karakters. De moordenaar is een commerciële knieval, net als in de getoonde moderne versie van Frankenstein het monster dat was. Die knieval zorgt ervoor dat mensen films bezoeken. Toch waren de karakterschetsen al best aardig en humoristisch en was het met een andere invalshoek een betere film geweest.

Online te zien zaterdag 10 april 19.30 uur.

 

Caveat – Ierse horror op een eiland
Misschien wel het meest griezelige huis zien we in de Ierse horror Caveat. Een huis dat gelegen is op een eiland. Isaac krijgt van zijn huisbaas Barret een kans om goed geld te verdienen om in tijdje in dat huis te zitten. Een ding: hij moet met een vest vastgebonden zijn aan een ketting. O ja: Barrets nicht (Olga) is er ook en ze is labiel en heeft een schietboog.

Dat is nog allemaal nog tot daaraan toe maar Isaac hoort geluiden en vindt het lijk van de moeder van het meisje in de kelder (altijd weer die kelder)… Goede les voor Isaac voor de volgende keer: vraag iets beter door over wat je te wachten staat.

Caveat ontpopt zich als een zeer sfeervolle Ierse horrorfilm, waarbij de creepiness door de alledaagse dingen in dat huis komt: een speelgoedkonijn dat bij gevaar gaat trommelen; een intercomsysteem; een schilderij dat omdraait terwijl je slaapt; gaten in de muren; een donkere kelder… Al die dingen waar de ware horrorliefhebber van gaat smullen. Een minpunt van de film van debutant Damian Mc Carthy is het wat te trage tempo. De film had met betere montage nog beter doel getroffen, net als de schietboog.

Online te zien dinsdag 13 april 21.30 uur.

 

Anything for Jackson – Ontvoering zwangere vrouw
Het gekste griezelige huis zien we in Anything for Jackson. Een ouder stel (waarvan een dokter) ontvoert een zwangere patiënt, om van haar kind hun kleinkind te maken. Ze sluiten haar op, een keer niet in de kelder maar op zolder. Daar lezen ze spreuken op van een oud boek (‘Ik heb dat voor veel geld gekocht van een dubieuze handelaar in Jeruzalem’).

Alleen is de demon die ze oproepen voor dit klusje niet de enige die dankbaar gebruikt maakt van de kans. Diverse geesten in het vagevuur gebruiken dit huis ineens als een portal. Daarom moeten ze de hulp inroepen van een twijfelachtige connectie via hun heksenkring.

Anything for Jackson begint rustig en droogkomisch (vooral de uiterst vriendelijke manier van kidnappen), mysterieus zelfs. Het huis zelf is hier ook niet eng. Daardoor komen de creatieve horrorvondsten (dus de wezens die hun kans schoon zien) beter over: het is best gek om die door zo’n gewoon huis te zien lopen. Horrorliefhebbers lusten denk ik wel pap van de toer met bizarre horrorvondsten in het tweede deel van de film. Met name de man met de zak over zijn hoofd… of anders de vrouw die steeds binnenkomt om iets te doen (kalmpjes: ‘Dat doet ze de hele nacht al’).

Het plot is verreweg het grootste probleem van Anything for Jackson. Het lijkt allemaal ergens heen te gaan, maar dat is toch niet zo. Zonde dat de ideeënrijkdom van de film niet tot een daverend plot leidt in de film van Justin G. Dyck, want de potentie was er wel. Met ook vrij goed acteerwerk van niet zo bekende acteurs: Julian Richings (ook te zien op Imagine in Vicious Love), Sheila McCarthy, Konstantina Mantelos en Josh Cruddas.

Wie echt geen genoeg kan krijgen van griezelhuizen, kan ook nog terecht bij de korte films In the Mirrors (8 minuten), Bird Lady (12 minuten), Penumbra (15 minuten) en Abracitos (11 minuten).

Online te zien vrijdag 9 april 17.00 uur.

 

7 april 2021

 

Imagine Film Festival 2021 – Sputnik
Imagine Film Festival 2021 – Komische films
Imagine Film Festival 2021 – Sciencefiction
Imagine Film Festival 2021 – Interview Remco Polman over Camouflage
Imagine Film Festival 2021 – Mysterie & Suspense

 

MEER FILMFESTIVAL