Deel 2: Van klassiekers en komedies tot tearjerkers en vrouwenfilms
Preview IFFR 2019

door Bob van der Sterre

Hoe raken we wijs uit alle films, alle specials en alle programma’s? Welke films zijn echt de moeite waard? InDeBioscoop wil het de bezoeker graag makkelijker maken. Hier zetten we de films per genre op een rij – en dat weer alfabetisch. 

 

Klassiekers
The Mackintosh Man (98 min.) John Huston als regisseur, Paul Newman als lead, James Mason als slechterik, dat is wel de moeite van het kijken waard van deze spionagefilm.

Ninotschka (110 min.) Ernst Lubitsch met deze vindingrijke spionagekomedie (mede geschreven door Billy Wilder). Je vindt deze film nog steeds terug in de filmboeken.

One Two Three (104 min.) Wervelende komedie in heel hoog tempo van Billy Wilder. Onlangs nog besproken op InDeBioscoop. James Cagney in een legendarisch grappige rol.

Spione (150 min.) Fritz Langs klassieker is nu op het grote scherm te zien. Een soort vervolg op zijn formidabele Dr. Mabuse der Spieler, die vijf jaar later gevolgd zou worden door het nog meesterlijker Das Testament der Dr. Mabuse.

 

Komedies
Diamantino (92 min.) Een Cristiano Ronaldo maar dan anders (Diamantino) is dé voetbalster van Portugal. Maar… hij mist een belangrijke penalty. Daarna ziet hij vluchtelingen. Zijn leven als vedette verandert 180 graden. Ogenschijnlijk aardige film, belooft veel mafheid.

Doubles vies (106 min.) Franse intellectuelen die kletsen! Dat was lang geleden. De wereld van schrijvers, uitgevers, marketingmensen en hun affaires. Lichtvoetig Frans relatiedrama heeft zo op het oog niet veel nieuws te vertellen.

Out of Tune (93 min.) Deense film heeft wel een aardig concept: een witteboordencrimineel wordt voor zijn eigen veiligheid opgesloten in een groep met de minst populaire bajesklanten. Hij sluit zich aan bij een koor. Dan daagt hij de leider van het koor uit. Op basis van de trailer lijkt dit wel een grappige film.

Tel Aviv on Fire (97 min.) Arme schrijver wordt aldoor lastig gevallen over zijn script voor een tv-serie. Dat gaat over het Palestina-Israël-conflict en is aan beide kanten populair. In de trant: je moet over elk onderwerp een komedie kunnen maken. Ziet er veelbelovend uit.

 

Kunst
At Eternity’s Gate (110 min.) Willem Dafoe zal vast niet teleurstellen in zijn acteerwerk. Toch kan ik mij niet voorstellen dat deze film van Julian Schnabel hetzelfde zal doen als Basquiat destijds deed. Ten eerste weer het probleem van de taal: Van Gogh met een Amerikaans accent is raar voor ons Nederlanders. Tweede probleem: vermoedelijk een laag tempo. Script is wel mede geschreven door Jean-Claude Carrière, die heel wat memorabele samenwerkingen op zijn naam heeft staan (onder andere met Buñuel).

Bring Me the Head of Carmen M. (61 min.) Film over Braziliaanse zangeres Carmen Miranda. Haar glorietijd vormde een groot contrast met deze tijd.

I diari di Angela noi due cineaste (125 min.) Een film over Angela Ricci Lucchi. Ze was meester in het gebruik van found footage, met haar partner in crime Yervant Gianikian. Ze overleed niet lang na het begin van deze film die je kunt zien als een soort eerbetoon.

Ik wil het niet zien maar het moet (81 min.)  Een film over Co Westerik die vorig jaar overleed.

Kijk op de website van Iffr.nl wat er allemaal aan kunst is tijdens deze IFFR.

 

Lengte
L’Amica Geniale (468 min.) Twee vrouwen die close zijn met elkaar proberen te overleven in een harde Napolitaanse wereld. Vast mooi, maar niet besteed aan ondergetekende, voel ik op mijn klompen aan. Verfilming van verhalen van Elena Ferrante is net zo voor vrouwen als de standaard Jean-Claude van Damme-film voor mannen is – zeg ik zonder ze ooit te hebben gelezen. Achtdelige serie.

La Flor (886 min.) Zes episoden die bij elkaar een halve dag duren. Deel 1 is een B-film over een vervloekte mummie. Deel 2 gaat over Franssprekende spionnen. Dan nog drie episoden in deel 3. Hoe dat allemaal samenhangt, begrijp ik niet goed. Mariano Llinás was tien jaar bezig met het project.

The Gentle Pain (280 min.) Filmmaker die Deense reiziger en schrijver Thorkild Hansen volgt. Ook weer een immens project: de filmmaker begon er 25 jaar geleden aan. Misschien dat de film daarom ruim vier uur duurt.

Miel-Emiel (150 min.) Nog zo’n concept: een gezin van een kunstenaar met twaalf kinderen verhuisde na de Tweede Wereldoorlog naar de Pyreneeën. Documentairemaker Peter van Houten maakt films over kinderen uit dat gezin (La via de Jean-Marie in 2015) en nu dus over Emile. De lengte vraagt veel van de kijker, maar als je je eraan overgeeft, vind je het waarschijnlijk zomaar een publieksfavoriet.

The Movie Orgy: Ultimate Version (269 min.) Ook langer dan vier uur duurt dit lastig uit te leggen project. Joe Dante en Jon Davidson speelden creatief met B-films. Ze maakten er The Movie Orgy van. Omdat editen een vak is, lijkt deze film speciaal voor hen die dat vak een warm hart toedragen.

De terugkeer (270 min.) André van der Hout maakte met found footage en zonder echte acteurs deze zevendelige serie. Speelt zich af in de haven van Rotterdam. Klinkt als krankzinnig project maar wie weet wat zoiets oplevert. Je moet alleen vier uur lang niets te doen hebben.

 

Maatschappelijk engagement en vluchtelingen
Bhonsle (133 min.) Deze Indiase film betekent ruim twee uur sociale spanningen ondergaan. Je moet er zin in hebben en interesse voor – anders kan het een lange zit betekenen.

The Day I Lost My Shadow (95 min.) Na talloze documentaires over vluchtelingen gemaakt te hebben, maakte Soudade Kaadan nu een speelfilm. Ze volgt het leven van een apotheker in Syrië die op zoek naar wat flessen water in rare situaties verzeild raakt. Is vermoedelijk symbolisch bedoeld aangezien de setting het begin van de Syrische burgeroorlog is. Film zal ongetwijfeld documentaireachtig aanvoelen.

Luciernagas (85 min.) Een Iraanse vluchteling in Mexico wil terug naar Turkije maar het lukt hem niet. Vrienden maken in Mexico gaat hem ook niet makkelijk af. Kan mooi drama zijn – maar klinkt een tikje voorspelbaar.

Rosie (86 min.) Moeder in Ierland raakt dakloos en kan geen huis vinden. Een aanklacht tegen het huizenprobleem in Ierland. Een portret van de ‘echte Ieren’, de rauwe rafelrand van de maatschappij, enz. Zou vermoedelijk ook goed passen bij ‘tearjerker’.

Walden (106 min.) Een stapel planken reist van Oostenrijk naar Brazilië. Een roadmovie van bomen dus eigenlijk. Een pamflet tegen boskap – de boomkapindustrie reist hier de verkeerde kant op. Je hoeft niet te verwachten dat de nieuwe president hiervan ondersteboven raakt, maar het klinkt als een mooi kunstzinnig protest.

 

Mannenfilms
Belmonte (75 min.) De vrijgevochten kunstenaar, daar is ie weer! In deze Uruguayaanse film zien we hoe deze stoere schilder (ach en wee) niet kan schilderen als zijn dochtertje niet in de buurt is. Vermoedelijk net zo zoetsappig als een vrouwenfilm maar dan op een mannenmanier. En in onze metromaatschappij rust er op zulk sentiment ook geen taboe meer. De man die kunstenaar speelt, is in het echt ook kunstenaar dus dat is wel een ergernis minder.

C’est ca l’amour (98 min.) Als je een man zoekt om een ultieme goedzak te spelen, dan kom je denk ik al snel uit bij de Vlaamse acteur Bouli Lanners. Hij is vader van twee dochters en probeert het familieleven een nieuwe slinger te geven. Vermoedelijk flink sentimenteel op een arthouse verantwoorde manier.

In My Room (120 min.) Armin raakt zijn baan kwijt, zijn moeder, en vervolgens de zin van het leven. Midlifecrisis in extremis! Een mooie film over teleurstelling? Vermoedelijk moet je je wel door wat trage scènes heen slaan.

Parade (87 min.) Drie Georgische vrienden beleven een roadtrip. Dat helpt ze om hun herinneringen op te halen. Iedere IFFR heeft pak hem beet vijftien roadmovies en ook deze opzet oogt totaal sleets. Neemt niet weg dat het er niet uitziet als dat je echt bij gaat vervelen.

 

Misdaad
Ash is the Purest White (141 min.) Jiang Zhangke is een van de lievelingen van filmcritici. Dé Chinese filmartiest van het alternatieve filmcircuit. Ook een filmartiest die niet altijd gemakkelijk toegankelijk is. Geen enkele film duurt minder dan twee uur bijvoorbeeld. Deze film gaat over misdaad, is hier en daar enigszins grappig, en dat maakt me wel nieuwsgierig.

Bloody Marie (83 min.) Film van Lennert Hillege en Guido van Driel beschrijft het leven van de meestal bezopen tekenares Marie, die op de Wallen woont. Een van alcoholische buien zet een stroom van gebeurtenissen in gang. Best vermakelijk misdaadverhaal én een keer lelijk Amsterdam in de hoofdrol.

Braquer Poitiers (59 min.) Twee sukkels gijzelen een man. De man vindt het gezelschap eigenlijk niet zo erg. Vermoedelijk best aardig niemendalletje. Sukkels in de misdaad zijn meestal leuk om naar te kijken.

A land imagined (95 min.) Lok, een Singaporese rechercheur moet bezig met een zaak van een vermiste Chinese bouwvakker. Dat zorgt ervoor dat hij in een mismoedig deel van het land terecht komt waarin doorsnee Singaporezen niet veel interesse hebben. Ik weet niet of deze film veel nieuws te bieden heeft maar er is in elk geval de suggestie van een spannend verhaal.

 

Muziek
Carmine street guitars (80 min.) Winkel in New York die houten gitaren verkoopt. Een walhalla voor liefhebbers. Een portret van eigenaar Rick Kelly en zijn leerling Cindy. Vast supermateriaal voor alle gitaarofielen onder ons.

Leto (126 min.) De undergroundmuziekscene in Leningrad jaren tachtig, daar gaat deze film over. In het bijzonder zanger Viktor Tsoi die rocker was ten tijde van censuur en communisme. De regisseur is Serebrennikov en hij heeft het niet veel makkelijker: hij kwam tijdens deze film onder huisarrest te staan. De film lijkt een mooi, sfeervol portret, lengte is wel pittig.

Mr. Soul (115 min.) Dit was de naam van een tv-programma voor louter Afro-Amerikaanse cultuur, dat al in 1968 te zien was. Deze film belicht vooral presentator Ellis Haizlip.

My Friend Fela (94 min.) Biografie van de Nigeriaanse zanger Fela Kuti. Niet de eerste maar dit lijkt wel een sterke te zijn – van zijn officiële biograaf. Onontbeerlijk voor iedereen die meer wil weten over Nigeriaanse muziek in de jaren zeventig (alleen: hoeveel mensen zijn dat?).

Niblock’s Sound Spectrums: Within Invisible Rivers (110 min.) Portret van de muzikant Phil Niblock, die minimalistische en elektronische muziek maakte voordat het modieus was om te doen. Het type film waarbij de jonge muzikant met veel uitroeptekens uit de doeken doet hoe geniaal ze hem wel vinden. Voor de fan.

 

Oorlog
Donbass (121 min.) Voor wie het ook onduidelijk is wat er in Oost-Oekraïne allemaal gebeurt, zal deze film van Sergei Loznitsa (maker van het net zo sombere als mooie My Joy) wel wat helderheid verschaffen. Een documentaireachtige oorlogsfilm die vermoedelijk regelmatig hard aankomt.

German concentration camp factual survey (75 min.) De geallieerden maakten een film over de concentratiekampen die nooit was afgemaakt. Deze versie van het Imperial War Museum poogt dat wel te doen. Dit is echt alleen voor degenen die denken dat ze het aankunnen want ik denk dat je daarna voorlopig geen lunch meer wilt.

La Miseracorde de la Jungle (90 min.) Een film over de oorlog in Congo. Congo heeft een van de langstdurende burgeroorlogen van de planeet. Deze film focust zich op twee mannen die hun bataljon zijn kwijtgeraakt en allerlei vervelende dingen meemaken. Zal geen Apocalypse Now van de Afrikaanse jungle zijn maar ik ben wel benieuwd.

A Private War (110 min.) Amerikaanse film over journaliste Marie Colvin, die zich voornamelijk richtte op oorlogsgebieden. Kan interessant zijn, dit portret van (nu echt een keer) een sterke vrouw.

 

Romantiek
Asako I & II (119 min.) Lijkt me wat aan de lange kant, maar deze film speelt heel erg met het dubbelgangersmotief. Ontwikkelingen om je hoofd te laten duizelen, belooft de film, maar ik vraag me sterk af of dat waargemaakt wordt door regisseur Ryusuke Hamaguchi.

Bangla (84 min.) Romantisch drama à la Romeo en Juliet in Rome. Religies maken problemen van een verliefdheid van twee mensen die toevallig een ander huidkleurtje hebben. Voor de liefhebber.

Winter’s Night (91 min.) Treurige romantiek maar romantiek nonetheless. Twee vijftigers maken vanwege een verloren mobieltje rechtsomkeert en vanaf dat moment mijmeren ze over de (kwijtgeraakte) romantiek van hun leven. Zuid-Koreaanse film zit vol mooie kleuren maar vraagt zo te zien ook wat van je geduld.

 

Tearjerkers
Core of the World (124 min.) Zieliger dan dit gaat het vermoedelijk niet worden in dit Russisch drama. Een Rus probeert zijn dierenparadijs te beschermen tegen indringers. Vermoedelijk een variant op het bekende verloren-paradijs-thema, maar voor dierenliefhebbers vast en zeker een aanslag op de emoties.

Capharnaum (120 min.) Nog een die flink aan zal komen en een publiekslieveling in de dop. Zain is een jochie dat op straat leeft als vluchteling in en rond Beiroet. Hij klaagt zijn eigen ouders aan dat hij geboren is. Twee flashbacks laten zien waarom hij nu zo zielig is. Jochie in de hoofdrol leefde zelf als vluchteling in Beiroet.

Joel (100 min.) Adoptie goes wrong-film. Geadopteerd jongetje (9) zegt geen woord maar begint op school ineens op te scheppen op over zijn misdaadverleden. Wat te doen met Joel? Vast veel gepijnigd kijkende close-ups van het jongetje. Misschien mooi drama, wie weet.

Memories of my Body (106 min.) Indonesische jongen is in verwarring. Hij houdt van dans, maar homoseksualiteit is in Indonesië erg moeilijk. Gebaseerd op het verhaal van danser Rianto. Ik denk dat de film niet echt bijzonder is maar scoort ook vast hoge ogen bij de publiekslievelingen.

Sofia (80 min.) Marokkaans meisje in zwangerschapsdrama. Ze mag niet in het ziekenhuis bevallen zonder man maar in 24 uur haar minnaar vinden (en overhalen erbij te zijn), is ook niet makkelijk.

 

Thriller
God of the Piano (80 min.) Vrouw krijgt doof kind en wil het opvoeden als pianovedette. Israëlische film gaat over een obsessieve terreurmoeder die niets liever wil dan dat haar kind een superster wordt. Vast veel ‘Oh nee’-momenten als ze weer over lijken gaat. Film loopt wel het risico dat je aversie voelt tegen de karakters.

Harpoon (82 min.) Thriller aan de hand van een verhaal van Edgar Allen Poe. In de trant van films die zich op een locatie afspelen (denk aan films als 127 hours of Buried) want deze mensen zitten vast op een boot. Tegelijk een driehoeksverhouding. Klinkt als een intense en ook wel vermoeiende thriller.

High Life (110 min.) In film van Claire Denis is Juliette Binoche een arts die graag experimenteert op mensen… in de ruimte. Ik denk dat je op sf-gebied wel wat ongeloofwaardigheden moet slikken, en dat de film zichzelf ook iets te serieus neemt, maar wie graag Binoche als feeks ziet, heeft een goede aan deze film.

Knife + Heart (110 min.) Een Franse retro-giallo met flinke vleug homo-erotiek? Vanessa Paradis die een politieporno regisseert genaamd Homocidal? Waarvan de acteurs het loodje leggen? Een ‘hommage aan de op 16mm-gedraaide homoporno uit de jaren zeventig’? Wait what? Geïnspireerd door Dario Argento bovendien. Het is afwachten of kitsch niet wint van een verhaal. Uit recente voorbeelden blijkt dat het niet zo makkelijk is om een goede giallo te maken.

The Load (98 min.) Het is 1999 en de Navo bombardeert Kosovo en Servië. Een chauffeur krijgt een lading mee waarvan hij niet weet wat het is. Hij rijdt door het oorlogsgebied en onthulling dreigt. Zo te zien is dit een echt spannende film. Lees hier onze recensie van onze rubriek Festival Favorites.

Out of Blue (110 min.) De actrice Patricia Clarkson en een verhaal van Martin Amis, dat is een veelbelovende combinatie. In dit verhaal onderzoekt zij als rechercheur een moord maar blijkbaar is ze er zelf ook op een of andere manier bij betrokken. Niet echt een origineel gegeven, bijna elke serie zit er vol mee, maar ‘een knipoog naar de film noir’ maakt mij wel nieuwsgierig.

 

Vrouwenfilms
Aren’t you happy (80 min.) Ogenschijnlijk aardige en lichtvoetige Duitse film is ideaal kijkvoer voor zelfstandige 20-somethings-dames. Filmdebuut van Susanne Heinrich biedt popcultuur, feminisme en humor. Duitse titel is beter: Das Melancholische Mädchen.

The best of Dorien B. (106 min.) Droogkomisch portret van een vrouw van Anke Blondé. Dan heb je nog mazzel want er zijn hier ook flink wat dramatische portretten van vrouwen te zien (Un amour impossible, Dirty God, Queen of Hearts), waarvan ik me afvraag wat de lol van een filmliefhebber daarin is (idem als ze over mannen gingen trouwens). Het beste is gewoon om een goede film voor beide geslachten te maken, denk ik, en hopelijk krijgt deze film dat een beetje voor elkaar.

Gloria Bell (102 min.) Julianne Moore is de vrijgevochten vrouw Gloria, een remake die door de Chileense regisseur zelf gemaakt. Niets nieuws onder de zon, denk ik, puur voor de fans van Julianne Moore.

Las hijas del Fuego (115 min.) Vrouwen in Argentinië op een keerpunt in hun levens. Een roadtrip vol seks. Een soort Argentijnse Love van Gaspar Noé? Lijkt mij een saaie, vervelende film maar veel vrouwelijker zal het niet worden.

Wie echt niet genoeg krijgt van dit onderwerp: in de Balie is er nog het evenement IFFR X Girls on Film.

 

Weird en experimenteel
Caminhos magnetykos (87 min.) Een populaire kerel wordt aldoor door ene Donald gebeld. Tegelijkertijd komt Raymond Vachs bij de poorten van de hel. Portugese film van Edgar Pêra is zo te zien zo gek als een deur. Zijn The Baron draait hier ook – ook eigenzinnig als wat maar ondoordringbaar. Wie waarde hecht aan experiment, heeft een goede aan deze film, wie waarde hecht aan cijfers op IMDb (4,5) moet nog maar eens nadenken.

Climax (96 min.) Een groep dansers eindigt een avond met een hallucinaire nachtmerrie na lsd-gebruik. Gaspar Noé heeft wel wat glans verloren met zijn mislukte Love, maar wie weet is Climax net zo duister als Irréversible, Noe’s zeer moeilijk te verteren maar tegelijk ook meesterlijke film. De opzet biedt in elk geval genoeg kansen voor zijn sterkste punt: het visueel weergeven van slechte trips.

Livre d’image (85 min.) De nieuwste film van de bijna 90-jarige cineast Jean-Luc Godard is wederom een filmessay. Is dit weer even onmogelijk om te doen als een paar van zijn recente voorgangers (Film Socialisme, Adieu à langage)? Of een verborgen meesterwerk? Aan de trailer heb je in elk geval niets; je zal toch echt de film moeten kijken om te weten of je hem had moeten kijken.

Going south (104 min.) Hyperactieve YouTube-sampelaar plakte een film bij elkaar, die commentaar levert op de ‘fake news’-maatschappij. Vervolg op Of the North.

Happy Lamento (90 min.) Als IFFR al zegt: verwacht het onverwachte… Een Filipijnse speelfilmmaker en Alexander Kluge (Yesterday Girl), de Duitse Godard van de jaren zestig, maken iets wat met politieke actualiteit te maken heeft. Ik haak hier al af maar misschien zijn er toch liefhebbers.

Kino im Kopf (87 min.) Film van Michael Glawogger, de documentairemaker die in 2014 veel te jong overleed aan malaria. Dit is fictie, documentaire en experimentele speelfilm ineen. Ik hou wel van Glawoggers documentaires maar ik huiver een beetje voor deze film, die intussen al twintig jaar oud is.

 

22 januari 2019

 

Preview IFFR 2019 Deel 1

MEER FILMFESTIVAL

Deel 1: Van actie en drama tot documentaire en horror
Preview IFFR 2019

door Bob van der Sterre

Ruim 500 films zijn er van 23 januari tot en met 3 februari te zien tijdens het IFFR in Rotterdam. InDeBioscoop maakt het de bezoeker makkelijker. Hoe raken we wijs uit alle films, specials en programma’s? Welke films zijn echt de moeite waard? Raadpleeg het blokkenschema, de volledige filmlijst en alle locaties. Hieronder ons eerste overzicht per genre.

 

Actie
Killing (80 min.) Film van regisseur Tsukomoto Shinya is een samoeraifilm in de trant van Kurosawa’s Seven Samurai. Een rauwe samoeraifilm met veel actie, synthesizermuziek en ongetwijfeld smeuïge actiescènes. Reken op een overdosis heldhaftigheid, bloed en typisch Japanse coolheid.

Shadow (116 min.) Zhang Yimou, voor wie hem niet kent, is de regisseur van onder andere het mooie Raise the Red Lantern. Hij is het boegbeeld van de vijfde generatie filmmakers die doorbrak in de jaren negentig (ze zijn intussen al bij de achtste generatie). Stijlvolle historische films waar je de tijd voor moet nemen. Sinds een poos maakt hij ook wuxia (martial arts)-films, zoals Hero, House of the Flying Daggers en Curse of the Golden Flower. Shadow is er ook zo een en zit vol met spectaculaire vechtscènes. Vermoedelijk ook erg duister.

Soy Toxico (76 min.) Zuid-Amerika is in deze film een zombiegebied. Argentijnse horror als lowbudget-actiefilm. Dit kan vermakelijk zijn, maar (zoals wel meer zombiefilms) ook repetitief.

 

Autobiografisch
Coureur (90 min.) Jaren na de satirische versie in Le Vélo de Ghislain Lambert (2001) is er een realistisch drama over wielrennen en doping. We zitten in de jaren negentig. Felix wil meedoen met de grote jongens. Dus doping. Vlaamse film is half gebaseerd op de eigen ervaringen van regisseur Kenneth Mercken. Voor de wielerfans die de beruchte dopingtijd van binnenuit willen zien.

Ma Nudité ne Sert à Rien (85 min.) Regisseuse Marina de Van houdt van taboes, zoals bleek uit haar speelfilm Dans Ma Peau (2002), over zelfmutilatie. In deze film (half speelfilm, half docu) loopt ze vooral naakt rond en vraagt ze zich de zin van alles af. Ik vraag me af wat je met deze film aan moet, maar veel autobiografischer kan het niet worden.

Nuestros Tiempo (173 min.) Carlos Reygadas’ films (Japón, Stellet Licht en Post Tenebras Lux) doen het uitstekend bij de meeste critici (maar niet bij ondergetekende). Dit zou je een autobiografische western kunnen noemen. In deze driehoeksrelatie speelt hij zelf de hoofdrol van cowboy ‘Juan’ en zijn vrouw speelt ook zijn vrouw in de film. Gaat vast ook weer hoge ogen gooien bij de critici. De lengte is wel fors: bijna drie uur.

Out of Sight, Out of Mind (131 min.)  Film over groep millennials die uit elkaar splijt als een van hen schizofrene trekken vertoont. Ze zijn allemaal op zoek naar zichzelf en missen daardoor betrokkenheid voor anderen. Regisseur Brian Follmer, ook de hoofdrolspeler, baseerde het verhaal grotendeels op zijn eigen leven. Misschien interessante schets van een generatie? Of saai en langdradig (ruim twee uur film).

Ray and Liz (108 min.) Kunstenaar Ray Billingham belicht drie episoden van zijn jeugd. Hij woonde in Birmingham en had een alcoholische vader en een schreeuwende moeder. Dit ‘van sentiment gespeende herinneringen’ biedt vast mooi materiaal voor fans van ‘poverty porn’. Ik vermoed veel geschreeuw, veel gênante momenten, veel pijnlijke humor. Film zal er ingaan als koek bij de meeste IFFR-gangers, dat weet ik nu al.

Revisited (96 min.) Regisseur Krzysztof Zanussi moet van artsen pauzeren in zijn filmcarrière die al een paar decennia duurt. Dat doet hij door met acteurs uit zijn films te gaan praten, over zijn films. Voor de fans ongetwijfeld een must, voor anderen denk ik een tikkeltje saai. 

 

Coming of age
The garden apartment (77 min.) Debuutfilm van Umi Ishihara (artiestennaam UMMMI) is een coming-of-age-drama van een zwanger Japans meisje dat haar vriendje wil veranderen.

Genèse (130 min.) Coming-of-age-drama over Franse meisjes en jongens op een school. Ruim twee uur.

Un Jeunesse Dorée (111 min.) Film van Eva Ionesco over haar decadente coming of age in Parijs in de jaren zeventig. De erotische naaktfoto’s die haar moeder van haar maakte, schokten zelfs mensen in die tijd (en dat zegt wat). Isabelle Huppert doet ook mee aan deze film. Verwacht kitsch, glamour en seks.

Take me somewhere nice (91 min.) Nederlands-Bosnisch meisje bezoekt Bosnië in roadmovie annex coming-of-age-drama. Volgens de beschrijving geïnspireerd door Jim Jarmusch’s  Stranger in Paradise. Als dat zo is, is dat een positief teken.

Tarde Para Morir Joven (110 min.) Coming-of-age-drama in Chili (speelt zich af in 1990). Won een prijs in Locarno en kreeg goede recensies. ‘Een sensorische en tastbare ervaring.’ Duurt wel bijna twee uur.

Transnistra (93 min.) Wie niet genoeg krijgt van dit genre: een coming-of-age-drama in Transdnjestrie. Als de film tegenvalt, is er in elk geval nog een rare locatie om naar te kijken.

 

Documentaire
Another day of life (86 min.) Richard Kapuscinski is een van mijn favoriete reisschrijvers. Het feit dat een van zijn verhalen (Angola) in animatievorm (verfilmde graphic novel) is gegoten, is dan ook goed nieuws. Het thema (burgeroorlog in Angola), zijn schrijfstijl en animatie kunnen een fraaie match opleveren.

Bathtubs over Broadway (87 min.) Ooit werden er voor tv minimusicals gemaakt voor producten. Zoals kopieerapparaten en airconditioners. Dit was in een tijd dat reclame niet zo professioneel was als nu. Steve Young heeft hier een passie voor en bezoekt de acteurs van deze minimusicals. Vermoedelijk onderhoudende docu met grappige anekdotes.

Barbara Rubin Exploding NY Underground (78 min.) Vrouw die in middelpunt van de alternatieve kunstscene in New York (o.a. met Warhol) stond, werd opeens radicaal religieus. Deze documentaire van Chuck Smith vertelt haar verhaal met veel archiefbeelden.

Captured (64 min.) Dit docudrama vertelde hoe het is om gevangen te zijn in Noord-Korea. Was tot 2014 verboden; dat roept al nieuwsgierigheid op. In dit genre is ook Peter Jacksons They Shall Not Grow Old een aanrader, waarbij hij kleur en geluid aan oude beelden van WO I toevoegde. Ineens krijgen de oude soldaten een echt gezicht.

Hail Satan (95 min.) Documentaire over de provocateurs The Satanic Temple. De tempel is niet religieus bedoeld maar wil dingen aan de kaak stellen. Is het een sekte? Is het performancekunst? Deze docu zoekt het uit.

Present. Perfect (124 min.) Streamende vloggers in China (‘anchors’) hebben een groot publiek. Het is daar populairder dan in het westen en populaire vloggers kunnen er cadeaus mee verdienen. Deze docu volgt juist de wat minder populaire vloggers. Zhu Shengze bracht 800 uur materiaal terug naar twee uur.

 

Drama
About him or how he did not fear (112 min.) Armeens drama. Gaat over wat er gebeurde ná een schietpartij van een Rus die zes Armenen doodschoot. Of dat voldoende mogelijkheden biedt voor twee uur filmdrama, ik heb mijn twijfels, maar het is wel echt drama met de hoofdletter D.

Dark blood (86 min.)  Nooit afgemaakte film van George Sluizer uit 1994 was de laatste film van River Phoenix – en door zijn dood bleef Dark Blood liggen. Tot nu. George Sluizer heeft de film afgerond – ongetwijfeld met wat kunst- en vliegwerk. Klaar voor weer een nieuwe River Phoenix-hype?

Cities of last things (107 min.) Film van Ho Wi Ding beschrijft iemand die een einde aan zijn leven maakt, waarna de film gaat uitpluizen hoe dat zo tot stand kwam en diep in diens geschiedenissen duikt. Klinkt als een bekend gegeven maar dit script oogt wel complexer dan gemiddeld.

Lazzaro Felice (130 min.) Lazzaro is de onschuld zelve. Het hele dorp profiteert van zijn goedheid. Dat wreekt zich op de dorpelingen op zeker moment. Lijkt een aardig script maar lengte van de film is aan de lange kant.

Sunset (144 min.) Lázsló Nemes (van Son of Saul) maakte dit kostuumdrama met veel drama en mysterie. Een hoofdrol voor Budapest ten tijde van de belle époque. Vast een mooie film, maar bijna tweeënhalf uur is een enorme zit.

Tehran city of love (102 min.) Drie eenzame mensen in Teheran. Tragikomedie. Ik heb mijn twijfels of dit verhaal boeiend genoeg is voor een hele film maar de film geeft wel een beeld van een stad waarvan je niet veel weet. 

 

Gokjes
Dreissig (120 min.)  Dertigers in Neukölln. Ze vervelen zich en hebben relaties. Ik denk dat de film redelijk traag is (duurt ook twee uur) maar misschien zit er een interessante film in verscholen, lastig te zeggen.

Long day’s Journey into night (140 min.) Niet vaak geeft een trailer een compleet ander beeld dan de tekst bij de film. Man keert terug naar zijn oude stad. Zoekt naar oude romantiek, maar krijgt misdaadtoestanden. De vorige film van Bi Gan (Kaili Blues) was prettig mysterieus, als ik de reacties moet geloven. Wel heeft deze film ook weer een pittige lengte.

Lost Holiday (75 min.) Een roadmovie van een paar melancholieke dertigers die aan het drinken en drugs gebruiken slaan. Ze komen terecht in een wereld vol misdaad. Ook niet duidelijk waar deze film heen wil.

Love me not (82 min.) Spaanse film over Johannes de Doper en Salomé. De trailer belooft… ja, wat precies. Surrealisme, cynisme, comedy en een paar flinke eetlepels eigenzinnigheid. Kan wat zijn, kan ook de plank honderd procent misslaan. In elk geval neemt deze film risico’s en stuurt het niet gezapig aan op standaarddrama.

Maggie (88 min.) Zuid-Koreaanse film waarin een verpleegster op een dag alleen is in een ziekenhuis. Er gebeuren steeds vreemdere dingen. Meervallen kunnen voorspellingen doen (yes, dat staat er echt) en het land heeft ineens last van zinkgaten (idem). Veel fantasie of niet te hachelen absurdisme? Ik heb mijn twijfels maar je weet nooit.

Vox-Lux (112 min.) Nathalie Portman speelt een meisje dat ineens een popster wordt. De wereld maakt haar leeg en cynisch. De film wil schijnbaar de moderne westerse cultuur kritisch benaderen. Ambitieus. De trailer belooft vooral fraaie satirische kitsch én Nathalie Portman in misschien wel een van haar sterkste rollen. Of de film echt goed is, of weer alleen de oppervlakte strijkt, moeten we nog zien.

 

Horror
Murder me Monster (109 min.)  Film over een politieagent die zaak van onthoofde vrouwenlichaam probeert op te lossen. Er blijkt ‘een monster’ in het spel te zijn. Bovennatuurlijke Argentijnse thriller oogt behoorlijk griezelig – hopelijk maakt de film dat ook waar.

The Nightshifter (110 min.) Nog ranziger wordt het in deze Braziliaanse film over een assistent-lijkschouwer, die de vaardigheid heeft om met lijken te praten. Niet echt een origineel gegeven (denk aan Nattevagten uit 1994) maar lijkt echt een bizarre, griezelige en ranzige film vol body horror. En als horrorfilm slaag je dan dus.

A Noite Amarela (102 min.) Een ‘spirituele slasher’. Tieners op een eiland hebben soms nare visioenen. Ze kunnen niet ontsnappen. Een sterk soort horror die onder de huid kruipt, misschien? Anders is het een dure les Portugees van anderhalf uur.

The Wind (86 min.) Een vrouwenwestern met horrorelementen – om dan maar meteen een eigen genre uit te vinden. Film van Emma Tammi gaat wat subtieler met horror om dan bijvoorbeeld The Nightshifter. Klinkt als een film die veel suggereert en dan weinig laat zien. Hopelijk vindt de film een weg om de kijker langs het standaardscript – is-ze-nu-gek-of-niet – te gidsen.

 

Overig programma en specials

• Retrospectief van Edgar Pêra: eigenzinnige Portugese regisseur
• The Spying Thing: films over spionage
• Soul in the Eye: een nieuwe generatie Braziliaanse filmmakers
• Laboratory of Unseen Beauty: voorheen onafgemaakte films

 

21 januari 2019

Preview IFFR 2019 Deel 2

MEER FILMFESTIVAL

IFFR 2018 Deel 5:
Genoeg geweld

door Bob van der Sterre

Onnozele yakuza neemt wraak, Indonesische vrouw neemt wraak, man doodt callgirl, totale anarchie in Bogota en overval geldtransport op Frans eilandje. Genoeg geweld op het IFFR 2018.

 

 
Outrage Coda
Otomo zat op een Koreaans eiland. Maar nadat een onnozele yakuza een incident veroorzaakt, keert hij terug om de rekening te vereffenen. Dat veroorzaakt een schokgolf binnen de Hanabashi-yakuzafamilie. En dat vindt zijn eigen baas, mister Chang, niet zo aangenaam.

Er zullen weinig andere films zijn die de politiek achter de yakuzamisdaad zo feilloos blootleggen. In de clan van de Hanabashi bijvoorbeeld moet de ene onderbaas de andere onderbaas omleggen. Die baas krijgt weinig respect want ‘jij hebt niet in de gevangenis gezeten en je zit niet onder de tattoos’.

Elke Outrage beschrijft hoe een incident, een vicieuze cirkel van geweld onder de yakuza kan veroorzaken. Verwarring, verraad, opportunisme, lafheid, loyaliteit: die spelen allemaal een belangrijke rol. Een onvervalste mannenfilm – er is amper een vrouw te zien.

Daarbij krijg je de bekende Kitano-show van coole gangsters en plotseling geweld. De moorden zijn weer niet te tellen. Hoe ze dat restaurant inlopen en ijskoud een paar gasten vol lood pompen – dat is wat je verwacht bij Kitano en dat hij misschien niet meer kan ombuigen naar iets nieuws. Vakwerk, dat is duidelijk, maar een lichte teleurstelling overheerst uiteindelijk.

 

Marlina the Murderer in Four Acts
Ook in Azië speelt Marlina the Murderer in Four Acts zich af. Op het Indonesische eilandje Sumba woont Marlina, een jaar geleden weduwe geworden. In plaats van haar man te begraven, houdt ze hem thuis en laat ze hem mummificeren. Dan komen er vijf mannen langs. Ze willen haar vee meenemen en haar verkrachten maar Marlina vergiftigt er vier en onthoofdt de vijfde tijdens de verkrachting. Ze wil aangifte doen bij de politie maar die heeft geen zin om er werk van te maken.

Wat moet je met deze film van Mouly Surya? Best aardige passages zijn er te zien (de moordscène, het politiebureau, de bus). De long shots zijn verrassend mooi. Maar al met al is het veel te mager om iets te doen met de kijker.

Het verhaal is ook best dubieus in zijn simplisme. Er is één man die hier iets goeds doet, dat is de chauffeur van de bus. De rest is rotzak, verkrachter en vrouwenmepper. Je vindt het als kijker terecht dat de vrouwen de mannenhoofden eraf houwen als een soort doe-het-zelf-guillotine.

Als je dat overduidelijk feministisch bedoelde verhaal nou omgekeerd zou verfilmen, zou de hele wereld vermoedelijk vallen over zo’n film. Het IFFR zou er niet aan denken om die film te programmeren. Nu is het artistiek en ‘logisch’ en er zijn vast ook wel recensenten die de film goed noemen ‘voor vrouwen in Indonesië’. Je vraagt je af hoe die vrouwen hier dan wat aan hebben.

 

Piercing
Man staat met ijspriem boven zijn baby. Later heeft ie de baby in zijn hand en die zegt plotseling: ‘You know what to do.’ Wat hem te doen staat, is in een hotel een callgirl ontvangen en vervolgens vermoorden. Hij plant het allemaal perfect maar het gaat anders dan verwacht. Via het ziekenhuis komen ze bij haar thuis uit.

Een Murakami-boek. Dan weet je al genoeg (schreef immers ook Audition). Dus raar, ranzig en bloederig. Piercing heeft veel verwantschap met Audition – hoewel deze film minder luguber is.

Het punt is hier niet, zoals vaak in dergelijke films, de stijl. Want die is best mooi, met splitscreen, goudkleurige gloed en fraai nagemaakte stadsdecors. Regisseur Nicolas Pesce heeft oog voor detail. Het punt is dat je als kijker geen idee hebt wat je nou moet met een film als deze. Angst, mysterie, humor, ontroering: geen van die diepere emoties wordt hier aangeboord. En voor het verhaal hoef je het ook niet te doen want het plot slaat deze film al helemaal over.

 

Cartucho
Hoe verschrikkelijk Veghel, Nieuwegein of Lelystad misschien ook zijn, er zijn van die plaatsen waarvan je écht blij mag zijn dat je daar niet woonde. Neem El Cartucho, een wijk in Bogota, gedurende de crackepidemie van de jaren tachtig.

‘Er was bloed op elke vierkante meter van deze straten’, zegt er een. Een ander heeft het over plaatsen waar criminelen het vak leerden. Een volgende vertelt hoe hij elke ochtend lijken in vuilnisbakken dumpte (‘Dan kwamen de medische studenten ze ‘s middags kopen’). Helemaal huiveringwekkend is de getuigenis over het bestaan van ‘the hole’, wat echt hel op aarde geweest moest zijn.

Hier zien we via de spaarzame archiefbeelden hoe de wijk er in de jaren tachtig uitzag. Die beelden zijn schokkend. Totale anarchie. Vuilnis op straat. Ploeterende verslaafden. Die beelden zijn gelukkig niet al te extreem want op díe momenten waren er gegarandeerd geen camera’s aanwezig. Veel is weggebuldozerd en nu ziet Cartucho er wat opgeruimder uit.

Het gekke is dat de Cartucho-bewoners op een bepaalde manier ook heel modern waren. Ze verzamelden veel afval van Bogota om te hergebruiken.

 

Laissez Bronzer les Cadavres
Een Franstalig eilandje. Een ruïne. Apart stel heeft gasten op bezoek. Die hebben het plan opgevat om een geldtransport te overvallen. Gaat goed tot twee politieagenten opduiken. Een shoot-out leidt al snel tot een impasse. De klok tikt intussen door. Wie haalt de volgende ochtend nog?

Vergeet het verhaal, vergeet de karakters. Laisser Bronzer les Cadavres is stijl, stijl, stijl! En wat voor stijl. De flair die je ziet is ongelooflijk. Hoe beschrijf je dat in woorden? Je denkt aan de stijl van poliziotteschi, Russ Meyer, Sergio Leone, Sam Peckinpah en een vleug Tarantino. En dan maal tien?

De creativiteit, de vaardigheid, de originaliteit van deze film, die is buitengewoon. Zonlicht, schaduw, gouden verf, close-ups, mieren, 70’s muziek; het hoort er allemaal bij. Het is alsof Hélène Cattet en Bruno Forzani naar het pulpgenre keken en besloten dat ze daar de meest extreme, meest artistieke versie van wilden maken. Dus niet alleen echte shoot-outs maar ook nog eens denkbeeldige shoot-outs, die nóg extremer zijn.

Wat je wel node mist, is humor. Die had goed gepast bij deze filmstijl. Maar humor komt meestal uit karakters en die zijn meestal ballast in de films van dit Belgische duo. Wat je dan krijgt is een soort eerste-klasse-pulp. Het Concertgebouworkest dat Willy Alberti speelt.
 

5 februari 2018

 
IFFR 2018 Deel 1
IFFR 2018 Deel 2
IFFR 2018 Deel 3
IFFR 2018 Deel 4
IFFR 2018 Deel 6
 
 

MEER FILMFESTIVALS

IFFR 2018 Deel 3:
IFFR en experimenten

door Bob van der Sterre

Het experiment is altijd alomtegenwoordig op het IFFR. Soms geslaagd, soms minder geslaagd, maar altijd op zoek naar het randje van wat we gewend zijn.

 

Charlie en Hannah gaan uit
Meet Charlie en Hannah: twee Vlaamse dames van in de twintig die uitgaan, samen met Fons. Ze slikken een soort magische bonbon en die heeft niet alleen effect op hen, maar ook op anderen en de wereld om hen heen. Zo ontmoeten ze Catherine de Grote in de achtertuin van een bar. Of ze bezoeken een bordeel met een waarzegster die zegt dat ze ‘de ananas moeten blijven volgen’ (en dat doen ze dan ook).

Charlie en Hannah gaan uit is een dappere poging om eens totaal wat anders te maken dan de grauwe middelmaat van arthouse of commerciële films. De keuze hier is ‘origineel’. Scènes vol creatieve vondsten en grappige dialogen.

‘Ik moet echt gaan anders gaat mijn cavia raar doen.’
‘Hij is echt oké. Hij leest boeken.’
‘Ik haat zoogdieren. Denk ik.’
‘Ik vond voor u een mummy in ontkenningsfase.’
(Komt een mummy aanlopen.) ‘Smoothie?’

In een bordeel zien ze de geliefden van F. Scott Fitzgerald. ‘Ze voelen zich meestal superieur omdat ze betere adjectieven hebben.’

Fons is meer een decoratief element voor het vermakelijke portret van Charlie en Hannah; vrouwen van in de twintig die zichzelf heel wijs vinden. Jij denkt iets te hebben meegemaakt? Zij hebben al het tienvoudige daarvan meegemaakt en laten het ook niet na daarover te praten.

Er is zoveel aandacht voor originaliteit dat de film regelmatig vergeet of er nu een verhaal verteld moest worden. Echt erg is dat niet. Bert Scholiers was scenarist van films waar ik niet snel heen zou gaan (Smoorverliefd en Sprakeloos) maar knalt er nu goed in met zijn fantasierijke debuut, ook nog eens netjes na 1 uur 15 minuten afgelopen.

 

A Mosca  Cieca
Man loopt over straat. Close-up hand. Dan klimt ie een huis in. Dan loopt ie weer op straat. Een lijk onder een auto.

Dan weet je al: moeilijke, expressionistische cinema die nog het meest doet denken aan de parodie die Arjan Ederveen en Tosca Niterink ooit maakten van de Franse nouvelle vague.

Romano Scavolini maakte in 1967 deze extreem ontoegankelijke Godardachtige film van een man die een moord wil plegen maar een slachtoffer zoekt. De film is fragmentarisch – werkelijk alle tijden, momenten en scènes lopen door elkaar heen. Alles oogt geïmproviseerd. Dat heeft te maken met het verlangen van de cineast om de waarheid te ‘deconstrueren’.

Scavolini is misschien bekend als maker van Nightmare (het voorbeeld van Wes Cravens A Nightmare on Elm Street). Deze film was een voorbeeld van niemand want het lag tot vorig jaar op de plank. A Mosca Cieca kwam niet door de censuur, die zogenaamd heel veel moeite had met de naaktheid van actrice Laura Troschel (maar vermoedelijk nog meer met cineasten die niet willen meedoen aan de grauwe middelmaat).

Ik had het graag gewild maar het is lastig om er nu een meesterwerk in te ontdekken. De shots worden artistieker naar het einde toe maar tegelijk oogt het meer als een schets voor een film dan de film zelf. Of de film daarmee nu gelukt is of juist niet gelukt, is lastig te zeggen.

 

‘77 No Commercial Use
Stel, je bent minister van Italië en het is 31 december 1977. Wat je dan allemaal hebt zien langskomen! Rode Brigade; maffia; rellen. En dan de linkse golf die het land overspoelt. Studenten, arbeiders en communisten zijn bijna het hele jaar aan het demonstreren. Wat ze willen? Vaag links geouwehoer, blijkt. De overheid weet ook niet wat ermee te doen. Dus rellen in Rome, Milaan, Bologna, Turijn. Dagelijks schietpartijen op straat.

‘77 No Commercial Use presenteert het jaar 1977 in Italië in een stroom van krantenkoppen, strips, foto’s en natuurlijk archiefbeelden. De grillige montage brengt je in een flow. Je krijgt een goede indruk van een rommelig, energiek tijdperk. Een ontspoorde versie van 1967. De tijd van Ramones, punk, Dario Fo. We zien ook een jeugdige Roberto Benigni en Nanni Moretti, nog voor hun grote successen.

Een jaar met bizarre gebeurtenissen. Concert van Carlos Santana dat in de fik werd gestoken met molotovcocktails (want: ze vonden de kaartjes te duur). Juwelier schiet een beroemde voetballer dood (want: hij haalde een diefstalgrap uit). Een nazi die ontsnapt uit een ziekenhuis (zijn vrouw nam hem mee in een koffer, hij was zwaar vermagerd).

Veel respect voor dit monnikenwerk van Fulvio Baglivi, die zelf in 1977 geboren is. Het heeft iets ontroerends om te zien, al die verloren geschiedenissen die eens voor veel mensen realiteit waren.

 

Guarda in Alto
Jongen rookt een sigaretje tijdens een pauze. Een namaakmeeuw valt naar beneden. Hij vindt er een hand in. Van een mummie.  Plotseling opduikende nonnen zorgen ervoor dat hij over de daken vlucht. Hij komt een groep kinderen tegen. Die hebben plannen voor het lanceren van een ruimteschip.

Even verderop ontmoet hij een vrouw die een parachutesprong heeft gemaakt en is blijven hangen.

Deze film is er zo een waarvan je eigenlijk niet begrijpt hoe en vooral waarom ie gemaakt wordt. Het is geen echt pretentieuze film, geen echt onaangename film. Die daken van Rome zijn best leuk om te zien. Maar het is onmogelijk om er kaas van te maken. Nonnen, halvegare dialogen in het Engels met een Franse vrouw, een raket, namaakmeeuwen, een slakkenrace.

Met een symbolisch uitlegwoordenboek kun je er vermoedelijk wel wat van maken (‘Een protest tegen de technoficering van de maatschappij’) maar de kijker die zonder zoiets doet blijft verbluft achter.

 

Dragonfly Eyes
Het meisje Qing Ting ziet het niet meer zitten in een klooster en vertrekt naar de grote stad. Ze ontwikkelt een vriendschap met Fe Kan.

Dit klinkt als een redelijk gewoon drama. Maar vergis je niet. Het regiedebuut van kunstenaar Xu Bing is gemaakt met 10.000 uur filmmateriaal van security camera’s en dashcams. Allemaal onbewuste acteurs dus en in de beelden gaan vermoedelijk wel tachtig meisjes door voor Qing Ting.

Er dan nog een redelijk coherent verhaal over te verzinnen, dat is knap.

Een verrassend goed gelukt project. Ten eerste zie je het ‘echte China’ (met bijvoorbeeld een onvergetelijke scène van een man die op een kruising zijn auto keert en een andere auto gaat rammen). Wat je je ook realiseert is dat de cinema ook is veranderd door de beelden van beveiligingscamera’s en dashcams. Dat vliegtuig. Die daken. Die weg. Die tornado.

Die meestal schokkende beelden imiteert de cinema dan weer, met bijvoorbeeld het tegenwoordig overbekende beeld in films en series van een auto die plotseling wordt aangereden door een andere auto.

 

Nazidanie
Een van de mafste concepten voor een film die je kunt vinden op IFFR is de ruim twee uur durende film over de kopstoot die Zinedine Zidane gaf aan Marco Materazzi tijdens de finale van het WK-voetbal in 2006.

Nee, het mysterie wordt niet opgelost. Dat is ook niet het doel geweest van de Russische makers van Nazidanie.

We krijgen een reeks beelden en een voice-over die ons de context van het moment toont. En die context gaat héél ver. Fresco’s, Michelangelo’s en sjamanen worden erbij gehaald.

Het is dan ook wel een dankbaar gegeven. De heiligverklaarde in het wit (de held van 1998, Real Madrid, Frankrijk) versus de duivelverklaarde in het donker (‘de slager van Lecce’, Inter, Italië). Materazzi en Zidane scoorden beiden in de finale. Materazzi heeft 23, omdat het zijn geluksgetal is. Ook de geboortedag van Zidane. De verliezende penalty van Frankrijk is een mislukte kopie van Zidane’s penalty.

De film leert ons dat er drie Materazzi’s zijn (de slager, de familieman, en de middenman). En dat er een soort portal van haat was tijdens dat WK (wat je toch even aan Twin Peaks doet denken). Neem De Rossi, die in de eerste wedstrijd een rode kaart kreeg, niet snapte wat hem bezielde, zelfs openlijke boetedoening deed. Mocht toch aan de finale meedoen. En als hij invalt, rara wie een tel later door de waanzin wordt getroffen. (Verrassend genoeg noemen ze niet eens ‘the battle of Nuremberg’, de meest beruchte wedstrijd die Nederland ooit speelde, ook tijdens dit WK.)

Dit gaat over voetbal maar ís geen sportdocumentaire. Dit komt eerder in de buurt van een surrealistische film. Of een voetbalversie van een toneelstuk van Shakespeare. Duurt twee uur maar verveelt niet.

Een aangenaam voorafje voor het komende WK.

 

Tot slot: The Eyeslicer
The Eyeslicer bestaat uit 360 minuten aan korte films. Korte films van jonge Amerikaanse regisseurs. Een hoop gekke, experimentele en gepassioneerd gemaakte films; waarvan het meeste best aardig is om aan te zien. De ‘echte’ regisseurs zouden er nog best wat van kunnen opsteken. Gratis te zien in de ‘90’s hangout’ in het Nieuwe Instituut, vandaag (2 februari) en morgen (3 februari).

 

2 februari 2018

 
IFFR 2018 Deel 1
IFFR 2018 Deel 2
IFFR 2018 Deel 4
IFFR 2018 Deel 5
IFFR 2018 Deel 6
 
 

MEER FILMFESTIVALS

IFFR 2018 Deel 1:
Lichtvoetige films

door Bob van der Sterre

IFFR 2018 in Rotterdam is een halve week onderweg. Van de meest bizarre experimenten tot soms redelijk gewone genrefilms. Van films uit Zimbabwe tot films uit Chili. We beginnen met de wat meer lichtvoetige films. Later volgen de meer experimentele films.

 

All You Can Eat Buddah
Mike is een zwaarlijvige toerist. Vandaar zijn bezoek aan een ‘all you can eat’-toeristenoord op Cuba. Daar zitten verder alleen maar Franstalige Canadezen. Op een dag redt hij een octopus uit een net. Vanaf dat moment is niets meer hetzelfde. Hij laat een kind met eetproblemen weer normaal eten en brengt iemand die gevallen is met een helende hand terug in het leven.

Het resort krijgt te maken met stormen. Alles raakt in verval. Ook Mike zijn been (hij gebruikt geen insulinespuitjes meer) gaat langzaam kapot.

Intrigerende film. Goed script, goed geacteerd en met gevoel voor stijl. Vooral dat laatste is aardig. Dat zie je bijvoorbeeld terug aan de manier hoe scènes vloeiend in elkaar overlopen, hoe er gespeeld wordt met mysterieuze beelden en hoe acteurs functioneel zijn voor de stijl in plaats van andersom. Een van de sterkste punten van deze film is de aandacht voor geluid. Liefhebbers daarvan komen zelden aan hun trekken in cinema. Hier dus wel.

 

Insect
Een amateurtoneelgezelschap repeteert het stuk ‘Insect’. Dat is een al bijna honderd jaar oud satirisch toneelstuk van de gebroeders Capek uit 1922. Het geeft kritiek op de politieke situatie van de jaren twintig aan de hand van het gedrag van insecten.

Tijdens het stuk maken de acteurs wonderlijke dingen mee. Dat niet alleen, we zien ook hoe de regisseur (Jan Svankmajer) de acteurs en crew begeleidt bij het maken van deze film. Svankmajer mag al de tachtig zijn gepasseerd (zijn eerste film is van 1964) maar aan scherpte is hij niets verloren. Veel regisseurs verliezen magie op leeftijd – Svankmajer heeft daar geen last van. Want er is nog steeds dat tempo, dat oog voor komisch detail en de vermakelijke karakteriseringen. De geestige gewelddadige relatie tussen de hoofdrolspelers. En dat, zoals Svankmajer zelf zegt, met ‘een film zonder psychologie.’

En wie zegt dat komedies geen diepgang hebben? Insect heeft maar liefst vijf lagen. De eerste laag is Svankmajer die we regieaanwijzingen zien geven. De tweede is de repetitie van het toneelstuk. De derde laag is de betekenis van het originele stuk. De vierde zijn de acteurs die als mens vertellen over hun nachtmerries. De vijfde, zou je kunnen zeggen, is deze film zelf, een optelsom van al die dingen.

Het kijkje in de keuken van een van de meest creatieve en eigenzinnige regisseurs heeft iets wonderlijks. Alsof hij graag zijn talent en inzichten wil doorgeven aan de volgende generatie. Hoe krijg je een raam vol insecten? Hoe film je een bal mest die alsmaar groter wordt. Hoe maak je kots (‘Als ze maar niet gaat overgeven van het overgeven’, grinnikt Svankmajer). Let maar eens op de geluiden, die bij Svankmajer bijna allemaal bijdragen aan het komische effect. Het lijkt alsof Svankmajer de extra’s van een dvd in de film zelf heeft gemonteerd. Veel genietbare scènes. Enige minpunt dat ik kan bedenken is dat het einde wat te gehaast overkomt.

 

Gutland
Luxemburg. Een dorp. Een Duitser. Of hij daar vakantie-arbeid kan doen. Een vrouw die met hem naar bed gaat. Hij wordt opgenomen in de gemeenschap. En speelt trompet in het lokale orkestje. Jens is (uiteraard) niet zo onschuldig als hij lijkt. Hij heeft te maken met iets wat vlak over de grens is gebeurd en is bang om ontdekt te worden.

Gutland is goed opgebouwd. In het begin zoek je naar houvast: gaat dit een drama worden, een thriller, misschien wel een tragikomedie, want het Luxemburgse platteland is soms best koddig. Er komen dan steeds meer mysterieuze zaken bovendrijven, zoals naaktfoto’s, een verdwenen kerel en een raar huis. Je wordt als kijker op een prettige manier in verwarring gebracht.

Het goede is het portret van het Luxemburgse landschap. Dat is fraai mysterieus in beeld gebracht – met achtervolging in een maïsveld als hoogtepunt. De hoofdrollen zijn ook van niveau. Wat er is misgaat, is het einde. Onafgemaakte verhaallijntjes zoals je zelden zag. Zeker drie dingen blijven onverklaard. Dat is jammer.

 

Top Knot Detective
Sutaffu was ooit een bedrijf à la Sony. Producent in 1991 van de show ‘Ronin Suiri Tentai’ met Takashi Takamoto. Superslecht en low-budget. Nu een cultreputatie. Takamoto was een talentloos acteur met een abonnement op schandalen. Waar hij ging, waren er problemen. Vooral met zijn tegenspeler, de zoon van de baas van Sutaffu. Ze vervangen zelfs zijn serie door de SF-serie Timestrycker.

Klinkt realistisch? Dat is de grap van een mockumentary. Top Knot Detective is best aardig gelukt als mockumentary, hoewel het lang niet het niveau haalt van bijvoorbeeld Garth Marengi en Kung Fury. Die namen de foute 80’s, early 90’s al eerder op de satirische korrel. Of nog veel verder terug: Fear of a Black Hat en Spinal Tap. Dat is het probleem van bijna alles: er is al zoveel gemaakt.

Het verhaal van Dominic Pearce en Aaron McCann is daarvoor ook wat te voorspelbaar (bad boy acteur waar iedereen wel een anekdote over heeft). Aan de andere kant zijn er ook wel wat grappige passages, zoals de parodie op een raar Japans tv-programma (Nika Tako) en de dertien-in-dozijn SF-serie Timestrycker. Resultaat dus gemiddeld vermakelijk.

 

Madame Hyde
Mevrouw Géquil is lerares natuurkunde in Lyon. Ze is waardeloos in haar vak. Geen overwicht, leerlingen lachen haar uit. Een blikseminslag. Vanaf dat moment verandert er iets. Op een nacht verandert ze in ‘energie’. En op school heeft ze succes als juf. Maar ieder succes heeft een prijs.

Op momenten geestig. Huisman José Garcia, een softie die aan minimalistisch pianospelen doet: ‘Je bent de vrouw van mijn leven, van mijn dromen, van mijn nachtmerries.’ Romain Duris als fluisterende directeur in kleurrijke pakken en een onwillige haarlok.

Een sympathieke productie – maar echt goed is het niet. Het begin is dan nog wel aardig maar halverwege wordt het steeds minder om tegen het nergens op slaande einde compleet stil te staan. Zo hoog als het voltage was voor juf Géquil, zo laag is tegen het einde de energie van de film.

Het grote probleem van Madame Hyde is dat de film van acteur/regisseur Serge Bozon (Tip Top, La France) niet stijlvast is. Het gegeven past bij een komedie. Het karakter van Romain Duris is ook wel geestig. Ook José Garcia is best aardig als gevoelige huisman. Maar de leerlingen zelf hebben uiteraard die skills nog niet als acteur. En ook Isabelle Huppert zelf lijkt zich niet op haar gemak te voelen met de vereiste comedy.

Dat ligt ook aan het verhaal. Dat is warrig en wil nadrukkelijk géén komedie zijn maar iets sociaals en bovennatuurlijks. Gebeurtenissen ‘s avonds in een gettoparkje, en een fysiek gehandicapte jongen genaamd Malik, zijn de sleutel. Maar nergens wordt duidelijk welke interessante deuren dat dan moet openen. De komische – als dat al het doel was – blijven in elk geval op slot.

Dit is dan ook een minder werk in het oeuvre van Huppert. Ze is intussen vijf films verder dus zal het mislukte tussendoortje allang weer vergeten zijn.

 

29 januari 2018

 
IFFR 2018 Deel 2
IFFR 2018 Deel 3
IFFR 2018 Deel 4
IFFR 2018 Deel 5
IFFR 2018 Deel 6
 
 
MEER FILMFESTIVALS