Categorie: T

This Is the End

Posted on

***

recensie  This Is the End

Alsof het de laatste dag is

door Wouter Spillebeen

Wat gebeurt er wanneer beroemdheden tijdens een feestje het einde van de wereld meemaken? Het is mogelijk dat er in de hele geschiedenis nooit een film gemaakt is met meer cameo’s van komediereuzen dan in This Is The End.  

Net zoals in Jay and Seth Versus the Apocalypse, hun korte film uit 2007, trotseren Jay Baruchel (Million Dollar Baby ) en Seth Rogen (Pineapple Express) in This Is the End het einde van de wereld. Ditmaal hoeven ze dat niet alleen te doen, want de Apocalyps slaat niet toe terwijl ze in hun appartement zitten, maar tijdens het decadente housewarming feestje van James Franco (127 Hours). Nadat de goeden der aarde ter hemel zijn gestegen en aardbevingen, grondverzakkingen en verkeerschaos de meeste beroemdheden op het feest tot slachtoffer hebben gemaakt, proberen Seth, Jay, James, Jonah Hill (Superbad), Danny McBride (Your Highness) en Craig Robinson (Hot Tub Time Machine) als enige overlevenden toch nog een plekje in de hemel te bemachtigen.

De vierde muur
Elk van de vele bekende acteurs in This Is the End speelt een absurde of overdreven versie van zichzelf. Michael Cera (Superbad ) is in de film verslaafd aan cocaïne (wat volgens zijn collega’s rechtlijnig tegenover zijn echte karakter staat), Jonah Hill is overdreven vriendelijk en Jason Segel praat constant over zijn rol in How I Met Your Mother, om er maar enkele te noemen.

Recensie This Is the End

Rogen, die in de film zowel acteert, schrijft als regisseert, zegt in een interview dat zowat alle belangrijke acteurs op een bepaald punt vonden dat hun rol te ver ging. De zogenaamde vierde muur wordt constant doorbroken met grappen die zowel de spelers zelf als de hele filmindustrie viseren. Rogen wordt verweten in iedere film dezelfde rol te spelen, acteurs in het algemeen worden slap, verwend en egoïstisch genoemd. Zelfspot wordt niet geschuwd.

Unieke karakters
Overdaad kan schaden, maar omdat This Is the End op zich een over de top concept kent, is minder niet meer. Ondanks de hoeveelheid personages op het scherm slaagt iedere acteur erin zich te onderscheiden met een uniek en hilarisch karakter. Elk van de acteurs speelt op zijn eigen manier en het valt op dat ze zich stuk voor stuk goed voelen bij hun rol. Zelfs Emma Watson (Harry Potter, The Perks of Being a Wallflower), die nooit eerder in een komedie verscheen, speelt alsof ze ervoor gemaakt is.

Subtiel is de film helemaal niet, maar grappig door absurditeit des te meer. Afgezien van een hoop kinderachtige grappen is het niveau van This Is the End verrassend hoog. Deze film bevestigt het komische talent van de cast die haar strepen al ruim verdiend heeft, zeker als je beschouwt dat de helft van de film volgens Rogen grotendeels geïmproviseerd is. Bovendien kan een hommage aan The Exorcist nooit kwaad.

 

26 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

To the Wonder

Posted on

**

recensie  To the Wonder

Preken met pretenties

door Cor Oliemeulen

Met To the Wonder levert Terrence Malick pas zijn zesde speelfilm af. De vormgeving is opnieuw om soms je vingers bij af te likken, maar de eigengereide Texaan had beter zijn traditionele jarenlange pauze kunnen inlassen. 

Zijn geweldige debuut Badlands (1974)  lanceerde niet alleen de carrières van Martin Sheen en Sissy Spacek, regisseur Terrence Malick introduceerde de verrassende mix van moordend koppel en overweldigende landschappen. In het romantische drama Days of Heaven (1978)  hoopt Richard Gere dat zijn diepste gevoelens niet vervagen in de immense geelbruine vlaktes van het Texaanse boerenland. De nietigheid van de hardop filosoferende mens komt pas twintig jaar later weer volop aan bod in het oorlogsdrama The Thin Red Line (1998). En na het esthetische, maar zwammerige Pocahontas-avontuur The New World (2005)  leek Malick behoedzaam toe te werken naar zijn magnum opus. Althans dat dachten we, en sommigen hoopten het…

Vrienden en vijanden
The Tree of Life (2011)  verraste vriend en vijand. Vrienden zijn lyrisch over de prachtige cinematografie met lange, statige totaalshots en close-ups van alles wat groeit en bloeit, gelardeerd met krachtige muziekstukken. Vijanden hebben weliswaar oog voor de schilderachtige kaders, maar verafschuwen de spectaculaire regiestijl die neigt naar kitsch, terwijl poëtisch bedoelde voice overs worden afgedaan als existentialistisch filosofisch geneuzel. Langdradige pretentieuze mooifilmerij of niet, To the Wonder (2012)  is voorspelbaar vanwege het schaamteloos voortborduren op de formule van The Tree of Life. Minder orgastisch, meer poging tot art house, maar vooral een probaat middel om de slaap op te wekken.

Recensie To the Wonder

Dat is niet alleen de schuld van Ben Affleck. Die lijkt zich voortdurend af te vragen in wat voor filmproject hij in godsnaam verzeild is geraakt. Maar goed dat Malick hem meestal maar half, van de achterkant en zonder hoofd in beeld brengt, zodat je als kijker niet wordt geconfronteerd met zijn ongeïnspireerde stoppelbaardgezicht. Affleck speelt de Amerikaan Neil die in Frankrijk verliefd wordt op Marina (Olga Kurlyenko). Hij hoeft bijna geen woord te zeggen, zodat de regisseur geen beroep hoeft te doen op zijn toch al gebrekkige arsenaal van verbale gevoelens en diepgang. To the Wonder beperkt zich tot het uiten van fysieke emoties. Marina voert graag giechelend dansjes en pirouettes uit, Neil mag haar zo nu en dan sensueel beroeren.

Liefde is geloof
Nadat hij Marina met haar dochtertje heeft meegenomen naar Oklahoma blijkt Neil ook met moeite zijn ogen en handen af te kunnen houden van zijn oude vlam, de boerendochter Jane (Rachel McAdams). En als donderslag bij heldere hemel worden we ook nog opgescheept met de lokale zielzorger Father Quintana, een opmerkelijke rol van Javier Bardem. Deze heeft kennelijk de opdracht om met behulp van zijn vet Spaans geaccentueerde declamaties de worsteling met geloof en liefde te verwoorden. ‘Liefde ís geloof’, predikt hij namens Terrence Malick, die de kijker altijd graag met diens eigen gedachten en gevoelens wil confronteren. Dat de priester ondertussen van zijn eigen geloof dreigt af te vallen, is voor degenen die dan nog wakker zijn volstrekt oninteressant.

 

8 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Trance

Posted on

*****

recensie  Trance

Schaamhaar als plotelement

door Alfred Bos

Wat krijg je wanneer je Eternal Sunshine of the Spotless Mind kruist met Inception? Dan krijg je Trance, het huzarenstukje van Danny Boyle dat de kijker voortdurend op het verkeerde been zet en naar adem laat happen. Niet met megalomane computertrucages, maar met een intelligent script, dynamische montage en een spetterende cameravoering.

Je moet er maar opkomen: een verhaal over liegen en bedriegen waarin onderbewustzijn en geschoren schaamstreken een sleutelrol spelen. Trance is een visueel imponerende actiethriller waarin het verhaal lijkt op een ui die je laag na laag afpelt om telkens te ontdekken dat niets is wat het lijkt – en zelfs dat is het niet. Het is ook een surrealistisch psychodrama over identiteit en manipulatie. Trance snijdt filosofische vragen aan als: Wat is een mens anders dan zijn geheugen? Zijn mijn herinneringen authentiek? Kan ik mezelf vertrouwen?

Trance begint als een heist movie. Veilingmeester Simon (James McAvoy) is de inside man van een bende die ‘het eerste moderne schilderij’ wil stelen. Dat schilderij is Francisco Goya’s Heksen In De Lucht (1798) dat het vrouwenlichaam niet idealiseert, maar afbeeldt zoals het is, inclusief harige schaamstreek. Zonder iets te verklappen, dat schaamhaar is een plotelement.

Trance

Spiegelpaleis
Trance heet Trance omdat hele stukken van de film zich afspelen in het gehypnotiseerde brein van de vergeetachtige veilingmeester. Er is tijdens de overval iets fout gegaan en om een cruciaal detail boven water te krijgen stuurt bendeleider Franck (de Franse steracteur Vincent Cassel) Simon naar een hypnotiseur, de donkere schoonheid Elizabeth (Rosario Dawson inmiddels Boyle’s ex). Werkelijkheid en waan beginnen door elkaar te lopen en de kijker raakt net zo in de war als het filmpersonage.

Het script, bewerkt door John Hodge, die ook meeschreef aan Boyle’s filmdebuut Shallow Grave (1995) en diens doorbraak Trainspotting (1996), heeft jarenlang op de plank gelegen en stamt nog van vóór The Usual Suspects (1995), de film die het genre van de puzzelthriller introduceerde. Als spiegelpaleis van intrige en tegen-intrige slaat Trance alles wat er tot op heden in de bioscoop is verschenen.

Broeierige paranoia
Trance is film noir op zijn 21ste-eeuws, visueel net zo imponerend als Boyle’s voorlaatste krachttoer, 127 Hours, of zijn zwaar onderschatte sciencefiction meesterwerk Sunshine. De film speelt zich af op voor Boyle vertrouwd terrein: de broeierige paranoia van Shallow Grave en de waanwereld van Trainspotting. Je moet als regisseur goed in je vel zitten en een volmaakt vertrouwen in je vakmanschap hebben om zo’n gewaagd kunststukje als Trance  af te leveren.

De eerste reacties op deze film zijn gemengd. Sommigen kunnen geen touw aan het verhaal vastknopen. Wie alleen iets kan waarderen als hij alles snapt, krijgt met Trance een pak slaag. Maar laat je je als kijker meeslepen – en overdonderen – door deze gekmakend goede film, dan komt het allemaal in orde, want aan het slot blijken alle eindjes keurig verknoopt en is er voor iedere verrassing een verklaring, Maar niet zoals je denkt.

 

6 juni 2013

 
ALLE RECENSIES

This is 40

Posted on

*

recensie  This is 40

Lachloze komedie

door Astrid van Pelt

Hoe ziet het leven van een veertiger eruit? Als je je ergens niet op moet baseren om antwoord op die vraag te krijgen, is This Is 40 het wel. Het maakt je niet wijzer en niet vrolijker.

Een dampende douche en twee vage contouren. De oh-ah-kreten vliegen gretig in het rond. Veertigers Pete (Paul Rudd) en Debbie (Leslie Mann) nemen een voorschot op hun beider verjaardagscadeau met een door viagra mogelijk gemaakte vrijpartij. Wanneer Pete dit geheim van de smid met haar deelt, slaan bij Debbie de stoppen door. ‘Veertigers horen zoiets niet te nemen!’ Dit continue aantrekken-afstoten tussen hen, maar ook tussen de veertigers en hun twee kinderen, vormt de rode draad van de film. Na enkele jojo-bewegingen gaat deze voorspelbaarheid mateloos irriteren.

Hakkelige opleestoon
Ondanks hun paginalange filmografie komen Paul Rudd en Leslie Mann in deze productie niet over als groot acteurs. Integendeel. Het toontje waarop ze hun zinnen reciteren doet soms erg veel denken aan de hakkelige opleestoon van een kind in een schoolmusical. Dit maakt dat de verbale grappen nog slechter uit de verf komen. Ze zijn van een bijzonder laag niveau, maar nog net niet slecht genoeg om deze tegendraads te gaan waarderen.

Recensie This is 40

Tussen je veertigste en zestigste ben je het gelukkigst, zo is Debbie te weten gekomen. Dat zou je niet zeggen op basis van hun dagelijkse beslommeringen. Het verhaal is een aaneenschakeling van zorgen om hun kinderen Sadie en Charlotte, angst voor rimpels en een verminderde hellingshoek van de erectie, gehakketak over het nut van alternatieve geneeswijzen, Pete’s geheime cupcakeverslaving en het verzwijgen van een zwangerschap. Om nog maar te zwijgen over de onduidelijke dubbele agenda’s van de personages die voor meer verwarring dan spanning zorgen. Het opgeblazen plot maakt het onduidelijk waar de film precies over gaat.

Té intiem kijkje in de keuken
Volgens de makers biedt dit ‘deeply honest portrait’ een intiem kijkje in de keuken van twee mensen die worstelen met hun relatie en ouderschap. Het is alleen té intiem. Niet in de mate of gewichtigheid van de onthullingen, maar we zitten te dicht op hun huid. Het is zeer gecompliceerd je in te leven in hun manier van denken en hun complexen. Dat levert geen empathie met de personages op. This Is 40 is met zijn 133 minuten een erg lange zit.

 

19 februari 2013

 
ALLE RECENSIES

Trespass

Posted on

*

recensie  Trespass

Ongeloofwaardig misbaksel

door Cor Oliemeulen

Hoe een fantasieloos script met falende regie in één klap de carrières van Nicolas Cage en Nicole Kidman dreigt te ruïneren, kun je ontdekken in een thriller van 145 in een gros.

Vandaag de dag is er kennelijk veel behoefte aan dom vermaak gevoed door verbaal en fysiek geweld. Trespass past uitstekend in deze trend. Anderhalf uur lang veel hysterisch geschreeuw, mishandelingen en niet uitgevoerde doodsbedreigingen. Hoe diep kun je zakken als toch al zo wisselvallige filmmaker? Na het juweeltje Falling Down (1992) groeit het aantal zwakke producties van veteraan Joel Schumacher gestaag. De vraag is gerechtvaardigd of sommige regisseurs niet na hun 65ste jaar verplicht moeten stoppen met werken.

Trespass

Masterclass overacting
Trespass is afgezaagd in de overtreffende trap en lijkt bovendien als twee druppels water op de veel brutere, maar minder geveinsde Spaanse horrorthriller Kidnapped (Secuestrados, 2010). Vier overvallers met bivakmutsen dringen een zwaarbeveiligd huis binnen op zoek naar kostbaarheden en terroriseren de bewoners. In deze Amerikaanse variant kunnen Oscarwinnaars Nicolas Cage en Nicole Kidman niet verhinderen dat een realistisch bedoelde nachtmerrie uitmondt in een ongeloofwaardig misbaksel. Cage geeft een masterclass overacting, terwijl Kidman mag opdraven in ochtendgewaad en strandt in eendimensionaal gesnotter.

De schurken hebben het gemunt op de diamanten van handelaar Kyle Miller (Cage), die zijn echtgenote Sarah (Kidman) heeft laten verpieteren in hun immense architectonische huis aan het meer. Puberdochter Avery is stiekem naar een feestje en zal bij terugkomst ook te maken krijgen met de indringers. Er ontstaat een kat-en-muisspel als Kyle het verdomt de kluis te openen. De betrokkenen doen tevergeefs hun best om door plotwendingen en flashbacks psychologische diepgang te creëren. De kijker mag bij elke twist misschien met stijgende verbazing van zijn stoel vallen, de acteurs echter tonen zich nergens verrast. Ze beperken zich tot het opdreunen van tekst en opvoeren van agressieve handelingen.

Trespass

Welke achtergrond?
In plaats van werkelijke karakterontwikkeling krijgen alle personages precies één gelegenheid om hun achtergrond nader te duiden voordat ze natuurlijk onderling ruzie krijgen. Zo blijkt dat één van de overvallers Sarah al ooit heeft ontmoet, en wel op amoureus niveau. De volgende bekent wanhopig geld nodig te hebben om een familielid de winter door te helpen. Het derde bendelid lijkt verdacht veel op een straatvechtende primaat, rechtstreeks weggelopen van de set van Return of the Planet of the Apes. De drugsverslaafde vrouwelijke crimineel ontwikkelt ondertussen spontaan een fetisjisme voor Sarahs klerenkast.

Buiten het camerawerk en de belichting stemt de rest treurig. Zeker het infantiele eind. Terwijl je de obligate sirenes al van verre hoort, valt het sterrenduo in elkaars armen om een laatste poging van chemie te verbeelden. Voor de bioscoopzaal waar Trespass draait, zouden ze een bordje ‘Betreden op eigen risico!’ moeten zetten.

 

5 januari 2012

 
ALLE RECENSIES

Tropa de Elite 2

Posted on

****

recensie  Tropa de Elite 2

Corruptie houdt geweld favela’s in stand 

door Cor Oliemeulen

Tropa de Elite oogstte lof maar kreeg ook kritiek: verheerlijking van het politiegeweld in de favela’s. Tropa de Elite 2 zoomt in op corruptie. Het resultaat is minstens zo indrukwekkend.

Kolonel Nascimento is leider van een speciaal politiebataljon dat opereert onder de naam BOPE. Het embleem van deze beruchte eenheid is veelzeggend: een op een zwaard gespietste doodskop. Drugs- en wapenhandelaren in de krottenwijken van de Braziliaanse stad Rio de Janeiro zijn als de dood voor Nascimento en zijn mannen, die als het moet eerst schieten en dan pas ondervragen. De één vindt de methoden van BOPE fascistisch, de ander een noodzakelijk kwaad.

Tropa de Elite 2

Realistisch en verontrustend
Drie jaar na Tropa de Elite maakt regisseur José Padilha Tropa de Elite 2. Het vervolg op het wereldwijde succes (Gouden Beer in Berlijn) is even realistisch en mogelijk nog verontrustender. Destijds kon je uitgebreid kennismaken met kolonel Nascimento in zijn werk- en thuissituatie, ditmaal krijgt hij van doen met omvangrijke corruptie. Bovendien heeft zijn vrouw hem verlaten en hun zoon meegenomen. Ze blijkt getrouwd met Nascimento’s grootste criticaster, Diogo Fraga, mensenrechtenactivist.

Nascimento en Fraga staan opnieuw tegenover elkaar tijdens een gevangenisopstand die door BOPE-ingrijpen bloederig afloopt. De verantwoordelijk geachte Nascimento moet de militaire politie verlaten, maar onder druk van de publieke opinie wordt hij weggepromoveerd naar het ministerie van Veiligheid. Hier ontdekt hij nog meer corruptie dan hij bij de politie al gewend was. Ook politici, collega-ambtenaren, bestuurders en media hebben tentakels in de georganiseerde misdaad en houden bewust en onbewust het geweld en de armoede in de favela’s in stand.

Vechten tegen het systeem
Alle gebeurtenissen zien we door de ogen van Nascimento en horen we in zijn voice over. Met gevaar voor eigen leven gaat hij de strijd aan om de corruptie halt toe te roepen. Ondertussen probeert hij de band met zijn zoon te verbeteren. Al snel realiseert hij zich dat hij vecht tegen het systeem. Zijn frustratie wordt aan het eind van de film mooi verbeeld door een camera die uitstijgt boven Rio de Janeiro om te eindigen bij de overheidsgebouwen in de hoofdstad Brasilia.

Tropa de Elite 2

De rol van Nascimento wordt met veel charisma vertolkt door Wagner Moura. Voor de gewone Braziliaanse burger is hij een held in én buiten de film. Tropa de Elite 2 is net als zijn voorganger flitsend. Camerawerk, fotografie, montage en hiphopmuziek zijn vakkundig en houden je bij de les. Zulke originele, levensechte producties zie je niet vaak. Er gaan stemmen op om van Tropa de Elite een serie te maken. Overbodig, want in beide films is het belangrijkste al gezegd.

Het onovertroffen succes van Tropa de Elite in Brazilië komt door het realistische beeld van het gewelddadige en armoedige bestaan in de favela’s en het onvermogen van de corrupte overheid. Internationaal vaart het misschien nog mee op de succesgolven van het Braziliaanse meesterwerk Cidade de Deus (2002). Maar qua structuur, gelaagdheid en vernuft is het tweeluik nog altijd vele malen verheffender en subtieler dan de platgetreden paden van de doorsnee Amerikaanse actiefilm.

 

22 september 2011

 
ALLE RECENSIES