Two Faces of January, The

****

recensie  The Two Faces of January

Kat-en-muisspel in Griekenland

door Wouter Spillebeen

Als scenarist heeft Hossein Amini zijn strepen meer dan verdiend. Hij adapteerde boeken voor het uitstekende Drive en The Wings of the Dove, waarvoor hij een Oscarnominatie kreeg. Voor zijn regiedebuut herschrijft hij uitstekend een psychologische thriller van Patricia Highsmith.  

Oscar Isaac (hoofdrolspeler in de intieme Coenfilm Inside Llewyn Davis) is Rydal, een jonge Amerikaan die in Griekenland aan de bak komt met het rondleiden en oplichten van toeristen. Hij laat zijn oog vallen op Colette MacFarland (Kirsten Dunst), de veel jongere echtgenote van dandy Chester (Viggo Mortensen). Het rijke koppel heeft een gids nodig en laat zich meteen inpakken door de charmes van Rydal, die denkt een grote slag te kunnen slaan.

Recensie The Two Faces of January

Wanneer de jongeman echter ziet hoe Chester een lijk door de gang van zijn hotel sleept, slaat het drietal samen op de vlucht. Dankzij de belofte een grote beloning te krijgen, helpt Rydal de Amerikaanse toeristen aan het gerecht ontsnappen. Het vertrouwen is helemaal zoek: de jaloerse Chester werkt zichzelf steeds dieper in de problemen, hij doorziet Rydal voor de achterbakse oplichter die hij is.

Januskoppen
Net zoals Janus verschillende gezichten heeft, heeft iedereen in The Two Faces of January iets te verbergen. Er is geen vertrouwen, zelfs niet tussen de aandoenlijke MacFarlands. Rydal en Chester doorzien de komedie die de ander speelt, maar beiden hebben meer nut bij een samenwerking dan vijandschap. De intriges en het wantrouwen zorgen voor een constante gespannen en ongemakkelijke sfeer. De vijandelijkheid tussen de jonge en de oude kemphanen is zeer voelbaar. Terwijl Highsmiths The Talented Mr.Ripley (verdienstelijk verfilmd in 1999 door Anthony Minghella) subtiele ondertonen van latente homoseksualiteit bevat, stort The Two Faces zich soms zeer letterlijk op de oedipale relatie tussen Rydal, Colette en Chester (Chester doet Rydal aan zijn vader denken, Rydal valt voor Colette…).

Recensie The Two Faces of January

Wereldvreemd
Viggo Mortensen kennen we natuurlijk als Aragorn, de zwervende mensenleider uit The Lord of the Rings, maar in The Two Faces is daar niets van te merken. Chester, die probeert er sterk en machtig uit te zien, blijkt al gauw breekbaar, onstabiel en wereldvreemd. Zeker wanneer hij geconfronteerd wordt met Rydal, die door zijn buitengewone opvoeding overal ter wereld thuis is, zo blijkt tijdens hun lange vlucht door het Griekenland en Turkije van de jaren ’60. De verwoede pogingen van de twee mannen om die tegenstelling kleiner te doen lijken dan ze is, brengen beide acteurs meesterlijk aan het licht. Hun sterke acteerprestaties maken het hele gebeuren geloofwaardig en gemotiveerd: je ziet meteen aan hen dat ze meer bekokstoven dan ze kwijt willen.

Van het trage begin tussen de idyllische ruïnes van Athene, over de pittoreske half verlaten dorpjes op de Griekse eilanden, tot de spannende achtervolgingen in Turkije, weet The Two Faces of January zich te ontwikkelen tot een intrigerende en interessante psychologische thriller in een prachtige setting.

 

20 juli 2014

 
ALLE RECENSIES

Transcendence

*

recensie  Transcendence

Depp op dieptepunt

door Alfred Bos

Hoe een boeiend thema, een supersteracteur en een ervaren cinematograaf een festival van gemiste kansen opleveren. Johnny Depp acteert op het filmscherm via het beeldscherm. Dat is één scherm teveel.  

Het lijkt erop dat acteur Johnny Depp de favoriete schietschijf voor filmcritici met een slecht humeur is geworden, waarbij aangetekend moet worden dat gemeld humeur op storm is gaan staan na het zien van de laatste Depp-film. En eerlijk is eerlijk, die azijnschrijvers hebben niet helemaal ongelijk, want de man in kwestie lijkt met het klimmen der jaren steeds minder belangstelling voor zijn vak te kunnen opbrengen. Met de sciencefiction blockbuster Transendence is een nieuw dieptepunt bereikt: Depp introduceert het botox-acteren.

Recensie Transcendence

Botox-acteren staat voor gezicht op standje moeilijk en – klaar! Verder niets meer aan doen. Afblijven en voor de duur van de film als buikspreekpop de tekst blaten, met grimmige ondertoon uiteraard die past bij het standje moeilijk van de geactiveerde gezichtsspieren. En voor het geval dat te lastig wordt grijpe men naar de volgende oplossing: kop op beeldscherm! Als simulatie! Laat het masker het werk doen, zodat de acteur naar de sportschool kan.

Potsierlijke warboel
In Transcendence speelt Depp de wetenschapper Will Caster, de meest vooraanstaande onderzoeker in het veld van kunstmatige intelligentie (KI). Hij wordt het slachtoffer van een aanslag door een anti-KI-actiegroep en zijn vrouw (de Engelse actrice Rebecca Hall) en beste vriend (de Engelse acteur Paul Bettany), beiden collega KI-onderzoekers, besluiten Casters brein weg te schrijven naar een harde schijf. Maar is het nog wel dezelfde persoon, want de download ontwikkelt dictatoriale trekjes.

Transcendence is het regiedebuut van Wally Pfister, de vaste cinematograaf van Christopher Nolan en verantwoordelijk voor het uiterlijk van spectaculair ogende films als de recente Batman-trilogie, Inception en Memento. En beeld is het enige wat zijn film te bieden heeft, want het verhaal is een overjarige gatenkaas, waarin de ene na de andere pakkende verhaallijn zich aandient, om vervolgens te worden vergeten. Hoe spannend is het om minuten lang te kijken naar twee wetenschappers die zwijgend op knoppen staan te drukken en naar schermen staren? Wie denken ze te bedotten?

Onbedoelde camp
Niet de kijkers, want hoe spijtig ook voor de regisseur die voor zijn debuut mocht spelen met een budget van naar verluidt honderd miljoen dollar, in de Verenigde Staten is de film al geflopt. Het vermogen van het publiek om zijn ongeloof voor de duur van de film uit te stellen wordt te zwaar op de proef gesteld, er zitten teveel clichés en voorspelbare scènes in het scenario, de premisse ‘Kunnen computers emoties hebben (of simuleren)?’ wordt zo kneuterig uitgewerkt en de personages zijn zo volstrekt zielloos dat het uitzitten van de twee uur die Transcendence duurt trekken van een lijfstraf krijgt. En als drol op de modder is daar Johnny ‘Botox’ Depp.

Recensie Transcendence

Kunstmatige intelligentie is in filosofisch en wetenschappelijk opzicht een boeiende thema, maar deze film slaagt er niet in om de kijker ook maar een seconde emotioneel te engageren.

Transcendence oogt als een barok plaatjesboek waarin iedereen – makers, acteurs en toeschouwers – hopeloos verdwaald is geraakt. Sommige mislukkingen zijn interessant; deze niet, zelfs niet als onbedoelde camp. Misschien had een kunstmatige intelligentie nog iets van deze dramaloze draak kunnen maken.

 

16 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Touch of the Light

***

recensie  Touch of the Light

Kleuren voelen

door Cor Oliemeulen

Hij leeft voor de muziek, zij voor de dans. Touch of the Light is een romantische inspiratiefilm uit Taiwan. Braaf, honingzoet, maar oprecht.  

In zijn eerste lange film portretteert regisseur Rong-ji Chang het leven en de herinneringen van de blinde pianist Yu-Siang Huang. Geboren op het Taiwanese platteland speelde hij al heel vroeg piano. Elke noot die Yu-Siang hoorde, onthield hij en speelde hij moeiteloos na. Zijn moeder maakte vanaf het begin talloze opnames van zijn spel. Nu is de tijd aangebroken om muziek te gaan studeren aan de universiteit. Vader en kleine zusje blijven thuis, moeder brengt hem met de auto naar de grote stad en maakt hem wegwijs op de campus.

Recensie Touch of the Light

Groot hart
Het leven als blinde is niet gemakkelijk. Zeker niet in een nieuwe omgeving waar sommigen je eerder zien als last dan een verrijking. Echter na een stroef begin en de kennismaking met zijn vrolijke kamergenoot, wordt Yu-Siangs muzikale talent snel opgemerkt. ‘Door muziek kan ik de kleuren in de wereld voelen’, zegt hij. Bovendien blijkt Yu-Siang te beschikken over een groot hart, innerlijke rust en een sensitiviteit waarmee hij stemmingen en gevoelens van anderen kan waarnemen. De jongeman lijkt de goedheid zelve.

De regisseur zal dit graag bevestigen. Hij werd in 2005 getroffen door de grote lach op het gezicht van Yu-Siang toen deze piano speelde. Ze werden bevriend en Chang werd nieuwsgierig naar de onbekende wereld waarin blinden leven. Een jaar lang deden ze audities, maar lukte het niet een geschikte acteur voor de rol te vinden. Dus ging Yu-Siang maar zichzelf spelen. Een goede keus, want het verschaft de film de vereiste authenticiteit. Nu nog een verhaal verzinnen en de camera’s konden draaien.

Niet dansen is niet leven
De mooie frisdrankverkoopster Xiao Jie komt als geroepen. Ze staat een tikkeltje sikkeneurig in het leven omdat ze vindt dat ze niet leeft als ze niet kan dansen. Actrice Sandrine Pinna, voor haar rol bekroond als beste actrice tijdens het Tapei Film Festival, moest letterlijk leren dansen en dat zie je mooi terug in Touch of the Light. Het is even wachten voordat de wegen van Yu-Siang en Xiao Jie elkaar kruisen. Hij vraagt haar wat dansen is. Zij leert hem enkele dansbewegingen. Hij leert haar hoe het is om niets te zien.

Recensie Touch of the Light

Twee zielen die elkaar ontmoeten. Een vriendschap die gelukkig niet uitmondt in een romance. Er is muziek om Yu-Siangs wereld te construeren en de dans van Xiao Jie om zijn wereld te visualiseren. De cinematograaf zorgt voor extra sfeer: door het spelen met licht en schaduw vervaagt hij de contouren van de pianist. De editor slaagt erin de innerlijke intensiteit van de danseres belangrijker te maken dan haar sierlijke bewegingen. In Amerikaanse handen was het inspirerende verhaal vast verschrikkelijk uit de bocht gevlogen, de Taiwanezen houden hun melodramatische neigingen gepast onderdrukt.

 

4 februari 2014

 
ALLE RECENSIES

Touch of Sin, A

***

recensie  A Touch of Sin

Getergde tijgers en vreemde eenden

door Alfred Bos

Vierluik uit China over gewone mensen die moeten overleven in een web van corruptie; als antwoord op vernedering grijpen ze naar geweld. Gebaseerd op waar gebeurde incidenten. 

In A Touch of Sin verknoopt de Chinese regisseur Jia Zhang-Ke een viertal verhalen over de dagelijkse beslommeringen van ‘kleine luyden’ in een wereld die geen boodschap aan hen heeft. Het decor is de bijkans van economische dynamiek exploderende Chinese samenleving, die in twintig jaar tijd een sprong van twee eeuwen heeft gemaakt en bijgevolg volstrekt uit zijn voegen is gegroeid. Daarin geldt de moraal van de jungle. Zoals een van de personages het verwoordt: ‘Je leeft maar één keer, zorg niet voor de anderen’.

Recensie A Touch of Sin

A Touch of Sin (Tian zhu ding) is de vijfde speelfilm van Jia Zhang-Ke die sinds zijn internationale debuut, Zhantai (Platform, 2000), in de Nederlandse bioscopen draait; net als zijn voorlaatste, 24 City (2008), is hij eerst te zien geweest op het International Film Festival Rotterdam. Wie beelden wil zien bij de krantenartikelen over de economische reus met groeiproblemen zal niet worden teleurgesteld. Zowel de moderne metropool als de verre provincie komen langs.

Estafettefilm
Zhang-Ke maakt naast speelfilms documentaires en kortfilms en dat zie je aan A Touch of Sin af. Het is een estafettefilm, waarin op zichzelf staande verhalen rond een centraal thema – geweld als het middel van machtelozen – op losse wijze aan elkaar worden geknoopt. Al zijn films handelen over de transformatie van de Chinese samenleving en de gevolgen voor het individu, gedraaid in een rauw-realistische stijl die verwant is aan het Italiaanse neorealisme van na de Tweede Wereldoorlog.

Ook A Touch of Sin (de titel verwijst bewust naar A Touch of Zen, de martial arts klassieker van King Hu) is sociaal bewogen, maar ditmaal schroomt de regisseur niet om de uitwassen van het staatskapitalisme schrijnend – en soms onbedoeld zwart-komisch – te tonen. De vier segmenten, gebaseerd op waar gebeurde incidenten, verhalen over een eenzame wreker, een migrantenarbeider die kiest voor criminaliteit, een verstoten maîtresse en een jongen die een sweatshop ontvlucht. Elk van hen grijpt, in uiteenlopende omstandigheden en elk om eigen redenen, naar grof geweld als oplossing voor hun machteloosheid. Als het systeem hen niet vernietigt, dan doen ze het zelf wel.

Klappen met flappen
Naast geweld vormt schaamteloze corruptie de rode draad door A Touch of Sin, of het nu op het platteland is, waar het dorpshoofd de mijn verkwanselt, of de grote stad, waar een ambtenaar illegaal tolgelden int. Ronduit grotesk maar wel zo treffend is de scène waarin een saunamedewerkster weigert seks te hebben met een klant, die haar vervolgens afranselt met een bundel bankbiljetten. Alles is te koop, toch? Mensen behandelen elkaar als dieren of, nog erger, als wegwerpproducten. Op de titelrol is het vergeefs zoeken naar de disclaimer ‘voor deze film zijn geen dieren beschadigd’, want er zijn staaltjes van stuitende dierenmishandeling.

Recensie A Touch of Sin

De vier verhalen bestrijken heel China, van het kille noorden tot het subtropische zuiden. Naast troosteloze betonsteden op kaalgeslagen vlaktes en krotten van golfplaat met uitzicht op een woud van wolkenkrabbers zijn er drukbevolkte winkelstraten. Terloops tipt de film problemen aan als milieu (zandstormen) en incompetentie (treinongelukken), terwijl er even terloops straattoneel opduikt; het staat voor traditie.

Aan het slot van deze merkwaardig rijke film over getergde tijgers en vreemde eenden lijkt de regisseur zich direct tot de verantwoordelijken te richten: ‘Erken je schuld’. Welke partijfunctionaris zou deze schoen willen passen?

 

9 februari 2014

 
ALLE RECENSIES

Toscaanse Bruiloft

**

recensie  Toscaanse Bruiloft

Mierzoete ode aan het huwelijk

door Simone Vogel

Sommige zaken veranderen nooit. Vrouwen kijken verlekkerd naar het lijf van Jan Kooijman, Nederlanders zien in de winter graag films uit warmere oorden en Johan Nijenhuis maakt enkel nog romantische komedies volgens hetzelfde concept. Toscaanse Bruiloft, het jongste werk van de regisseur, is in dat opzicht dan ook weinig verrassend.  

Nijenhuis neemt de kijker mee naar het prachtige Toscane. Net als bij kaskraker Verliefd op Ibiza is er de juiste sfeer met shots van het landschap, ditmaal begeleid door muziek van André Rieu. In een klassieke villa runnen Sanne (Sophie van Oers), haar vader Tom (Ernst Daniël Smid) en stiefmoeder Marla (Simone Kleinsma) trouwlocatie Casa Matrimonio. Als wedding planner verzorgt Sanne voor verliefde stellen de mooiste dag van hun leven. Zelf heeft ze de ware nog niet kunnen vinden, maar daar komt verandering in als Lisa (Lieke van Lexmond) en Bob (Diederik Ebbinge) hun familie meenemen om de liefde en het leven te vieren.

Recensie Toscaanse Bruiloft

Modderschuit
De basisformule van zon, liefde en vakantie, eerder toegepast in Costa!, Volle maan en Verliefd op Ibiza, komt terug in Toscaanse Bruiloft. Waar in zijn laatste filmhit meerdere verhaallijnen door elkaar lopen om uiteindelijk te vervlechten, kent dit ‘Italiaanse drama’ een meer eenduidige vertelling. De ontwikkelingen van de hoofdpersonen lopen min of meer gelijk aan elkaar en spelen zich praktisch de gehele film af in het kleine Italiaanse dorp. Levens raken al snel met elkaar verstrikt tot op een haast incestueus niveau. Intiem, maar een tikje oubollig.

Nijenhuis put voor zijn films grotendeels uit de kweekvijver van televisieserie Goede Tijden, Slechte Tijden. Het komt misschien daardoor dat het gros van de personages niet echt weet te prikkelen. Het niveau van de film overstijgt nauwelijks het niveau van de soap. Het verhaal kabbelt voort, zonder echt te verrassen. Martine Sandifort, die met verve de rol van doorgedraaide (schoon)moeder Bella weet neer te zetten, is een aangename verrassing. Haar acteerwerk en humor staan als een vlag op een modderschuit, doordat de rest van de karakters verschrikkelijk voorspelbaar zijn.

Recensie Toscaanse Bruiloft

Hoeren en snoeren
Toscaanse Bruiloft is een luchtige feelgoodfilm met simpele, herkenbare personages. Jan Kooijman speelt de rol van bad boy  Jeroen met bezieling. Zijn karakter van echtscheidingsadvocaat is erg verfrissend, want Jeroen is de enige in het verhaal die met een nuchtere blik naar het huwelijk kijkt. Dit zorgt voor bijna de enige nuance in een mierzoete film.

De film is bedoeld als een ode aan het huwelijk in alle soorten en maten. Best ironisch, gezien het feit dat het gezelschap in de film niet vies is van een beetje hoeren en snoeren. Het glooiende Italiaanse landschap, de overdaad aan bruiloften en het onvermijdelijke happy end  zullen weer veel bioscoopbezoekers een warm gevoel geven. Een nieuw succes uit de Nijenhuis-fabriek is geboren.

 

27 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Tarzan

**

recensie  Tarzan

Aapmens in lendendoek 3.0

door Simone Vogel

De mogelijkheden en ontwikkelingen op het gebied van animatiefilms groeien rap. Veel films worden in een modern jasje gestoken. Zo ook Tarzan. De aapmens die al jaren tot de verbeelding spreekt, is in 3D haast onherkenbaar. 

Dankzij Motion Capture Technologie zijn menselijke en dierlijke bewegingen steeds beter en natuurlijker over te brengen op het witte doek. Deze techniek zorgt dat Tarzan zich aapachtiger beweegt dan voorheen. De kijker kan zich nu, in tegenstelling tot de eerdere films, herkennen in de mens die zich gedraagt als aap.

Recensie Tarzan

Moderne twist
De laatste honderd jaar zijn tientallen verhalen en films gebaseerd op het werk van Edgar Rice Burroughs’ boek ‘Tarzan’. Sinds de eerste vertoning op het witte doek in 1918 zijn er zo’n negentig aanpassingen geweest op het bekende karakter in zijn lendendoek. In Tarzan 3D heeft het verhaal van de aapmens een moderne twist. De basis van het verhaal speelt zich nog steeds af in de jungle, maar in dit avontuur moet Tarzan meer beschermen dan zijn familie. Het voortbestaan van de wereld is van hem afhankelijk.

Een meteoor, die controle heeft over de natuurelementen, stort neer op Aarde en verwoest alles om zich heen. Miljarden jaren later doet de vader van de kleine JJ onderzoek naar deze meteoor. Ondertussen slingert JJ slingert in lianen. Hij noemt zich ‘Tarzan, koning van de jungle’. Door een tragisch ongeluk komen zijn ouders om het leven. Gorilla-vrouwtje Kala adopteert het hummeltje en voedt hem op als haar zoon. Al snel leert de jonge Tarzan te leven als een aap en tegen de tijd dat hij een tiener is, is hij het grootste deel van zijn menselijke verleden al vergeten.

Stoere chick
Disney bracht in 1999 een animatiefilm van Tarzan uit. De rolverdeling in deze film is traditioneel: Tarzan is een wilde die nooit contact heeft gehad met mensen, Clayton is een kwaadaardige jager en Jane een hulpeloze rijkeluisdochter. Tarzan 3D breekt met deze stereotypes. De kijker krijgt een opgroeiende Tarzan (Jan Kooijman) te zien die last heeft van zijn hormonen wanneer de stoere chick Jane (Yolanthe Sneijder-Cabau) met kortgeknipt haar en wandelschoenen door de jungle stuitert. Slechterik Clayton is uitgegroeid tot een magnaat die geen enkel middel uit de weg gaat om zijn doel te bereiken.

Recensie Tarzan

Avatar
In 1999 werd vol lof gesproken over de mogelijkheden die waren benut om de animatie tot leven te laten komen. Tarzan 3D doet daar een schepje bovenop. Waar eerder animatiefilms (zeker in het Disney-genre) werden ingekleed als musical, is hier een verhaal met geschiedenis, plotwendingen en echte emoties neergezet. Misschien minder geschikt voor de jongere kijker, maar een grote verbetering voor de doorgewinterde filmliefhebber. Het voornaamste verbeterpunt met betrekking tot de techniek zit hem in de echtheid van de 3D-animatie. De makers zijn er niet in geslaagd de personen echt genoeg te laten lijken. De grens tussen animatie en echtheid is dun, maar toch pijnlijk duidelijk. Er had beter gekozen kunnen worden voor 3D in combinatie met echte acteurs zoals in Avatar. Dat is prettiger om naar te kijken.

 

17 december 2017

 
ALLE RECENSIES

Tanta agua

***

recensie Tanta agua

Slecht weer op komst

door Annika Wubbolt

Subtiel geacteerd komisch coming-of-agedrama. Gescheiden vader Alberto brengt met zijn tienerdochter en zoontje een vakantie door in een regenachtig vakantiepark. Door het slechte weer zijn ze op elkaar aangewezen.  

Het is nog donker en het regent pijpenstelen wanneer Alberto (Néstor Guzzini) zijn kinderen vroeg in de ochtend oppikt voor een weekje vakantie in een huisjespark. Zijn pruilende puberdochter heeft overduidelijk geen zin en haar duffe jongere broertje stapt gelaten in de auto. Onderweg biedt Alberto zijn kinderen bij wijze van ontbijt een chocoladereep aan. Lucia geeft echter de voorkeur aan de gezondere broodjes die ze van haar moeder heeft meegekregen, daarmee haar vaders goedbedoelde gebaar afwijzend. De toon is gezet. De bedompte setting wordt bevestigd door de letters SAD, die op het nummerbord van Alberto’s smoezelige voertuig prijken.

Recensie Tanta Agua

Zwemmen in de regen
Somber stemmend is ook het piepkleine huisje waar het drietal de week zal moeten doorbrengen. Met een lichte paniek stellen de kinderen vast dat er geen tv in het huisje is en ook geen extra slaapkamer, waardoor tiener Lucia een stapelbed moet delen met haar broertje. In een ontroerende poging de dag te redden stelt vader stoer voor om dan maar in de regen te gaan zwemmen. Maar ook dat is ze niet gegund: de badmeester verbiedt hen gebruik te maken van het zwembad in verband met een op handen zijnde onweersbui.

Wat moet je doen als zoveel water je verplicht binnen te gaan zitten, in een huisje zonder tv? Dan ben je op elkaar aangewezen. Dat is precies wat de debuterende Uruguayaanse regisseurs Ana Guevara en Leticia Jorge van Tanta agua (zoveel water) beogen met dit kleine, charmante verhaal over de relatie tussen ouder en opgroeiend kind. Ze leggen de focus op de verhouding tussen vader en dochter. Naarmate het verhaal vordert, verschuift het perspectief van Alberto naar Lucia; we zien hoe beide personages worstelen met onbegrip over de ander en het onvermogen met elkaar te communiceren.

Vakantieliefde en muggencrème
Als tiener lijk je soms mijlenver van je ouders af te staan, hoe dicht je ook op elkaars lip zit. Lucia’s onvrede over de situatie – de verplichting om in een verregend huisjespark te moeten zitten met haar vervreemde vader en jongere broer, terwijl ze liever lol zou maken met haar leeftijdsgenootjes – wordt treffend in beeld gebracht. Zo hangt ze verveeld rond bij een fruitautomaat, rookt stiekem sigaretten en vat na één schalkse blik meteen een verliefdheid op voor een jongen die toch meer ziet haar blonde vakantievriendin Madelin. Hoezeer Lucia nog op het randje tussen kind zijn en puberdom balanceert blijkt als ze na een clandestien avondje bij de lokale disco nog niet één drankje kan binnenhouden en teleurgesteld haar vader opbelt om haar weer te komen ophalen.

Recensie Tanta Agua

Subtiel toont de film dat vader en dochter, ondanks hun verschillen, ook erg veel op elkaar lijken. Ze bekijken zichzelf met eenzelfde twijfelachtige blik in spiegels; delen een zekere onbeholpenheid, zijn eenzaam en verlangen naar gezelschap (ook Alberto heeft een vakantieliefde). Ontroerend zijn de momenten waarop de kloof wordt overbrugd en de twee genegenheid voor elkaar delen, zoals de scène waarin Lucia grappend maar liefdevol haar vaders hoofd insmeert met muggencrème.

Tussen twee werelden
Hoewel het de film hier en daar aan vaart ontbreekt, is het misschien juist die traagheid die de recensent terugbrengt naar het verveelde en onzekere van het puberbestaan. Even voel je weer hoe het is om tussen twee werelden te zweven; enerzijds de overweldigende nieuwsgierigheid naar het volwassen leven en anderzijds de veilige, onbezonnen vrolijkheid van het kind zijn. Lucia en haar vader staan nog maar aan het begin van deze lastige, opgroeiende fase. Er is meer slecht weer op komst…

 

3 december 2013

 
ALLE RECENSIES

Tendresse, La

***

recensie  La Tendresse

Genegenheid in de Franse Alpen

door Daniel Singelenberg

La Tendresse is een sympathieke, niet-pretentieuze film over een vijftien jaar geleden gescheiden Brussels paar, dat opnieuw genegenheid voor elkaar vindt door het skiongeluk van hun zoon, die ze in het ziekenhuis in de Haute Savoie gaan bezoeken. De toon is steeds lichtvoetig, met het accent op de alom aanwezige tederheid. Geen zware kost, dus. 

De regisseuse, Marion Hänsel, (The Quarry, Il Maestro) verklaarde in de pers met de film iets ‘heel simpels’ voor ogen te hebben gehad, dat dicht bij zichzelf staat, gebaseerd op eigen ervaringen, lineair verteld. Een roadmovie  die zich uitstrekt over twee dagen. Dat is ook precies wat de kijker krijgt voorgezet.

Recensie La Tendresse

Weer samen
Frans (Olivier Gourmet) en Lisa (Maryline Canto) zijn indertijd zonder veel strijd uit elkaar gegaan, en koesteren geen enkele wrok. Hij heeft op een dag het huis verlaten, en zij verwijt hem dat kennelijk niet. De relatie was gewoon voorbij. Lisa wordt geschetst als een nerveuze, gevoelige vrouw, onhandig met de dingen om haar heen, en voortdurend rokend.

Frans lijkt de rust zelve, een goedzak, die de dingen neemt zoals ze zijn en op een positieve, warme manier in het leven staat.

De film opent met een prachtig long shot van een besneeuwde Alpenhelling, waar we in de verte twee skiënde figuurtjes ontwaren, in een ongerepte idylle. Tot we op de soundtrack horen dat er een ongeluk plaatsvindt, en in een close-up zien dat Jack (Adrien Jolivet), de zoon van het gescheiden paar, iets gebroken heeft. Zijn vriendin Alison (Margaux Chatelier) buigt zich bezorgd over hem heen.

Vervolgens belt ze de moeder van haar vriend, die we thuis in haar appartement in Brussel bezorgd in bed de telefoon zien beantwoorden. En belt de moeder met haar gewezen echtgenoot, die zeer meelevend is en kordaat besluit hun zoon in het ziekenhuis in de Franse Alpen te gaan ophalen, een autorit van zo’n negen uur. Dan zijn ze ineens, na al die jaren, weer langdurig samen en groeien naarmate de reis langer duurt steeds meer naar elkaar toe.

Geen dramatische ontwikkeling
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis blijkt zoonlief een paar dagen na de operatie het bed al te hebben verlaten en wordt er afgereisd naar het geheel in beton uitgevoerde wintersportoord Flaine. De nacht wordt doorgebracht in de jeugdherberg waar ook hun zoon en diens vriendin domicilie hebben gekozen. Er blijkt een kamer voor ze te zijn gereserveerd met een tweepersoons bed. Na vijftien jaar is dat ineens te veel intimiteit, afgezien van het feit dat ze allebei blijken te snurken. Lisa prefereert de enige lege kamer, zelfs zonder matras. Na een ferme slok whisky zien we haar ’s nachts op de besneeuwde hellingen een uitgelaten ritje maken achterop het sneeuwmobiel van een man die de piste onderhoudt. De volgende dag zit ze moe achter het stuur en is blij is wanneer een liftende visser het autorijden een poosje van haar overneemt en ze een dutje kan doen.

Ook deze gebeurtenis leidt niet tot enige dramatische ontwikkeling. En tussen vader en zoon speelt zich evenmin iets af dat enige ophef kan wekken.

Recensie La Tendresse

Bij de aankomst ’s avonds in Brussel tenslotte worden er voorbereidingen voor de nacht getroffen en blikken vol genegenheid gewisseld. En dat was het dan. Een film licht als schuimgebak, zonder veel beet, plezierig om naar te kijken, maar na afloop vraag je je af wat je nou feitelijk hebt gezien.

Ontknoping
Lang geleden, in 1965, maakte de grote wegbereider van de Franse Nouvelle Vague Agnès Varda een film die Le Bonheur heet. Ook daarin niets dan geluk, met volop Mozart op de soundtrack. Een driehoeksverhouding, waarin iedereen zeer liefdevol met elkaar omgaat. Helemaal de jaren zestig. Alleen, en dat is het enorme verschil met La Tendresse, in Le Bonheur ligt een adder onder het gras die aanleiding is voor een zeer heftige ontknoping. Waardoor het ook een beroemde en onvergetelijke film is geworden. Dat is van La Tendresse met de beste wil van de wereld niet te zeggen.

 

2 december 2013

 
ALLE RECENSIES

Twenty Feet from Stardom

****

recensie  Twenty Feet from Stardom

Zingen voor je leven

door Tom Bakker

Twenty Feet from Stardom richt de spotlight op de achtergrondzangeressen die verantwoordelijk zijn voor een aantal van de meest herkenbare hits uit de popmuziek. Een wervelwind door de geschiedenis van pop, soul, r&b en rock maakt deze muziekdocumentaire een genot om naar te kijken.  

Regisseur Morgan Neville laat met Twenty Feet from Stardom een kant van de muziekgeschiedenis zien die het verdient om eindelijk in het zonnetje te worden gezet: het leven van de achtergrondzangeressen. Vanaf de jaren ’60 kreeg de popmuziek een enorme impuls door de komst van de veelal zwarte achtergrondzangeressen, die de nummers een welverdiende dosis soul gaven. Gedurende de eerste helft van de film volgen we deze geschiedenis aan de hand van de verhalen van deze opmerkelijke dames (en een tweetal heren).

Recensie Twenty Feet From Stardom

Ze hebben gezongen met de groten der aarde, van Ray Charles tot Tina Turner en van The Rolling Stones tot Stevie Wonder. Door de persoonlijke herinneringen van deze vrouwen en geholpen door archiefbeelden van legendarische optredens komt deze geschiedenis op een prachtige manier tot leven. Het is bijna onmogelijk om niet mee te bewegen met de muziek en de soul spat van het scherm. Het lijkt een wereld vol glitz & glamour. Niets is echter minder waar.

Harde realiteit
Achter deze fantastische optredens schuilt namelijk een harde realiteit. De vrouwen vertellen hoe is het om te leven buiten het spotlicht en alle lof naar de ster te zien gaan. Solocarrières die moeilijk van de grond komen, slechte contracten en een hoge werkdruk, het leven van een achtergrondzangeres is niet makkelijk.

De levendigheid van de eerste helft maakt plaats voor een rustiger tweede deel, waarin de zangeressen vertellen hoe het nu met ze gaat en hoe ze terugkijken op hun hoogtijdagen. De film verliest hier iets van haar energie en kracht, vooral omdat veel van de vrouwen (zoals Darlene Love, Merry Clayton, Lisa Fischer en Táta Vega) zulke persoonlijkheden zijn dat je meer van ze wilt weten. Nu worden hun verhalen vrij kort behandeld, waardoor ze enigszins aan de oppervlakte blijven. Eigenlijk zou over elk van hen een aparte film gemaakt kunnen worden.

Niet alleen de achtergrondzangeressen zelf zijn aan het woord. Ook de sterren zelf (Stevie Wonder, Bruce Springsteen, Sting, Mick Jagger, Bette Midler) vertellen anekdotes en hebben het over de uitzonderlijke kwaliteiten van deze vrouwen. En in Twenty Feet from Stardom komen die kwaliteiten volledig tot hun recht. Door middel van prachtige beelden uit verschillende opnamestudio’s laten ze zien wat ze kunnen en dat ze absoluut niet onderdoen voor de sterren met wie ze zo lang mee hebben gezongen. Hun muzikaliteit is ongelooflijk en verdient het om gezien en gehoord te worden.

Recensie Twenty Feet From Stardom

Wat maakt een ster?
Daarmee gaat de documentaire in op wat nou eigenlijk een ster maakt. Zoals gezegd kunnen deze vrouwen zingen als geen ander, hebben ze contacten binnen de muziekwereld en enorme persoonlijkheden. Ze lijken gemaakt voor het succes. Velen hebben het geprobeerd, maar toch lukt het maar weinig achtergrondzangeressen om echt op de voorgrond te treden. De film zoekt naar een antwoord en lijkt te zeggen dat het gaat om een combinatie van geluk, doorzettingsvermogen en narcisme.

De achtergrondzangeressen worden veelal getypeerd als vrouwen die zelfvergoding missen, maar leven voor de muziek en daar uiteindelijk genoeg aan hebben. Fame and fortune is bij de meesten niet gelukt. Twenty Feet from Stardom is een goede stap in de richting om dit recht te zetten en ze aandacht te geven die ze zeker verdienen. Een absolute aanrader voor elke muziekliefhebber.

 

24 november 2013

 
ALLE RECENSIES

Thor: The Dark World

****

recensie  Thor: The Dark World

Thor op zijn best

door Karina Meerman

Stel dat Thor, Iron Man en Superman alle drie om je vechten om jouw nieuwe verkering te worden. Wie van de drie kies je dan? Eén voorwaarde: ‘allemaal’ is geen optie.  

Op het eerste gezicht lijkt Tony Stark een aantrekkelijke keuze. Wanneer hij geen superheldenwerk doet, kleedt hij zich uitstekend. Hij is een goed geconserveerde 45-plusser met een Mensawaardig IQ, rijdt coole auto’s, woont in een gigantisch huis aan zee en heeft miljoenen te spenderen. Ook aan jou. Hij houdt van sterke vrouwen en is hartstikke handig in huis: als er iets kapot gaat, kan hij het zelf repareren.

Mode
De man van staal is, alhoewel veel jonger, modetechnisch ontzettend saai. Het is óf een blauw pak met een rode cape óf een spijkerbroek met overhemd. Met zo’n ferme kaaklijn en grote blauwe kijkers heeft hij ook niet veel nodig. Sterker nog, dat supermanlijf doet het eigenlijk veel beter zonder geruit overhemd. Kal-El heeft niets van het flamboyante van Tony, maar zijn haarstijl is veel beter. Als hij tenminste niet ongekamd langs Amerika’s wegen sluipt op zoek naar zijn identiteit. Thor oogt spectaculairder als geheel, maar zijn eeuwige outfit van vikinghaar, cape, harnas en onafscheidelijke hamer doen je vriendinnen in hun broek piesen van het lachen. Voor een man die duizenden jaren oud is zou je denken dat hij wat vaker van kapper en/of modehuis wisselt.

recensie Thor: The Dark World 3D

Maar zoals iedereen weet zit echte schoonheid van binnen. Superman is heel lief voor zijn adoptie-ouders en hij zal het prima begrijpen wanneer jij afzegt omdat je met je moeder moet winkelen. Ook Thor is een respectvolle zoon, die veel van zijn moeder houdt en eerbied heeft voor zijn vader. Het is jammer dat ze niet wat gezelliger zijn, want al dat formele gedoe maakt van de feestdagen een gespannen tijd. Zeker wanneer broer Loki besluit de boel weer eens te verstieren. Het is misschien niet jolig met de familie uit Asgard, maar saai is het zelden.

Angstaanvallen
Het makkelijke aan Tony is dat hij geen familie heeft. Die heeft hij ook niet nodig, want dan houdt hij meer aandacht over voor zichzelf. Een knappe miljonair als vriendje lijkt misschien leuk, maar als hij niet in de spotlights staat, sluit hij zich dagenlang op in de kelder om met zichzelf te spelen. En dan is er nog het vrouwelijk schoon dat zich op hem stort. Je moet sterk in je schoenen staan wil je met Tony om kunnen gaan. Zeker in periodes waarin hij aan zichzelf twijfelt waardoor hij angstaanvallen krijgt. Voor hetzelfde geld zoekt hij bevestiging buiten de deur, alhoewel de kans groter is dat hij zich in zijn werk verstopt.

Vrouwen
Superman heeft geen aandacht voor andere vrouwen en Thor evenmin. Dat ze nog nooit hebben gedate maakt jou heel bijzonder, maar doet ook twijfels rijzen over de geestelijke gesteldheid van beide mannen. Thor heeft tenminste nog een goede vriendin. Superman heeft alleen jou, maar toch kom jij altijd op de tweede plaats. Eerst moet de wereld worden gered. Je weet nooit of Kal-El op tijd zal zijn voor een afspraakje, want als een bus schoolkinderen in een Chinese afgrond dreigt te storten, zal jij toch echt moeten wachten. Daarbij toont hij de laatste tijd wat nare trekjes. Man of Steel voelt zich wel erg comfortabel als de grote redder en hij draait zijn hand niet meer om voor moord. Dat zijn toch signalen waar een meisje rekening mee moet houden, zeker als hij moeilijk over zijn emoties praat.

De wereld redden
Bij Thor is dat hoopvoller. Was hij vroeger nog een arrogant leeghoofd die vond dat hij recht had op de troon, na zijn val naar aarde is hij een stuk sympathieker geworden en geestiger dan ooit tevoren. Oké, zonder zijn hamer voelt hij zich wat onzeker dus dat ding moet altijd mee, maar het is geven en nemen in een relatie. Hij houdt je – via zijn wachter Heimdall – goed in de gaten, zonder dat het stalken wordt. En hij houdt zich aan zijn woord. Als hij zegt dat hij terugkomt, doet hij dat ook. Je moet alleen – ook bij hem – even wachten tot een wereld is gered (en zijn werkgebied is aanzienlijk groter dan dat van Superman). Als jij je echter in een van die negen werelden bevindt, doet hij er werkelijk alles aan om te zorgen dat je veilig bent. Hij vindt je geweldig om wie je bent, heeft thuis een kast vol kleren die je perfect passen en hij kan uitstekend omgaan met je vrienden. Zelfs met je vervelende jongere zusje.

 

30 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES