Festivalverslag IFFR 2014: Deel 8 

door George Vermij

De beslommeringen van artistieke types in NYC, de gedreven makers van een Japans woordenboek, een portret van cinefiel festivalpubliek in Argentinië en een voorspelbare Duitse thriller over een femme fatale. 

Swim Little Fish Swim is zo’n film over wankele artistieke types in New York die je al vaker hebt gezien. De knappe Française Lilas slentert van atelier naar galerie om haar kunst onder de aandacht te brengen. Zij valt echter in de schaduw van haar moeder die als succesvolle kunstenares een overzichtstentoonstelling heeft in het MoMA. Deze moeilijke relatie doet denken aan het betere Tiny Furnitures van Lena Dunham die daarna bekend zou worden met de serie Girls.

Lilas’ pogingen worden gecontrasteerd met de dromerige en onverantwoordelijke Leeward die muziek maakt en puur wil blijven. Dat houdt ook in dat zijn vrouw het geld verdient, terwijl zij droomt van comfortabele huiselijkheid en een huis wil kopen in een buitenwijk.

Creatieve losers
Swim Little Fish Swim is leuk en fris gefilmd, maar is qua verhaal voorspelbaar. De moraal is uiteindelijk dat je je dromen niet moet verloochenen, maar Lilas en Leeward zijn iets te naïef en wereldvreemd om echt te overtuigen. Afgezien van een mooie scène waarin Leewards vrouw twijfelt over het kopen van een huis terwijl haar man bezig is met zijn eigen projecten, is de film iets te licht van toon. Kiezen voor creativiteit lijkt daarmee een makkelijke keuze terwijl de in werkelijkheid de prijs die je daarvoor betaalt groter is.

Een levende taal
Het Japanse The Great Passage heeft een uniek uitgangspunt. De film volgt de samenstelling van een nieuw en definitief woordenboek en hoe verschillende redacteuren zich wagen aan een eindeloze klus die jaren duurt. Dit lijkt een bijna zinloze kafkaëske taak, maar de film is niet duister of deprimerend en heeft een bescheiden humanisme die het verhaal draagt. De hoofdpersoon is een timide jongeman die gaandeweg het belang ziet van zijn werk en hoe taal essentieel is voor de communicatie tussen mensen.

In een mooie droomsequentie zien we hem in een zee lopen waar oneindig veel papieren met woorddefinities drijven. Het staat symbool voor de immense taak die hij heeft, maar tegelijk toont het de rijkdom en het ontzagwekkende van de taal. Hij wordt bijgestaan door een oude hoofdredacteur die al jaren bezig is, maar nog steeds enthousiast blijft en zoekt naar nieuwe woorden.

De stoffige setting in een klein en vol kantoor waar de redacteuren zwoegen met definities heeft uiteindelijk een nobel doel. Dat maakt van The Great Passage een mooie en toegankelijke publieksfilm die je respect geeft voor die mensen wiens eindeloze taak het is om een taal levend te houden door die te definiëren.

Ons soort mensen
Op een filmfestival kijken naar een film over een filmfestival is een erg grappige ervaring, vooral als de film zo vermakelijk is als het relaxte Tres D. De film volgt een filmmaker die op het Argentijnse Festival Internacional de Cine Independiente de Cosquín regisseurs en producenten interviewt terwijl hij ook contact heeft met verschillende andere mensen.

Tres D is vooral charmant als een portret van de onafhankelijke filmwereld en heeft gastrollen van Argentijnse regisseurs. Uit interviews blijkt soms hun visie op cinema. Je ziet het belang van festivals als een plek waar gelijkgestemden en liefhebbers komen om hun passie met elkaar te delen.

Obsessieve ruimtes
Die Frau hinter der Wand is een onopmerkelijke Duitse thriller die wat vette knipogen maakt naar Hitchcock en De Palma. Het gegeven van een jonge onzekere student die een appartement huurt naast een verleidelijke vrouw klinkt al als een voorspelbaar gegeven. Al gauw is de student in de ban van een femme fatale die houdt van gevaarlijke spelletjes.

De film speelt met thema’s zoals de kwetsbaarheid van identiteit en de verleidelijkheid van gevaar. Wat vreemde personages die her en der opduiken zijn bedoeld om de sfeer vreemd te maken, maar dit werkt vooral onbevredigend en gekunsteld. Visueel is de film aardig geschoten, maar uiteindelijk is het niets meer dan een dertien in een dozijn thriller.

 

3 februari 2014

 

PREVIEW IFFR 2014

DEEL 1

DEEL 2

DEEL 3

DEEL 4

DEEL 5

DEEL 6

DEEL 7

EPILOOG

Festivalverslag IFFR 2014: Deel 6 

door Ralph Evers

De beste remedie tegen een vervelende klucht is esthetiek, die je in vervoering brengt. Evenals de tomeloze clubliefde van Feyenoord of de tot kunst verheven lamlendigheid van een rouwende Chinese jongeman.  

Jacky au royaume des filles speelt zich af in de Democratische en Populaire Republiek van Bubunne. In dit land zijn het de vrouwen die aan de macht zijn. Met harde hand regeert generaal Bubunne het land, terwijl de mannen gesluierd gaan in niqaabs. Ze vervullen huishoudelijke taken en bereiden het nationale gerecht brij  voor. Een ranzig op behanglijm lijkend goedje, waarvan later in de film de gruwelijke realiteit bekend wordt. Hoofdrolspeler Jacky maakt zich op voor het Grande Ball in de hoop de man van de dochter van de generaal te worden.

Vervelende klucht
Wat op papier als een leuke film lijkt, valt in de praktijk vies tegen. Met nog een knipoog naar het hindoeïsme (geen heilige koeien, maar paarden) tracht deze film een satire te zijn op religie en dictatuur. De film faalt al gauw doordat de rollen te duidelijk omgedraaid zijn en vooral dienen als klucht en niet verder worden uitgewerkt. De vrouwelijke dictator is onmiskenbaar op Kim Jong-Il geïnspireerd.

De echt leuke grappen zitten in de slapstick humor. Het verhaal is te weinig uitgewerkt en te weinig intelligent om te blijven boeien. Dan slaat de verveling toe en zit de opluchting hem niet in het feit dat de generaalsdochter een echtgenoot heeft gevonden, maar in de aftiteling. De verrassende wending met de seksuele vorming van de generaalsdochter redt hier weinig aan.

Rooie Marck
Er zijn maar weinig clubs waarvan de supporters zo’n gepassioneerde en onvoorwaardelijke clubliefde hebben. Bij vlagen is The other side of the heart is white een ontroerend portret van Feyenoord, gemaakt voor het legioen en de voetballers die bij Feyenoord komen voetballen. Clubliefde die tot haast religieuze hoogten stijgt.

Daarnaast biedt de film een stadsportret, waarin de onverzettelijkheid en weerbaarheid van de Rotterdammers doorklinkt. Hoewel elke club zou zeggen dat ze is gezegend met een fanatieke fanschare, die de club door dik en dun steunt, is dit bij Feyenoord toch een tikkie anders. Een tikkie fanatieker. Want als Feyenoorder sta je achter je club in moeilijke en in makkelijke jaren. En moeilijke jaren heeft de club wel gehad. Het laatste kampioenschap dateert uit 1999 en onder Bert van Marwijk werd in 2002 de laatste Europese titel gewonnen.

De film licht een exemplarische dwarsdoorsnede van Feyenoordsupporters uit. Een ontroerend hoogtepunt is het stilstaan bij Rooie Marck. Een begrip in De Kuip.

Regisseurs Leonardo Pansier en Brandon Baan tonen uitdrukkelijk de positieve kant van voetbal en Feyenoord in het bijzonder. Zo neemt het leven van Pansier, die betrokken was bij de ‘veldslag’ in Beverwijk tussen Ajax en Feyenoord, een geheel nieuwe positieve wending. Wit is de kleur van de zuivering en het ontvankelijke. Bij Rotterdammers vooral ontvankelijk voor die andere clubkleuren.

Esthetische zelfvernietiging
De Franse film Atlas van fotograaf Antoine D’Agata behoort tot de meer artistieke arthouse cinema. De film volgt heroïneverslaafden en prostituees over de hele wereld. D’Agata filmt hen op uiterst fraaie wijze. Hun handelingen worden minutieus en hypnotiserend in beeld gebracht. Als een antropoloog die onderdeel wordt van een eigen cultuur legt hij hun handel en wandel vast. Van het geld verdienen (veelal door prostitutie) tot het scoren. Hij doet dit met een zeldzame esthetiek, waardoor de gruwelijkheden gesublimeerd worden tot een fraaie beelderotiek.

Een vrouwelijke voice-over voorziet de film voortdurend poëtisch van verslaglegging. Telkens in de taal van het land waar de scène opgenomen is. Zo is de scène in Cambodja hypnotisch door de melodie in de taal, gecombineerd met een geniale, repeterende soundtrack eronder. Soms zijn de beelden zo ongelooflijk mooi en narratief dat je moeite hebt om bij de ondertiteling te blijven, zoals wanneer het bliksemt.

De thematiek die telkens terugkeert, is de ‘ontlichaming’ van het lichaam. Het lichaam als middel om geld te verdienen en te kunnen scoren. Scènes van vingerende vrouwen of neukende mensen zijn volstrekt ontdaan van hun erotische lading. De film is als een fenomenologische studie naar heroïneverslaving in alle werelddelen. Daarnaast laat de film zien wat de kracht van kunst is. De in wezen gruwelijke beelden worden fascinerend om naar te kijken en doen je verlangen naar wat er voor beeldpracht komen zal. Tegen een achtergrond van zelfvernietiging.

Lamlendigheid tot kunst verheven
In de Chinese film Lake August pleegt een man zelfmoord door dronken van zijn boot te vallen. Daarna volgen we Ah Li, diens zoon, die zijn dagen slijt met lamlendig lummelen, roken, bier drinken en porno kijken. Het contact met zijn moeder is minimaal en dat het contact met zijn ex-vriendin voorgoed over is lijkt hem weinig te kunnen deren. De film dobbert verstild en vertraagd aan de kijker voorbij.

Vooraf werd er al actief op los getwitterd door bezoekers die een powernap  planden voor ze deze film zouden gaan bekijken. Toegegeven, de film onthaast. Zo druk als de grote steden zijn, zo rustig is Lake August. Met het ritme van de wind en het water en een mager plot weet regisseur Yang Heng de kijker te onderhouden. Daarmee stelt deze film een interessante vraag: waarom werkt dit voor de een wel en voor de ander niet? Waarom blijft de een geboeid kijken en valt een ander in slaap? Yang Heng zoekt de grenzen op en deinst er niet voor terug hier over heen te gaan.

 

1 februari 2014

 

PREVIEW IFFR 2014

DEEL 1

DEEL 2

DEEL 3

DEEL 4

DEEL 5

DEEL 7

DEEL 8

EPILOOG

Festivalverslag IFFR 2014: Deel 5 

door George Vermij

Liefde tussen uitersten, werken en wegdromen in Ulaanbataar, wraakzuchtige martelpraktijken in Israël en horror hoog in de Oostenrijkse bergen.

Clemens is een verlegen masseur die in een Duits kustresort gaat werken. In de keuken staat de wilde en impulsieve Lara die altijd een flaconnetje bij zich heeft en zoekt naar afleiding. Dat deze twee tegengestelden een aantrekkingskracht voelen is natuurlijk niet verrassend voor het verloop van een film, maar Love Steaks weet dat gegeven wel speels en inventief te vangen. Het camerawerk is realistisch, maar de springerige montage zorgt voor spanning en afwisseling.

Het spel van de twee hoofdrolspelers is ook naturalistisch. Clemens is vaak pijnlijk onzeker wat tot ongemakkelijke komische situaties leidt. Lara vormt met haar impulsiviteit een contrast en een voorbeeld voor de naar zekerheid zoekende Clemens. Het verhaal is bovenal ook grappig. Te complex of diepzinnig wordt het niet, maar voor een prille liefde is dat niet altijd nodig. Naar het einde toe wordt de film iets serieuzer om vervolgens weer licht absurd te eindigen. Een kleine en bescheiden film die voelt als een stormachtige verliefdheid.

De vliegende monnik en de straatverkoper
Remote Control speelt zich af in het moderne Mongolië. De jonge Tsog woont op het platteland, maar verdient geld door melk te verkopen op de straten van Ulaanbataar. Zijn leven heeft weinig lichtpuntjes. Tsogs vader is een alcoholist die schulden heeft en het geld dat hij verdient verdwijnt al snel in de handen van criminele schuldeisers. Tsogs enige troost is het wegdromen op de daken van de hoge flats van Ulaanbataar, waar hij al snel gevangen wordt door een mooie vrouw in haar appartement.

Remote Control verbindt realisme met fantasie-elementen zoals een Icarus-achtig verhaal van een vliegende monnik die werd afgestraft voor zijn overmoed waardoor Tsog gefascineerd is. Af en toe komen elementen van dat verhaal terug in zijn dagdromen. Dit vormt een contrast voor de relatieve troosteloosheid van zijn bestaan. Er is een degelijke balans van deze elementen in een film die schippert tussen een verslag van het hedendaagse Mongolië en de dromerigheid van poëtische uitstapjes. Echt rauw wordt het echter niet en de lichte voorspelbaarheid zou je kunnen zien als het enige manco.

Jagten meets torture porn
Big Bad Wolves werd gehypt door Quentin Tarantino, maar na het zien van de film blijkt dat niet helemaal terecht. De eerste helft opent rommelig en te snel om daadwerkelijk spannend te zijn. Een meisje is zoek en de politie heeft al een mogelijke dader die wordt gemarteld om tot een bekentenis te komen. Als beelden van het politiegeweld uitlekken, moet de verantwoordelijke agent opstappen. Toch blijft hij de verdachte – een sullige leraar zoals in de film Jagten – schaduwen, net als de vader van een vermoord meisje. De film krijgt een nare wending als de vader besluit om de verdachte gevangen te houden en te martelen in een kelder. De agent helpt hem in eerste instantie, maar de situatie loopt al snel uit de hand.

Het grootste probleem met Big Bad Wolves is de vreemde toon van de film die het midden houdt tussen humor en thriller. Bepaalde scènes zijn grappig, maar geven de film iets cartoonesk waardoor serieuzere elementen niet uit de verf komen. Voor een film over een seriemoordenaar is de sfeer daardoor erg licht. De rol van de leraar wordt verder niet uitgediept en blijft oppervlakkig. Dat hij de enige verdachte is, maakt de film ook niet suspense-vol. Dat is waarschijnlijk de reden voor de vroege martelscènes met een combinatie van humor en gruwelijkheid. Afgezien van een verrassende twist is Big Bad Wolves een onbevredigende film die niet als geheel overtuigt.

Bloed in de Alpen
Met al het nieuws over een komende ecologische catastrofe is het niet verwonderlijk dat filmmakers het gegeven gebruiken. Het genre van de Eco-horror heeft al films opgeleverd zoals het bizarre The Last Winter, waar het broeikaseffect leidt tot het vrijkomen van allerlei gevaarlijke wezens. Vergelijkbaar is het Oostenrijkse Blutgletscher, waar een groep wetenschappers in de Alpen wordt gevolgd en stuit op een gletsjer die deels bestaat uit vreemde organische resten met microscopische beesten. Al snel wordt het een horrorsituatie die gelijkenissen vertoont met The Thing waarin mensen en dieren die in contact komen met de parasieten veranderen in gevaarlijke en bloeddorstige mutanten.

Dit is natuurlijk standaard genremateriaal, maar Blutgletscher is ondanks de voorspelbaarheid vermakelijk en weet ook op momenten wat humor in de mix te gooien zoals een bezoekende vrouwelijke minister die overtuigend het roer in eigen handen neemt als de groep wordt aangevallen. Voor fans is het dus herkenbaar en vertrouwd terrein dat degelijk is geschoten en eindigt met een grappige twist.

 

30 januari 2014

 

PREVIEW IFFR 2014

DEEL 1

DEEL 2

DEEL 3

DEEL 4

DEEL 6

DEEL 7

DEEL 8

EPILOOG

Festivalverslag IFFR 2014: Deel 4 

door George Vermij

Familiedrama in de Oostenrijkse Alpen, confronterende ontmoetingen met ex-geliefden, de liefdesperikelen van een Joodse comédienne met een vuile mond en een portret van de meester van de softcore porno. 

Oktober November is zo’n film die perfect past in de Europese traditie van arthouse familiedrama’s. Sonja Berger is een succesvolle actrice die wegens een affaire in een identiteitscrisis belandt. Haar oudere zus, Verena, woont met haar gezin in een herberg in de Alpen en zorgt voor hun vader. Net als Sonja heeft zij een affaire maar dan met de arts van het dorp. Nadat de vader van de zussen een beroerte krijgt komt Sonja weer terug naar haar geboortedorp waardoor spanningen ontstaan en familiegeheimen worden blootgelegd.

Terugkeer naar de Alpen
De film doet in zijn sfeer en thematiek sterk denken aan de film Der Architect van Ina Weisse waar een succesvolle architect ook terugkeert naar de plek in de Alpen waar hij is opgegroeid. Een sterk element van de film is het verschil in status en klasse die is ontstaan tussen de familieleden. Sonja is succesvol en bekend, terwijl haar zus zich gedwongen voelde om bij haar vader te blijven, maar zo de kans om een eigen leven op te bouwen heeft laten schieten.

Oktober November is minder sterk dan Revanche waar Götz Spielmann een thrillerelement combineert met een arthouse stijl. Ook is de film niet verrassend of vernieuwend. De thematiek komt al terug bij de cinema van Ingmar Bergman en is in veel opzichten afgeleid van de toneelstukken van Anton Tsjechov. Zie daar bijvoorbeeld het verschil tussen stad en platteland en affaires die dienen als ontsnapping van de sleur van het bestaan. Elementen die degelijk vorm krijgen in het camera- en acteerwerk, maar die je als kijker al vaker hebt gezien.

Monument voor gebroken harten
Tatjana Božic richt in de egodocumentaire Happily Ever After de camera op zichzelf en haar (ex-) geliefden. De film begint confronterend als zij een echtelijke ruzie met haar Nederlandse man filmt. Vervolgens gaat de Kroatische Tatjana graven in het verleden om tot inzichten te komen. Ze besluit om haar exen weer op te zoeken; ze reist vervolgens door Europa waar zij met haar oude vriendjes praat over hun tijd samen. De film geeft een mooi beeld van verschillende culturen en opvattingen over romantiek, terwijl Božic schippert tussen haar eigen identiteit en die van haar geliefden.

Happily Ever After valt in de traditie van persoonlijke filmessays, zoals het oeuvre van de Amerikaan Ross McElwee die in zijn films pijnlijk oprecht is over zijn leven. Ook in Božics film zijn er momenten waarin de kijker wordt geconfronteerd met haar relationele fouten en romantische overmoed. Božic weet dit gelukkig ook te vermengen met komische elementen die op momenten relativeren, maar soms ook de tragiek versterken. Zo is haar eerste ervaring met een Nederlandse familiereünie lachwekkend terwijl het gaandeweg een teken is dat haar relatie aan het verslechteren is. Al met al is Happily Ever After een mooie en eerlijke film die misschien niet een helder antwoord geeft op de vraag waarom Božic ongelukkig is in de liefde, maar wel laat zien dat menselijke relaties nu eenmaal complex zijn.

Het scatologische meisje
De Joods-Amerikaanse Donna opent Obvious Child met een stand-up act waar ze haar voorliefde voor grappen over poep en scheten toont. Een element dat vaker terugkomt in deze niet al te geslaagde relatiekomedie. Donna woont, zoals standaard is voor het genre, in New York en klust naast de komedie bij in een boekwinkel. Het lijkt allemaal op een generiekere en minder overtuigende versie van de serie Girls. Zo heeft Donna natuurlijk ook problemen in de liefde. Ze ontmoet een man over wie ze neurotisch twijfelt terwijl zij wel het bed met hem deelt. Ze heeft daarnaast een gay best friend, gescheiden ouders en twijfelt naast de liefde over de zin van haar bestaan.

Obvious Child probeert op momenten gewaagd te zijn, maar is eigenlijk een licht alternatievere versie van een romcom. De film is naast Girls vergelijkbaar met Frances Ha, maar minder overtuigend en eigenzinnig gebracht. Zo is actrice Jenny Slate een slechte kruising tussen de grofheid van Sarah Silverman en de neurosen van Julia Louis-Dreyfus zonder echt heel leuk te zijn. Tel daar een voorspelbare verhaallijn bij op en je weet al waar je als kijker gaat stranden.

Koning van de heilige kont
Tinto Brass. Unieke en gewaagde filmauteur óf vieze pornokoning gefascineerd door billen? De docu Istintobrass breekt duidelijk een lans voor de eerste categorie, maar slaagt daar niet helemaal in. Zo leren we dat Brass in de jaren zestig assistent was van über-cinefiel Henri Langlois die de Parijse Cinematheque runde. Zo kwam Brass in contact met Nouvelle Vague-regisseurs. Ook werkte hij samen met de Nederlandse regisseur Joris Ivens en diens collega Roberto Rosselini. Toch wordt in de film niet echt duidelijk wat Brass toen deed. In de jaren zestig en zeventig maakte hij wat experimentele films zoals The Howl die overlopen van psychedelische seksscènes en een losse narratieve structuur. Vernieuwend was het niet zozeer, maar wel een product van zijn tijd.

In de jaren zeventig zou Brass berucht worden met de overdreven Nazi exploitation van Salon Kitty en het fiasco van Caligula. De documentaire laat vooral voorstanders van Brass aan het woord. De verrassendste is Helen Mirren die in Caligula speelde en Brass bewondert, ook al noemt zij zichzelf een feministe. Na Caligula zou Brass zich specialiseren in soft-erotische verhalen. We zien wat fragmenten met vooral blote borsten en omvangrijke derrières die je doen afvragen wat Brass´werk zo bijzonder maakt.

Het enige dat nog wel voor de man spreekt is zijn openheid over seks als genot dat los moet staan van de beperkingen die worden opgeworpen door religieuze of politieke dogma’s. Brass’ liefde voor het vrouwelijke achterwerk valt in dezelfde lijn als zijn liefde voor cinema en lekker eten. Een bevestiging van het levensgenot-cliché van Italianen waar sensueel genot verschillende vormen kan aannemen. Een betere filmmaker zou Brass verder hebben ondervraagd over hoe vrij hijzelf staat van de beperkingen die seks volgens hem inkaderen. En in hoeverre zijn oeuvre daadwerkelijk die beperkingen ter discussie stelt ondanks het feit dat zijn films vallen binnen een zeer gestandaardiseerd en commercieel genre.

 

30 januari 2014

 

PREVIEW IFFR 2014

DEEL 1

DEEL 2

DEEL 3

DEEL 5

DEEL 6

DEEL 7

DEEL 8

EPILOOG

Festivalverslag IFFR 2014: Deel 1 

door George Vermij

Het IFFR is weer begonnen en Rotterdam is weer het epicentrum voor alle cinefielen in het land. Indebioscoop is natuurlijk ook van de partij en in ons eerste exclusieve verslag aandacht voor Britse onderbroekenlol met Steve Coogan, cruisende mannen aan een Frans meer en twee keer hard en onwrikbaar Engels realisme. 

Alan Partridge: Alpha Papa is eigenlijk niets meer dan een langere en minder geslaagde voortzetting van de komedieseries die gemaakt zijn rondom het figuur Alan Partridge. In eerste instantie vervulde Partridge een bijrol als sportverslaggever in de satirische en venijnige nieuwspersiflageserie The Day Today om vervolgens zijn eigen neptalkshow Knowing me Knowing you te krijgen. Partridge wordt door Steve Coogan neergezet als een arrogante en ijdele sul met een afschuwelijke smaak voor kleding en muziek die keer op keer in gênante situaties belandt. Zo ook in de film, waar Partridge is beland op de onderste tree van de celebrity-ladder en een radioprogramma op een lokaal station heeft.

Als ontslagen dreigen wegens een reorganisatie weet Alan een bevriende DJ eruit te werken. Die flipt vervolgens en stormt met een jachtgeweer het radiostation binnen. Er volgt een gijzeling  waarin Partridge de onhandige tussenpersoon is, wat weer tot allerlei komische situaties leidt. Helaas missen veel geintjes de roos en zijn vooral de bijrollen te makkelijke typetjes die misschien in een korte aflevering op tv zouden werken, maar op het grote scherm irriteren door hun oppervlakkigheid. De film voelt ook aan als een reboot  van een serie die al te lang loopt en waarvan je de meeste personages al te vaak voorbij hebt zien komen.

Cruisen in de Franse zon
L’inconnu du lac speelt zich geheel af bij een mooi Frans meer tijdens een zwoele zomer. Het meer is een ontmoetingsplek voor mannen die uit zijn op seksueel contact met elkaar. De film volgt Franck die op de plek cruist en in contact komt met een oudere man die met hem praat over relaties en het zoeken van genot. Gaandeweg raakt Franck ook in de ban van de knappe en mysterieuze Michel. Zijn fascinatie wordt versterkt als Franck de getuige is van een moord die Michel pleegt, mooi gevangen in een lang shot van het meer.

Regisseur Alain Guiraudie weet vooral visueel een ambigue sfeer neer te zetten die schippert tussen idylle en dreiging. De film is op het Festival in Cannes lovend ontvangen wegens het expliciet tonen van seks tussen mannen. Guiraudie combineert hier ook weer beelden van een sereen landschap met beelden van zeer vleselijke lust en verlangen. Toch is L’inconnu du lac qua verhaal voorspelbaar en zijn de karakters vrij vlak. Het thema van de gevaarlijke verleidelijkheid van de vreemdeling is niet nieuw en Guiraudie komt hier niet met verrassende inzichten. Voor een bepaald publiek zal de film zeker gewaagd zijn in zijn uitbeelding van seks, maar afgezien daarvan is het een onopmerkelijke film.

De harde Britse werkelijkheid
Clio Barnards The Selfish Giant is een eerlijke en bij vlagen poëtische film over twee kinderen die als schrootverzamelaars worstelen aan de onderkant van de Engelse maatschappij. Naast het IFFR zal de film vanaf donderdag te zien zijn in de bioscoop, dus houd onze site in de gaten voor de lange recensie.

Enigszins vergelijkbaar in zijn duistere realistische stijl is de serie Southcliffe die werd gemaakt voor de omroep Channel 4 en waarvan het eerste seizoen te zien is op het festival. Southcliffe gaat over de bewoners van een slaperig en afgelegen kustdorpje dat wordt wakker geschud door een bloedige moordpartij. De serie verspringt in de tijd en toont de levens van de dader en zijn slachtoffers terwijl een journalist zoekt naar antwoorden. De delen zijn geschoten in een realistische stijl met veel lange en soms ook vervreemdende shots die het rauwe kustlandschap vangen. Deze indringende stijl zuigt je mee in de verhalen van de bewoners en zorgt tegelijk voor een dreiging. De moorden halen oude wonden open en geheimen komen boven tafel.

Regisseur Sean Durkin werd bekend met het intense Martha Marcy May Marlene waar een meisje moet wennen aan het leven nadat zij is gevlucht uit een sekte. Durkin weet dezelfde dreigende sfeer op te roepen in Southcliffe terwijl hij ook ruimte geeft voor het uitwerken van complexe karakters. Hij wordt daarin bijgestaan door goed acteerwerk van onder andere Sean Harris als getraumatiseerde veteraan en Anatol Yusef als overspelige man die rouwt om zijn vermoorde echtgenote.

 

23 januari 2014

 

PREVIEW IFFR 2014

DEEL 2

DEEL 3

DEEL 4

DEEL 5

DEEL 6

DEEL 7

DEEL 8

EPILOOG