Categorie: FILMFESTIVAL

LIFF 2014 – Preview

Posted on

Wat je moet gaan zien in de Sleutelstad

Leiden heeft al een aantal jaren een van de gezelligste en knuste filmfestivals van Nederland. Het festival begon ooit als de liefdesarbeid van film minnende studenten, maar is inmiddels gegroeid en niet meer weg te denken uit de Sleutelstad. InDeBioscoop doet uitgebreid verslag van het Leiden International Film Festival (LIFF), dat van 1 tot en met 9 november zal worden gehouden.

door George Vermij

LIFF 2014: Interstellar

Sinds een aantal jaar ligt de focus in Leiden op Amerikaanse independent cinema. Op eerdere edities waren er al pareltjes te zien zoals Short Term 12 en Safety not Guaranteed. Dit jaar hebben de programmamakers weer een spannende selectie gemaakt. Listen up Philip belooft een komisch inkijkje te geven in de frustraties en neuroses van een jonge narcistische Amerikaanse schrijver gespeeld door Jason Schwartzman.  Hij is net klaar met zijn tweede boek, maar kan de druk van het schrijversbestaan niet meer aan. Als hij de kans krijgt om bij zijn schrijversidool te verblijven, pakt hij die gelijk aan. Maar soms is het beter als je je idolen niet leert kennen.

Perspectieven
The Disappearance of Eleanor Rigby: Him & Her is een interessant relatiedrama verteld vanuit verschillende perspectieven. Let wel op welke film je kiest want er zijn twee versies. In Her zien wij het verhaal van Jessica Chastain en hoe ze valt op Conor (James McAvoy). Zijn kant van het verhaal wordt weer getoond in Him. De films tonen hoe elke relatie weer anders wordt ervaren ook al is er een gemeenschappelijke band.

Naast de kleinere Amerikaanse films is Interstellar, de nieuwe film van Christopher Nolan, van een heel ander kaliber. Matthew McConaughey speelt een astronaut die met zijn bemanning erop uit wordt gestuurd om de wereld te redden van een kolossale milieuramp. Nolan is natuurlijk niet de minste regisseur in het genre van de kaskrakers, waarmee de verwachtingen omtrent Interstellar op zijn zachtst gezegd hooggespannen zijn.

Reputatie
Naast Amerikaanse cinema heeft het LIFF een sterke reputatie wat betreft de grotere arthousefilms. Al eerder draaiden Amour en La grande bellezza als voorpremières op het festival. Het programma biedt nu de nieuwste film van het cinefiele wonderkind Xavier Dolan, Mommy. Verder is er de biopic Mr. Turner over de Britse schilder Turner te zien die is geregisseerd door Mike Leigh (Naked, Secrets & Lies ). De film won op Cannes de Gouden Palm voor de hoofdrol van Timothy Spall die al jaren met Leigh werkt.

LIFF 2014: Mr. Turner

Tot slot is er nog het Israëlische Bethlehem dat het beklemmende verhaal vertelt van een officier in de geheime dienst die contacten onderhoudt met een Palestijnse informant. De film toont de spanningen die er ontstaan als de personages gedwongen worden om keuzes te maken die indruisen tegen hun moraal of groepsloyaliteit.

Naast deze selectie draaien er natuurlijk nog meer nieuwe en oude films. Zo heeft het programma ook veel klassiekers. Kijk hier voor een volledig overzicht van de films.

 

27 oktober 2014

 

LIFF 2014 DEEL 1

LIFF 2014 DEEL 2

LIFF 2014 DEEL 3 

BUTFF 2014

Posted on

BUTFF (BMovie Underground & Trash FilmFestival)

Turflullen, Jezusfreaks en Olivia Neutron Bomb

door Suzan Groothuis

Het BUTFF vond dit jaar voor de negende keer plaats. Zoals altijd in Breda bij de Nieuwe Veste aan de St. Jansstraat. Het festival bij uitstek voor slasherfilms, cultcinema en bizarre monster- en gorefilms.

Bij aankomst op het Nieuwe Veste Binnenplein heerst een ongedwongen sfeer. Er zijn vooral veel medewerkers van BUT te zien, te herkennen aan de eigenzinnige T-shirts, maar ook liefhebbers – zo leren we later – uit Duitsland en omstreken. BUT heeft inmiddels een reputatie opgebouwd en trekt ook mensen uit het buitenland. Grote kans dat je zomaar naast de regisseur van een van de geprogrammeerde films een biertje staat te drinken.

About Brains is ditmaal het thema. Maar dan wel op zijn BUTs, met exploderende hoofden zoals de beruchte scène uit Peter Jacksons Bad Taste of de bloederige experimenten uit Re-Animator. Op het festivalplein staren hersenloze zombiekonijnen van kunstenaar Jeroen de Leijer je aan. De inspiratie kwam van zijn grootvader, die vroeger jaagde op konijnen en thuis de hersens uit hun gekookte schedels zoog.

Het is aanlokkelijk om op het festivalplein te blijven hangen, Zeezuipers of echt BUT-bier achterover te slaan en je te vergapen aan het publiek. Een bont gezelschap van performers, kunstenaars en liefhebbers van de cinema waar BUT voor staat. Maar er moet ook film gekeken worden. De Nieuwe Veste, een cultureel centrum, is de perfecte locatie voor een intiem en specifiek filmfestival als BUT. Er zijn drie zaaltjes, waarvan nummer 1 het grootst is opgezet. De andere twee zijn klein en charmant, met een paar rijtjes bioscoopstoelen en wat houten stoeltjes vooraan.

Maniak met hamer
BUT Cross BearerHet Amerikaanse Cross Bearer (2012) staat het eerst op het programma. Een film die slechts drie bezoekers trekt. Maar het is nog vroeg en de ervaring leert dat de vrijdagavond en de zaterdag het drukst bezocht worden. Het debuut van Adam Ahlbrandt is een onvervalste slasher, met een Jezusfreak die al zwaaiend en hakkend met een hamer zijn slachtoffers afmaakt. Het verhaal is magertjes: callgirl Heather heeft genoeg van haar baan en haar maniakale baas en hoopt met een drugsdeal van haar ellendige leven af te zijn.

Weet zij veel dat zij er in het pand waar de drugsdeal zich voltrekt een gemaskerde killer met een hamer rondloopt, zijn slachtoffers goddelijke boodschappen toefluisterend. De inhoud van zijn woorden is niet al te diepgaand: “Come to Jesus, come into his arms”. De boodschap die erachter ligt is dat je maar niet zo’n fout en corrupt leven moet leiden. Afstraffen die handel, waarbij de hamer genadeloos inhakt op gezicht en hersenpan.

Als je niet kritisch bent op het scenario is Cross Bearer nog best vermakelijk en filmisch niet slecht gemaakt. Onderweg naar de drugsdeal is zelfs een discussie gaande over wat nou een goede film is, waarbij Kubricks Eyes Wide Shut onder de loep wordt genomen. Veel te saai volgens Heather, geef haar maar een film met veel blote tieten. En subiet gaan de truitjes van de dames in de auto omhoog. Vooral op slasher gebied valt er bij Cross Bearer wat te halen: zompige geluidseffecten en kapot geslagen hersenpannen, waarbij de hamer nog even lekker heen en weer wrikt alvorens die met een ruk uit het kapot geslagen vlees wordt getrokken.

Gevangen en geliefd
BUTT La mujer de IvánHoe anders is het Spaanse La mujer de Iván (2011). Een verstild drama dat verhaalt over een meisje dat vanaf haar kindertijd in Ivan’s huis gevangen wordt gehouden. De film doet denken aan het Duitse Michael (2011), waar een pedofiel een jongen gevangen houdt in zijn huis. Beide filmmakers zoomen in op het effect dat het gevangenschap heeft op de relatie, waarbij afhankelijkheid, afgunst en loyaliteit een rol spelen.

Verschil is dat er in La mujer de Iván sprake is van een zich ontluikende seksualiteit bij de jonge Natalia, die verwoede pogingen doet om Ivan de hare te maken. Of er eerder sprake is geweest van seksueel misbruik is niet duidelijk, maar feit is dat de seksuele grenzen opzoekende Natalia wat losmaakt bij Ivan. Hun relatie verandert en Ivan wordt onvoorzichtiger. De strakke regels van het huis maken plaats voor zonnebaden in de tuin en ritjes naar buiten.

Hoewel sommige scènes wat lang uitgesponnen zijn, is de spanning tussen Natalia, laverend tussen meisje en vrouw, en de gesloten Ivan invoelbaar. Knap spel, waarbij verschillende thema’s (kind zijn, volwassen worden en de benauwende wereld van gevangenschap) samenkomen. Toch is de vraag of het BUT een geschikte plek is om deze film, die als buitenbeentje aanvoelt in het programma, te vertonen. Er lopen wat mensen het zaaltje uit, misschien omdat de film wat langdradig is, maar wellicht omdat de bloeddorst niet gevoed wordt.

Nederlandse knulligheid
BUTT Lavabo HolocaustAls derde film staat het Canadese Collar (2014) op het programma, waarbij een crimineel een jonge agente aanvalt en zijn satanische geweld op haar uitoefent. Klinkt goed. De film wordt echter niet vertoond en moet plaatsmaken voor het Nederlandse Lavabo Holocaust (2014) van regisseur Julian Bloem. De regisseur is ter plaatse en introduceert zijn film. Hij begint in het Engels, maar gaat al snel over op Nederlands. Er zitten toch alleen maar Nederlanders in de zaal, is zijn conclusie. Hij geeft maar weinig prijs over zijn film. Er speelt een Italiaanse actrice in. En er zijn verwijzingen naar de Giallo. Maar dan wel volgens Poldermodel, het is immers een Nederlandse film.

Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is even slikken. Schokkerige beelden tonen een studente en professor in het oerwoud. Dat dit een oer-Nederlands bos is doet er niet toe. De professor mompelt iets over de eeuwige jeugd en wordt vervolgens besprongen door een zombie. De studente moet hem verbinden, want godverdomme zeg, dat doet pijn! Vervolgens bevinden we ons in Lavabo, waar in ieder café en huishouden een fles Lambrusco wordt geopend en de inwoners opgeschrikt worden door een zombie-invasie. Dit terwijl het net rustig was in het stadje na het incident met de roze tutu.

Inspecteur en karaoke-liefhebber Gianfranco Girolami moet de zaak onderzoeken, maar wordt daarbij gedwarsboomd door reporter Pupo Rigate. Wanneer Girolami hem tegenkomt, krijgt Rigate dan ook de volle laag, waarbij Girolami’s spervuur van scheldwoorden en Italiaanse gerechten een unieke combinatie vormt. Maar uiteindelijk moeten de twee toch samenwerken om het mysterie van de zombies en de nooit opgeloste roze tutu (hé, is daar een verband?) op te lossen.

Lavabo Holocaust is in alle opzichten een slechte film. Neem goedkope special effecten, waarbij ketchup en gepelde tomaten uit blik gebruikt worden. Neem slechte dialogen, harkerig acteerwerk (de acteurs kunnen soms nauwelijks hun zinnen uitspreken) en knullige montage. Alles ziet er zo goedkoop en amateuristisch uit, dat je Lavabo Holocaust niet serieus kan nemen. Moet je ook niet doen!

Blijft over een lachwekkende zit van bijna twee uur, met een scheten latende waarzegster, fonteintjes met bloed (“Godverdomme zeg, moet ik nou weer dat fonteintje schoonmaken!”) en de beste oneliner sinds tijden (Rigate: “Moet ik het soms uittekenen in Nijntjes voor je?”). O ja, en ooit van turflul gehoord?

Verdraaide wereld van hormonen en levende placenta’s
BUTT The Miracle of LifeLavabo Holocaust is zo slecht, dat veel BUT-bezoekers gefrustreerd de zaal uitlopen. Gelukkig staat daar de verrassende Belgische inzending van The Miracle of Life (2013) tegenover. Een uiterst vreemde, creatieve en originele film over een bodybuildster die bevalt van een baby. Hup, baby in een gesloten zak, die gaat de vriezer in. De placenta moet blijven en wordt omgedoopt tot Luke.

Wat volgt is een mengeling van komedie, drama en absurdisme, waarbij de placenta een tiener wordt en voor de vragen des levens komt te staan. Makkelijk heeft Luke het niet. Zijn vader, een soldaat, is uit beeld. Zijn moeder, een (mannelijke!) bodybuilder, is alleen maar bezig met het sterker maken van haar rechterarm. En dan zijn er nog de priester die Luke gedoopt heeft en de drugsverslaafden in de portiek.

Luke moet uiteindelijk kiezen voor zijn kwetsbare kant of zijn innerlijke soldaat. Teveel verraden zou zonde zijn: The Miracle of Life is een film die je moet ondergaan. De Belgische filmmakers Joël Rabijns en Yves Sondermeier hebben duidelijk plezier gehad in het maken van hun film. Voor wie verder kan kijken dan geijkte cinema levert het een absurd staaltje film op in een verdraaide, fucked up Vlaamse wereld.

De magie van Olivia Newton John
BUTT The Beaver TrilogyDe Amerikaanse regisseur Trent Harris is dit jaar eregast op BUTFF. Van hem wordt een retrospectief vertoond, waaronder The Beaver Trilogy (2000) en Rubin and Ed (1991). Zijn stijl? Een eigenzinnige manier van film maken, waarbij zijn zwarte humor een handelsmerk is. Trent loopt rond op het festivalterrein, bijkomend van een jetlag. Op zaterdag geeft hij een masterclass, maar ik houd mij beperkt tot The Beaver Trilogy, met rollen van een nog piepjonge Sean Penn en Crispin Glover.

The Beaver Trilogy begint in 1979, wanneer Harris per toeval op een parkeerplaats in aanraking komt met de 21-jarige Groovin’ Gary. Gary vertelt hem dat hij een imitator van Olivia Newton John en Barry Manilow is. Vervolgens nodigt Gary de regisseur uit om een talentenshow bij te wonen en te filmen, waar hij optreedt als Olivia Newton Don. Hij omschrijft zijn zangtalenten als een “gift from god”. De haast karikaturale, maar oprechte Gary wordt vervolgens gefilmd door Harris terwijl hij opgemaakt wordt en als Olivia Newton Don (in het leer gestoken en met blonde pruik) op het podium verschijnt. Zijn performance is deels ongemakkelijk en deels ontroerend. Zonder te oordelen toont Harris een buitenstaander die overtuigd is van zijn passie voor een 70’s icoon.

Harris maakt nog twee delen, The Beaver Kid en The Orkly Kid, waarin een jonge Sean Penn en Crispin Glover een fictieve impressie geven van Groovin’ Gary. Vooral het laatste deel, met Glover in de rol van Larry, overtuigt. De onzekere, onbeholpen Larry is een duidelijke outsider, die na de talentenshow en zijn optreden als Olivia Neutron Bomb verguisd wordt. Het lijkt fout af te lopen als hij de loop van een geweer in zijn mond duwt. Maar dan maakt een sterke kracht zich van hem meester, waarna Larry afrekent met zijn kwelgeesten uit het stadje.

The Beaver Trilogy is een mooi voorbeeld van een regisseur die doet waar hij zin in heeft en gaat voor zijn passie. In 1985 werd het laatste deel The Orkly Kid geschoten en in 2000 werden de drie delen opnieuw ge-edit en samengevoegd tot The Beaver Trilogy. De film resulteert in een uniek portret van een buitenstaander, die zowel passioneel, aandoenlijk als lachwekkend is.

Uniek festival waar het niet gaat om geld verdienen
BUTTWaar Harris wars is van de conventies van de cinema, is BUTFF dat ook. Draaiend op vrijwilligers is de negende editie er wederom in geslaagd om een uniek festival neer te zetten. Een filmfestival voor liefhebbers door liefhebbers, zoveel is duidelijk. Een festival dat performancearts, obscure cultfilms (om de films maar onder een noemer te scharen), lezingen en gezellig met elkaar een frietje en speciaal biertje nuttigen combineert.

Een festival dat eindelijk eens voorbij schiet aan het grote gebaar en geld verdienen. Een organisatie die er in gelooft en met een BUT-bier in de hand vol enthousiasme vertelt over het toenemende aantal bezoekers. Niet voor het grote geld. Maar voor het in stand houden van de mogelijkheid aan kleine, enthousiaste filmmakers binnen die specifieke BUT-genres hun product te laten zien. Daar mag dan echt wel eens een slechte film tussen zitten, turflul!

 

11 september 2014

Eerste Vlaamse Film Festival

Posted on

Eerste Vlaamse Film Festival: een hartelijke uitnodiging 

door Ralph Evers

De eerste editie van het Vlaamse Film Festival kan in ieder geval qua sfeer en gevarieerd filmaanbod een succes genoemd worden. Op filmgebied is er voor ieder wat wils: drama’s, thrillers, tragikomedies en arthouse. De vele Q & A’s versterken die ongedwongen sfeer en bevestigen de aaibaarheid van de Belgen, met hun koddige taaltje.  

Na het verdwijnen van het Latin American Film Festival kwam er ruimte voor een nieuw filmfestival in het Louis Hartlooper Complex in Utrecht. Men heeft gekozen voor een Vlaamse editie. Geen verkeerde keus gezien het feit dat de Belgen niet bepaald stilzitten waar het om films gaat. Daarbij weten ze elk jaar meerdere producties van een hoogstaand niveau te presenteren. Aan creativiteit en eigenzinnigheid lijkt ook geen gebrek. Waar we voor eigenzinnigheid in Nederland vooral bij Alex van Warmerdam aankloppen, daar kent men in België heel wat meer namen. Deze eerste editie kent met Violet en Drift twee volstrekt eigen eigenzinnige producties.

Vlaamse Film Festival: De Maagd van Gent

Charmant
Als er een film is waar het woord charmant op van toepassing is, dan is dat wel de no-budget film De Maagd van Gent. Met slechts een paar duizend euro en de goede wil van voornamelijk amateurs weet deze film een heerlijk onderhoudend tragikomisch verhaal te vertellen. Als de volkstuintjes, die voor vele Gentenaars een bron van plezier en groenten is, op het spel komt te staan door de komst van een grote Franse supermarkt, komen de stadsgenoten in opstand. Als eenheid strijden zij tegen de corruptie en het grote geld. Ondertussen zijn er tal van kleine persoonlijke verhalen, zodat een alledaags portret van de Gentenaar geschetst wordt. De film zou vooralsnog alleen in Gent uitkomen, maar beleeft zijn ‘wereldpremière’ in Utrecht.

Een andere film die met weinig middelen tot stand is gebracht is Violet, de openingsfilm. Een verstild portret van een BMX-crosser Jesse, wiens vriend Jonas wordt vermoord. De film weet op eigenzinnige wijze de nasleep te verbeelden en blinkt uit in haar camerawerk. Cameraman Nikolas Karakatsanis werkte ook mee aan Rundskop, ook te zien op dit festival. Violet  kenmerkt zich met een durf tot experimenteren, waarbij er soms veel gevraagd wordt van de kijker en de verveling hier en daar vrij spel krijgt. Een gedurfde keus om als openingsfilm te tonen. Niet in de laatste plaats door de opzwepende muziekkeuze.

Experimenteerdrift
Een andere film in de categorie ‘experimenteel’ is het prachtige Drift. Met een sublieme beeldtaal, die in elk shot meer zegt dan woorden ooit bereiken kunnen. Een vervreemdend en tegelijk aangrijpende performance van rouw. De man, gespeeld door de performancekunstenaar Dirk Hendrickx, verliest zijn vrouw en verliest zich gaandeweg in het woeste, rauwe landschap van de Karpaten. Ondersteund door een effectieve soundtrack weet regisseur Benny Vandendriessche met weinig narratief zijn debuut van een flinke dosis eigenzinnigheid te voorzien.

Rauw komt vaker terug in de films op dit festival. Zo schuwt De Behandeling pijnlijke en provocerende details rondom kindermoord niet. Zijn film is gebaseerd op de Britse thriller The Treatment en volgt de handel en wandel van de rijzende ster binnen een politiekorps, Nick Cafmeyer. De film is grimmig en stilistisch geschoten, doch het verhaal kent iets te weinig verrassingen om te overtuigen.

Vlaamse Film Festival: Drift

Overtuigend is Het Vonnis daarentegen zeer zeker. Een formulefilm met de Belgische rechtspraak als achtergrond. Wanneer Luc zijn vrouw door moord en zijn kind door een verkeersongeluk op een noodlottige avond kwijtraakt en de moordenaar vervolgens vrijgelaten wordt door een procedurefout, slaan de stoppen door. Hij besluit het recht in eigen hand te nemen, waarmee de kijker geconfronteerd wordt met de morele dilemma’s. Te meer omdat de hele rechtsgang nauwkeurig in beeld gebracht wordt. Daar België in tegenstelling tot Nederland, juryrechtspraak kent, en het tempo van de film zodanig is dat je als kijker wordt uitgenodigd mee te denken over deze casus, weet de film je er goed bij te betrekken. Niet in de laatste plaats door het uitmuntende acteerwerk.

Variatie
Naast al deze zware kost is er gelukkig nog luchtiger werk, zoals Aanrijding in Moscou, waarin de Belgen laten zien, evenals met De Maagd van Gent en Hasta la Vista goed thuis te zijn in de tragikomedie. In Offline en Rundskop wordt menselijk leed op een serieuzere toon aangesneden.

De diversiteit van het eerste Vlaamse Film Festival geeft aan hoe gevarieerd en hoogstaand de cinema van onze zuiderburen is. Iets om ook wel jaloers op te mogen zijn. Laat het een stimulans zijn voor onze eigen cinema. Zodat wij niet een regelrechte remake van Loft hoeven te maken, maar zij onder de indruk van ons raken. Een flinke uitdaging. Tot die tijd blijven we genieten van al het moois uit Vlaanderen. Laat de volgende editie maar komen!

 

12 mei 2014

 

Imagine 2014 – Deel 2

Posted on

Verbeelding met wrange nasmaak 

door Bob van der Sterre

Verbeelding kende geen lichtvoetige snaar tijdens deze editie van Imagine. De films die in Eye in Amsterdam werden vertoond, waren vooral grimmig en griezelig van toon. Zo zagen we kannibalen met geloofsovertuiging, elkaar wantrouwende dubbelgangers en een hommage aan de giallo.  

Er is welgeteld één uitzondering: de nieuwe film van Terry Gilliam. The Zero Theorem is beslist een vrolijke film met een hoog tempo. Vanaf de eerste tel is het meteen duidelijk waar we naar kijken: een ouderwets uitbundig Gilliamfeest over een bizarre toekomstmaatschappij. Een film die niet in een hokje te duwen valt.

The Zero Theorem

Computerpuzzeltjes
Zowel in beeld als in verhaal doet The Zero Theorem denken aan Brazil, Gilliams meesterwerk uit 1985. De Big Brother in deze film is Matt Damon, die in Qohen Leth (Christoph Waltz) een ideale medewerker heeft gevonden om de reden van het bestaan te ontdekken via wiskundige opdrachten. Leth heeft nogal wat autistische trekjes. Het liefst zit hij de hele dag thuis, een kerk. Daar werkt hij aan computerraadsels. Het resultaat van die computerpuzzeltjes moet 0 zijn maar dat lukt hem niet en dat brengt hem regelmatig tot waanzin.

Een jongen van vijftien geeft Leth ongevraagd advies: ga je eens ontspannen. Zo beleeft hij via een pak virtuele liefde met een dame van wie hij niet precies weet of het een vriendin is of een callgirl. Ze staren avond na avond naar een nimmer ondergaande zon. Tegelijkertijd is Management (Matt Damon dus) van alles op de hoogte. Via camera’s bestudeert hij Leths vooruitgang.

Een prachtfilm om te zien en daarom is het vooral zo zonde dat het karakter van Leth zo karikaturaal is. Leth is een concept, geen mens. Dat is natuurlijk opzettelijk maar meeleven met deze semi-autistische programmeur is vrijwel onmogelijk. Ook komedies hebben mensen nodig om een verhaal tot leven te brengen.

En er komen meer clichés langs. Het wilde meisje, het wereldwijze ventje van vijftien, de gemene machines, een aparte manager. Ze spelen goed, daar ligt het niet aan. Maar dit soort bizarre karakters heb je al in heel wat films gezien en niet in het minst in die van Gilliam zelf.

Dubbelganger
Enemy is een ander type film, realistischer en dramatischer. De film gaat over het idee dat er ergens op de wereld een dubbelganger van jezelf moet rondlopen. Maar wat als je die dubbelganger in een film ziet?

In de film van Denis Villeneuve (Prisoners, Incendies) ziet Adam plotseling zichzelf in een film, en dat in een film die hij in een impuls had gehuurd bij de videotheek. Hij benadert die ander, Anthony, probeert zijn verbazing te delen. Maar hoe zou je zelf reageren? Toch ook de hoorn erop gooien?

Enemy

Maar een echte dubbelganger neemt dan ook zelf weer contact met je op. Anthony belt Adam en ze hebben een merkwaardige ontmoeting in een hotel. Vervolgens gaat het snel, de twee belanden in elkaars levens, en niemand weet meer wie wie is.

In Enemy word je op een fatsoenlijke, ouderwetse manier vermaakt. De dubbelrol van Jake Gyllenhaal doet denken aan Sam Rockwell in Moon (2009). Maar desalniettemin oogt het allemaal wel erg bekend. De film neemt nauwelijks originele afslagen. Afgezien van het einde, dat zelfs de meest opinieloze filmkijker aan het discussiëren zal krijgen.

Kannibalisme
Nog een frequentie grimmiger is We Are What We Are. In een Amerikaans plattelandsstadje woont een gelovige familie. Ze geloven vooral in hun eigen familiegeschiedenis – en die schrijft voor dat er na ieder vasten mensenvlees op het menu moet staan. Nu moeder net door een ongeluk is overleden, moet er wel naar vader worden geluisterd, die als een familiedictator de wet voorschrijft.

De twee dochters voelen aan dat er iets onjuist is aan het om zeep helpen van een gevangene maar ja, hoe kun je papa niet gehoorzamen, en zeker als die familietrots er met de kannibalistische paplepel is ingegoten. Er is een dokter die het kannibalisme op het spoor komt na de vondst van een botje in een rivierbed. Hij gaat op onderzoek uit. Misschien brengt het duidelijkheid over zijn vermiste dochter.

We Are What We Are

Het is een film die ingetogen met het onderwerp omgaat en dat is wel eens anders geweest, zoals een paar voorbeelden van de donkere zijde van cinema in de jaren zeventig bewijzen. De film biedt veel suspense en er wordt uitstekend geacteerd. Maar het mysterie dat je vooral aan het begin nog prikkelt, wordt ingeruild voor al te bekend aanvoelend drama. De film maakt naar het schijnt wel meer waar dan het Mexicaanse origineel, dat drie jaar geleden op Imagine werd vertoond.

Giallo
Grimmig is nog een bescheiden formulering als we het hebben over de nieuwste film van Hélène Cattet en Bruno Forzani, het duo van Amer (2009): L’étrange couleur des larmes de ton corps.  Steekpartijen, lijken, bloed, moorden; het stikt ervan.

Deze hommage aan de giallo maakt welgeteld twintig minuten zijn idee waar. Dat is namelijk verrukkelijke cinema; fantasierijk, mooi gefilmd, speels, mysterieus. Maar vervolgens ontspoort het idee in beeldvirtuositeit zonder remmingen. Een duidelijk geval van L’art pour l’art.

Wat je in alle giallo’s ziet is een goedkoop pulpverhaaltje als ondergrond voor glimmende messen en subtiel druppelend bloed. In L´etrange is uitgerekend dat belangrijke stuk achterwege gelaten. Er is geen verhaal, er zijn slechts beeldideeën. Wat zo een heel fraaie hommage had kunnen zijn, meedeinend in het spoor van Berberian Sound Studio, verwatert zo in een bloederige videoclip die zo uitbundig is dat je op zeker moment maar je gedachten uitschakelt. Die hebben hier niets meer te zoeken.

 

20 april 2014

 

VERSLAG IMAGINE 2014 DEEL 1

Imagine 2014 – Deel 1

Posted on

Vertrouwde genres in de mix

door George Vermij

Waar het Imagine Filmfestival voor velen alleen beelden zal oproepen van The Night of Terror is het festival zijn bloedige roots al lang ontgroeid. Dat blijkt wel uit de laatste editie waar een tendens waarneembaar is van genrefilms die arthouse-elementen overnemen.

Het niet geheel geslaagde I Am a Ghost is een treffend voorbeeld van de vermenging van genres en filmstijlen. In korte en vreemde fragmenten wordt het routineuze bestaan van een jonge vrouw in een oud huis getoond. Statisch gefilmd waardoor de handelingen iets ritueels krijgen doet het denken aan de kille en vervreemdende registraties die je gewend bent van realistische filmhuisfilms. Dat we hier met horror te maken hebben, blijkt uit een scène waarin de vrouw een stem hoort van iemand die een seance met haar heeft en waar ze te horen krijgt dat zij een geest is.

I Am a Ghost

De keuze om een spookverhaal vanuit dat perspectief te vertellen is origineel, maar komt in de regie van H.P. Mendoza niet helemaal uit de verf. Deels omdat de handelingen van de vrouw gaan vervelen door de statische filmische aanpak. Daarnaast ontvouwt zich een vrij voorspelbare verhaallijn waarbij de geest op aandringen van de stem een trauma uit het verleden moet overwinnen. Mendoza zet wel een creepy Fin de siècle sfeer neer door middel van de sfeervolle inrichting van het huis en schimmige oude foto’s.

In een wildernis van verlangen
Een geslaagdere mix tussen arty poëzie en dreiging was Thou Wast Mild and Lovely van Josephine Decker. Een op het eerste gezicht vreemde en sensuele ervaring die vooral wordt opgeroepen door prachtige beelden en een dromerige montage. Het verhaal draait om de jonge en mooie Sarah die op het Amerikaanse platteland leeft met een oudere man. Ze krijgen seizoenshulp van een buitenstaander die geld nodig heeft en zich niet op zijn gemak voelt. Hij raakt echter al snel in de ban van de erotische aantrekkingskracht van Sarah die in een goede vertolking van Sophie Traub wreedheid, onschuld en puurheid tot een verrassend geheel weet te smeden.

Thou Wast Mild and Lovely

Decker weet het Amerikaanse landschap mooi te vangen in shots die niet zouden misstaan in een film van Terrence Malick. Deze lyriek wordt gecombineerd met een verhaal en een sfeer die passen bij de Hillbilly-horror van bijvoorbeeld Deliverance als de buitenstaander langzaamaan in een gevaarlijke situatie terechtkomt. Toch blijft de film verrassen door niet te kiezen voor de genrepaden die je zou verwachten. Het roept ook de vraag op hoe je zo’n film het beste zou kwalificeren. Decker is echter eigenzinnig genoeg om de hokjes te doen vergeten en lijkt in haar stijl misschien nog het meest op Harmony Korine in zijn Gummo-periode.

Humane anime
Een andere afslag van de gebruikelijke verwachtingen was het Anime-programma van het festival. Voor de Japanse animatie gelden ook vooroordelen bij het grote publiek die het vooral associëren met escapistisch kindervermaak of anders gewelddadig genrevoer. Anime biedt echter veel ruimte voor variatie en kwaliteit zonder daarbij dramatische diepgang te vergeten.

Neem bijvoorbeeld het poëtisch en op subtiele wijze ontroerende The Garden of Words. Het simpele verhaal laat een eenzame puber in contact komen met een jonge vrouw in een park dat door de seizoenen getoond wordt. De mooie en verstilde segmenten bieden een rust voor de innerlijke worstelingen van de hoofdpersonen die kampen met twijfel en onzekerheid. De toenadering wordt voorzichtig en mooi in beeld gebracht en de film benadrukt nog eens dat ondanks culturele verschillen er een universele kern is van menselijke emoties en behoefte aan diepere connecties. Het enige manco is dat de film naar het einde toe zijn kwetsbaar opgebouwde schoonheid inlevert voor grote gebaren.

The Wind Rises

Subtiel en ambitieus is The Wind Rises. De naar zijn zeggen laatste film van Anime-grootheid Hayao Miyazaki. De film is deels episch in zijn bereik, maar vergeet daarbij niet de kleine menselijke details. Het verhaal draait om een vliegtuigingenieur wiens turbulente leven getoond wordt. Dat bestrijkt voor Japan een controversieel tijdsgewricht waar het land zich klaarmaakt voor een oorlog tegen China en de uiteindelijke aanval op Pearl Harbor.

De hoofdpersoon is een toonbeeld van nobele bedoelingen gevoed door de schoonheid van het vliegen. Iets dat nog eens onderstreept wordt door een inspirerend gedicht van Paul Valéry dat terugkomt en waar de film ook zijn titel aan dankt. Miyazaki maakt er een verhaal van waar de idealen van een individu door omstandigheden gebruikt worden voor het kwaad. Een complexe thematiek die in de film soms wat wordt versimpeld. Zo wordt de oorlog maar kort en zijdelings behandeld. Toch biedt Miyazaki een mooi portret van het leven van een ambitieuze dromer die in karakterisering en dramatiek niet onder doet voor echte speelfilms.

Knokken en huiveren
Ruimte om gewoon ongegeneerd op te gaan in genrefilms was er natuurlijk ook. Zo bood de WIP-film (Women in Prison) Raze een rauwe portie knokken en botten breken dankzij de vechttalenten van Zoë Bell. Bell was de stuntvrouw die in de Kill Bill-films Uma Thurmans vechtscènes deed. In het vermakelijke, maar voorspelbare Raze is zij een ex-militair gevangen gehouden door een sinistere organisatie die vrouwen tegen elkaar laat vechten tot de dood. Het is lekker over-the-top en de gevechten zijn bruut. Toch is de film weinig meer dan een gewelddadig tussendoortje, ideaal voor vulling in de videotheek (als die nog ergens bestaan).

Oculus

Het betere genrewerk kwam in de vorm van horrorfilm Oculus. De film is niet vernieuwend, maar weet de vaste thema’s die je gewend bent zelfverzekerd te hanteren. Oculus draait om een spiegel met gevaarlijke krachten die mensen tot waanzin drijft. Een getraumatiseerde broer en zus die hun ouders verloren hebben door toedoen van het meubelstuk, proberen de vloek op te heffen. Het knappe van de film is dat regisseur Mike Flanagan herkenbare elementen gebruikt die niet voorspelbaar werken, maar juist vertrouwd. Zo wordt je langzaam in de verknipte en nare wereld van de spiegel gezogen die de hoorpersonen in de ban houdt.

19 april 2014

 

VERSLAG IMAGINE 2014 DEEL 2

Imagine 2014 – Preview

Posted on

Preview Imagine Film Festival 2014

door George Vermij

Opgaan in de wereld van de fantastische film kan je weer volop doen op het Imagine Film Festival in Amsterdam. Voor de dertigste editie heeft het festival weer een gevarieerd programma. Griezelen kan bij een selectie van huiveringwekkende horrorfilms, maar er is ook ruimte voor komisch getinte genrecinema en natuurlijk grensverleggende fantasiefilms. Indebioscoop neemt alvast een kijkje in de aanlokkelijke toverdoos van het festival. 

Een film die vooral de aandacht van het publiek zal trekken is The Zero Theorem van de eigenzinnige en geliefde cultregisseur Terry Gilliam. In de film zoekt een wiskundige, gespeeld door Christoph Waltz (bekend van zijn rol in Inglourious Basterds), naar de zin van het leven terwijl hij schippert tussen verschillende (schijn)werkelijkheden. Zoals zo vaak bij Gilliam is de film een visuele krachttoer met een overvloed aan absurde en surrealistische details.

Imagine 2014 The Zero Theorem

Schunnige Schot
Een andere grote festivalfilm is Filth, gebaseerd op het gelijknamige boek van cultschrijver Irvine Welsh die bekend werd met Trainspotting. James McAvoy speelt een groteske Schotse politierechercheur die er niet voor terugdeinst om vieze spelletjes te spelen in zijn strijd naar de top. Ondertussen speelt zijn drugsverslaving op en zorgen hallucinaties ervoor dat hij zijn grip op de werkelijkheid verliest.

Humor wordt op het festival geboden door films die komische portretten geven van nerds, geeks en outsiders. Zo is het Britse Zero Charisma een portret van een wereldvreemde dertiger die niets liever doet dan zich verliezen in zijn zelfgemaakte Fantasy-bordspelletje. De werkelijkheid kan hij echter niet ontvluchten en door zijn zelfingenomen onhandigheid belandt hij in absurde en komische situaties. Cheap Thrills is een slimme combinatie van horror en komedie en stelt de vraag: Hoe ver zou jij gaan voor geld? De film laat een aan lager wal geraakte werkloze man een rijk koppel ontmoeten dat hem uitdaagt om toenemend extremere dingen te ondernemen voor betaling.

Verantwoorde bloeddorst
En dan zijn er natuurlijk nog de horrorfilms waarop de reputatie van Imagine gebouwd is. Zoals de legendarische Night of Terror waar je tot diep in de nacht met enthousiaste gorefans kan genieten van de over-the-top slasherfilm Dead Snow 2 en het suspensevolle Oculus. Tijdens die beruchte avond zal ook Zombeavers te zien zijn. De titel van de film klinkt al net zo absurd als Sharknado en Robocroc.

Imagine 2014: Zombeavers

In een hutje aan een meer trekt een groep irritante studenten zich terug voor een vakantie vol met seks en drank. Je voelt natuurlijk al aankomen dat ze ten prooi zullen vallen aan een bloeddorstig monster. De verrassing is dat ze worden aangevallen door bloeddorstige knaagdieren. Hiermee is Zombeavers hilarische horror die zichzelf niet serieus neemt, maar je vooral laat lachen.

Imagine Film Festival is van 9 tot en met 18 april in Eye Amsterdam. Kijk voor het volledige programma op http://www.imaginefilmfestival.nl/ en houd Indebioscoop in de gaten voor een exclusief festivalverslag.

 

31 maart 2014

 

VERSLAG IMAGINE 2014 DEEL 1

VERSLAG IMAGINE 2014 DEEL 2

HAFF 2014 – Deel 4

Posted on

Nabeschouwing HAFF: editie van uitersten 

door Ralph Evers

Het HAFF 2014 is weer voorbij. Vijf dagen vol met uiteenlopende animatie van een paar seconden tot ruim twee uur. Wat valt op wanneer we terugkijken? Hoe was de kwaliteit? Tevens enig commentaar op enkele winnaars.  

Er was ongelooflijk veel variatie binnen animatie tijdens deze editie te bewonderen. Van handgemaakte poppen- en kleianimaties, stopmotion-animatie, digitale vormen, uitgesneden kartonnen werelden, 3D, concreet en abstract, verschillende cameratechnieken, enzovoorts.

HAFF 2014 Jasmine

Afwisseling
Ook in de featurefilms is veel afwisseling te zien. Het eigenzinnige, vertederende en unieke E Menino e o Mundo, dat met potlood getekend is en via een omslachtig proces tot leven is gekomen. Jasmine, dat het midden houdt tussen kleianimaties en decors met live-actors. The Congress dat lijkt te beginnen als een ‘gewone’ film en ineens halverwege op verrassende wijze omwentelt in een animatiefilm, waarvan de stijl doet denken aan de films van de Fleischer-broeders met een moderne twist.

Amazing adventures of the Living Corpse wist uit te blinken in lelijke, luie animatie met een op zichzelf nog best interessant zombieverhaal. Een zombie ontwikkelt een geweten, wanneer hij zijn zoon tegenkomt. De uitwerking helaas liet te wensen over. Lisa Limone and Maroc Orange: A Rapid Lovestory wist juist te verrassen in een absurde en tegelijk maatschappijkritische variant van het Romeo & Julia-verhaal tegen een achtergrond van het leed dat immigranten ondergaan.

Tot slot veroverde Minuscule de harten van jong en oud, met een energiek en ingenieus verhaal over rivaliserende mieren en een dapper lieveheersbeestje. Een verademing dat de beestjes niet spreken, maar door middel van geluidjes ‘communiceren’. Dit betrekt de kijker er op eigen wijze bij, want iedereen kan z’n eigen verhaaltjes verzinnen.

HAFF 2014 Virtuos Virtuell

Kwaliteit
Vijf dagen in de bioscoopzalen van het Louis Hartlooper Complex vertoeven werd hiermee een avontuurlijke tijd. Er viel moois te genieten in films als Virtuos Virtuell, Im Rahmen en Facing the News. Daartegenover staan films die wisten te vervelen en irriteren, zoals Le Labyrinthe en Love Games, nota bene films die prijzen wonnen.

Het zal ongetwijfeld ieder jaar weer een hele klus zijn om de diverse programma’s samen te stellen en op de hoogte te blijven van al hetgeen geproduceerd wordt in animatieland. Toch dooft dit festival uit met een gevoel van net-niet. In tegenstelling tot eerdere edities werd de kijker minder bevredigd. Er waren net iets teveel l’art pour l’art, vingeroefeningen of onrijpe filmpjes te zien, wat ten koste gaat aan het algehele gevoel van kwaliteit. Daarmee is 2014 vooral een editie van uitersten, want de films die wisten te overtuigen, sprongen er te midden van de middelmaat dan ook extra uit!

 

26 maart 2014

 

Deel 1: Experimentele opening HAFF 2014

Deel 2: Borderline Cinema Animationale

Deel 3: Artistieke grenzen

Movies that Matter Festival 2014

Posted on

Balans tussen engagement en vermaak

door George Vermij

Het vinden van de juiste balans tussen engagement en vermaak blijft een uitdaging voor het Movies That Matter festival. Tijdens de laatste editie waren er films en documentaires die zware thema’s zoals vluchtelingenproblematiek en mensenrechtenschendingen niet uit de weg gaan. Gelukkig bood het festival op momenten ook luchtige films met een serieus randje en hoopvolle lichtpuntjes in de vorm van inspirerende Q&A’s met filmmakers en activisten.

Het was druk in Den Haag waar het publiek pendelde tussen de zalen van de Schouwburg en het Filmhuis om films te zien waarvan mensenrechten het brede uitgangspunt van vormen. De Nucleaire Top was voor de organisatie dit jaar een reden om kernenergie als sub-onderwerp op te nemen in het filmprogramma. Dat zorgde voor een gevarieerde mix van docu’s over dat thema. De associatieve filmessays Snake Dance en Into Eternity zijn experimentele pogingen met een meditatief tempo die tegenover het conventionelere documentaire betoog van Pandora’s Promise staan.

Movies that Matter festival 2014 Snake Dance

Meditatieve filmessays
Snake Dance verbindt de ideeën van de Duitse kunsthistoricus Aby Warburg met de kernnatuurkundige Robert Oppenheimer via de woestijn van Los Alamos waar de eerste proeven met atoombommen werden uitgevoerd. Dit verband zorgt voor een stroom van feiten en gedachten die vooral ingaan op de verstoorde balans tussen technologie en natuur cumulerend in beelden van het verlaten Japans platteland bij Fukushima. De film is op momenten niet helemaal bevredigend wegens zijn losse associatieve structuur waardoor de pretenties niet helemaal uit de verf komen.

Het strakkere Into Eternity spreekt meer tot de verbeelding als een poging om je als kijker na te laten denken over de bijna oneindige duur van radioactieve straling. De film toont de bouw van een enorm opslagdepot voor radioactief afval diep in de bergen van Finland. Het complex moet duizenden jaren meegaan omdat het afval zo lang schadelijk blijft. Het vormt een opstapje voor regisseur Michael Madsen voor prikkelende en relativerende vragen over tijd en ons bestaan die worden aangevuld met mooie en onwerkelijke beelden.

Radioactieve toekomst
Als tegenpool voor de meditatieve gedachtestromen biedt het terecht spraakmakende Pandora’s Promise een positiever beeld van kernenergie. De film laat voormalige tegenstanders en kritische milieuactivisten aan het woord over hoe kernenergie misschien onze enige redding is in een wereld waar fossiele brandstoffen schaars worden. De film overtuigt door het tonen van de bijna ongekende mogelijkheden van de energiebron en hoe de media een te negatief beeld van kernenergie propageren terwijl fossiele brandstoffen net zo goed schade veroorzaken en verantwoordelijk zijn voor het broeikaseffect.

Minder overtuigend is de film in het aankaarten van de gevaren van straling. De voorstanders zijn kritisch en geven aan dat er veel onduidelijkheid is over wat schadelijke stralingsniveaus zijn. Zo wordt er in de film op een geigerteller een hogere straling gemeten in Parijs dan in Pripyat bij Tsjernobyl. Hoe dat verschil te verklaren is wordt echter niet uitgelegd. Een tocht naar Fukushima levert ook geen duidelijke antwoorden op over de schadelijkheid en laat de kijker uiteindelijk in het ongewisse.

Movies that Matter festival 2014 Cirkus Columbia

Luchtig en complex
De selectie van recente bioscoopreleases zoals Grand Central, Twelve Years a Slave en Mandela: Long Walk to Freedom kwamen over als onverrassende vulling van het programma. Het retrospectief gewijd aan de Bosnische regisseur Danis Tanović had wel een terechte meerwaarde. Tanović is bij uitstek een regisseur die toegankelijke menselijke drama’s maakt die ook grotere thema’s aansnijden. Hij heeft daarbij de unieke gave om in zijn films luchtig te zijn zonder aan zeggingskracht te verliezen.

Dat blijkt wel uit Cirkus Columbia. Een op het eerste gezicht idyllische film die zich afspeelt in zomerse stilte voor de storm die de oorlog in het voormalige Joegoslavië is. Tanović toont op overtuigende wijze dat kleine spanningen tussen mensen de basis kunnen vormen voor grotere conflicten die uitmonden in een strijd. De film illustreert dat prachtig in een verhaal van de gelukzoeker Divko die terugkeert naar zijn Bosnische geboortedorp en daarmee oude wonden binnen de gemeenschap openhaalt. Hij zet zijn ex-vrouw en zoon op straat zodat hij een nieuw leven kan beginnen met zijn jongere trofeevrouw. Tanović vergeet echter niet de menselijkheid van zijn personages. Zo krijgt Divko perfect gestalte in de rol van Predrag Manojlovic die komische charme, gepassioneerde koppigheid en blind egoïsme perfect weet te combineren.

Confronterend en troosteloos
Van de documentaires die te zien waren op MTM is Big Men een indrukwekkende en ambitieuze prestatie. De film toont de complexe wisselwerking tussen regeringen, bedrijven en burgers, als er ergens opeens geld te verdienen valt. Regisseuse Rachel Boynton volgde een klein Amerikaans bedrijf dat in de kust voor Ghana olievelden wilde exploiteren. Haar film richt zich op Ghanese politici die proberen te profiteren van de olievondst en de no-nonsense Texaanse baas van het bedrijf die lobbyt voor meer invloed.

Ook toont zij de situatie in Nigeria waar de olieproductie niet heeft geleid tot welvaart, maar tot groeiende verdeeldheid tussen bevolkingsgroepen. Dit alles vindt plaats tijdens de vooravond van de crisis van 2008 wat de documentaire nog een actuele lading meegeeft. Als een casestudy van hoe kapitalisme werkt is Big Men een boeiend en genuanceerd verslag van big business in actie.

Movies that Matter festival 2014: Big Men

Van een niet te ontkennen troosteloosheid is de documentaire The Sound of Torture over de marteling van Eritrese vluchtelingen die naar Israël proberen te ontsnappen maar door criminele Bedoeïenstammen worden ontvoerd. De film volgt een Eritrese vrouw die in Zweden woont en contact onderhoudt met de gegijzelde vluchtelingen, terwijl er wordt onderhandeld over losgeld maar de uitkomst steeds onzeker blijft. The Sound of Torture is een pijnlijk document van de gruwelijkheden die mensen moeten doorstaan in hun zoektocht naar een beter en menswaardiger bestaan. Een eindbestemming die voor velen helaas onbereikbaar zal blijven.

 

26 maart 2014

HAFF 2014 – Deel 3

Posted on

De artistieke grenzen van het HAFF 

door Ralph Evers

Het HAFF heeft een reputatie hoog te houden wanneer het op lange animatiefilms, features genaamd, aankomt. Eerdere edities wisten te overtuigen met een keur aan internationale animatiepracht en zeer goede films. In 2012 Le Tableau en Alois Nebel, in 2013 Uma História de Amor e Fúria en O Ápostolo en dit jaar Minuscule en The Congress.  

Citroen Lisa verzamelt zingende zeeschelpen en verlangt ooit de ware te ontmoeten. Mandarijn Maroc is zijn moederland ontvlucht voor een nieuw bestaan in een betere wereld. Zijn schip vergaat en als enige overlevende spoelt hij aan op het strand. Al gauw valt hij ten prooi aan slavernij, het lot van iedere mandarijn. Het is de zingende zeeschelp van Maroc die hem en Lisa bij elkaar brengt. Niet zonder de nodige avonturen overigens.

HAFF 2014 Lisa Limone and Maroc Orange: A Rapid Lovestory

Estse mafkezerij
Lisa Limone and Maroc Orange: A Rapid Lovestory is onvervalste Estse mafkezerij. Estland grossiert in vervreemdende en eigenzinnige animatiefilms. In de jaren van het IJzeren Gordijn wist Priit Pärn met zijn symbolische films zowel humor als maatschappijkritiek op intelligente wijze te combineren. Om zijn films goed te doorgronden is wel de nodige cultuurkennis nodig. We leven nu in andere tijden, met andere problemen.

Na het IJzeren Gordijn valt een film als Frank & Wendy uit 2004 op. Een absurd detectiveverhaal over twee special agents die in Estland, het land van alle kwaad en verdorvenheid, een poging doen de wereld te redden van het kwaad. In dezelfde categorie valt Lisa Limone and Maroc Orange. Een moderne variant van Romeo en Julia omgevormd tot een geanimeerde musical met als achtergrond de toestroom immigranten van Afrika naar Europa.

Bonte kleurenpracht
E Menino e o Mundo (The Boy and the World) is een lieflijk en ingenieus gemaakte animatiefilm. Hij vertelt het avontuur van een jongen die opgroeit in een liefdevol gezinnetje en op zoek gaat naar zijn vader, wanneer deze naar de grote stad is vertrokken om geld te verdienen. Ondertussen stipt de film grote hedendaagse thema’s aan als armoede, vergaande industrialisering en consumentisme. Thema’s die in het huidige Brazilië, waar deze film vandaan komt, actueel zijn. De regisseur weet deze contrasten overtuigend te brengen, door effectief gebruik van kleur, muziek en uiteindelijk beelden van massavernietiging en vervuiling. E Menino e o Mundo blinkt uit in originaliteit. De muziek valt samen met de beelden en de personages kennen hun eigen geluid en vreemde achterstevoren taal.

HAFF 2014 E Menino e o Mundo

The Grand Finale
Zondag is altijd een gezellige dag op het HAFF. Films gericht op een breder publiek, zodat naast alle artistieke experimenten, die niet voor iedereen zijn weggelegd, ruimte is voor toegankelijkere films. Minuscule, een film over rivaliserende mierenkolonies, is zo’n film waar jong en oud van geniet.

The Congress is een film voor de avontuurlijke kijker, gezien de intellectuele uitdaging die hij biedt. Je wordt dan wel beloond met een prachtige psychedelische animatietrip, die de hamvraag stelt: wat is nu de waarheid? Dat contrast toont The Congress uiterst grimmig, van kleurrijke geanimeerde avatars tot grauwe en versleten ontheemden in de ‘echte’ wereld. We zitten dan al wel ver in de toekomst.

Voor het zover is volgen we de uit de gratie geraakte actrice Robin Wright, die haar identiteit verkoopt aan haar productiemaatschappij. Als tegenprestatie blijft Robin ‘eeuwig’ jong. Wanneer ze uitgenodigd wordt voor het Futurologische Congres, twintig jaar later, blijkt voor veel meer mensen de mogelijkheid te bestaan om een zorgeloos ‘eeuwig’ leven te genieten. De vraag is echter, wanneer we met onze geest kunnen kiezen, in welke realiteit we leven, wanneer we dan wakker zijn, of wanneer we dromen.

 

24 maart 2014

 

Deel 1: Experimentele opening HAFF 2014

Deel 2: Borderline Cinema Animationale

Nabeschouwing HAFF 2014: Editie van uitersten

HAFF 2014 – Deel 2

Posted on

Borderline Cinema Animationale 

door Ralph Evers

Een afwisselend programma, dat is een ding waarin deze editie van het HAFF uitblinkt. Het ene moment zijn we getuige van een empathische zombie die op zoek is naar zijn zoon. Het volgende moment zien we in elkaar geplakte wetenschappers die zo’n 100 jaar eerder naar de maan reisden, en jawel, evenals bij Georges Méliès, doen ook deze wetenschappers dat met een kanon.  

Er is een heuse nacht van de wansmaak voor animatiefilms, de Treasures from the Vaults. Geheel met een enthousiaste explicateur die de fragmenten met veel bombarie van commentaar weet te voorzien. De oude tijden, toen Louis Hartlooper zelf nog explicateur was, lijken even te herleven.

De getoonde fragmenten kunnen overigens wel wat passie gebruiken, want men zou maar verdwalen in het riool van de wansmaak. Een opblaaspop die wraak neemt op haar harteloze eigenaar, zadend, sorry, ziedend van woede. Een zwarte buikspreekpop die er eerst op los neukt alvorens een bloedbad aan te richten. Een Tasmaanse duivel die zich verlekkert op een beauty en niet te vergeten Pleisterman, die elk stucwerk repareert, of een heuse Godzilla in de lage landen.

HAFF 2014 The Amazing Adventures of the Living Corpse

Galerij van de wansmaak
De nacht ervoor was er een voorproefje van Treasures from the Vaults te zien. The Amazing Adventures of the Living Corpse kan zo in de galerij van de wansmaak. Lelijk geanimeerd, alsof je kijkt naar een computerspel, waar alle tussenfilmpjes aan elkaar gemonteerd zijn. In een wereld waar de gedrochten van de hel de mensheid tergen, neemt een zombie, die empathie heeft ontwikkeld, het op tegen het kwaad, om zijn zoon te redden.

Waar Troma-films wegkomen met hun wansmaak en overdaad aan cheasy effecten, werkt deze film eerder op de zenuwen. De soundtrack met slechte metal riffs is voor iedereen vervelend. Wanneer je metal leuk vindt, baal je van de suffe riffs en als je metal niks vindt baal je van de muziekkeuze. De dialogen zijn tenenkrommend. Dit is geen Treasure from the Vault, dit is The Sewer beneath the Vault!

HAFF 2014 From the Earth to the Moon

Collage extravaganza
De Griekse film From the Earth to the Moon is een doldwaas samenraapsel van culturele, wetenschappelijke, historische en iconische beelden, personages en gebeurtenissen. De kijker kan er het best een spel van maken: wie en wat herken ik allemaal? Dit is niet een film die je ondergaat, daarvoor is hij te druk. Een gestoord gezelschap, de Gunclub, is van plan om naar de maan te reizen. Naar een verhaal van Jules Verne, die ooit bedacht – en dit is serieus door de wetenschap ter overweging genomen – om met een kanon naar de maan te reizen. Dit vergt natuurlijk de nodige voorbereidingen. Besloten wordt om vanuit Amerika met een kanonskogel naar de maan te gaan.

Zoals gesteld wordt door de Gunclub, naar de maan reizen betekent dat je de alledaagse menselijke worstelingen te boven komt. Er wordt vrede gesloten met de Indianen in Florida en Van Gogh schildert de kanonskogel, als tegenprestatie voor de belangrijke ’tips’ die hij van de Gunclub kreeg: “Gebruik kleur.” Dit is slechts een tipje van de sluier. Wie nu enthousiast is geworden, heeft er een taak bij: dit obscure werkje vinden! Zoek eens rond de maan.

23 maart 2014

Deel 1: Experimentele opening HAFF 2014

Deel 3: Artistieke grenzen

Nabeschouwing HAFF 2014: Editie van uitersten