IDFA 2017 Deel 5 (slot):
Cynisme, strandgasten en een laatste meesterwerk

door Bob van der Sterre

IDFA is weer voorbij en had wéér meer bezoekers: 285.000. De films waren volgens velen ietsje vrijer dan voorheen. Maar maatschappijkritiek was volgens mij net zoveel aanwezig als vorige jaren (zie hieronder bijvoorbeeld Freedom for the Wolf).

Wat mij vooral opviel is hoe gescript en bedacht documentaires tegenwoordig wel zijn. Zo lijken films als The Next Guardian, Ugliest Car of 24th Street iets te enthousiast hun protagonisten te willen sturen – tot de dialogen aan toe. Het maakt het verhaal sterk maar de verrassingen gering.

Cold Blooded: The Clutter Family Murders – Murw gebeukt worden door feiten
‘Je mag gerust een keer naar de wc. Twee keer zelfs!’, waarschuwde regisseur Joe Berlinger vooraf al. Deze film is ook geen geringe zit: 172 minuten. Eigenlijk een tweedelige miniserie voor tv maar voor IDFA achter elkaar geplakt.

We kijken naar álles rondom de koelbloedige moorden op de familie Clutter. Een vriendelijke familie zonder vijanden. Toch zijn ze in een nacht allemaal afgeslacht met een shotgun. We zien niet alleen alles over de moorden, niet alleen alles over het boek van Truman Capote, maar ook nog eens alles over de film die naar het boek werd gemaakt. Na afloop ben je een kenner. Dat mag ook wel na een paar uur archiefbeelden en interviews.

Het gekke is dat de film eerder te snel is dan te langzaam. Zoveel interviews, zoveel meningen, zoveel details. Vaardig gemaakt, dat zeker, en Berlinger heeft genoeg ervaring om zo’n moeilijk onderwerp heel degelijk tot een einde te brengen. Knap werk.

Ik had wel meer op een artistieke interpretatie gehoopt, meer mysterie, meer cinema. Daar is bijvoorbeeld iemand als Errol Morris heel goed in. Wat rust tussen de feitenbrij – wat meer sfeer. Dat verhindert de film om écht goed te worden. De serie OJ: Made in America deed dat bijvoorbeeld beter. Een denderende ovatie na afloop deed niets af aan dat gevoel.

Happy Winter – Vrolijke strandgasten in Sicilië
Meer artisticiteit krijg je wel te zien in Happy Winter. Deze voor RAI geproduceerde film van Giovanni Totaro ziet er prachtig uit. We kijken naar maar een paar honderd meter strand, bij Mondello in Sicilië. Een regio waar mensen niet schuw van wat aandacht zijn en ook wel houden van babbelen. Dat maakt de film al snel levendig.

De beperking van de locatie noopt tot creatief denken. Fraaie shots van badhuisjes, van de illegale drankverkoper die over het strand sjokt (‘Aquaaaah, Birraaaah’), van de politicus zonder partij die ineens moet huilen, het lieve stel ‘s avonds op het strand. Nachtelijke feestjes, zwempartijtjes en de duiker met metaaldetector geven genoeg ruimte voor interessante shots. De montage is steengoed en je krijgt veel ‘mooi beeld’ per minuut.

De film zal voor sommigen wat ‘relevantie’ missen, om maar eens een lelijk modewoord te gebruiken. Geen vluchtelingen, geen drama, geen maatschappijkritiek (hoewel je tussen de regels door best wat triestheid vindt). Zo moet je deze film niet gaan zien. Dit is een prettige vlucht uit de werkelijkheid met gewone mensen die een gewone, volkse smaak hebben. Toch zou dit niet overal zo werken. Je moet bijvoorbeeld absoluut niet denken aan een soortgelijke documentaire over Zandvoort.

En de titel? Mensen wensen elkaar daar een prettige winter aan het einde van de zomer.

Freedom for the Wolf – Het heden op pauze gezet
Heel wat ‘relevanter’ zullen mensen deze film van Rupert Russell vinden. Je vindt geen film die méér over onze tijd, 2015, 2016 en 2017, gaat. Via vier stukken zien we hoe de democratie langzaam verschuift in iets wat je het beste kunt omschrijven als economisch nationalisme: Hong Kong, Tunesië, India en nu ook de VS. Volgens wetenschappers als Francis Fukuyama zijn dit ‘onliberale staten’ geworden.

Het is enorm lastig om zulke complexe situaties terug te brengen tot een film van anderhalf uur. Een hoog gehalte van boze bloggers en Occupygangers die zeggen: ‘Je moet van je blijven horen.’ De stoere animatie zet de boze toon. Iemand als Adam Curtis zou vermoedelijk een stuk dieper zoeken.

Toch is er denk ik tot nu toe geen docu die zo sterk het heden op pauze drukt als deze film. Het is een kwestie van samenvoegen van allerlei dingen die we al wisten, maar die maakt dat je de krantenkoppen toch wat beter kunt plaatsen. Het sombere cynisme van de laatste jaren, de jaren van Brexit, Oekraïnereferendum & Trump, zie je hier min of meer verklaard. ‘Onliberale staten’, dat wordt het modewoord de komende tijd.

Wie een dosis realiteit nodig wenst om ons heden te kunnen plaatsen: ga deze film zien. Wie juist iets zoekt om ervan te ontsnappen: ga iets anders kijken.

Recruiting for Jihad – Documentaire wordt zelf nieuws
Na Golden Dawn Girls volgt hier een soortgelijke film. Ook deze is gemaakt door Noren, twee om precies te zijn: Adel Khan Farooq en Ulrik Imtiaz Rolfsen. Farooq loopt met zijn camera aldoor ene Ubaydullah te filmen, een extreme moslim, ronselaar van Syriëgangers.

Uit deze film blijkt goed dat je makkelijk vriendelijkheid met abjecte ideeën kunt combineren. Aan de oppervlakte is deze Ubaydullah een vriendelijk persoon en geeft hij geduldig antwoorden. Maar pleegt iemand in Denemarken een terroristische aanslag, dan reist hij onmiddellijk naar zijn graf om te rouwen. Na de Parijse aanslagen is hij vol lof over de moordenaars. Discussies van andere moslims die zijn opvattingen schadelijk vinden, mijdt hij. Die passen niet in zijn extreme straatje. En wat als de wet zegt dat hij iets niet mag doen? Voorspelbaar: ‘De Noorse wet zegt me niets.’

De film begint amateuristisch, je denkt aan een studentenfilm. Maar al snel snap je het fascinerende ervan: je beseft dat deze man wel op de radar van de geheime dienst zal staan. En ja hoor, later neemt het lot ineens een bizarre wending als de politie beelden van deze film in beslag neemt. De zaak komt tot bij het hogere gerechtshof. De film is zelf het nieuws geworden. (Ze hadden ook gewoon kunnen wachten tot deze film uit was, denk je dan, steun je nog een paar documentairemakers ook.)

De film scoort punten omdat het bij mijn weten voor het eerst het hele ronselen van binnenuit laat zien. Aan de andere kant is het op een rare manier voorspelbaar. En blijf ik er altijd moeite mee hebben om te kijken naar mensen met hun extreme ideeën. Ik begrijp de nieuwswaarde ervan maar echt leuk is anders.

Untitled – Michael Glawoggers laatste film
Untitled is de laatste film van Michael Glawogger, die in 2014 in Liberia stierf aan de gevolgen van malaria. Glawogger wordt gezien als een groots en origineel documentairemaker. Maker van meesterwerken als Megacities, Workingman’s Death, Whores Glory. Glawogger rijgt daarin als het ware allerlei korte films aan elkaar en heeft veel gevoel voor het observeren met een camera.

Untitled bevat ook een reeks losse observaties. De reis leidt van Oostenrijk naar Liberia. Een reis van drie jaar waarin Glawoggers team rondreisde om gewapend met intuïtie en serendipiteit beelden te schieten. Vermoedelijk ieder ander met zo’n idee zou zijn weggehoond door de filmmaatschappij. ‘Je wilt wat? Een themaloze reis maken en dan filmen wat je ziet? Zonder een titel?’

Zoals je gewend bent van Glawogger levert die serendipiteit parels van scènes op. De ezel achter op de auto. Goudzoekers. Mensen die schooieren rondom vuilnis. Mensen die naar elkaar schreeuwen in een vallei. Dansende vrouwen in Sierra Leone. Een Servisch dorp met huizen vol kogelgaten. Worstelende West-Afrikanen. Een badhuis. Een chaotische vismarkt. Ga zo maar door.

De film zegt net zoveel als niets. Een vlieg aan de muur die de rare diersoort de mens observeert. Rode draad zijn dieren, rituelen en ruïnes.

Untitled is op basis van het materiaal drie jaar later afgemaakt door zijn eigen editor Monika Willi en zal denk ik niet zo legendarisch blijken te zijn als de andere films. Het is wel een formidabel afscheid voor een echte documentairekunstenaar. Hij laat zien wat in de kern het maken van een goede documentaire inhoudt: nieuwsgierigheid hebben en kunnen observeren.

Alleen de voice-over (stem van Fiona Shaw) maakt de film wat pretentieuzer overkomen dan hij in werkelijkheid is. De voorgelezen teksten van Glawogger en Willi hadden misschien beter opgelost kunnen worden met tekst in beeld.

Het is misschien ironisch dat deze laatste documentaire van een echte documentairemaker te zien is in een jaar dat de documentaires meer dan ooit lijken op speelfilms.
 

29 november 2017

 
IDFA 2017, deel 1
IDFA 2017, deel 2
IDFA 2017, deel 3
IDFA 2017, deel 4

 
 
MEER FILMFESTIVAL

IDFA 2017 Deel 3:
Deprimerende werkelijkheden 

door Bob van der Sterre

In onze derde terugblik op IDFA 2017 aandacht voor een oorlogsverslaggever met een schuldcomplex, walgelijke beelden van de bio-industrie, extreemrechts in Griekenland en de lelijkste auto van Polen.

Stronger than a Bullet – Oorlogsverslaggever met schuldcomplex
Als je net je ochtendkoffie hebt gedronken (dat is € 2,60 voor een espresso tegenwoordig) dan is Stronger Than a Bullet een hele kluif. Van begin tot eind oorlog. En niet zomaar oorlog: je ziet mensen voor je neus hun laatste snik uitblazen (hij kijkt nog een keer op, kreunt, valt dan om).

Oorlogsverslaggever van de Iran-Irak-oorlog, Saeid Sadeghi, reist Iran rond met oude foto’s en een schuldcomplex. Hij voelt zich een radertje van de propagandamachine die toen op volle toeren draaide. Hij zoekt de vroegere soldaten en frontlinies om over dat complex heen te komen.

Een trage en deprimerende documentaire. Propaganda is van alle tijden en van alle culturen, dat leer je hiervan.

Een van de opmerkelijkste passages is als hij bergen van lege kogelhulzen beklimt en foto’s maakt van verroeste tanks die daar overal nog in het landschap staan. Alsof je Scheveningen bezoekt en daar nog Duitse tanks in het zand ziet staan.

Eating Animals – Walgelijke beelden van bio-industrie
Nog meer gedeprimeerd raak je van Eating Animals. Je weet van te voren wel een beetje wat je krijgt met een kritische documentaire over de Amerikaanse bio-industrie. De walgelijke beelden van de kippenfokkerijen en varkenscomplexen zorgden ervoor dat ondergetekende vaak naar de grond moest staren.

Christopher Quinn maakte deze docu op basis van het boek van Jonathan Safran-Foer. Ze leggen hier helder uit hoe de bio-industrie zo is geworden als het nu is sinds de jaren zeventig. Een paar dappere eenlingen willen weer terug naar de eerlijke boerderijen van de jaren vijftig. Het verbaast niet dat ze louter tegenwerking ervaren.

Tegelijkertijd maakt de bio-industrie de dienst uit met regelgeving. Tegenwoordig is het zelfs strafbaar geworden om foto’s te maken. De paar moedige klokkenluiders kunnen al helemaal niet rekenen op bescherming.

Zinnige docu, uiteraard, het komt bijna niet eens in me op om kritisch te zijn. De hele wereld moet dit weten. Toch is deze docu inhoudelijk en qua vorm niet veel anders dan bijvoorbeeld Food.inc of Cowspiracy, inclusief de op de gevoelens inspelende muziek. De prachtige slotscène raakt je dan wel weer in ‘the feels’.

Golden Dawn Girls – Extreemrechts in Griekenland
Alsof we nog niet gedeprimeerd genoeg waren, is Golden Dawn Girls ook weer een slechtnieuwsdocumentaire. De Noorse filmmaker Håvard Bustnes reist naar Griekenland. Het lijkt alsof hij aanvankelijk geen ander plan heeft dan om bij de extreemrechtse politieke beweging (nu derde partij in Griekenland) binnen te lopen en te gaan filmen. Die ingang krijgt hij via de vrouwen van de beweging: de dochter van de leider, de vrouw van een van de leiders en de moeder van een van hen.

Een problematische documentaire. De dames blijven vanzelfsprekend bij hun standpunten en Bustness, duidelijk geen aanhanger, worstelt met zijn kritische blik. Hij wil niet alleen registreren, maar er ook wat van zeggen. Dat is logisch maar het is vaak een worsteling voor beide partijen want zijn moralisme is veel te doorzichtig.

De vrouwen lijken nog het meest ‘normaal’ van de groep. Als de mannen worden gearresteerd op verdenking van het zijn van een criminele organisatie, komen de vrouwen even in de spotlights. Om net zo snel weer te verdwijnen als de mannen vrijkomen, want de Gouden Dageraad blijft een uiterst masculiene toestand, inclusief top-down-management en een paar agressieve leiders.

In de docu zien we hun gezang, gevlag en zwarte jasjes. De lijnen van hun symbool lopen net wat anders dan die van een swastika maar de boodschap is duidelijk. Als Bustness de dochter van de leider confronteert met een foto van haar opa met swastika en uitgestrekte arm: ‘Ach, aandoenlijke man.’

Griekenland heeft de juiste voedingsbodem voor zo’n extreemrechtse partij: enorme vluchtelingenstromen en grote armoede. En dat is geen fijne gedachte voor de toekomst.

Ugliest Car – De lelijkste auto van Polen
En deprimerend op een leuke manier is Ugliest Car. In deze Poolse documentaire zien we de 70-jarige Bogdan, zijn 94-jarige moeder en hun ook flink oude auto, een originele Wartburg. Die auto wint geregeld prijzen als lelijkste auto van het land.

Omdat een portret van deze karakters snel flauw zou worden, gaan de twee naar Duitsland, naar de fabriek waar moeder in de oorlog te werk is gesteld. Ze maken een tussenstop in Majdanek, waar vader een tijdje heeft vastgezeten.

Geestige film die regelmatig de bezoekers doet schaterlachen. Het probleem van de film is wel dat het allemaal aanvoelt als een script. Het lijkt meer op een theaterstuk dan een docu, met niet-professionele acteurs. Hier zaten de makers denk ik iets te veel op de regiestoel. Zelfs de klaagzangen van moeders (‘Bogdááááááán!!!’) klinken soms iets te gemaakt.
 

26 november 2017

 
IDFA 2017, deel 1
IDFA 2017, deel 2
IDFA 2017, deel 4
IDFA 2017, deel 5 (slot)

 
 
MEER FILMFESTIVAL

IDFA 2017 Deel 1:
Onbekende helden

door Bob van der Sterre

Het is ó zo belangrijk dat je je als documentairemaker kunt laten verrassen door je onderwerpen. Dat blijkt weer uit de eerste documentaires van IDFA 2017. In ons eerste verslag: Italiaanse herinneringen, spoorloos op Texel, illegaal restaurant in China en lesbienne in Bhutan. 

My Name is Nobody – Tussen de beroemdheden
Een documentaire over een jongetje dat op een klassenfoto uit 1937 staat afgebeeld tussen beroemdheden Sergio Leone en Ennio Morricone. Wie was die Crissanti?

Een bizar idee, bedacht door documentairemaakster Denise Janzee. Ze had naar het archief van de stad Rome kunnen lopen maar deze route is vele malen leuker. We lopen in en uit woonkamers van oudere Romeinse inwoners die deze Crissanti ergens van kenden. Prachtige karakters. Heel welwillend om te helpen, wat over hun leven te vertellen. Het portret van Crissanti levert zo een vermakelijk portret van de wijk Trastevere op.

De show wordt gestolen door B-acteur Willi Colombini. Een charmante oud-acteur (had wat bijrollen in giallo’s en westerns) die zijn dagen slijt met kletsen op de pleintjes van Trastevere. Frappant is hoe hij moeiteloos past in deze documentaire. Janzee kwam hem per toeval tegen in de vier dagen dat ze er filmden. Dat maakt het plot van de film erg sterk.

Documentaires charmeren juist vanwege dit soort serendipiteit. Kossakovsky zei al: ‘Je moet als documentairemaker niet precies kunnen vertellen wat je gaat maken.’ Voor Janzee is het trouwens helemaal niet zo’n rare film. Ze is de dochter van beroemdheid Willeke van Ammelrooy en haar stiefvader, de al even beroemde Marco Bakker.

My Name is Nobody is een aangename lichtgewicht film, die beter was geweest met de lengte van een uur, maar die ook fraai past in haar oeuvre als tegenhanger van de film Marco: De Weg Terug.

Piet is Gone – Verdwijning op Texel
Piet Beentjes was een gewone, bescheiden man, die sinds een bezoekje in 1987 aan Texel nooit meer is gesignaleerd. Voor de politie was het duidelijk: zelfmoord. Maar het lichaam is nooit gevonden. Zijn zus Toos wil nog steeds opheldering over wat er gebeurd is.

Allerlei vreemds aan deze zaak. Hij had niets met Texel, woonde in Den Helder, maar stapt op een dag op de pont naar Texel. Vervolgens stapt hij te vroeg van de pont, wordt nat in een tuintje gesignaleerd en zit de was te doen bij onbekenden in huis, die net als hij homoseksuelen waren, terwijl hij daar een eitje aan het bakken is. Ergens zegt hij tegen een getuige dat hij achterna werd gezeten.

Zelfmoord? Zijn vader had dat ook gedaan. Je denkt nog het meest aan een psychose. Een zaak waar iets vreemd aan is, dat is duidelijk.

Piet is Gone is vaardig gemaakt maar de film voelt een beetje onaf aan. Daarmee is de film wel iets minder dan Van Hoewijks zeer aan te bevelen Kill Your Darling uit 2012. In dat opzicht is het wel grappig dat nota bene tijdens deze IDFA er ineens nieuws over de zaak boven tafel kwam. Van Hoewijk reisde meteen naar Texel. De docu en het nieuwe plot zijn bij 2doc.nl te zien. De zaak wordt dankzij deze documentaire heropend door de politie.

24th Street – Non-conformist in China
Van Texel naar China. Su probeert aan de 24th Street in Hangzhou te overleven als illegaal restauranthouder. Daar zijn allerlei restaurantjes opgezet met bamboestokken. De uitbaters proberen te verdienen aan de arbeiders van de flats die daar worden gebouwd. Voor Su is handel simpel: ‘Die mensen moeten ook eten.’

We zien hoe Su ondanks zijn goede bedoelingen vaak tegen muren oploopt. Zo gaat zijn illegale restaurant meer dan een keer tegen de vlakte. En iedereen is pissig op hem. Zijn wettige vrouw is boos, zijn dochter is boos, zijn schoonzus en schoonmoeder zijn boos. Alleen zijn vriendin Qin niet, ook al kaffert hij haar geregeld uit.

De kettingrokende non-conformist Su is een mooie protagonist voor een film. Toch voelt de docu voorspelbaar aan. Hoe kan een docu voorspelbaar zijn als het leven zich niet laat scripten? Dat ligt niet aan de protagonisten, zou je denken. Misschien aan de aanpak van documentairemakers, die graag bepaalde thema’s vastleggen?

The Next Guardian – Dochter geboren als jongen
In Bhutan volgen we een familie. Vader heeft een tempel, zoon en dochter zijn aan het puberen. Papa wil dat zoon boeddhist wordt. De zoon heeft er niet veel trek in. ‘Hebben jullie hier internet?’, vraagt hij op een school voor monniken. ‘Ja, in je vrije tijd.’ ‘Dat nog wel’, verzucht hij.

En dochter is ‘geboren als een jongen’, zegt haar moeder. Het traditionele pad opgaan zit er ook bij haar niet in. Ze is de lesbienne-in-de-dop die al flirt met andere meisjes.

De twee millennials weten hun smartphone sneller te vinden dan een boeddhistisch boek. Folklore zegt hen niet zoveel. Ze zijn wel opgewekt van nature. Een schattige passage is als broer en zus op Facebook meisjes aan het bekijken zijn en zij zegt: ‘Als je haar knap vindt, like haar foto dan!’

Sympathieke film over een van de mooiste landen van de wereld (Bhutan, met eigenaardige fallische cultus). Toch is er iets merkwaardigs aan de hand. Scènes ogen te perfect. Hoe ‘toevallig’ soms moeilijke gesprekken worden gevoerd of de kinderen iets ‘typerends’ doen. Doet meer denken aan een arthousefilm dan aan een documentaire. De werkelijkheid is meestal een stuk weerbarstiger dan deze gladgestreken variant in The Next Guardian.
 

22 november 2017

 
IDFA 2017, deel 2
IDFA 2017, deel 3
IDFA 2017, deel 4
IDFA 2017, deel 5 (slot)

 
 
MEER FILMFESTIVAL

Preview IDFA 2017 – Deel 1

door Bob van der Sterre

Overzicht kwijt tussen de honderden documentaires die tijdens het komende IDFA, van 15 tot 26 november, te zien zijn? Geen nood, InDeBioscoop heeft het hele programma doorgespit. We hebben een helder overzicht van onze eigen favorieten op thema geselecteerd. Voor aanvang van IDFA elke dag uitgebreid aandacht voor het grootste documentairefestival ter wereld. En natuurlijk doen wij ook tijdens IDFA verslag.

Allereerst de belangrijkste links:

• Het programma (zie subselecties op onderwerp voor meer films)
• Shifting Perspectives: The Arab World (special)
• Jonathan Harris retrospectief (geen documentairemaker maar ‘internetkunstpionier’)

Bijzondere levens
Karakters die ons op de een of andere manier fascineren. Zulke docu’s zijn vaak in een ommezien voorbij. Wat wil je nog meer?

So Help Me God (99 min.)
Hoe ziet de praktijk van een onderzoeksrechter eruit? Nou, zo dus. Onderzoeksrechter Anne Gruwez is een interessante persoonlijkheid die geen blad voor haar mond neemt. Dat belooft hilarische momenten maar ook schokkende passages.

24 Street (88 min.)
Su en Qin zijn sjacheraars in Hangzhou. We volgen ze met hun illegale praktijken, hun ruzies en hun doffe, ellendige bestaantjes. Vermoedelijk ontroerend en grappig.

Risk (92 min.)
Julian Assange is een omstreden karakter. Laura Poitras is een regisseur van omstreden karakters (zie haar vorige film Snowden). Een mooi duo dus om de hoofdrol te spelen.

My Name Is Nobody (89 min.)
Deze film is heel ironisch want het gaat juist over een totaal onbekend persoon, die op een klassenfoto stond tussen latere muzikant Ennio Morricone en regisseur Sergio Leone. Wie was hij? Een idee waar meer mensen soms mee spelen maar Denise Janzee gaat daadwerkelijk naar Rome om die onbekende te zoeken. Niet zo makkelijk, blijkt. Waarom zou je ook zoeken naar een onbekende? Het zet de geijkte patronen van een documentaire vermakelijk op zijn kop. Bovendien vermoedelijk een entertainend portret van Rome en zijn bewoners.

Jane (90 min.)
Primatoloog Jane Goodall in haar jonge jaren, gefilmd door de man met wie ze een relatie begon. Vermoedelijk een romantisch maar ook vriendelijk en interessant portret.

Families
Veel documentaires op IDFA  schetsen levens van families hier en daar op de aardbol. Meestal prettige, vriendelijke films waarmee het goed toeven is.

The Next Guardian (74 min.)
Je altijd al afgevraagd: hoe is dat, puberen in Bhutan? De dochter wil voetballer worden en de zoon wil vooral geen monnik worden. Vader en moeder staren daar soms net zo hoofdschuddend naar hun kinderen als de ouders bij ons.

Solving My Mother (104 min.)
Een Letse computerprogrammeur heeft heel veel moeite met zijn moeder. De relatie is zo slecht dat hij haar bij de politie aangeeft voor emotionele chantage. Is deze relatie te redden? De documentairemaker zit de twee dicht op de huid.

Toto and His Sisters (93 min.)
In Roemenië opgroeien als Roma-kind is geen sinecure. Deze film laat het leven zien van drie kinderen die opgroeien in een flat die door hun familie ook voor drugshandel wordt gebruikt. Hun moeder zit al in de gevangenis. De tragedie is van grote afstand zichtbaar.

The Creator of Universes (78 min.)
Puur tragikomisch verhaal over een zestienjarige jongen die met zijn 96-jarige oma misdaadverhalen filmt. Vermoedelijk redelijk veel plaatsvervangende schaamte, maar wie daar doorheen kan kijken heeft misschien een leuke film aan deze Uruguayaanse productie.

Lots of Kids, a Monkey and a Castle (88 min.)
Dát was precies wat de Spaanse Julia wilde. Ze kreeg ze alle drie. Nu is het moment daar om het kasteel te verlaten. Haar (vele) kinderen komen terug om haar erbij te helpen. Een publieksfavoriet in de dop.

Feelgood
Even genoeg van al het drama? Dan naar een van deze documentaires die je hoop geven, of die gewoon leuk zijn om te zien.

Ouaga Girls (83 min.)
Een film over mannelijke automonteurs, daar zou niemand van wakker liggen. Dit is anders. We volgen een groep meiden die in Ouagadougou (Burkina Faso) de opleiding van automonteur doet. Gezellige hilariteit is het vermoedelijke resultaat van de film.

A Skin So Soft (94 min.)
Deze film beoogt een menselijk portret te schetsen van zes bodybuilders, thuis op de bank of aan het boodschappen doen. Het blijken hele normale gasten te zijn, helemaal niet zo van die macho’s. No shit, Sherlock! Geheide publiekstrekker deze film, die toch voornamelijk vrouwen de zaal in zal lokken.

Happy Winter (91 min.)
Dit Siciliaanse strand is een microkosmos van het Italiaanse leven. Klinkt als een prettige, lichtvoetige film waar je bij voorbaat al vrolijk van wordt.

Moldovan Miracle (82 min.)
Een optimistische optometrist. Een Noor doet zijn best om een druppel op de gloeiende plaat te zijn: hij hielp tot nu toe 10.000 Moldaviërs met hun oogproblemen. Jammer dat je als weldoener altijd weer met corruptie te maken krijgt. Deze docu volgt hem bij zijn werkzaamheden en vele frustraties. In dit genre ook The Rebel Surgeon.

The Ugliest Car (47 min.)
Bij voorbaat een gegeven voor een hartveroverende documentaire: de officieel uitgeroepen als lelijkste auto van Polen, en dan de 94-jarige moeder van de eigenaar van de auto die nog altijd meerijdt. Vermoedelijk geestige korte film.

Journalistiek
Je kunt er niet omheen, soms moeten er dingen worden aangekaart. Verrijk je kritische blik met deze journalistieke films. Je moet wel tegen een forse dosis cynisme kunnen.

Blue Orchids (48 min.)
Na Shadow World, de film die de wapenhandel blootlegde in 2016, volgt regisseur Johan Grimonprez met deze spin-off. Een insider en outsider van wapenhandel hebben twee totaal tegenovergestelde levens. We horen hier hun levensverhalen.

Silas (80 min.)
Helden, dat zijn soort mensen als de Liberiaan Silas Siakor. Hij strijdt tegen corruptie en dat kan er af en toe spannend aan toe gaan. Zijn voornaamste vijanden: bedrijven. Zijn wapen: smartphones.

Trophy (108 min.)
Deze film is beslist te veel voor ondergetekende. De documentaire beschrijft namelijk de jacht op wild in Afrika. Misselijkmakend als je veel houdt van dieren. Misschien hebben andere kijkers een sterkere maag.

Another News Story (84 min.)
Meer media gaat het niet worden in deze film over de media, om precies te zijn: de rol van de media tijdens de vluchtelingencrisis. Het sarcasme druipt er vermoedelijk van af, bij al die nieuwsjagers, die maar al te veel moeite hebben om een keer oprecht empathisch te zijn. Zelfbescherming of gewoon cynisme?

Eating Animals (94 min.)
Na het boek van Jonathan Safran Foer over de bio-industrie krijgen we hier de filmversie, met vermoedelijk heel veel ontstellend cynische feiten, die iedere vegetariër en veganist alleen maar nog meer vastbesloten maakt. Goed (vegetarisch) eten van te voren aangeraden. In dit genre ook, maar vermoedelijk nog veel moralistischer, het vervolg van Al Gore’s milieudocumentaire: An Incovenient Truth 2.
 

11 november 2017

Preview IDFA 2017 Deel 2
Preview IDFA 2017 Deel 3
Preview IDFA 2017 Deel 4

 
MEER FILMFESTIVAL