Categorie: komedie

Our Idiot Brother

Posted on

*

recensie  Our Idiot Brother

Willie Nelson is geen onzichtbaar manshoog konijn 

door Cor Oliemeulen

De titel van een film kan al het ergste doen vermoeden. Our Idiot Brother mag dan soms hartverwarmend zijn, de avonturen van een dertiger die in het hippietijdperk is blijven steken, hangen van flauwigheden aan elkaar.

De film heeft wel een boodschap: sinds de jaren zestig van de vorige eeuw zijn we onze onschuld kwijtgeraakt, cynisch en op onszelf gericht. De goedgelovige Ned (Paul Rudd) heeft een grenzeloos vertrouwen in de medemens. Hij teelt biologisch groenten en fruit samen met zijn vriendin Janet (Kathryn Hahn). Op een dag verkoopt hij een paar gram wiet aan een agent in uniform (!) en moet acht maanden de gevangenis in. Weer op vrije voeten wil Janet hem niet terug. Dus zoekt Ned onderdak bij zijn moeder in Brooklyn en later om beurten bij zijn drie zussen.

Kinderlijke oprechtheid
Het uitgangspunt is een reeks vergezochte en onrealistische situaties met een trio oppervlakkige zussen. Miranda (Elizabeth Banks) doet alles om een belangwekkend interview in Vanity Fair te krijgen. De uitgebluste Liz (Emily Mortimer) heeft twee kinderen en is getrouwd met de overspelige documentairemaker Dylan (Steve Coogan). Natalie (Zooey Deschanel) staat model voor een naaktschilder en wil cabaretier worden. Hoewel ze lesbienne speelt, ontkomt snoepje Deschanel opnieuw niet aan typecasting. Ondertussen probeert Ned in zijn naïviteit altijd eerlijk te zijn en alles goed te doen, maar met zijn gedrag en kinderlijke oprechtheid dreigt hij het leven van zijn drie zussen te ruïneren.

Our Idiot Brother

Jesse Peretz is verantwoordelijk voor de regie van Our Idiot Brother. Zijn zus Evgenia en haar man David Schisgall schreven het verhaal, dat in feite geen verhaal is, maar een aaneenschakeling van gebeurtenissen die niet zouden misstaan in een gemiddelde sitcom. De spanningen en misverstanden tussen Ned en zijn zussen worden op den duur saai en ook Paul Rudd acteert uiteindelijk ongeloofwaardig. De rode draad, tevens schaars hoogtepunt, is Ned’s hond Willie Nelson, vernoemd naar de countryzanger. (Twee keer raden naar de naam van de hond van het meisje dat hij op het eind van de film tegen het lijf loopt!)

Familieperikelen gladstrijken
De makers falen om de protagonist van Our Idiot Brother te herscheppen als een moderne Harvey. In de gelijknamige film uit 1950 is James Stewart bevriend met een onzichtbaar manshoog konijn dat werkt als katalysator om familieperikelen glad te strijken. Ook mank gaat de vergelijking met Woody Allen’s Hannah and her Sisters (1986) waarin drie zussen verzeild raken in een hilarische warboel van relaties en emoties. Zelfs aan oppasoom Uncle Buck (1989) kan Paul Rudd niet tippen, laat staan aan de twee goedhartige, maar ongelooflijke domme vrienden in Dumb & Dumber (1994). Als de opzet was om met behulp van een idiote broer slechts een onbeduidend, luchtig niemendalletje te produceren, is deze met vlag en wimpel geslaagd.

Het overtuigend vertolken van overjarige hippies wordt onderschat. The Dude in The Big Lebowski (1998) is voor alle Paul Rudds in de filmbusiness ‘hors categorie’. Zijn melige voorkomen mag dan voor sommigen aantrekkingskracht hebben, echter Rudd lijkt vooral een variant van zichzelf neer te zetten. Verder dan een glimlach komt het zelden en zelfs de afsluitende bloopers van Our Idiot Brother zijn niet leuk.

 

31 mei 2012

 
ALLE RECENSIES

Jack and Jill

Posted on

*

recensie  Jack and Jill

Ongewenste gast 

door Cor Oliemeulen

Adam Sandler speelde met wisselend succes in komedies en verraste positief in het drama Reign over Me. In Jack and Jill trekt hij opnieuw de stoute schoenen én vrouwenkleren aan. Tenenkrommend.

Robin Williams deed het met veel elan en Eddie Murphy meestal over de top. Ook komiek Adam Sandler wilde wel eens een vrouwenrol spelen. In Jack and Jill wordt niet echt duidelijk of dit een parodie is of dat hij bewust op een vrouw moet lijken.

Jack and Jill

Een kind kan zien dat het een fout geschminkte man in een jurk is. Tel hierbij op de lompe gebaren, de dominante aanwezigheid en de verschrikkelijke stem die in het beste geval lijkt op die van Miss Piggy en je hebt ongeveer de slechtste en ongrappigste metamorfose uit de filmgeschiedenis.

De grote Al Pacino
Reclameman Jack (Sandler) krijgt een ongewenste gast: zijn tweelingzuster Jill (ook Sandler). Zij heeft en is ongeveer alles wat een vrouw onaantrekkelijk maakt. Tijdens een uitstapje naar een basketbalwedstrijd van de LA Lakers ontmoeten ze Al Pacino. Terwijl Jack de filmster voorzichtig probeert te benaderen voor een donut-commercial, krijgt Al oog voor de lawaaierige Jill, eveneens afkomstig uit de Bronx. Het begin van een onmogelijke en ongeloofwaardige romance. Hij stalkt haar, maar zij wil niets van hem weten. Jack ziet geen andere mogelijkheid dan zich voor te doen als zijn tweelingzus Jill, om zo de grote Al Pacino voor de reclamecampagne te paaien.

Het blijft een raadsel waarom Al Pacino zich überhaupt heeft laten strikken. Beland in zijn herfstjaren zal hij het wel een leuk idee hebben gevonden om een karikatuur van zichzelf neer te zetten. Hoewel de dialogen uitermate zwak zijn, probeert hij van zijn eigen tekst het beste te maken. Met zijn welbekende schmieren en oreren geeft hij de grootste onbenulligheid toch nog charme. Wanneer Al Pacino als toneelspeler op Broadway toegewijd een stuk van Shakespeare doet, raakt hij compleet van slag door een mobieltje, dat bij nader inzien zijn eigen telefoon blijkt te zijn.

Jack and Jill

Humor is relatief
Dat humor relatief is, bewijzen incidenten met een dronken papegaai, een potje jetskiën in een privé-zwembad, een zeer luidruchtige stoelgang na Mexicaans eten en een pony die onder het gewicht van Jill door de hoeven zakt. Als je maar blijft proberen, zijn sommige momenten best raak. Zo draait Jill tijdens het televisiespelletje The Price is Right zó fanatiek aan het Rad van Fortuin dat ze er met haar hoofd tegenaan knalt en knock-out gaat. Heerlijk ironisch is het als ze later bij Al Pacino thuis per ongeluk zijn enige Oscar (acht nominaties!) kapot gooit.

Het jongste Sandler-vehikel is gelukkig niet aan de lange kant. Om de martelgang op te rekken naar minimale bioscooplengte, kent de film een proloog en epiloog waarin een aantal eeneiige tweelingen anekdotes en karakteristieken vertelt. Ook het afsluitende filmpje met een donut aanprijzende Pacino geldt als extra. Nadat ze het reclamespotje hebben bekeken, walgt Al zichtbaar van het resultaat en roept gedecideerd: ‘Burn it!’ Het is zeker niet ondenkbaar dat iemand bij Jack and Jill de daad bij het woord voegt.

 

2 februari 2012

ALLE RECENSIES

Good Old Fashioned Orgy

Posted on

*

recensie  A Good Old Fashioned Orgy

Diepgang van een vingerhoedje 

door Cor Oliemeulen

Wie rekent op een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, komt bedrogen uit. De combinatie van weinig lef en belegen grappen moeten we maar heel snel vergeten.

Alex Gregory en Peter Huyck schreven vroeger teksten voor The Late Show van David Letterman. Met A Good Old Fashioned Orgy maken ze hun debuut als regisseurs/scriptschrijvers. Het duo presenteert een filmkomedie in de traditie van American Pie (1999) en EuroTrip (2004): veel toilethumor, vunzige avonturen en seksgerelateerde grappen, qua vocabulaire gevoed met de nodige ‘shits’ en ‘fucks’. Het enige verschil is het feit dat het nu geen tieners betreft maar een groep volwassenen, qua leeftijd althans.

A Good Old Fashioned Orgy

Intiem
In The Big Chill (1983) wisselt een vriendengroep dertigers van gedachten over al dan niet bereikte idealen. Heel even lijkt het alsof er in A Good Old Fashioned Orgy ook iets betekenisvols gebeurt. De enige serieuze dramatische wending in dit verhaal – namelijk de vraag of je tijdens een orgie wel intiem kunt worden als je iedereen al zo lang en goed kent – is enkel dramatisch in de manier waarop de gang dit niet oninteressante gegeven om zeep helpt.

De vrienden komen regelmatig samen in het zomerhuis van de vader van Eric (Jason Sudeikis), de natuurlijke leider van het stel. Populair is de White Trash Bash, een feest waar de gasten zich uitbundig gedragen als wannabe-white trash. De heren kleden zich bij voorkeur als trucker of jager en hullen zich in kortgeknipte broeken en kerstmisattributen. De dames bleken hun opgestoken haar en mogen graag topjes, minirokjes en visnetten dragen. Een toiletpot is gevuld met dipsaus, een kinderbadje houdt het goedkope bier koel. En dan is er natuurlijk altijd een dronken malloot die de tijd rijpt acht naakt in het echte zwembad te springen.

Penisgrootte
De grappen zijn navenant. Iemand ontfutselt een nerd zijn Blackberry, stopt de telefoon in zijn broek en wrijft hem over zijn kruis met de woorden ‘my dick is checking your email’. Een lachend meisje stelt: ‘The blowjob is the new french kiss’. Verder wordt er gesproken over de penisgrootte van ex-vriendjes en de trend dat tieners elkaar signalen geven met de kleur van hun beugels: elke tint heeft een bepaalde seksuele betekenis. Op dezelfde golflengte zitten de actuele tekst op een T-shirt, ‘Life’s too short not to be Norwegian’, en de komst van twee geüniformeerde agentes, die zich melden wegens geluidsoverlast, maar worden aangezien voor strippers.

A Good Old Fashioned Orgy

Als Erics vader zegt dat het zomerhuis zal worden verkocht, besluit het gezelschap na veel vijven en zessen dat het allerlaatste feest ter plekke een orgie moet zijn. Zij zijn immers van de generatie x: ze misten de vrije liefde van de jaren zestig en voelden tekortkomingen tijdens het aidstijdperk. Een orgie zou hen seksueel moeten bevrijden. Tijdens hun research bezoeken ze natuurlijk een seksclub. Ze bladeren in de Kamasutra, bekijken video’s, gaan hun conditie op peil brengen, laten hun bloed onderzoeken en zwaaien in een kroeg met dildo’s naar bekenden.

Beschamend
Jason Sudeikis, jarenlang komiek van Saturday Night Live, laat er geen gras over groeien sinds hij het witte doek heeft ontdekt. Het afgelopen jaar verscheen hij al in Horrible Bosses (drie vrienden willen hun bazen vermoorden) en Hall Pass (twee beste vrienden mogen van hun vrouwen een week lang doen wat ze willen). Beide voorgangers blinken eveneens uit in platvloerse meligheid, maar missen het beschamende van A Good Old Fashioned Orgy. Een orgie die weliswaar een orgie wordt, maar dan met de diepgang van een vingerhoedje.

 

26 januari 2012

ALLE RECENSIES

Almanya – Willkommen in Deutschland

Posted on

***

recensie Almanya – Willkommen in Deutschland

Lichtvoetige familiekroniek 

door Cor Oliemeulen

‘We vroegen arbeidskrachten, er kwamen mensen.’ Met dit citaat van de Duitse schrijver Max Frisch eindigt de hartverwarmende familiekroniek Almanya, Willkommen in Deutschland. Een luchtig kijkje in het leven van een Turkse gastarbeidersfamilie.

Schlagermuziek, tweemaal per week varkensvlees, aangelijnde honden die lijken op reusachtige ratten, je behoefte doen in een grote witte vaas op het toilet en elke twee jaar op vakantie naar Mallorca. Hoezo cultuurshock? Het meest verontrustende aan die westerlingen is misschien wel hun gewelddadige godsdienst met een aan een kruis gespijkerde man. Ieder weekend moet je een stukje van hem eten en wat van zijn bloed drinken.

Almanya - Willkommen in Deutschland

Mannschaft of Turks elftal?
Het is behoorlijk wennen voor een immigrant in Duitsland. Soms ook nog voor een lid van de derde generatie. ‘Als Duitsland tegen Turkije voetbalt, voor wie moet ik dan zijn?’, vraagt de zesjarige Cenk die een Turkse vader en een Duitse moeder heeft. Zijn klasgenootjes pesten hem. Als zijn schooljuf de kinderen de kaart van Europa laat zien, blijkt de geboorteplaats van zijn vader er tot zijn spijt niet op te staan. Zijn wortels liggen namelijk in Oost-Turkije.

Tante Canan vertelt Cenk het verhaal van zijn opa Hüseyin Yilmaz die in de jaren zestig vanuit Anatolië naar Duitsland kwam om bij te dragen aan het Wirtschaftswunder. Na enkele jaren heeft hij genoeg geld verdiend om zijn vrouw en kinderen te laten overkomen. Regisseur Yasemin Samdereli, die samen met haar zus Nesrin het draaiboek voor deze integratiekomedie schreef, schetst op grappige wijze de eerste stroeve stappen van de nieuwkomers. Ze geeft het taalprobleem weer door Duitsers een niet te begrijpen soort Jiddisch te laten spreken.

Ongehuwd zwanger
Tijdens het opgroeien van de kinderen en kleinkinderen komen geen hardnekkige integratieproblemen aan bod. Ook geen Turks-Duitse identiteitscrisis zoals in Gegen die Wand (2004). Slechts een enkele keer is er sprake van discriminatie of een vooroordeel. Zelfs het feit dat de ongehuwde Canan zwanger is, nota bene van een Engelsman, lijkt door de familie met de mantel der liefde bedekt. Eventuele reacties van haar broers blijven buiten beschouwing. Je zou kunnen zeggen dat de keuze voor het weglaten van dramatische en complexe vraagstukken het actuele debat over de multiculturele samenleving in West-Europa relativeert.

Almanya - Willkommen in Deutschland

Realistisch is Almanya, Willkommen in Deutschland wel degelijk. Familiebanden, liefde, dood en het maken van persoonlijke keuzes zijn grensoverschrijdende thema’s. Ze komen ruimschoots aan bod als de gepensioneerde Hüseyin met de hele familie op vakantie gaat naar Anatolië. De triviale incidenten en familieconflicten onderweg doen weliswaar denken aan Little Miss Sunshine (2006), maar het feit dat Turken in Turkije Algemeen Beschaafd Duits spreken, is een functionele vondst.

Almanya, Willkommen in Deutschland is heerlijk herkenbaar voor immigranten en zeker ook onderhoudend voor autochtonen. De keuze voor een lichtvoetige familiekroniek in plaats van een zwaarmoedig integratiedrama is gewaagd, maar geslaagd. Geheel in stijl is de sentimentele slotconclusie van de vertelster: ‘We zijn de som van alles wat voor onze tijd is gebeurd. Wij zijn alles wat gebeurt als we er niet meer zijn. En wat niet was gebeurd als we niet waren gekomen.’

 

20 oktober 2011

 
ALLE RECENSIES
 

Midnight in Paris

Posted on

****

recensie  Midnight in Paris

Romantiek in de zuiverste vorm 

door Cor Oliemeulen

Bij een romantische komedie denk je aan een verliefd stelletje in grappige verwikkelingen. In Midnight in Paris betekent romantiek vooral het verlangen naar een andere tijd en een andere plaats.

In de openingsbeelden zien we Parijs op haar mooist. Boulevards, parken, monumenten en natuurlijk de wereldberoemde bouwwerken. Bij daglicht, ’s avonds en bij regen. Gil (Owen Wilson) bezoekt de lichtstad met zijn vriendin Inez (Rachel McAdams) en zijn beoogde schoonouders. Terwijl de anderen zich al direct na aankomst ergeren aan het verkeer, de taal en de drukte, valt Gil als een blok voor de hartstochtelijke schilderachtigheid. Het is voor hem de ideale omgeving om zijn roman af te maken.

Midnight in Paris

In Wilson herken je een Allen
Owen Wilson is geen Oscarwinnaar. Maar met zijn melige en onbeholpen voorkomen blijkt hij verrassend geschikt om in Midnight in Paris het zoveelste alter ego van regisseur Woody Allen in te kleuren. Sloffend met zijn handen in de broekzakken acteert hij volkomen anders dan bijvoorbeeld Larry David, die in Whatever Works (2009) bij voortduring een bijtend spervuur over zijn tegenspelers heen strooit. In het typische gortdroge, neurotische en pseudo-naïeve optreden van Wilson herken je ook gemakkelijk een Allen.

Al van mijlenver zie je aankomen dat de relatie tussen dromer Gil en tutje Inez onder druk zal komen. Dit begint nadat ze een voormalig pedant vriendje van haar tegen het lijf lopen. Inez gaat liever met hem en diens vriendin op stap. Gil kan nu in zijn eigen rustige tempo de sfeer van Parijs en de wijn proeven. Na een geslaagde avond, om klokslag middernacht, stopt een antieke taxi voor zijn aangeschoten neus en verleiden de uitbundige passagiers hem om in te stappen.

Grote artiesten van weleer
Plots zit romanticus Gil tegenover zijn grote voorbeeld Ernest Hemingway. Droomt hij, of is hij werkelijk terechtgekomen in het Parijs van de vroege jaren twintig? Nacht na nacht keert hij terug en ontmoet de grote Amerikaanse en Europese artiesten en bohemiens van weleer: Cole Porter, Scott Fitzgerald, Pablo Picasso en Salvador Dalí (heerlijke rol van Adrien Brody). Iedereen maakt spontaan een praatje met de exotische Gil. En passant scheept hij Luis Buñuel op met een geweldig idee voor een surrealistische film (El ángel exterminador, 1962).

Midnight in Paris

Tijdens één van de bacchanalen met veel charleston maakt Gil kennis met Adriana (Marion Cotillard) en wordt verliefd op haar. Met haar ontwapenende sentiment en klassieke schoonheid fonkelt Cotillard, die als Edith Piaf een Oscar won in La vie en rose  2007), in elke scène. Maar net als Gil vindt Adriana dat zij in de verkeerde tijd is geboren. En omdat beiden hun heil zoeken in het verleden zal het moeilijk zijn om samen een toekomst te hebben.

Amsterdam?
Midnight in Paris gaat over nostalgische verlangens, idealisme en escapisme. Woody Allens scenario is origineel en grappig als vanouds, de soundtrack met het steeds terugkerende Django Reinhardt-achtige melodietje aanstekelijk. Allen (1935) is productiever dan ooit en lijkt de laatste jaren inspiratie te vinden in oude Europese steden. Misschien dat hij na Londen (Match Point, 2005 en Cassandra’s Dream, 2007), Barcelona (Vicky Cristina Barcelona, 2008) en Parijs na Rome de volgende keer wel Amsterdam kiest als achtergrond voor een thriller of onvervalste romantische komedie.

 

15 september 2011

 
ALLE RECENSIES

Prima cosa bella, La

Posted on

****

recensie  La prima cosa bella

Eindelijk verzoening 

door Cor Oliemeulen

Bruno Michelucci keert terug naar zijn geboortestad Livorno als blijkt dat zijn moeder Anna niet lang meer te leven heeft. La prima cosa bella doet verlangen naar de gouden decennia van de Italiaanse film.

De couleur locale, de tumultueuze sfeer met bijbehorende emoties, het epische verhaal, de kunst en de kitsch – alsof je een film van een oude meester kijkt. Stefania Sandrelli in de briljante rol van de terminale Anna, die is behept met onuitputtelijke levensvreugde, versterkt dit gevoel. Sandrelli is vooral bekend van Divorzio all’italiana (1961), naast Marcello Mastroianni, en van Bernardo Bertolucci’s Il Conformista (1970). Regisseur Paolo Virzì maakt in La prima cosa bella dankbaar gebruik van haar ervaring en uitstraling.

La prima cosa bella

Mooiste moeder van het strand
Micaela Ramazzotti speelt de jongere gepassioneerde versie van Anna. Na haar rol in Tutta la vita davanti (2008), ook van Virzì, ontdekte de filmmaker meer dan alleen haar komische talenten. Hij huwde haar. De aantrekkelijke Ramazzotti acteert overtuigend met veel gevoel voor drama. Dit begint als Anna in 1971 als ‘mooiste moeder van het strand’ wordt gekroond en door haar jaloerse echtgenoot uit huis wordt gezet. Met zoontje Bruno en dochtertje Valeria op sleeptouw volgen jaren van verhuizingen, minnaars en halfslachtigheid.

Bruno (Valerio Mastandrea) is het echte hoofdkarakter, met de meeste diepgang. Zijn moeder knuffelde hem vroeger dood en samen zongen ze het kinderliedje La prima cosa bella als er weer eens wat onprettigs was voorgevallen. Maar Bruno vindt dat zijn moeder zijn leven heeft geruïneerd met haar frivole en impulsieve gedrag. In plaats van dichter werd hij een ongeïnspireerde leraar op een vakschool. Jaren geleden verbrak hij het contact met zijn familie. Sandra is zijn vriendin, maar hij noemt haar liever huisgenoot.

La prima cosa bella

Gelegenheidsgebruiker
Op zijn verjaardag ontwaakt hij verdwaasd in een park met verslaafden. Bruno is gelegenheidsgebruiker. De pogingen waarbij hij tevergeefs wat probeert te scoren, zijn grappig. Of het nu gaat om een gitaar spelend neefje, een apotheker of de inhoud van een infuusfles, Bruno laat nauwelijks een moment voorbij gaan om een kick of roes te halen. Aan zijn dagelijkse sleur komt abrupt een eind als Valeria in 2009 voor zijn neus staat. Ogenschijnlijk ongeïnteresseerd vertrekt hij met haar naar Livorno.

Er volgt een magistrale afwisseling van heden en flashbacks waarin we zien hoe Bruno opgroeit en geleidelijk van zijn moeder en zus vervreemdt. De hereniging met beiden levert veel emoties op. Op slechte dagen zit Bruno naast Anna’s ziekbed te klagen en als een klein jongetje te mijmeren. Op goede dagen neemt hij haar achterop de scooter voor een ritje door de stad. Zijn moeder danst met hem alsof hij haar geliefde is. ‘Waarom ben ik niet gelukkig?’, fluistert Bruno. Maar Anna hoort het niet.

La prima cosa bella is een memorabele geschiedenis met een lach en een traan. Een sentimenteel drama waarin de humor – prikkelend of relativerend – altijd op de loer ligt. Een film over verzoening. Liefdevol vertolkt en gemaakt.

 

26 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES

Made in Dagenham

Posted on

****

recensie  Made in Dagenham

Vrouwen op de barricades 

door Cor Oliemeulen

In de roerige jaren zestig van protest en roep om inspraak nemen mannen in Engeland volop deel aan duizenden stakingsacties. Het enige recht van de vrouw is het aanrecht. Maar op 7 juni 1968 komen in Dagenham de 187 vrouwen van de Fordfabriek in opstand tegen de slechte beloning. De wereld zal er na die tijd anders uitzien.

In de autofabriek worden 300 Fords per dag gemaakt. De vrouwen zijn verantwoordelijk voor de stoel- en binnenbekleding. Ook deze ochtend fietsen ze kwebbelend en giechelend door de fabriekspoort. Voorzien van thermoskannen betreden ze het krakkemikkige atelier en zetten zich zodra de zoemer gaat trouw achter de naaimachines. Op deze warmste dag van het jaar werken sommigen in ondergoed. Plots klinkt er ‘Man Alert ‘. Het is de goeiige Albert (Bob Hoskins), de enige met oog voor hun beroerde werkomstandigheden.

Made in Dagenham

Geschoffeerd
Heel toevallig wordt Rita (Sally Hawkins) vooruit geschoven om zich met een afvaardiging van de vakbond te onderhouden. Ze is extra gemotiveerd, omdat ze eerder is geschoffeerd door een leraar die haar zoon regelmatig slaat. ‘Jongens van het platteland hebben veel moeite zich aan te passen. Ze missen de leidende hand van hun ouders die niet academisch zijn geschoold.’ Rita zal zich niet langer de mond laten snoeren, zeker niet door pratende pakken van de vakbond. Voor ze het beseft, is ze stakingsleidster.

De onderlinge solidariteit van de vrouwen betekent dat de hele fabriek uiteindelijk plat gaat. Dit levert spanningen op. Mannen spreken hun afkeuring uit, één van de collega-vriendinnen ervaart een tragische gebeurtenis en bij Rita thuis stapelen zowel de emoties van echtgenoot Eddie als de vuile afwas zich op. De onderbetaalde naaisters van Dagenham weten door te dringen tot de media en de politiek. Dit resulteert zelfs in een uitnodiging van minister Barbara Castle (Miranda Richardson). De missie lijkt te slagen.

Made in Dagenham

Girl power
Regisseur Nigel Cole heeft iets met girl power. In Calendar Girls liet hij vrouwen naakt poseren voor het goede doel. In Made in Dagenham toont hij vrouwen die strijden voor sociale rechtvaardigheid. Dat de samenleving moet wennen aan mondige vrouwen blijkt uit een emotionele woordenwisseling tussen Eddie en Rita. Man: ‘Ik gok niet en ga niet elke avond naar de kroeg. Ik ga niet vreemd en sla je niet.’ Vrouw: ‘Ben je een heilige? Dat is je plicht, geen privilege!’

Sally Hawkins zette in Happy-Go-Lucky een vrolijke, optimistische schooljuf neer en ook nu is ze overtuigend in haar hoofdrol als actievoerster Rita. Ook mooi om Bob Hoskins (The Long Good Friday) weer eens in vorm te zien met zijn pretoogjes en ondeugende glimlach. Miranda Richardson (The Hours) is geniaal als werkgelegenheidsminister in de regering Wilson. Ze is zojuist aangetreden en zet haar twee mannelijke medewerkers als een Margaret Thatcher avant la lettre meerdere malen kostelijk op hun nummer.

Made in Dagenham is een grappige film met dramatische invalshoeken. Een waardige exponent van de Britse sociale cinema waarin mensen uit de onderklasse zich weten op te werken. De tijdgeest van de jaren zestig is goed neergezet. Mode, kapsels, muziek, taalgebruik, sfeer en gebeurtenissen, alles lijkt te kloppen. Hoewel? Het karakter van stakingsleidster Rita O’Grady is verzonnen. Maar dat mag de pret niet drukken.

 

13 mei 2011

 
ALLE RECENSIES
 

We Bought a Zoo

Posted on

***

recensie  We Bought a Zoo

Twintig seconden waanzinnige moed 

door Cor Oliemeulen

Je hart volgen, genieten van het leven en af en toe een risico nemen. Dit Hollywood-concept is gretig toegepast in de weinig verrassende, maar sympathieke familiefilm We Bought a Zoo.

Een half jaar na de dood van zijn vrouw is journalist Benjamin Mee (Matt Damon) radeloos. Zijn zoon Dylan (14) wordt van school gestuurd en zijn dochter Rosie (7) kan door burenherrie niet slapen. Hij neemt ontslag en gaat op zoek naar een rustiek gelegen huis met grote achtertuin. Zijn oog valt op een landgoed, maar tot zijn ontzetting ontdekt hij dat er een dierentuin bij hoort. ‘Soms heb je twintig seconden waanzinnige moed nodig om iets groots te bereiken’, houdt Benjamin zijn kinderen voor als hij voor de grootste uitdaging van zijn bestaan staat: het redden van het achttien hectares grote Rosemoor Animal Park.

We Bought a Zoo

Zingeving en harmonie
Het verhaal is gebaseerd op de autobiografie van de Engelse journalist Benjamin Mee. Het draaiboek van Aline Brosh McKenna (The Devil Wears Prada, 2006) is bij regisseur Cameron Crowe in perfecte handen. Zijn eerste speelfilm sinds het geflopte Elizabethtown (2005) combineert de emotionele en morele groei van het hoofdpersonage met de zoektocht naar zingeving en harmonie. In zijn eerdere werk Jerry Maguire (1996) was sport de kapstok, in Almost Famous (2000) muziek. We Bought a Zoo ontwikkelt dezelfde feelgood-atmosfeer als in deze voorgangers, maar richt zich op een nog breder publiek.

Voorspelbaarheid is een consequentie. Incidenten keren steeds pas op het allerlaatste moment ten goede en romances zie je al van verre aankomen. Hoewel de moeizame vader-zoonrelatie precies voldoende dramatische aandacht krijgt, ligt het sentiment regelmatig op de loer. Grappige momenten komen gelukkig niet van de dieren, maar van bijvoorbeeld Benjamins pessimistische broer Duncan (Thomas Haden Church) en de zeikerige dierentuininspecteur Ferris (John Michael Higgins). Ze worden moeiteloos afgewisseld met onwaarschijnlijkheden, zoals slangen die ’s avonds ontsnappen uit een kist en ’s morgens allemaal keurig bij elkaar voor het huis liggen om opgeraapt te worden.

We Bought a Zoo

Nauwelijks interactie tussen mens en dier
Met zijn enorme ervaring en droogkomische charme zorgt Matt Damon dat We Bought a Zoo geen kleffe status krijgt. Maar jammer genoeg is er nauwelijks interactie tussen mens en dier. Damon is weliswaar aandoenlijk wanneer hij communiceert met een doodzieke tijger, maar het is spijtig dat we Scarlett Johansson als parkhoofd Kelly nauwelijks met dieren zien omgaan. Ze mag dan ervaring hebben met The Horse Whisperer (1998), anderhalf decennium later kan het stoere wijdbeens staan en zitten niet verhullen dat ze kennelijk niet in de acteerwieg is gelegd om geloofwaardig poep te scheppen, dierenvertrekken te desinfecteren, een ontsnapte struisvogel te vangen of andere nagels dan die van zichzelf te knippen.

Als compensatie biedt ze een stralende glimlach en een gewillig oor aan haar nieuwe baas en wacht ze op zijn eerste zoen: dit is een echte familiefilm die aandacht schenkt aan relaties, inspirerend handelen en het verwerken van verlies. De cast wordt aangevuld met een trio aanstormende talenten: Maggie Elizabeth Jones als de piepkleine Rosie die praat als een volwassene, Colin Ford als Dylan die graag tekeningen van onthoofdingen maakt, en Elle Fanning als Lily die een zwak voor hem heeft. De vlotte soundtrack ondersteunt het pretentieloze vermaak.

 

19 april 2012

 
ALLE RECENSIES