Categorie: R

Reality

Posted on

***

recensie  Reality

Vrolijke Italiaanse film met absurde bite

door Eva Baaren

Wat doe je als je zeker weet dat je beroemd wordt, maar het verlossende telefoontje steeds maar op zich laat wachten? Tegenstellingen tussen het verlangen naar roem en de realiteit van het leven in een humoristische Italiaanse film met een rauw tintje.

Als de uit Napoli afkomstige visboer Luciano (Aniello Arena) door zijn kinderen aangespoord wordt om deel te nemen aan de tv-realityshow Big Brother doet hij voor de grap auditie. Na twee succesvolle rondes begint voor hem, zijn familie en zijn dorpsgenoten het lange wachten op de uitslag. Maar hoe langer het verlossende telefoontje uitblijft hoe meer hij zijn grip op de realiteit verliest en hoe meer zijn familieleden hun grip verliezen op hem.

Italiaanse lelijkheid
In Reality zien we een grote Zuid-Italiaanse familie, chaotische discussies, een schattig dorpsplein, eigenwijze oude vrouwtjes, Mariabeelden, kleine zwembaden en slecht televisie-entertainment. Voeg hieraan een kleurenfilter toe en je hebt de nieuwste film van Matteo Garrone (First Love, Gomorra): een Italiaanse setting met magisch tintje waarin iemand makkelijk zijn realiteitszin verliest.

Recensie Reality

Maar Garrone zou Garrone niet zijn als de film niet ook een rauwe kant zou hebben. Net als in Gomorra zet Garrone een beeld neer van een arm Zuid-Italië waar het leven hard is en de verlangens naar een rijker leven groot. De verzadigde kleuren dragen hieraan flink bij, samen met te dikke familieleden in te krappe kleren, afgebladderde muren en troosteloze uitgaansgelegenheden. De rauwe lelijkheid dient in Reality eerder een komisch dan een tragisch doel: ze zorgt voor een bijna absurde wereld waarin Luciano’s verlangen naar echte roem in contrast staat met de dagelijkse kitscherige neproem waarvan zijn familie zich (van) bedient.

Hoop, geloof en familieliefde
Dat een protserige familie uiteindelijk toch beter is dan een de illusie van roem, maakt Garrone op subtiele manier duidelijk. De beweeglijke camerashots op ooghoogte van de acteurs maken de kijker tot een toevallige passant in het verhaal. Ze volgen niet alleen Luciano, maar ook de reddingspogingen en gesprekken van Luciano’s gezin en familie, die hem ondanks zijn gedrag proberen te ondersteunen en bij te sturen.

Het zijn deze pogingen en een reeks verwijzingen naar katholieke waarden die een duidelijke moralistische hint geven op de vraag wat realistisch, echt betekenisvol is en wat slechts een onbelangrijke illusie. Deze hint komt echter eerder bij de kijker aan dan bij de hoofdpersoon. De afloop van de film blijft daarom onzeker.

 

6 februari 2013

 
ALLE RECENSIES

Resident Evil: Retribution

Posted on

*

recensie  Resident Evil: Retribution

Uitgekauwde formule

door Cor Oliemeulen

Lara Croft moest het hebben van haar weelderige boezem, de vrouwelijke hoofdpersoon van Resident Evil zweert bij excessief geweld. Zelden werd zo zwak geacteerd als in deze platte, afgezaagde en tot film gemuteerde videogame.

In deel vijf van de Resident Evil-reeks biedt regisseur Paul W.S. Anderson zijn vrouw Milla Jovovich opnieuw een podium voor de onzachtzinnige praktijken van actieheldin Alice.
De vraag hierbij: Wat zou je allemaal kunnen doen met het astronomische budget van 65 miljoen dollar?
A) De nationale begroting van een arm Afrikaans land een flinke impuls geven;
B) 120.370 Foster-kinderen een jaar lang adopteren;
C) Liefhebbers van gewelddadige videogames een natte droom bezorgen;
D) Zorgen dat je twee weken na de première uit de kosten bent en gaan investeren in het onvermijdelijke zesde deel met dezelfde uitgekauwde formule.

Recensie Resident Evil: Retribution

Iedereen opblazen
In Resident Evil: Retribution doet Alice namelijk precies hetzelfde als in alle voorgaande delen. Ze draagt een strak zwart leren (of latex?) pakje en rust zich uit met allerhande wapentuig zodat ze iedereen kan opblazen die haar in de weg loopt. En dat zijn er nogal wat! Vooral oud-collega’s van de biologische wapens producerende Umbrella Corporation en mensen die zijn besmet met een virus en nu als ‘ondoden’ door het leven gaan.
Plaats van handeling: een onderwater laboratorium met virtuele werelden.
Doel: het menselijke ras voor uitsterven behoeden.
Resultaat: een onzinnig en warrig verhaal met de diepgang van een waterfiets.

Emotieloze actie en dialogen
Resident Evil: Retribution bestaat uit een aaneenschakeling van emotieloze actie en dialogen, gekunstelde vechtchoreografieën, overdonderend kabaal, opzwepende elektronische muziek, exploderende auto’s, crashende motoren, instortende gebouwen, neervallend puin, brekend glas, tot gedrochten gemuteerde monsters, reusachtige vleermuizen, klonen, klonen van klonen, rondvliegende taxi’s, botsende politieauto’s, overscherende helikopters, afgevuurde kogels in slow motion, extreme wapens, enorme vuurballen, plichtmatige achtervolgingen, alles verslindende waterstromen, vrouw-tot-vrouwgevechten, automatisch helende wonden en uitzonderlijk veel grommende en bloedbrakende zombies die maar niet dood willen gaan…
Denk de volgende keer eens aan de collectant die aanbelt.

 

1 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES

Ronal the Barbarian

Posted on

**

recensie  Ronal the Barbarian

Zouteloos Barbaars

door Ralph Evers

Deze animatiefilm is van het Deense trio, dat eerder wist te vermaken met Terkel i Knibe en Rejsen till Saturn. Ronal Barbaren (Ronal the Barbarian)  is hun derde creatie, een parodie op onder andere Conan the Barbarian. De film blinkt uit in flauwe grappen, poep- en pishumor, karikaturen en seksueel getinte ongein.

Het verhaal is flinterdun. In Ronal the Barbarian volgen we een barbarendorp dat zich onoverwinnelijk waant. De gemeenschap wordt door een ongelukkige samenloop van omstandigheden onder de voet gelopen door een clubje zwarte ridders onder aanvoering van Lord Volcazar, die zich gesteund weet door een Balrog. De onhandigste der barbaren en tevens slapjanus, Ronal, is de enige die de dans weet te ontspringen. Samen met de hardrock-bard Aliberd gaat hij op pad naar het legendarische zwaard, dat als enige de boze tegenstander zou kunnen verslaan.

Recensie Ronal the Barbarian

Een uiteraard moeizame tocht staat hen te wachten, vol gevaren en reddingen, die op onverwachte wijze het verhaal in sluipen en geheel in lijn van de filmmakers doorgaans gekruid zijn met flauwe humor. Later in de film ontmoeten de ‘helden’ de pittige tante Zandra, voor wie geen gevaar te groot lijkt. Haar zoektocht is een heel andere, namelijk een man vinden die háár aankan. Nu hebben zich in de film al de nodige gegadigden voorgesteld, maar Zandra is uit speciaal hout gesneden. Zij heeft geen haar, maar staaldraad, op haar tanden. Zo’n type.

Voor Ronal is Zandra een welkome gast, maar voor de kijker zou het gevaar kunnen ontstaan dat de film saai wordt. Gelukkig is zij ‘zelfstandig’ en eigenzinnig. Voordat Ronal goed kan profiteren van Zandra’s superkrachten bevindt hij zich in een nieuwe netelige situatie.

Wie van flauwe humor en hersenloos vermaak houdt en niet al te gauw gechoqueerd is, zal in deze film prima aan zijn trekken komen. Wellicht handig om een potje zout mee te nemen voor de soms erg flauwe grappen.

 

31 augustus 2012

 
ALLE RECENSIES

Route Irish

Posted on

***

recensie  Route Irish

Doofpotaffaire 

door Cor Oliemeulen

De Britse regisseur Ken Loach ademt sociaalrealisme. Met zijn vaste scenarioschrijver Paul Laverty toont hij huursoldaten in Irak, waar westerse belangen belangrijker zijn dan rechtvaardigheid. In Route Irish onderzoekt ex-huurling Fergus de dood van zijn boezemvriend Frankie. Hij komt tot een schokkende conclusie en neemt drastische maatregelen. Niet het beste werk van Loach en Laverty, wel zeer de moeite waard.

Liverpool, 2007. Rouwende mensen komen samen voor een kerkdienst. Fergus kan niet geloven dat zijn vriend is overleden. Hij wil hem nog zien, maar de priester weigert de kist te openen. Frankie is te verminkt en zijn lichaam is niet meer compleet. ’s Avonds laat Fergus zich opsluiten in de kerk en licht hij zelf geëmotioneerd het deksel. Al direct na de begrafenis begint hij vragen te stellen. Frankie was voor het geluk geboren, een ongeluk is uitgesloten.

Route Irish

Gevaarlijkste weg ter wereld
Het tragische incident vond plaats op Route Irish tussen het vliegveld van Bagdad en de militaire Green Zone. Tijdens de oorlog in Irak was dit de gevaarlijkste weg ter wereld. Zelfmoordacties, bermbommen en hinderlagen waren schering en inslag. Frankie begeleidt drie Colombianen en wordt slachtoffer van een aanslag. Fergus twijfelt aan de officiële lezing en start een onderzoek. Om de vragen van Frankie’s vriendin Rachel te beantwoorden maar ook voor zijn eigen gemoedsrust. Fergus verleidde Frankie destijds om als huursoldaat grof geld te gaan verdienen.

De zoektocht naar de waarheid komt in een stroomversnelling door de vondst van een mysterieuze telefoon. Hierop staat een filmpje waarin een Iraakse taxi onder vuur wordt genomen. We zien dat de inzittenden het leven hebben verloren en horen hoe Frankie een collega beschuldigt. Na de gedachte dat de dood van Frankie het directe gevolg is van deze schietpartij, wordt Route Irish een mix van drama en thriller. Het gebruik van authentieke oorlogsbeelden versterkt dit.

Route Irish

Vol overgave
De film wordt gedragen door speelfilmdebutant Mark Womack die het karakter van Fergus levensecht en vol overgave gestalte geeft. Ook de rest van de cast treft doel, zoals Andrea Lowe als Rachel en komiek John Bishop als Frankie. Het taalgebruik is oorspronkelijk, recht uit het hart en zal sommige bioscoopbezoekers mogelijk storen. Het is denkbaar dat Route Irish het aantal malen ‘fucking’ van Tony Montana in Scarface overtreft. Dit maakt de dialogen echter eerder realistisch dan overdreven.

Over de oorlog in Irak zijn al veel films gemaakt, vooral van Amerikaanse makelij. Denk maar aan The Hurt Locker (specialist maakt bommen onschadelijk), In the Valley of Elah (vader zoekt vermiste zoon) en Green Zone (officier speurt naar zogenaamde massavernietigingswapens). Ook Engeland was direct betrokken in de strijd. Aanleiding voor Ken Loach om in zijn traditie van engagement van Route Irish een politiek pamflet te maken. Een antioorlogsfilm met corruptie als thema die resulteert in een schrijnend persoonlijk drama.

 

16 juni 2011

 
ALLE RECENSIES