Categorie: AMERIKA

Margin Call

Posted on

****

recensie  Margin Call

Financiële luchtbel 

door Cor Oliemeulen

Een grote investeringsbank dreigt een biljoen dollar te verliezen. Wordt het buigen of barsten? De financiële thriller Margin Call volgt gedurende een etmaal het leven van betrokkenen die hun hart of hun portemonnee zullen volgen.

De intrige is losjes gebaseerd op de val van de Amerikaanse zakenbank Lehman Brothers in 2008. Debuterend regisseur/scenarist J.C. Chandor schetst een authentiek beeld van het ontstaan van de financiële crisis, die later zou overwaaien naar Europa. Hij maakt inzichtelijk hoe vermogen op drijfzand is gebouwd door de handel in complexe, waardeloze financiële producten.

Margin Call

Koppen rollen
Margin Call begint op het moment dat er koppen rollen. Ook risicoanalist Eric Dale (Stanley Tucci) kan na een uiterst kille mededeling zijn biezen pakken. Een veiligheidsman ziet er op toe dat hij snel zijn persoonlijke spullen in een doos stopt en is niet te beroerd de totaal overrompelde Dale naar de uitgang te begeleiden. Onderweg weet Dale nog afscheid te nemen van collega Peter Sullivan (Zachary Quinto), die hij een USB-stick in de hand drukt.

Hoofd Verkoop & Handel Sam Rogers (Kevin Spacey), die al 34 jaar in het bedrijf werkt, geeft zijn team een peptalk: ‘Op elke etage in dit gebouw en in alle kantoren van Hong Kong tot Londen gebeurt dit. Binnenkort zijn drie van de zeven mensen, die tussen jouw baan en die van je baas staan, vertrokken. Dit is jullie kans.’ Analist Peter Sullivan blijft ’s avonds achter om de informatie op de USB-stick te bestuderen en doet een schokkende ontdekking.

Noodklok luidt steeds harder
De koers van de financiële producten van de investeringsbank blijkt op een dusdanig bedenkelijk laag niveau dat ze op het punt staat om meer dan een biljoen dollar te verliezen. Sullivan belt hoofdhandelaar Will Emerson (Paul Bettany), die Sam Rogers belt. De noodklok gaat steeds harder luiden en het dramatische nieuws maakt grote hiërarchische sprongen. Als bedrijfshoofd Jared Cohen (Simon Baker) en hoofd Financiën Sarah Robertson (Demi Moore) er niet uitkomen, meldt de stinkrijke eigenaar John Tuld (Jeremy Irons) zich per helikopter.

Margin Call

‘Praat tegen me alsof je praat tegen een kind of een golden retriever’, adviseert hij Sullivan als die tekst en uitleg geeft. Jeremy Irons is geweldig op zijn plaats als flamboyante Engelsman die zonder blikken of blozen ventileert dat de wereld bestaat uit winnaars en verliezers: ‘vette katten en stervende honden’. Zijn oplossing stuit vooral op weerstand bij Sam Rogers. In deze rol bevestigt Kevin Spacey zijn veelzijdigheid. Ook alle andere personages zijn voortreffelijk gecast, al opereert Demi Moore als vlakke en kleurloze dissonant.

Hoeren, drank en strippers
De fascinatie voor geld, ook privé, overschaduwt de luttele poging om de snelle jongens als maatschappelijk betrokken mensen te portretteren. Het vooroordeel van oppervlakkig vertier wordt schaamteloos bevestigd door handelaar Will Emerson, die dit jaar al 2,5 miljoen dollar op zijn bankrekening mocht bijschrijven. De belasting pakt de helft, hypotheek 3 ton, ouders en auto 1,5 ton, een ton voor restaurants en kleding en de rest sparen. Hij weet dat hij exact 76.250 dollar heeft besteed aan hoeren, drank en strippers, omdat hij dit bedrag heeft gedeclareerd als entertainment.

Het is bewonderenswaardig dat Margin Call in slechts zeventien dagen werd opgenomen, voornamelijk op één locatie met een budget van nog geen vier miljoen dollar. Net als in Glengarry Glen Ross (1992) is de atmosfeer van in maatkostuums gestoken mannen, die balanceren tussen twijfel en onverbiddelijkheid, levensecht. Maar als puntje bij paaltje komt, lijken zelfs bij de grootste idealist financiële afwegingen boven morele overtuigingen te gaan.

 

10 november 2011

 
ALLE RECENSIES

Contagion

Posted on

***

recensie  Contagion

Akelig realistische pandemie 

door Cor Oliemeulen

Aardbevingen, tsunami’s, meltdowns en olierampen zijn direct waarneembaar en te verklaren. De thriller Contagion confronteert de kijker met een onzichtbaar gevaar: een onbekend virus houdt de wereld in zijn greep.

De moderne mens beroert twee- tot drieduizend keer per dag zijn gezicht. Deurklinken, trapleuningen en boodschappenkarretjes zitten barstensvol bacteriën. Ook al ben je principieel handenschudweigeraar, je leeft door de lucht die je inademt. Nog voordat je hatsjie kunt zeggen, komt een ziekteverwekker via je ogen, neus of mond in je longen en bloed. Je wordt verkouden of krijgt de griep. Soms ontstaan er epidemieën, zoals de vogelgriep, SARS en de Mexicaanse varkenspest. Maar het kan veel erger…

Contagion

Stuiptrekken
Beth Emhoff (Gwyneth Paltrow) keert misselijk terug van een zakenreis in Hongkong. Twee dagen later ligt ze met schuim op de mond te stuiptrekken om direct na aankomst in het ziekenhuis te overlijden. Doodsoorzaak onbekend. Thuisgekomen ontdekt echtgenoot Mitch (Matt Damon) dat zijn stiefzoontje met dezelfde symptomen het leven laat. Hijzelf blijkt immuun. Contagion schetst de apocalyptische pandemie met de sociale gevolgen en de strijd tegen het mysterieuze virus.

Net als in zijn Oscar-winnende Traffic (2000) hanteert regisseur Steven Soderbergh een narratieve stijl met een aantal subplots. Terwijl in korte tijd wereldwijd tientallen miljoenen slachtoffers vallen, ondernemen personages op verschillende locaties actie. Na de tragische gebeurtenissen krijgt Mitch Emhoff te maken met sociale onrust, plundering en moord en hij doet er alles aan om zijn dochter te beschermen. Supervisor Ellis Cheever (Laurence Fishburne) en dokter Erin Mears (Kate Winslet) onderzoeken het virus en tegelijkertijd speurt Leonora Orantes (Marillon Cotillard), epidemioloog van de Wereldgezondheidsorganisatie, in Hongkong naar de bron.

Farmacie
Het nadeel van al die verhaallijnen, waartussen overigens soepel wordt geschakeld, is dat er te weinig ruimte is voor karakterverdieping. Dit geldt ook voor Alan Krumwiede (Jude Law), een videoblogger die rept over een samenzwering van de farmaceutische industrie en de overheid. De film zelf had hier interessanter kunnen worden door stelling te nemen tegen maffiapraktijken van de pillenconcerns en corrupte politici. In plaats hiervan zetten de makers nota bene Krumwiede neer als malafide. De blogger, die ten onrechte beweert door een homeopathisch middel te zijn genezen, blijkt aan zijn campagne een vermogen te hebben verdiend.

Contagion

De enige echte hoofdrolspeler van Contagion is het virus. Dit blijkt al tijdens de autopsie van Beth Emhoff. Nadat de cirkelzaag in haar voorhoofd is verdwenen, schrikken de pathologen zich de pleuris als ze constateren hoe het virus in de hersenen heeft huisgehouden. De cameravoering is niet gefocust op effectbejag maar op acteren en handelen. Subtiel is de wijze waarop de eerste besmetting in beeld is gebracht: Beth pakt wat nootjes uit een schaal, met dezelfde hand geeft ze haar creditcard aan de ober, die stopt hem in de pinautomaat, pakt een glas, enzovoorts.

Horrorbeeld
De boodschap van deze medische paranoiathriller is akelig realistisch. De moderne wetenschap wordt steeds capabeler, maar sommige bacteriën en virussen zijn nauwelijks meer te beheersen. In de toekomst kan het maanden of misschien wel jaren duren voordat er een vaccin wordt gevonden. Dit horrorbeeld is veel afgrijselijker dan het fictieve beeld van bloed brakende zombies of driekoppige monsters die over het plafond kruipen. Probeer maar eens niet geagiteerd te raken als je bedenkt wat je vandaag allemaal met je besmette handen deed voordat je aan je geïnfecteerde toetsenbord zat.

 

25 oktober 2011

 
ALLE RECENSIES
 

Stoning of Soraya M., The

Posted on

****

recensie  The Stoning of Soraya M.

Blinde meeloperij

door Cor Oliemeulen

‘Vrouwen in Iran hebben geen stem.’ De gesluierde Zahra laat een journalist haar schreeuw om aandacht op een cassettebandje meesmokkelen. Het hartverscheurende complot wordt een bestseller.

The Stoning of Soraya M. bereikte al in 2009 de buitenlandse bioscopen. Gelukkig nu ook in ons land. Je ziet de lotgevallen van een vrouw begin jaren tachtig tijdens de islamitische revolutie in een afgelegen dorpje waar eigen wetten gelden. In het door de Iraans-Franse journalist Freidoune Sahebjam opgetekende verhaal wordt moeder van vier jonge kinderen Soraya veroordeeld tot de dood door steniging. Echtgenoot Ali, die van haar af wil, beschuldigt haar valselijk en openlijk van overspel. De vereiste tweede getuige is snel gevonden en de executie onafwendbaar.

The Stoning of Soraya M.

Popelen om te gooien
Bij steniging denk je misschien aan de satire in Life of Brian (1979). Een dozijn vrouwen vermomd als mannen staat met keien in de handen achter een in het zand getrokken streep te popelen om een oud mannetje te stenigen, simpelweg omdat hij ‘Jehova’ roept. Niet minder absurd gaat het er aan toe in The Stoning of Soraya M.. Nu betreft het een vrouw voor een groep mannen. Maar hier staat het huilen je nader dan het lachen; je schaamt je dat je mens bent.

Regisseur Cyrus Nowrasteh (The Day Reagan Was Shot, 2001) brengt de hele executie rigoureus in beeld. Soraya is ingegraven tot haar middel. De dorpsbewoners verzamelen stenen, niet te groot, want het is de bedoeling dat het slachtoffer langzaam sterft. De lokale moellah vertrouwt haar nog fijntjes toe dat ze met elke steen haar eer terugkrijgt. Soraya’s vader mag graag als eerste werpen, maar heeft moeite haar te raken. Hij vloekt en scheldt. Hierna geven haar twee zoontjes (de jongste met tegenzin) het goede voorbeeld, waarna Ali er grijnzend nog een schep bovenop doet.

Ayatollah Khomeini
Voordat het hele dorp los gaat, beweegt Soraya’s tante Zahra hemel en aarde om het barbaarse onrecht te stoppen. Een dag later vertelt ze het schokkende verhaal aan de journalist, vertolkt door James Caviezel, die zelf bloederig lijdend voorwerp is als Jezus in The Passion of the Christ (2004). Shohreh Aghdashloo, destijds een filmgrootheid in Iran, speelt de onvergetelijke Zahra. Nog voor de verdrijving van de sjah en de machtsovername van ayatollah Khomeini vluchtte ze naar het westen. Hier maakte ze furore in House of Sand and Fog (2003).

The Stoning of Soraya M.

Ook de andere personages zijn perfect gecast: de aarzelende burgemeester, de zonnebril dragende moellah, de laffe weduwnaar, de kinderen van het gezin M., hun sluwe, manipulatieve vader Ali (Navid Negahban) en hun strijdbare maar kansloze moeder Soraya (Mozhan Marnò). Elk karakter lijkt opgesloten in traditionele en religieuze normen. Het relaas, dat begint als sfeertekening met mooie beeldkaders en gevoelige muziek, werkt langzaam dreigend toe naar een ruwe climax die je eigenlijk helemaal niet wilt zien. De vernedering van vrouwen in bijvoorbeeld Malèna (2000) en Dogville (2003) is hiermee vergeleken een lachertje.

Vrouw per definitie schuldig
In de wereld van Soraya M. moeten vrouwen hun onschuld aantonen en zijn mannen pas schuldig als dit bewezen is. Vrouwen kunnen pas getuigen als er geen tweede man is en een man kan zonder reden scheiden terwijl een vrouw de rechtbank moet smeken. Het verhaal is niet alleen een aanklacht tegen de uitwassen van de Sharia, maar veel meer een overpeinzing over de dramatische gevolgen van onderdrukking, achterklap, hypocrisie en blinde meeloperij. Gedrag van alle tijden, ook in het vrije westen.

 

29 september 2011

 
ALLE RECENSIES

Midnight in Paris

Posted on

****

recensie  Midnight in Paris

Romantiek in de zuiverste vorm 

door Cor Oliemeulen

Bij een romantische komedie denk je aan een verliefd stelletje in grappige verwikkelingen. In Midnight in Paris betekent romantiek vooral het verlangen naar een andere tijd en een andere plaats.

In de openingsbeelden zien we Parijs op haar mooist. Boulevards, parken, monumenten en natuurlijk de wereldberoemde bouwwerken. Bij daglicht, ’s avonds en bij regen. Gil (Owen Wilson) bezoekt de lichtstad met zijn vriendin Inez (Rachel McAdams) en zijn beoogde schoonouders. Terwijl de anderen zich al direct na aankomst ergeren aan het verkeer, de taal en de drukte, valt Gil als een blok voor de hartstochtelijke schilderachtigheid. Het is voor hem de ideale omgeving om zijn roman af te maken.

Midnight in Paris

In Wilson herken je een Allen
Owen Wilson is geen Oscarwinnaar. Maar met zijn melige en onbeholpen voorkomen blijkt hij verrassend geschikt om in Midnight in Paris het zoveelste alter ego van regisseur Woody Allen in te kleuren. Sloffend met zijn handen in de broekzakken acteert hij volkomen anders dan bijvoorbeeld Larry David, die in Whatever Works (2009) bij voortduring een bijtend spervuur over zijn tegenspelers heen strooit. In het typische gortdroge, neurotische en pseudo-naïeve optreden van Wilson herken je ook gemakkelijk een Allen.

Al van mijlenver zie je aankomen dat de relatie tussen dromer Gil en tutje Inez onder druk zal komen. Dit begint nadat ze een voormalig pedant vriendje van haar tegen het lijf lopen. Inez gaat liever met hem en diens vriendin op stap. Gil kan nu in zijn eigen rustige tempo de sfeer van Parijs en de wijn proeven. Na een geslaagde avond, om klokslag middernacht, stopt een antieke taxi voor zijn aangeschoten neus en verleiden de uitbundige passagiers hem om in te stappen.

Grote artiesten van weleer
Plots zit romanticus Gil tegenover zijn grote voorbeeld Ernest Hemingway. Droomt hij, of is hij werkelijk terechtgekomen in het Parijs van de vroege jaren twintig? Nacht na nacht keert hij terug en ontmoet de grote Amerikaanse en Europese artiesten en bohemiens van weleer: Cole Porter, Scott Fitzgerald, Pablo Picasso en Salvador Dalí (heerlijke rol van Adrien Brody). Iedereen maakt spontaan een praatje met de exotische Gil. En passant scheept hij Luis Buñuel op met een geweldig idee voor een surrealistische film (El ángel exterminador, 1962).

Midnight in Paris

Tijdens één van de bacchanalen met veel charleston maakt Gil kennis met Adriana (Marion Cotillard) en wordt verliefd op haar. Met haar ontwapenende sentiment en klassieke schoonheid fonkelt Cotillard, die als Edith Piaf een Oscar won in La vie en rose  2007), in elke scène. Maar net als Gil vindt Adriana dat zij in de verkeerde tijd is geboren. En omdat beiden hun heil zoeken in het verleden zal het moeilijk zijn om samen een toekomst te hebben.

Amsterdam?
Midnight in Paris gaat over nostalgische verlangens, idealisme en escapisme. Woody Allens scenario is origineel en grappig als vanouds, de soundtrack met het steeds terugkerende Django Reinhardt-achtige melodietje aanstekelijk. Allen (1935) is productiever dan ooit en lijkt de laatste jaren inspiratie te vinden in oude Europese steden. Misschien dat hij na Londen (Match Point, 2005 en Cassandra’s Dream, 2007), Barcelona (Vicky Cristina Barcelona, 2008) en Parijs na Rome de volgende keer wel Amsterdam kiest als achtergrond voor een thriller of onvervalste romantische komedie.

 

15 september 2011

 
ALLE RECENSIES

Super 8

Posted on

***

recensie  Super 8

Hommage aan Steven Spielberg 

door Cor Oliemeulen

Steven Spielberg was in zijn beginjaren verantwoordelijk voor vijf kaskrakers. Met Super 8 brengt regisseur J.J. Abrams een hommage aan de oude meester van deze fantasie- en sciencefictionklassiekers. Helaas is Abrams geen Spielberg.

In een eerbetoon mag je schaamteloos refereren aan voorgangers. Nog gemakkelijker is het om beproefde ingrediënten samen te smeden tot een nieuw geheel. Zo wordt In Super 8 een kleine gemeenschap lange tijd geconfronteerd met een monsterlijke dreiging, probeert de sheriff het gevaar te beteugelen en blijkt een geïsoleerde wetenschapper gelijk te hebben (Jaws, 1975).

Super 8

Typische nostalgie
Ook is er sprake van een onbetrouwbaar leger dat de bewoners van het stadje evacueert en het grote onbekende dat contact legt met de held om vervolgens op spectaculaire wijze te verdwijnen (Close Encounters of the Third Kind, 1977 en E.T., 1982). Verder zijn we getuige van rondvliegende voorwerpen (Poltergeist, 1982) en begint het avontuur met jeugdvrienden die een kaart vinden, op zoektocht gaan en ontdekken dat de schurk eigenlijk helemaal niet zo onaardig is als gedacht (The Goonies, 1985).

Abrams (Star Trek, 2009) doet vakkundig de typische nostalgie van Spielberg (producer Super 8) van weleer herleven. Geheimzinnige voorvallen zijn niet het belangrijkste. Of het nu gaat om buitenaardse wezens, schrikbarende monsters of klopgeesten die families de stuipen op het lijf jagen. Plots van dit genre gaan juist vooral over de onderlinge emoties van vrienden en familie tegen de achtergrond van visueel boeiende gebeurtenissen die je een traantje willen laten wegpinken.

Zombiefilm
De tieners die in 1979 hard werken aan een zombiefilm, passen uitstekend in die sfeer van charme en ontroering met af en toe een knipoog. De vrienden (let op het grote acteertalent Elle Fanning) maken regelmatig opnames op onalledaagse locaties en tijdstippen. Tijdens een nachtelijk treffen botst een truckje frontaal (!) op een trein, waarna een gigantische ravage ontstaat. De super 8-camera heeft het incident vastgelegd: een grote, vage gestalte lijkt uit de trein te ontsnappen.

Super 8

Het leger ontfermt zich over het slagveld en doet geen mededelingen naar buiten. Veel mensen en ook honden raken spoorloos. De viervoeters duiken mijlenver weg op in andere staten. Er wordt een vreemdsoortige kubus met onbekende krachten gevonden. De stroom valt uit omdat kabels tussen de masten verdwijnen. Magnetrons worden ontvreemd. Voorwerpen vliegen spontaan de lucht in en vallen even later weer op de grond. Allemaal voorvallen die om verklaringen schreeuwen. Spijtig genoeg worden die in de meeste gevallen niet gegeven.

Eindshot
De spanning in Super 8 wordt uitstekend opgebouwd, maar de kijker komt van een koude kermis thuis. De film ín de film is veel interessanter en diepgaander dan het uiteindelijke mysterie, dat niets toevoegt aan het genre. Het enige lichtpuntje is het technische hoogstandje in het (veel te abrupte) eindshot dat het slotakkoord van Close Encounters visueel overstijgt. Echter dat was een klassieker, net als Spielbergs E.T., Poltergeist, Jaws en The Goonies. Het is uitgesloten dat Super 8 ooit die status zal krijgen.

 

11 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES

13

Posted on

**

recensie 13

Liever origineel 

door Cor Oliemeulen

Een remake overtreft zeer zelden het origineel. Dit geldt ook voor 13, dat graag een thriller wil zijn. De film handelt over de meest duistere kanten van de menselijke ziel die samenkomen in een wanstaltig spel waarin rijkaards gokken op winnaars van Russisch roulette.

De van oorsprong Georgische regisseur Géla Babluani had beter moeten weten toen Amerikaanse producenten hem vroegen om zijn succesvolle debuut 13 Tzameti over te doen. Tal van voorgangers hebben hun eigen werk opnieuw verfilmd. Meestal met dubieus gevolg.

Zo hoopte Michael Haneke kennelijk dat deuren zouden worden geopend door de toevoeging U.S. aan Funny Games. De Japanse horrorregisseur Takashi Shimizu herfilmde Ju-On als The Grudge.  Jean-Marie Poiré herschiep de komedie Les Visiteurs in het melige Just Visiting.  Ole Bornedahl droomde tevergeefs dat Nightwatch beter zou zijn dan Nattevagten. The Last American Virgin verkracht het Israëlische Eskimo Limon van Boaz Davidson. En landgenoot George Sluizer was na zijn Spoorloos-remake The Vanishing misschien liever zelf onder de grond gestopt.

13

Grote namen
In 13 komen alleen kijkers die de dood als belangrijkste thrillerelement ervaren volop aan hun trekken. Bijna alles in het zwartwit geschoten origineel is beter en geloofwaardiger: inleiding, aanleiding, mysterie, sfeer, omgeving, afloop en zelfs het acteren. Grote namen als Mickey Rourke en Jason Statham spelen onbezield. Het lijkt wel alsof iemand buiten beeld deze goedbetaalde acteurs onder schot houdt om tot enig presteren te komen. Ondertussen schieten in de arena deelnemers elkaar door het hoofd.

Hoofdrolspeler Sam Riley (Ian Curtis in Control) kwijt zich goed van zijn taak. Als naïeve klusjesman kan hij naar zijn geld fluiten nadat zijn opdrachtgever is overleden aan een overdosis. Hij steelt een geheimzinnige envelop omdat hij heeft gehoord dat de inhoud een hoop geld kan opleveren. Vervolgens belandt hij als nummer 13 in een spiraal van nauwelijks te bevatten waanzin.

Maak geen vergissing door eerst deze remake en dan pas het origineel te zien. Huur 13 Tzameti en kijk als het echt moet ook 13. Tot besluit een oproep aan de Belgische regisseur Van Looy, die van plan is om over twee jaar in de States zijn Loft te herfilmen. Erik, doe het niet!

 

16 juni 2011

 
ALLE RECENSIES

Source Code

Posted on

***

recensie  Source Code

Het betere jatwerk 

door Cor Oliemeulen

Er ligt een bom in de trein. Jouw opdracht is om de terrorist aan boord op te sporen. Daarvoor krijg je steeds maar acht minuten tijd. En dan zit je ook nog in het lichaam van iemand anders. Source Code is een spannende sciencefictionthriller die uitblinkt in het betere jatwerk.

Lyrisch waren critici over de lowbudgetdebuutfilm van Duncan Jones, Moon. Hierin ontmoet Sam Rockwell na drie jaar maanbewoning een kloon van zichzelf. Wetenschap, filosofie en psychologie komen uitstekend samen in een persoonlijk drama. Zijn tweede film Source Code heeft dezelfde speling van krachten. Nu is Jake Gyllenhaal onderworpen aan een medisch experiment, waarin hij geleidelijk de betekenis van zijn bestaan ontdekt. Moon bouwt rustig op tot een mooie climax, Source Code zit vol vaart, maar kent een overbodig en belachelijk eind.

Source Code

Spiegel
Doet Moon nog sterk denken aan Kubricks 2001: A Space Odyssey en Tarkovsky’s Solyaris, Source Code valt zonder moeite te vergelijken met filmproducties die tijd en ruimte als leidmotief hebben. In de tv-serie Quantum Leap kruipt een wetenschapper in de huid van een ander persoon. Als hij in de spiegel kijkt, blijkt hij iemand anders te zijn. Gyllenhaal ondervindt hetzelfde ongemak. Hij speelt Colter Stevens, helikopterpiloot in Afghanistan, maar op het treintoilet aanschouwt hij tot zijn ontzetting het spiegelbeeld van een leraar.

Colter beleeft steeds opnieuw dezelfde acht minuten, net zoals de weerman in het komische Groundhog Day steeds opnieuw dezelfde dag meemaakt. In beide films kunnen ze fouten herstellen en steeds beter anticiperen op situaties. Zo vermijdt Colter dat een medepassagier voortdurend frisdrank op zijn schoen knoeit en zal iedereen in de coupé vergeten dat hij eerder een verdachte reiziger op zijn bek heeft geslagen. Natuurlijk weet hij uiteindelijk het hart van de vrouw tegenover hem te veroveren.

Parellel universum
Source Code lijkt nog meer inspiratiebronnen te hebben. Net als in Déjà Vu gaat Colter terug in de tijd om de vrouw die hij leuk vindt van de dood te redden. Net als in Twelve Monkeys blijkt een verandering in het verleden noodzakelijk. En net als in Avatar gaat het om een lichamelijk beperkte militair met avonturen in een parallel universum. Ook is er goed geleend van Inception, Vantage Point, Back to the Future en talloze andere films.

Source Code

Maar toch lijkt het idee van Source Code oorspronkelijk. Volgens de bedenker van de ‘broncode’ zijn de hersenen te vergelijken met een gloeilamp: als je die uitzet, zie je haar nog even nagloeien. Na de dood behouden de hersenen korte tijd hun elektromagnetische lading en blijven de circuits even open. Bovendien hebben hersenen een kortetermijngeheugen van acht minuten. Het experiment maakt gebruik van de combinatie van die twee gegevens. Het is geen tijdreizen, het is herschikken van de tijd.

Plichtmatig
Hoewel dit intelligente scriptidee van kwantummechanica boeiend is en de film mysterieus en veelbelovend begint, heeft Source Code een beter lot verdiend. Regie, acteren en montage zijn dik in orde. De kwaliteit van de dialogen houdt niet over, de special effects vallen tegen en de spanning slaat na een uur om in een plichtmatige romance. Het lijkt er verdacht veel op dat Duncan Jones te veel concessies heeft moeten doen aan de Hollywoodproducenten en beter kan terugkeren naar het onafhankelijke filmcircuit.

 

9 juni 2011

 
ALLE RECENSIES

Welcome to the Rileys

Posted on

****

recensie  Welcome to the Rileys

Surrogaatdochter moet huwelijk redden 

door Cor Oliemeulen

Het echtpaar Doug en Lois Riley waarvan de tienerdochter is overleden na een ongeluk ontfermt zich over een zestienjarig weggelopen weesmeisje dat de kost verdient met strippen en prostitutie. Deze eenvoudige plot en het magistrale acteren van James Gandolfini en Melissa Leo maken Welcome to the Rileys een aangename kijkervaring die nergens sentimenteel of melodramatisch is.

Leo speelt in The Fighter een zelfverzekerde, dominante moeder. In Welcome to the Rileys is ze een getormenteerde ziel die het huis niet meer verlaat sinds de dood van haar kind. Gandolfini vertolkte als Tony in de gangsterserie The Sopranos een crimineel. Ditmaal is hij succesvol ondernemer in Indiana, een knuffelbeer met een gouden hart. Ook hij lijdt. Na de dood van zijn minnares aanschouwt hij op het kerkhof de familiegrafsteen van de Rileys; slechts zijn sterfdatum moet nog ingevuld.

Welcome to the Rileys

Achterdocht
Een loodgietercongres in New Orleans moet voor wat afleiding zorgen. De bijeenkomst en de collega’s boeien hem niet, dus gaat Doug de stad verkennen. In een stripclub ontmoet hij de jonge Mallory (Kristen Stewart). Als ze samen zijn en zij al direct zijn broek losmaakt en haar benen spreidt, bekent hij dat hij niet voor seks maar voor wat gezelschap is gekomen. Als hij dan ook nog naar haar leeftijd begint te vragen, scheldt zij hem de tent uit.

De volgende dag treffen ze elkaar toevallig in een koffieshop. Langzaam verdwijnt haar achterdocht en blijken ze het redelijk met elkaar te kunnen vinden. Als hij ziet in wat voor krot ze woont, biedt hij spontaan aan om te gaan klussen. Mallory blijkt Allison te heten en doet Doug denken aan zijn dochter. Hij geeft haar geld en eten, maakt de boel schoon en koopt nieuwe spullen. Voor elke keer dat ze ‘fuck’ zegt, moet ze een dollar betalen.

Lellebel
Allison lijkt Doug als vaderfiguur te accepteren en hij handelt en voelt alsof er een nieuwe dochter in zijn leven is. Liefhebbers van de Twilight-reeks zullen even moeten wennen aan Kristen Stewart als puisterige, vetharige, slecht opgemaakte, vuilspuwende lellebel. Ze doet haar stinkende best, maar op het gebied van drama en diepgang moet ze nog veel leren. Gelukkig wordt haar personage geen karikatuur.

Welcome to the Rileys

Doug belt Lois dat hij een tijdje niet thuis komt. Ze houden nog veel van elkaar, maar het vuur is gedoofd. Lois beseft dat ze nú moet handelen. Hier ontstaat de grappigste scène van de film. Het is lang geleden dat ze achter het stuur heeft gezeten en het duurt een hele poos voordat ze de oprit kan verlaten. Uiteindelijk voegt ze zich schoorvoetend bij het duo in New Orleans in een poging om zowel haar huwelijk als de gebroken kindertijd van Allison te redden.

Regisseur Jake Scott – zoon van Ridley Scott (American Gangster, Kingdom of Heaven) en neef van Tony Scott (True Romance, Domino) – tapt met zijn pas tweede speelfilm uit een heel ander vaatje dan zijn vader en oom. Welcome to the Rileys is een onafhankelijke, hartverwarmende lowbudgetvoorstelling waarin de actie voornamelijk is gereduceerd tot emoties.

 

19 mei 2011

 
ALLE RECENSIES

Fast & Furious 5: Fast Five

Posted on

***

recensie  Fast  & Furious 5: Fast Five

Beste van de reeks

door Cor Oliemeulen

In Fast & Furious 5: Fast Five hebben autodieven Vin Diesel en Paul Walker hun zinnen gezet op honderd miljoen dollar van de maffiakoning van Rio. Daarvoor moeten ze wel eerst inbreken in een zwaar beveiligd politiebureau. Een onderhoudende film vol sensatie, stunts en vuurwerk. Bij voorkeur kijken met het verstand op nul.

Om het beoogde fortuin te kunnen binnenhalen, moeten specialisten uit alle hoeken van de wereld worden opgetrommeld. We zien een reünie van de partners in crime uit de vorige edities. Goed nieuws voor de volgers van de reeks, die deel 5 dan ook het beste vinden. Na de Amerikaanse première gaf de helft van de (vooral jeugdige) bioscoopbezoekers het rapportcijfer tien.

Fast & Furious 5: Fast Five

Echte diehards van Fast & Furious moeten wel een uurtje wachten op de ingrediënten waarmee het tien jaar geleden begon: jankende turbo’s, gierende banden in adembenemende wegraces en lekkere meiden in korte rokjes die bevallig op de motorkap leunen. Tot die tijd maakt regisseur Justin Lin ruimte voor het bevrijden van titelheld Dominic Toretto (Vin Diesel) uit een gevangenentransport en het stelen van exclusieve auto’s uit een rijdende trein.

Testosteron
In een mix van Ocean’s Eleven en Gone in Sixty Seconds en met een vleugje Jason Bourne gaat vervolgens het kat- en muisspel tussen Toretto’s team, de maffia en de politie in de hoogste versnelling. Prachtige en flitsende beelden tegen het decor van Rio de Janeiro en de favela’s, ondersteund door mooie soundeffecten. De teksten zijn no-nonsense met humor, de auto’s wreed en het testosteron druipt van het doek.

De nieuwe karakters in deze jongste uitgave zijn goed gekozen. Neem Dwayne ‘The Rock’ Johnson, levende legende als zevenvoudig wereldkampioen showworstelen. Hij speelt Hobbs, de FBI-agent die als een bloedhond iedere crimineel weet op te sporen. Acteren blijkt een vak apart, maar met zijn imposante gestalte oogst hij sympathie als superspeurder die geniet van elke scène. Hij is ultrastoer, gezegend met een scherp analytisch vermogen en mag vaak met one-liners strooien.

Fast & Furious 5: Fast Five

Schietpartijen en achtervolgingen
De filmkeuring acht Fast Five geschikt voor het grote publiek. Ondanks de vele schietpartijen en achtervolgingen moet je goed kijken om een druppel bloed te zien. Een typisch voorbeeld is de bevrijding van Toretto: de bus met gevangenen gaat wel tien keer over de kop waarna een tv-station vrolijk meldt dat er geen enkele gewonde is gevallen.

Fast Five heeft bijna twee uur nodig om te komen tot de uitsmijter die even spectaculair als ongeloofwaardig is. Een originele achtervolging die als gedenkwaardig in de geschiedenisboeken van de actiefilm kan. Ultiem popcornvermaak voor actie en autoraces minnende fans die halsreikend zullen uitzien naar deel 6.

5 mei 2011

ALLE RECENSIES
 

World Invasion: Battle Los Angeles

Posted on

**

recensie World Invasion: Battle Los Angeles

Schietgrage aliens 

door Cor Oliemeulen

Eén aspect van World Invasion: Battle Los Angeles is duidelijk: de titel. Aliens bezetten de wereld en LA is het strijdtoneel. Verplichte kost voor de actieliefhebber. Tenminste als die het graatmagere verhaal, de tenenkrommende dialogen en het gebrek aan karakterontwikkeling op de koop toe neemt. 

Gissen naar de afloop hoeft niet. Stafsergeant Michael Nantz richt zich tot de overgebleven pelotonleden met de legendarische woorden: ‘Let those bastards know who they’re fucking with!’ Vloeken hoor je overigens nauwelijks in de film. Van een beetje commando zou je wat anders verwachten. Vooral nadat oorlogszuchtige, schietgrage aliens duizenden burgers doden, wereldsteden in de as leggen en je collega’s omleggen. Verder valt slechts één seksgerelateerde opmerking te noteren, ook niet al te realistisch in legerkringen.

World Invasion: Battle Los Angeles

Opdracht
Het verhaal. Enkele burgers hebben zich verschanst in een verlaten politiebureau in een door aliens veroverd gebied. Een peloton commando’s krijgt de opdracht hen te redden. De onverschrokken helden krijgen slechts drie uur de tijd, want hierna wil de luchtmacht het gebied plat bombarderen.

Tussen de aaneenschakeling van actiescènes doet regisseur Jonathan Liebesman (verantwoordelijk voor enkele matige horrorproducties) tevergeefs moeite om de kameraadschap tussen de commando’s een extra dimensie te geven. Pogingen om karakters te verdiepen blijven steken in overmatig gebruik van close-ups. De personages zijn stereotiep. Zo maken we kennis met de held die net voor zijn pensioen een laatste klus door de strot geduwd krijgt en de onervaren leider die van angst geen besluiten meer kan nemen. In hun kielzog de Afro-Amerikaan, de Aziaat, de boerenkinkel én de aantrekkelijke stoere meid die toevallig komt aanwaaien en uitstekend met vuurwapens overweg kan. Je identificeren met de meeste personages is uitgesloten; je vindt het niet eens erg als er iemand doodgaat.

Karakterloos
Ook nagenoeg karakterloos zijn de aliens, die de aarde bezetten omdat ze ons water nodig hebben. Helaas komen deze buitenaardse wezens pas duidelijk op het scherm als de commando’s uiteindelijk hun zwakke plek (waar bij mensen het hart zit!) hebben ontdekt. Door vijandelijk vuur getroffen, spatten ze met een beetje geluk uit elkaar om een veelkleurige smurrie achter te laten. Ze mogen dan wel een hogere technologische beschaving hebben met geavanceerde luchtvoertuigen, laserstralen en communicatiemiddelen, de aliens lijken volslagen blind. Ze schieten wel héél vaak mis.

World Invasion: Battle Los Angeles

Alleen de special effects in World Invasion: Battle Los Angeles scoren een voldoende. Er is veel spanning in de actiesequenties, soms nog meer in de aanloop ernaar toe. Het gebruik van handheld camera’s versterkt de nervositeit, echter de overmaat van schokkerige beelden doet Parkinson vermoeden. Bij een productie als Cloverfield (realistisch door ‘amateurvideo’) was dat ongefocuste functioneel, hier is het vaak storend.

Vergelijkingen met vorige invasiefilms als Independence Day en War of the Worlds (remake) gaan deels op. Ook dit keer geen gebrek aan Amerikaans patriottisme en superioriteit, een paar dozijn clichés, heroïsche acties onder begeleiding van nepviolen en een astronomisch budget. Wél een chronisch gebrek aan goed acteren, treffende dialogen, diepgang en humor.

 

21 april 2011

 

ALLE RECENSIES