IFFR 2017 – Deel 4

Posted on4 februari 20178 februari 2021

Verslag IFFR 2017 Deel 4:

Grieks nihilisme, uitzichtloosheid, zure humor en petanque

door Suzan Groothuis

Het IFFR 2017 nadert zijn einde. Terwijl Moonlight en Heleen van Royens Het Doet Zo Zeer strijden om de publieksprijs, gaan we het laatste weekend in.

In dit verslag aandacht voor nihilisme in het Griekse Park, uitzichtloosheid in Katie Says Goodbye, zure humor in Lemon en petanque in The Giant. Overeenkomstig thema? Outsiders!

Park

Grieks nihilisme in een grauw en kil Athene
In Park volgen we een groep jongeren die rondhangen bij het voormalige Olympische dorp. Van de glamour van weleer is weinig over: verlaten tribunes, alles roestig en in verval. Een troosteloze plek dus, waar jongeren bij elkaar komen, elkaar uitdagen, wat rondslingeren op hun brommer en de jongens de meiden uitchecken.

Park heeft een rauwe stijl. De camera volgt de jongeren dicht op de huid, waarmee een beklemmende sfeer beoogd wordt. De film wil toewerken naar een opbouwende spanning, wanneer een van de jongeren de confrontatie aangaat met Deense toeristen (een van hen is de bekende Deense acteur Thomas Bo Larsen uit Festen). Maar het werkt niet. Park is in zijn sociaalrealisme vooral saai. We leven niet mee met de personages, maar volgen hen in hun uitzichtloosheid. Zonder hen beter te leren kennen. We zien vlagen van persoonlijkheid, zoals de jonge Anna die de aandacht zoekt van jongens maar tegelijkertijd onzeker lijkt.

Meer verhaallijn en meer uitdieping van de karakters had van Park een interessantere film kunnen maken. Wellicht schotelt regisseuse Sofia Exarchou de kijker de situatie voor zoals die is (jongeren met weinig toekomstperspectief, terwijl vermogende toeristen hun geld uitgeven). Een aanklacht op het Griekenland van nu, maar niet een die blijft hangen.

Katie Says Goodbye

Liever zonnigere toekomst in Californië
Van uitzichtloos Griekenland gaan we naar uitzichtloos Arizona in Amerika. Serveerster Katie (Olivia Cooke, Me and Earl and the Dying Girl) heeft een zonnigere toekomst voor ogen in Californië. Van haar situatie in Arizona word je als kijker niet vrolijk: samen met haar werkloze moeder woont ze in een trailerpark en om extra bij te verdienen heeft ze betaalde seks met mannen. Al het geld dat ze verdient wordt liefdevol gebundeld en op een geheim plekje weg gestopt. Want haar moeder heeft losse handjes als het gaat om geld uitgeven.

Katie Says Goodbye volgt het titelpersonage in haar wens te vertrekken en afscheid te nemen. Maar dat gaat niet zomaar. Ze wordt verliefd op de stille Bruno (Christopher Abbott, Charlie uit Girls) met wie ze het liefst samen naar Californië vertrekt. Maar Bruno wil dat ze stopt met haar bijverdiensten. Dan gaat het van kwaad tot erger: terwijl Katie haar best doet om op een zuivere manier geld te verdienen en haar plannen te verwezenlijken, keert alles en iedereen zich tegen haar.

Katie Says Goodbye is een soort Amerikaanse Dardenne-film. Sociaalrealisme in Arizona in plaats van Wallonië, met personages die worstelen om het hoofd boven water te houden. Maar echt mee voelen doe je niet. Misschien wel omdat Katie te lief is en alles gelaten over zich heen laat komen. Je zou willen dat ze meer van zich afbijt, zoals de hoofdpersoon in Moonlight die snoeihard afrekent met een van zijn belagers. De gebeurtenissen, die overigens voorspelbaar zijn, frustreren. En wat rauwere personages hadden van Katie Says Goodbye een geloofwaardiger film gemaakt. Neem Harmony Korines Gummo uit 1997, die uitzichtloosheid en eenzaamheid in een stadje in Ohio perfect weet te vangen.

Lemon

Weinig te lachen in comedy
Lemon was dit jaar de openingsfilm en ontving gemengde reacties. Dat gold ook voor de voorstelling die ik bijwoonde. Voor een comedy werd er amper gelachen. Eerder onrustig heen en weer geschoven, of mensen liepen de zaal uit. Tja, wat moet je met Lemon? In deze zure komedie (zoet is er niet te halen) volgen we Isaac (Brett Gelman). Zijn blinde vriendin verlaat hem na tien jaar. En dus is Isaac terug geworpen op zichzelf en zijn werk in de theaterwereld. Dat dit niet zonder falen gaat kan je uit de titel halen: volgens regisseuse Janicza Bravo verwijst Lemon naar mensen die een deukje hebben opgelopen. Zo ook Isaac.

Helaas maakt haar film de pretenties niet waar: er valt bar weinig te lachen. Het grootste probleem zijn de personages, met Isaac met stip op één. Onsympathiek, zelfzuchtig en leeg. Er mist gevoel, empathie. Lemon resulteert in een zielloos, gortdroog portret met zowaar wat onderbroekenhumor. Waar het een serie als Transparent, die ook draait om mensen die zoekende zijn en eerder ongeluk dan geluk op hun pad vinden, wel lukt, faalt Lemon in de poging om bijtend en grappig te zijn. Tijdens de Q&A leggen Bravo en Gelman uit dat hun film een soort tegenreactie is op het hele Trump-gebeuren. Het zoete, waar zoveel Amerikaanse films patent op hebben, is er uit geknepen. Blijft over een zure, rare bijsmaak.

The Giant

Tragikomedie in sprookjesvorm
Ieder jaar is er wel zo’n IFFR-film. Eén die hoog in de lijstjes terecht komt en scoort op originaliteit, humor en empathie. Het Zweedse The Giant past helemaal in dat plaatje. Origineel, door een sport als petanque als uitgangspunt te nemen. Wat? Petanque is een soort jeu de boules en is een stuk moeilijker dan het lijkt. En Rikard Boberg is er weg van. Ondanks zijn beperking (Rikards uiterlijk is te vergelijken met de Elephant Man) is de kleine man met goed gevoel voor humor een ster in deze sport. Samen met zijn vriend en teamgenoot Roland besluiten ze aan een belangrijke wedstrijd mee te doen. Voor Rikard is er een achterliggende motivatie: door de wedstrijd te winnen hoopt hij weer herenigd te worden met zijn moeder.

The Giant, waarin een denkbeeldige reus Rikard op weg helpt zijn dromen te verwezenlijken, is een tragikomedie in de vorm van een sprookje. Mooie film, creatief vorm gegeven, met een lach en een traan en het hart op de juiste plek.

4 februari 2017

IFFR 2017 DEEL 1
IFFR 2017 DEEL 2
IFFR 2017 DEEL 3
IFFR 2017 DEEL 5
IFFR 2017 DEEL 6

MEER FILMFESTIVALS

IFFR 2017 – Deel 3

Posted on3 februari 20178 februari 2021

Verslag IFFR 2017 Deel 3:

Communisten, op hol slaande nudisten en goudzoekers

door Bob van der Sterre

Rotterdam in de ban van film. Het IFFR duurt nog tot komende zondag. Dit is het derde verslag.

Selbstkritik eines bürgerlichen hundes

Duitse humor bestaat
Wie wil geen films maken? Julian Radlmaier wil dat ook. Hij speelt zichzelf als een jonge regisseur die graag films wil maken. En hij maakt Selbstkritik eines bürgerlichen hundes. Oei oei, vast weer een pretentieuze filmacademiefilm denk je dan. Maar soms loont het niet al te vooringenomen te zijn. Het resultaat is verrassend grappig.

Julian ‘ontmoet’ Camille, een Amerikaans meisje, in een museum. Ze is niet in hem geïnteresseerd maar wel in zijn project voor een nieuwe film. Hij wil research wil doen op een appelplantage, voor een communistische film zegt hij erbij, om zo haar politiek geëngageerde hart te winnen.

Het valt alleszins tegen. Vlad, de Bulgaarse appelplukker aan wie Julian wordt gekoppeld, is een naar baasje. En Julian is zelf erg schijterig. Zodra de eerste appelplukker over revolutie begint, neemt hij al de benen met zijn rolkoffer.

‘You are far too law abiding for a communist filmmaker’, krijgt Julian dan ook te horen van zijn droommeisje. Ze vindt de langslopende reïncarnatie van Franciscus van Assisi interessanter. Zij reist naar Italië met twee appelplukkers om daar het communistische geluk te vinden. Daarmee echoët de film vermoedelijk het werk van regisseur Werner Schroeter (Nel regno di Napoli uit 1978), van wie Julian een assistent is geweest.

De film begint een beetje aarzelend maar overwint dan toch met charme die je kent van Wes Andersons films (ongewone karakters, kurkdroge humor, stiltes, symmetrie). De onglimlachbare Camille is een leuk ongemakkelijk duo met Julian (Duitse humor bestaat, weer een bewijs). Het gedeelte in Italië is dan wel een beetje rare eend in de bijt; hoewel de Q & A in de film wel een sterke vondst is – dat scheelt na afloop weer twintig minuten van je tijd.

The Man

Lege mannen uit een vrouwenfantasieboekje
In The Man zien we andere artistieke mannen. Man 1 is Simon, wereldberoemd kunstenaar. Man 2 is Casper, zijn zoon en ook de mysterieuze streetart artist The Ghost.

De film heeft zo zijn momenten. Die zijn vooral te denken aan het uitstekende acteerwerk van Søren Malling als wereldvreemde superster Simon. Bijvoorbeeld hoe hij vanzelfsprekend met een van zijn assistentes naar bed gaat. Of zijn zoon niet kan begroeten zonder meteen beledigd te zijn. Hij is zo wispelturig als het woord wispelturig dat maar kan uitdrukken. Het ene moment razend en geagiteerd, het andere moment ineens toegankelijk.

Maar dat is ook alles. Een probleem is het script van regisseuse Charlotte Sieling. Alles aan dit script ademt een typische vrouwenfilm. Dat is best rampzalig als de hoofdpersonen twee mannen zijn. Allereerst die hele superberoemdheid van Simon. Hoezo? denk je dan. De film gaat namelijk totaal niet over kunst. Of dan Casper, die meer jong en fotomodel is dan een echt karakter, want er is niets mis aan hem. Twee totaal lege mannen uit een vrouwenfantasieboekje.

Wat me dan het meest boos maakt is dat sommige vrouwen kennelijk denken dat mannen emotioneel zulke zwakke wezens zijn. Liever nog maar een keer Todd Solondz’ Happiness kijken. Daarin zijn mannen en vrouwen tenminste allebei even simpel.

Caini

Doos vol losse eindjes
Ook wereldvreemde mannen in het Roemeense Caini (honden). De honden zijn in de film de menselijke achterblijvers, de boevenbende die hun alfaleider (de baas van een enorm land) moet missen. Die is namelijk overleden. Zijn kleinzoon (Roman) komt nu langs om het enorme terrein te verkopen.

‘s Avonds komen autolichten Romans rust verstoren. Dat is de bende van zijn opa, komt hij achter. Ze komen vaker ‘s avonds moeilijk doen. Naar eigen zeggen om een zwijn met hondsdolheid te doden. Als er dan een voet in een vijver wordt gevonden, is het niet moeilijk te raden wie daarvoor verantwoordelijk is.

De film heeft zo zijn momenten (uitpakken van de voet, in lichterlaaie zetten van dol zwijn) maar is door de bank genomen niet zo interessant. Tempo ligt laag, cameravoering is niet zo origineel. Mooi landschap, ja, maar daarvoor kun je ook de trein naar Roemenië pakken.

Het probleem zit hem in een script dat opbouwt maar zich niet zo goed raad weet met een doos vol losse eindjes. Wat doet die vriendin daar? En wat mankeert die Samir ineens? En hoezo heeft iedereen ineens haast? De rollen van de bad guy Samir (Vlad Ivanov) en laconieke agent Hogas (Gheorghe Visu) zijn dan wel sterk maar dan hadden ze beter een eigen film kunnen krijgen in plaats van bijrollen. De ‘liefhebber’ zal misschien genieten van een Tarantino-achtig geweldsmoment hier en daar, maar intussen komt zoiets behoorlijk archaïsch over.

Los Decentes

Volle naaktheid in Argentinië
In de Argentijnse film Los Decentes gaat het om een vrouw: Belén. Ze werkt als werkster, verveelt zich in de middag, loopt wat rond. En komt op een nudistenterrein. Ze aarzelt en dan geeft ze zich over, in haar volle naaktheid.

De nudisten laten haar thuis voelen. Niets hoeft of moet – cursussen tantrische seks worden net zo makkelijk afgewisseld met een beetje varen in een bootje. Hoe kan iemand dan in staat zijn om elektrische hekken om het kamp neer te zetten? Het idee is om het blote gespuis buiten (of eigenlijk meer binnen) te houden.

Het duurt wel drie kwartier voordat de film een interessante afslag neemt. Misschien is dat ook wel een goede keuze, want zo is het wel overtuigend hoe Beléns nieuwsgierigheid wordt geprikkeld. Zij is uiteraard emotieloos en charmeloos, zoals je zo vaak ziet in een arthousefilm. Sowieso voldoet deze film helaas volledig aan de look and feel van een doorsnee arthouse.

Verder best een aardige film die onderhoudend is tot het einde maar met het ridicule plot wel veel goodwill bij de kijker wegvaagt.

Dawson City: Frozen Time

Kraamkamer van de cinema
We eindigen met goudkoorts voor cinefielen! Dawson City: Frozen Time is geen speelfilm maar een documentaire. We worden meegenomen via films en foto’s naar de goudkoortsbonanza in de regio Klondike. Denk aan Charlie Chaplins Gold Rush.

Het werd vrij snel heel druk in het maar net bestaande stadje Dawson toen er goud was gevonden. Gokhallen schoten als paddenstoelen uit de grond. Later kwamen er ook bioscopen bij. Dawson werd toen het laatste station van een lange rit van filmvoorstellingen – meestal kwamen de films daar pas twee jaar na de première.

Wat te doen met al die films? Filmrollen werden vroeger bovendien van het uiterst brandbare nikkel gemaakt. En toen het zwijgende tijdperk over was, werden ze gedumpt in de Yukon-rivier, in stapels verbrand en als steunmateriaal onder het plaatselijke ijshockeyveldje gestopt – waar een leeg zwembad onder zat.

In de jaren zeventig kwamen de kisten met films – jarenlang in de permafrost vastgezeten – ineens boven. Filmarcheologen hadden daarmee een cinematografische goudmijn aangeboord. Diverse zwijgende films die al vergaan waren (80% van de nitraatfilms was verloren). De meeste rollen hadden vochtschade, maar toch iets om erg blij van te worden.

Bill Morrison reconstrueerde de geschiedenis van Dawson met het beeldmateriaal (en ander materiaal). Het levert een fascinerende documentaire op waarin je getuige bent van de goudkoorts, de gevolgen ervan, en hoe de cinema leefde in die tijd (een wegwerpproduct).

Een portret van de kraamkamer van de cinema – voor de echte liefhebber natuurlijk onmisbaar materiaal.

3 februari 2017

IFFR 2017 DEEL 1
IFFR 2017 DEEL 2
IFFR 2017 DEEL 4
IFFR 2017 DEEL 5
IFFR 2017 DEEL 6

MEER FILMFESTIVALS

IFFR 2017 – Deel 2

Posted on2 februari 20178 februari 2021

Verslag IFFR 2017 Deel 2:

Kannibalisme, zombiegeweld in een trein en zwangere moordzucht

door Suzan Groothuis

IFFR en horror – jawel! Met name de late voorstellingen laten de kijker gruwelen, nagelbijten en wegkijken. Of, in het ergste geval, weglopen als de beelden te expliciet of gruwelijk zijn.

Van nadrukkelijk in beeld gebrachte maar weinig zeggende body horror in Kfc tot een intelligent coming-of-age drama in kannibalenfilm The Girl With All the Gifts.

KFC

Kfc is Vietnamese body horror
Nummer één van de kannibalenfilms en gelijk de minste. Kfc is een Vietnamese body horror. We volgen een bizar gezelschap uit een ontspoorde maatschappij: een necrofiele dokter en een stel kannibalen. Echt een verhaallijn heeft Kfc niet. Meer flarden van een gruwelijke wereld die noch verleden, heden of toekomst voorstelt en nimmer zal zijn, zo luidt de proloog. Gelukkig maar, want van deze donkere, door mensenvlees geobsedeerde maatschappij, word je niet vrolijk.

Kfc wil vooral shockeren en doet dat door geweldsscènes expliciet in beeld te brengen. Een worstje in de vorm van een harige penis, dat door een jong meisje verorberd en uitgespuwd wordt. Een stuk lip dat afgesneden wordt. En de zompige, doffe geluiden die al dat geweld bijstaan. Bij de opening credits is de combinatie van beeld en geluid sterk: als iemand wordt neergestoken, zien we bij iedere steek die we horen (lekker zompige geluiden) de naam van een acteur verschijnen. Humor meets violence, zullen we maar zeggen. De rest van de film is vooral een bizarre trip. En de link naar Kentucky Fried Chicken? Wel, die keten dus, maar de kans is groot dat je tussen je kippetjes wat mensenvlees treft.

Raw

Ontgroening studente diergeneeskunde
Een Frans/Belgische productie in de lijn van films als Calvaire en Dans Ma Peau. In dit debuut van regisseuse Julia Ducournau volgen we Justine, eerstejaars student diergeneeskunde. Haar ouders zetten haar af bij de campus, die dreigend en kil in beeld is gebracht. Een nieuw begin van haar leven.

Dat het meer om de ontgroening dan het studeren zelf draait, blijkt al snel. Een van de opdrachten is het eten van rauwe konijnenniertjes. Justine weigert, want ze is vegetariër. Maar haar zus, ouderejaars, dwingt haar de niertjes te eten. “Wat een afgang, iedereen kijkt”, sist ze haar zusje toe. En dus stopt Justine de niertjes vol walging in haar mond. Waarna de hel begint.

Vreselijke jeuk en immense trek in vlees volgen. We zien gore, dicht ingezoomde beelden van Justine die haar armen en benen open krabt. En zich tegoed doet aan vlees. Mensenvlees. In de tweede helft werkt Raw toe naar een kannibalen-horror met rauwe randjes, overigens prachtig in beeld gebracht. Er zitten wat hiaten in het scenario, maar de film neemt je wel mee met zijn grimmige sfeer en een paar moeilijk te verdragen scènes. Met knap spel van actrice Garance Marillier, die zowel onschuld als onbedwingbare lust weet neer te zetten. En Laurent Lucas (Calvaire, Alléluia) als haar vader, die een verrassende afloop voor de kijker in petto heeft.

The Girl With All the Gifts

De beste kannibalenfilm van het IFFR
Van Vietnam en Frankrijk naar Engeland en met stipt de beste kannibalenfilm van het IFFR. Ook weer een debuut, maar wel van iemand die tv-episodes van series als Peaky Blinders, Doctor Who en Sherlock op zijn naam heeft staan. Regisseur Colm McCarthy is dus geen onbekende en met The Girl With All the Gifts zet hij ook nog eens een opmerkelijk debuut neer.

Ditmaal krijgt de kijker een dystopische toekomst voorgeschoteld, waarin de mensheid getroffen is door een mysterieus virus dat mensen in kannibalen (“hungries”) verandert. Een legerbasis, afgezonderd en geïsoleerd van de veranderde samenleving, heeft alle hoop gevestigd op een groep hybride kinderen – half mens, half hungrie – die als proefkonijn worden gebruikt voor de ontwikkeling van een vaccin. Maar wanneer de basis wordt aangevallen is een kleine groep, waaronder het hybride meisje Melanie, genoodzaakt te vluchten.

Vanaf dan wanen we ons in een grimmig, door onkruid overwoekerd Londen. Een stad waar elke levende ziel uit verdwenen is en de hungries de dienst uitmaken. Het team en Melanie moeten niet alleen zelf zien te overleven, maar ook uitdokteren hoe de wereld te redden is. Een intelligente film waarin morele dilemma’s elkaar kruisen en het recht van de slimste zegeviert. Met een mooie rol van de jonge Sennia Nanua, die als Melanie de wijsheid in pacht heeft en haar wereld een kans wil geven.

Train to Busan

Zombies in een trein
Koreaanse zombiefilm die zich bijna geheel afspeelt in een trein. Dat er iets ernstigs aan de hand is blijkt aan het begin van de film, waarin een dood hert in een quarantaine-gebied weer tot leven komt. Eindelijk, zombie-dieren! Maar het verhaal draait om een vader en zijn dochter, die haar moeder weer wil opzoeken in Busan. Dat vader en dochter verwijderd zijn van elkaar blijkt uit het verjaardagscadeau dat hij haar geeft. Een Wii-spelcomputer, terwijl er al één speelklaar in de kast staat. Als dochterlief alleen nog blij wordt van een bezoek aan haar moeder, besluit haar vader daar gehoor aan te geven. Dus maken ze samen de treinreis naar Busan, die al snel uitmondt in een zombie-trip.

Wat blijkt? Er heerst een virus dat zich razendsnel meester maakt van mensen. Ook iemand in de trein is besmet en algauw heel veel anderen. Een overlevingsstrijd volgt tussen het bijtgrage zombiegeweld. Gelukkig zijn er wat methoden die helpen: als je de treinramen afplakt en de zombies je niet langer kunnen zien zijn ze stil. Idem in het donker. Vader en dochter moeten samen met wat andere treinreizigers zien te overleven.

Train to Busan is een middelmatige zombiehorror, waarbij het vooral draait om de dochter-vaderrelatie die toewerkt naar een gevoelig einde. En voor wie al het geweld in The Walking Dead gewend is, is Train to Busan vrij braaf – we zien vooral bijtende kaken in besmette gezichten en bloedspetters.

Prevenge

Horror met een komisch randje
Ook horror, met dan met een komisch randje: het Engelse Prevenge. Alice Low regisseerde de film en nam de hoofdrol voor haar rekening. We kennen haar als Tina, aan wiens handen ook al bloed kleefde, in Ben Wheatley’s Sightseers. In Prevenge speelt Low de acht maanden zwangere Ruth, die communiceert met haar baby. Bizarre communicatie, dat wel, want de ongeborene stuurt aan op moord. Er is een link naar de dood van de vader, die omkwam (wel of geen ongeluk?) tijdens een klimexpeditie. Tijd voor wraak!

Prevenge balanceert tussen horror en komedie en doet daarmee denken aan het eerdergenoemde Sightseers. Droog, banaal en tegelijkertijd is niets wat het lijkt. Voor iemand die op moordpad gaat is Ruth namelijk uiterst onzorgvuldig: ze slacht mensen opzichtig af in hun eigen huis of op hun werk. Die scènes gaan gepaard met het nodige geweld, waarbij het mes fel snijdt en hakt en het bloed rijkelijk vloeit.

Low, die zelf hoogzwanger was tijdens het filmen, heeft met Prevenge een overtuigende absurde horrorkomedie gemaakt. Met bijrollen van Game of Thrones-acteurs Kate Dickie en Gemma Whelan. Na het zien van deze film vraag je je wel af, wie er in godsnaam nog zwanger wil worden.

2 februari 2017

IFFR 2017 DEEL 1
IFFR 2017 DEEL 3
IFFR 2017 DEEL 4
IFFR 2017 DEEL 5
IFFR 2017 DEEL 6

MEER FILMFESTIVALS

IFFR 2017 – Deel 1

Posted on29 januari 20178 februari 2021

Verslag IFFR 2017 Deel 1:

Belgische series, Koreaanse sukkels en sexy Spanjaarden

door Bob van der Sterre

IFFR 2017 is sinds donderdag bezig. Nog een week te gaan. Een overdonderende hoeveelheid films als altijd. InDeBioscoop doet verslag.

Verbazing. Tv-series in de bioscoop? Hoort dat niet ergens anders thuis, namelijk thuis op de bank, kachel aan, pot thee ernaast, kat op schoot? Het IFFR, altijd zoekend naar grenzen, probeert ook in de cinema iets te doen met tv-series. Dus intro’s en outro’s tijdens ‘de film’. Omgekeerde wereld: van tv-film gaan we naar film-tv.

Belgische series zijn de nieuwste hype. Er zijn er hier twee – en de liefhebber kan ook nog terecht op Netflix (het alleszins redelijke The Break).

Generatie B

Satire op de moderne tijd
Generatie B is geen drama – godzijdank een keer wat anders! – maar een satire op de moderne tijd. We zien een spottende visie op de uitzichtloze situatie van jongeren in de huidige crisis. Ze moeten verschrikkelijke baantjes doen (naar Indiërs bellen en proberen aan de lijn te houden) en wonen niet meer op kamers (maar huren een bank in een kamer). Alsof dat niet het ergste is, hangen er overal posters met teksten als: Geen werk? Emigreer dan aub en Zeg nee tegen de crisis.

Dit is een toekomstig België dat door kredietratingsorganisaties helemaal is afgeschaald naar het allerlaagste. Jonas probeert in deze maatschappij een baan te vinden. Hij doet alles om terug te kunnen keren bij zijn ex, Brummeltje (of zoiets, niemand weet precies hoe ze heet).

Ondertussen zit zijn huisgenoot bij een verzetsgroep en raakt zijn familie de leidende financiële zorg van opa kwijt. Gelukkig is daar een vriendin die hem telkens uit de brand helpt.

Een satire is een traktatie in een tijdperk dat het genre bijna uitgestorven is. Welke satire gaat tegenwoordig dieper dan een YouTube-filmpje van twintig seconden? En Generatie B maakt de verwachtingen waar. Alleen al omdat het een van de weinige producties is die de spot drijft met de hedendaagse crisis – en zoiets was hard nodig denk ik.

De dialogen zijn het sterkste punt van de serie. Goed scriptwerk. ‘Ik weet dat er jobs zijn voor mijn soort mensen.’ ’Uw soort mensen?’ ‘Nee, nee, ik bedoel niet blank, ik bedoel wanhopig.’ Of: ‘Ik ben een fundamentalistische atheïst. Ik geloof in niets. Maar dan keihard.’

De karakters zijn behoorlijk karikaturaal en dat werkt vooral in het nadeel van hoofdpersoon Jonas, die natuurlijk een sufferd is en natuurlijk zijn ex terug wil. Deze serie wil duidelijk twintigers aanspreken. Hoe dan ook, in Nederland zou je ad infinitum moeten wachten tot zoiets gemaakt wordt (en het zou vermoedelijk tenenkrommend slecht worden, ik voorzie bijrollen voor Marco Borsato, Paul de Leeuw en Gordon).

Pieter van Hees en Joost Van De Casteele stonden aan de wieg van het verhaal. Met name Jeroen Perceval (Rundskop) schittert in zijn rol als anarchist. IFFR biedt overigens slechts drie van de zes afleveringen. Een beetje ongelukkig, want net als je er goed in zit, stopt het feest.

Beau Séjour

Slordig uitgevoerde belgo noir
Beau Séjour is een belgo noir in plaats van een nordic noir. Kato, tiener, wordt vermoord maar keert ineens terug bij de levenden. Een handjevol ziet haar en de rest niet. Ze beseft dat ze dood is maar weet niet meer wat er is gebeurd. Voor haar telt maar een ding: de waarheid achterhalen.

Een aardig gegeven. Het is alleen zonde dat het zo slordig wordt uitgevoerd. Een keer zie je een motor staan die ze net gepakt heeft. Dat is logisch. Verder slaapt ze gewoon nog (?), gooit ze dingen omver (?), neemt ze een douche (?), omhelzen mensen haar (?), doet ze deuren open en dicht (?), trekt ze schone kleding aan (?). Neem dat laatste, goed beschouwd zou dan voor iedereen overal zwevende hoopjes kleding zichtbaar moeten zijn. Daar moet je dan niet te veel over nadenken. Maar waarom niet? Als een serie zelf zo weinig nadenkt over logica haak je als kijker ook af.

Jammer want het begin – als ze zichzelf ziet in een bad in het Hotel Séjour en ze dingen weet die nog niemand weet – is veelbelovend. IFFR toont twee afleveringen maar alle zes was beter geweest, want de serie begint pas net op gang te komen. Introductie van karakters kost nu eenmaal tijd.

Au-delà des murs

Mysterie achter de muur
Interessanter is de Franse tv-serie Au-delà des murs van Hervé Hadmar en Marc Herpoux. Een vrouw, Lisa, erft een huis, hoort geluiden, breekt een muur in en raakt verdwaald in de vele ruimtes die zich achter de muur bevinden. Daar ontmoet ze een man, Julien, die haar redt van ‘de anderen’. Hij blijkt honderd jaar ouder te zijn dan zij.

Een sterke, mysterieuze serie waarbij horrordingetjes vermengd worden met Twin Peaks-achtige mystiek. Een kamer met kaarsen, een oude platenspeler, opera weerklinkt… en dan een man met een hoofd van een zwijn. Rennen!

Dat niveau houdt de serie niet lang vol. Later komen er zombies in zwarte latexpakken (inclusief sissend geluid) en wordt het een variatie op een bekende melodie. De karakters die ze verder ontmoeten in de ruimtes zijn ook amper interessant.

Niettemin is het prettig griezelen. IFFR biedt het eerste seizoen, drie afleveringen van 140 minuten. Dat is wel prettig: nu kun je tenminste doorkijken.

A Quiet Dream

Drie sukkels zoeken vrouw
Iets heel anders is A Quiet Dream, een Zuid-Koreaanse productie waarbij drie sukkels proberen het hart te winnen van Yeri, bareigenares. Een charmante, droogkomische film. Je hebt de bipolair, ooit gevlucht uit Noord-Korea die aldoor naar zijn pillen grijpt. Je hebt de temperamentvolle beslisser (schiet telkens zijn peuk weg). En ten slotte de nerd met geld en soms epileptische aanvallen.

Yeri blijft de aandacht van de drie bewonderaars ondergaan, hoewel het nooit meer dan vriendschappelijk zal worden. Ze leven van incidentje naar incidentje. Dan is er nog haar hulpbehoevende vader en het jongensachtige vriendinnetje.

De drie sukkels zijn onthutsend vriendelijk en de film prikt met humor door hun tragedies als man heen. Zoals wanneer zij een keer is wezen drinken en zij drieën bij het station staan te wachten om haar naar huis te brengen. Of de drie die haar woorden proberen te interpreteren: ‘Ik zoek een man met gezonde geest en gezond lichaam.’ Yeri slaat zich knap door de moeilijke situatie heen en houdt het ontspannen.

Subtiel geestige momenten zijn er genoeg, zoals de klant die het café wil verlaten en dan een pistool laat zien en zegt: ‘Ik was van plan mensen te vermoorden vandaag maar jullie zijn zacht en vriendelijk dus ik doe het niet.’ Enige kritiek is dat het wat te lang duurt en dat de opzet, vier zich vervelende personen, verre van origineel is.

Demonios tus Ojos

Typisch Spaans: duister en seksueel
De Koreanen benaderden Yeri nog hoffelijk. Dat is wel wat anders met hoe Oliver met zijn halfzus Aurora omgaat in Demonios tus Ojos. Hij komt plotseling terug in haar leven (nadat hij haar online in een seksfilmpje tegenkwam). Hij, regisseur van beroep, is toch een wat vreemde kwast want zo hangt hij bijvoorbeeld ongevraagd een cameraatje in haar slaapkamer op. En biecht het op.

Hmm. Gaat het van kwaad tot erger? Ja, het gaat dus van kwaad tot erger.

Ridiculously sexy Spaanse acteurs – zowel een mannenfantasie als een vrouwenfantasie – in een typisch Spaanse film, dus duister en seksueel. Allemaal onderhoudend. Maar het is niet alsof je dit nog nooit hebt gezien. De film is nergens vernieuwend.

Het begin zet je juist wat op het verkeerde been als Oliver in een trein wordt geïnterviewd over zijn films. Een sterke passage. Maar later in de film spelen zulke details helemaal geen rol meer. Het feit dat hij regisseur is evenmin – hij had net zo goed loodgieter kunnen zijn voor deze rol.

Een aardig moment is dan wel als iemand hem bezweert dat hij verantwoordelijk is voor een sociale boodschap maar dat hij op dat moment maar aan een ding denkt, en dat heeft niets met cinema te maken. Alsof de regisseur van deze film, Pedro Aguilera (La influencia, Intacto), een knipoogje aan zichzelf geeft.

Menige recensie zal deze film aangrijpen om te zeggen dat er een boodschap in schuilt over het gebrek aan privacy in onze internetcultuur. Maar wat ze willen zeggen is zo verstopt onder een laag broeierige seks en bovendien zo’n open deur dat het praktisch niets meer betekent.

29 januari 2017

IFFR 2017 DEEL 2
IFFR 2017 DEEL 3
IFFR 2017 DEEL 4
IFFR 2017 DEEL 5
IFFR 2017 DEEL 6

MEER FILMFESTIVALS

Het grote IFFR-programma 2017 – Deel 2

Posted on24 januari 20178 februari 2021

Het grote IFFR-programma 2017:
wat, waar en wanneer (deel 2)

door Bob van der Sterre

Ruim 500 films zijn er te zien van 25 januari tot en met 5 februari tijdens het IFFR in Rotterdam. In het eerste deel maakten we een keuze verdeeld in de volgende genres: auteurscinema, coming of age, experimentele films, fantasie/SF, horror/mysterie, komedies en mannenfilms. In dit tweede en laatste deel: misdaaddrama, muziek, natuur, ontroering/romantiek, roadmovies, seksualiteit, thrillers, vrouwenfilms en documentaires.

Hier is het blokkenschema te vinden en hier de volledige filmlijst. Hoe komen we wijs uit alle films, alle specials en alle programma’s?

Pop-Aye

Misdaaddrama
Asura: city of madness. Corrupte burgemeester. Meer hoef je niet te weten voor deze keiharde Koreaanse actiefilm.

Extraño per verdadero. Grimmige film over Mexicaanse misdaad. Als je daar een lichaam met zakken vol geld vindt op een stortplaats, kun je dat beter negeren. Dat doen de karakters in deze film niet en ze komen in de problemen.

Maudit Poutine. Maffia en drugs. Twee broers komen hierdoor weer met elkaar in contact. Punkachtig Canadees misdaaddrama.

Three. Johnny To. Need to say more? Een ziekenhuisactiefilm in Hong Kong.

Muziek
Cassette: a documentary mixtape. Niet alleen vinyl is weer terug, ook het cassettebandje.

Fonko. Portret van Afrikaanse muziek, dat moderne dance en traditionele muziek vermengt.

Gimme danger. Jim Jarmusch over en met Iggy Pop.

New voices in an old flower. De huidige muziekscene in Ethiopië. Een enorme diversiteit.

Nirvanna the band the show. Twee prettig gestoorde gasten richten een band op. Muziek maken ze niet, wel publiciteitsstunts.

Rebirth of a nation. De ‘eerste speelfilm aller tijden’, Birth of a nation, gemixt en geëdit door artiest DJ Spooky.

Natuur
I tempi felici verranno presto. Twee vrienden waren vlak na de Tweede Wereldoorlog vaak in een bos te vinden. Ruim vijftig jaar later is een dame op zoek naar de waarheid van de legende van de manwolf.

Wailings in the forest. Matigsalog zijn junglebewoners in de Filipijnen. Deze film speelt zich zo goed als helemaal in de jungle af.

Ontroering en romantiek
After the Storm. Een scheiding, een gokker, een overleden vader, een kind tussen wal en schip en een tyfoon. Bitterzoet Japans drama.

Family Life. Man past op een huis van een gezin. De kat raakt kwijt en hij komt een vrouw tegen. Vervolgens liegt hij dat het huis van hem is en hij in een scheiding ligt. Chileens tragikomisch portret van een sukkel.

Loving. Een gemengd huwelijk, zwart en blank. Maar ze wonen in Virginia waar dat in 1958 nog taboe was. Amerikaans drama over racisme.

Mes nuits feront echo. Drie werelddelen, drie karakters, drie leeftijden, drie verhalen. Thema’s als spijt en melancholie komen langs.

Moonlight. Winnaar van de Golden Globe voor het beste drama. Een Afro-Amerikaanse man keert na een moeilijke jeugd als volwassene terug in zijn oude buurt. Het was en is een zwaar bestaan. Film van Barry Jenkins, die ook een masterclass geeft.

National Treasure. Geliefde komediant (Robbie Coltrane) wordt beschuldigd van een verkrachting. Film van de maker van de tv-serie Utopia.

La reconquista. Wat als je ooit met je jeugdliefde hebt afgesproken vijftien jaar later nog eens af te spreken? En wat als je je daar allebei aan houdt?

Yourself and yours. Rustige, ietwat surrealistische romantische komedie waarbij een kunstenaar twijfelt of een zekere dame wel of geen dubbelganger heeft.

Jackie. Nieuwe film van Pablo Larraín, met Natalie Portman als Jackie Kennedy.

Roadmovies
Donkeyote. Belooft een ontroerende docu te zijn over man en dier (de ezel) die naar de VS gaan lopen (de ‘trail of tears’ naar Oklahoma). Overigens is er nog een film op het IFFR over ezels: Sanctuary.

Pela Janela. Broer en zus gaan lopen van Sao Paolo naar Buenos Aires.

Pop Aye. Gedesillusioneerde architect ziet in Bangkok ineens olifant van zijn jeugd in Bangkok. Ze gaan lopen naar zijn geboortedorp.

The road to Mandalay. Twee illegale immigranten vluchten van Myanmar en proberen naar Taiwan te reizen.

Seksualiteit
Dawn of the felines. Sekskomedie uit de ‘Nikkatsu Roman Porn’ serie: regisseurs moesten films maken met tenminste om de tien minuten een seksscène. Met de titel is niets mis, over de film heb ik mijn twijfels.

Demonios tus ojos. Jongen ziet zijn halfzus in een seksvideo. Hij gaat bij haar op bezoek.

Los decentes. Een sociale satire over een meisje dat terecht komt in een nudistendorp in Buenos Aires. Het meisje komt los met tantrische sessies. Film van Lukas Valenta Rinner.

Porto. Relaas over man-vrouwverhoudingen in de 21e eeuw? Of een excuus voor een soft seksfilm in mooi Porto? De hoofdpersoon, Anton Yelchin (Chekov in Star Trek) overleed vorig jaar in een bizar ongeluk waar hij vast kwam te zitten tussen zijn losgeraakte Jeep en zijn hek (bron: The Guardian).

Thrillers
Beyond the mountains and the hills. Drie familieleden lukt het maar niet om een normaal leven te leiden. Op het oog boeiende Israëlische film die een aantal dingen samenbrengt: spanning, drama, geestigheid.

The Handmaiden. Nieuwe film van Park Chan-wook is een erotische thriller die zich afspeelt in de jaren dertig in Korea.

The levelling. Clover keert terug naar boerderij als broer zelfmoord pleegt. Maar was dat het wel? Clover wil het uitzoeken. Thriller op Brits platteland.

Night of a 1000 hours. Oostenrijkse whodunit. Familieleden van iemand die verondersteld was te zijn overleden in WO II komen bij elkaar.

Nocturama. Een film over groep die aanslagen pleegt in Parijs. Film wordt een van de beste Franse films van 2016 genoemd. Regie van stilist Bertrand Bonello.

Super dark times. Een thriller over de twee scholieren, Zack en Josh, die elkaars aartsvijanden worden. Ook soort coming of age.

Vrouwenfilms
Le ciel Flamand. Meisje woont bij een bordeel die gerund wordt door haar moeder. Knappe man die deze film met kijvende Vlaamse vrouwen kan uitzitten.

Daphne. Drank, minnaars en de vraag: wat wil ik nu eigenlijk? We volgen Daphne deze hele film lang.

La Flor. Vier actrices worden gevolgd in zes verhalen. ‘Episch filmplezier’ van 220 minuten en dat is dan alleen nog deel 1!

Katie says goodbye. Een serveerster die ook parttime prostituee is. Ze valt voor mecanicien Bruno.

Het doet zo zeer. Iedereen mag films maken, dus ook schrijfster Heleen van Rooyen. Deze gaat over haar demente moeder.

Orpheline. Vier portretten van hetzelfde meisje, maar door vier verschillende actrices met vier verschillende namen. Want een leven bestaan uit verschillende levens. Eh? Ik herinner me deze film van Todd Solondz waarin dat al eens is gedaan.

Otra madre. Argentijnse film over een moeder die haar kind probeert op te voeden.

Pays. Drie vrouwen die in een fictief land overleggen bijwonen tussen overheid en een bedrijf. Ze hebben alle drie ondertussen hun eigen sores.

Prevenge. ‘Feministische, humoristisch horrorfilm’ over een zwangere dame die moorden pleegt. En wie geeft haar die opdracht…

La ragazza del mondo. Giulia, Jehova’s getuige, ontmoet de ruige ex-gevangene en vrijgevochten ‘Libero’. Wat zal dat doen met haar leven?

A woman who left. Won de Gouden Leeuw in Venetië maar klinkt extreem saai: een vrouw, na dertig jaar vastgezeten te hebben, probeert weer de Filipijnse maatschappij in te komen. Duurt… vier uur.

Documentaires
L’Amatore. Docu over (en in zekere zin van) Piero Portuluppi, die architect werd in de jaren twintig en dertig in Milaan. Hij maakte zelf amateurfilms.

David Lynch: the art life. Om alvast warm te lopen voor het vervolg van Twin Peaks. Een niet door hemzelf gemaakt portret van de cineast.

Dawson city frozen time. Dit is niet minder dan fantastisch: bergen van nikkel gemaakte films waren in de jaren zeventig teruggevonden (gedumpt in een mijn in Dawson City). Ze zijn een figuurlijke goudmijn van de allervroegste cinema. Veel van nikkel gemaakte films zijn namelijk kapot gegaan. Er is nu een film van gemaakt. Hier is de verbazingwekkende trailer.

Fake. Japanner deed zich voor als doof en tegelijk een soort eigentijdse Mozart maar alles was een leugen. Ook al is hij ontmaskerd, hij houdt vol dat het de waarheid is. Hij verbergt zich nu voor zijn in de zeik genomen fans.

The future of work and death. Moeilijke thema’s over onze sterfelijkheid. Willen we onsterfelijk zijn of niet? Is de mensheid klaar voor zo iets? Wetenschappers, filosofen en quasifilosofen aan het woord.

Escapes. Een man met lange bijrolloopbaan vertelt over zijn ervaringen als acteur in de schaduw van anderen.

How to build a time machine. Dromers van nostalgische tijdreismachines. Bestaan die? Ja en ze zijn hier aan het woord.

Rat film. Film over ratten in Baltimore, die de segregatie in die stad weergeeft.

Safari. De Oostenrijks regisseur Ulrich Seidl maakte deze film over jagers in de safari. Mogelijk lastig uit te zitten als je een dierenliefhebber bent.

24 januari 2017

Het grote IFFR-programma Deel 1

MEER FILMFESTIVAL

Preview: IFFR 2017

Posted on23 januari 201729 oktober 2018

Preview International Film Festival Rotterdam 2017
De grote namen en films voor de sterke maag

door Suzan Groothuis

Het International Film Festival Rotterdam (IFFR) 2017 trapt woensdag 26 januari af met de openingsfilm Lemon. Deze debuutfilm van Janicza Bravo kan niet anders dan leuk zijn: de acteercarrière van een veertiger zit in het slop, maar hij wil de realiteit niet onder ogen zien.

Het IFFR biedt en belooft veel meer: een tiendaags programma boordevol films, vertoond op diverse locaties in de stad. Nieuw is KINO in de Gouvernestraat, waar jaren geleden nog Lantaren Venster zat. En natuurlijk de vaste, vertrouwde locaties: Pathé (volledig ingericht voor het IFFR!), Cinerama, Schouwburg, Oude Luxor Theater en Lantaren Venster.

Jackie

Grote namen
Het programma doorspitten is een hele klus. Divers aanbod, van sociaal geëngageerde films tot horror (ook aan de genrefilm ontkomt het IFFR niet!). En dan zijn er natuurlijk de grote namen, zoals Paterson van Jim Jarmusch, Jackie van Pablo Larraín en Loving van Jeff Nichols.

Te beginnen dan met Paterson, de nieuwste Jim Jarmusch, die bekend staat om zijn droogkomische stijl. Voor Paterson, dat draait om een buschauffeur met poëtische aspiraties, heeft Jarmusch Adam Driver gestrikt. Driver is hot: maakte naam met zijn gelijknamige personage in Lena Dunhams Girls en heeft inmiddels Inside Llewyn Davis, Star Wars: The Force Awakens en Midnight Special op zijn naam staan. En dat is een kleine greep. Zijn verschijning in Paterson is ongetwijfeld een trekker.

Daarbij maakt nieuwsgierig met wat voor nieuws Jarmusch, toch een van de groten van de onafhankelijke cinema, ditmaal op de proppen komt. Voor wie nog meer Jarmusch op het menu wil is er goed nieuws: ook Gimme Danger, over de roerige jaren van The Stooges, is te zien. Een immer energieke Iggy Pop en zijn collega’s blikken samen met vriend en fanboy Jarmusch terug op die wilde tijd.

En dan Jackie, de nieuwste van de Chileense regisseur Pablo Larraín. Zijn eerste film die ik zag was Tony Manero, over een man geobsedeerd door John Travolta als discodanser in Saturday Night Fever. Die film speelt tegen de achtergrond van het regime van Pinochet. Een mengeling van droog, grimmig en bizar. Opvolgers Post Mortem en No borduren voort op de Pinochet dictatuur: in Post Mortem stapelden de lijken zich letterlijk op en No, met acteur Gael García Bernal in de hoofdrol, gaat de tegenaanval in met campagnevoering om de dictator van zijn troon te stoten.

Jackie is Larraíns eerste Engelstalige film. Over First Lady Jackie Kennedy, na de moord op JFK. De kijker is deelgenoot van haar dagen na de moord. Met een bejubelde Natalie Portman als Jackie, bijna voortdurend in beeld. De film belooft een intiem, complex beeld van dit mode-icoon.

Jeff Nichols timmert ook aardig aan de weg. Shotgun Stories, Take Shelter, Mud en Midnight Special scoorden hoog bij critici en publiek. Films die zich afspelen in het zuiden van de VS en die een zekere spanningsboog hanteren. Een broeierige sfeer tegen de achtergrond van het Texaanse landschap. Nu is er Loving, dat zich afspeelt in de VS van de jaren 50. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal: een hecht paar kan niet openlijk liefhebben vanwege de rassenscheidingswet die rassenvermenging verbiedt. Met de Australische acteur Joel Edgerton (ook te zien in Midnight Special en het harde Animal Kingdom) en Ruth Negga, die we kennen als de stoere Tulip uit de serie Preacher. Een film over verzet, onderkoeld maar met veel warmte in beeld gebracht.

RAW

Horror
Het avondprogramma biedt veel moois voor de horrorliefhebber. Late tijdstippen beloven duistere films, moet het IFFR gedacht hebben.

RAW bijvoorbeeld, waarin een studente met lichte angst aan haar studie diergeneeskunde begint. Er wacht haar een ontgroening met rauwe konijnenniertjes op het menu, leidend tot een onbedwingbare honger naar vlees. De bloederige en beestachtige gruwelen die volgen zijn wonderwel beeldschoon in beeld gebracht. Desalniettemin: voor mensen met een sterke maag!

Het Vietnamese KFC doet het horrorhart ook sneller kloppen. Hoe bizar wil je het hebben? Een necrofiele dokter en een stel kannibalen zijn enkele figuren uit deze naargeestige body horror. De film moet een op hol geslagen wraakorgie zijn, waarin pijniging de dienst uitmaakt. Een film die de maag waarschijnlijk doet omdraaien en niet voor niets geselecteerd is als late vertoning.

En tot slot Girl with All the Gifts, dat zich afspeelt in een dystopische toekomst. Ook kannibalisme in deze film, waarin een mysterieuze ziekte mensen in hongerige menseneters verandert. Een groep hybride kinderen wordt gebruikt als proefkonijn voor de ontwikkeling van een vaccin. Hoe dat afloopt zien we in een film die zich ontpopt tot coming-of-age verhaal, waarin een van die hybride kinderen laat zien dat het over speciale gaven beschikt.

Kortom: IFFR heeft een breed aanbod van publieksfilms tot horror. Wie zich wil laten inspireren of wie maar niet uit dat eindeloze aanbod een selectie kan maken, klikt hier.

23 januari 2017

MEER FILMFESTIVALS

Het grote IFFR-programma 2017 – Deel 1

Posted on22 januari 20178 februari 2021

Het grote IFFR-programma 2017:
wat, waar en wanneer (deel 1)

door Bob van der Sterre

Ruim 500 films zijn er te zien van 25 januari tot en met 5 februari tijdens het IFFR in Rotterdam. Hier is het blokkenschema te vinden en hier de volledige filmlijst. Hoe komen we wijs uit alle films, alle specials en alle programma’s?

InDeBioscoop wil het de bezoeker graag makkelijker maken. Hier zetten we de films per genre op een rij – en dat weer alfabetisch. Van auteurscinema tot vrouwenfilms. De link van de film leidt naar een IFFR-pagina waar je ook kunt zien wanneer ze draaien. IFFR heeft zelf de eerste hulp voor films bedacht.

20th Century women

Eerst de specials. CrissCross2017: Een special van de moderne Franse misdaad/actiefilm. Met films als 36 Quai des Orfèvres, Braqueurs, De guerre lasse, Le convoi. Jan Nemec: Een enorm uitgebreid retrospectief special over de Tsjechisch avant-gardist. Masterclasses: Van niet de minste regisseurs: Olivier Assayas, Béla Tarr, Andrea Arnold en Barry Jenkins. Dan is er nog de traditionele Bright future-competitie voor talenten en debutanten en het Signatureprogramma voor gevestigde namen.

We hebben een keuze gemaakt uit de vele, vele films en die verdeeld in genres.

Auteurscinema
Break up – L’uomo dei cinque palloni. Marco Ferreri’s film met Marcello Mastroianni als directeur van een snoepfabriek, een duidelijke satire op kapitalisme, werd nooit uitgebracht. Nu is er een gerestaureerde versie.

Belle dormant. Adolfo Arrieta maakt al films sinds de jaren zeventig maar had nu pas eindelijk een fatsoenlijk budget. Hij maakt deze eigenzinnige film, een soort sprookje in Bretagne.

Killer of sheep. Kennelijk een wereldberoemd meesterwerk van Charles Burnett uit 1977. Een persoonlijk portret van de zwarte gemeenschap. Kon jarenlang niet worden gezien in verband met muziekrechten.

Paterson. Nieuwste film van Jim Jarmusch. De dagelijkse routine van een buschauffeur die houdt van dichten.

Raoul Ruiz: Contre l’ignorance fiction!. Een regisseur die meer dan 118 werken achterliet toen hij overleed in 2011. Een documentaire over zijn stijl.

Coming of age
20th Century women. Annette Bening speelt het gedeelte coming to age, maar haar zoon en zijn vriendinnetje portretteren coming of age. Hartverwarmend drama voor de liefhebber.

American Honey. Archetype coming of age film. Shia LeBoeuf, punkachtig meisje, drugs, misdaad en een busje. Een ‘On the Road voor millennials’.

Antes que cante el gallo. Het klassieke coming of age drama. Porto Ricaanse tiener die worstelt met haar puberteit en dan haar vader ineens ziet terugkeren.

Big big world. Ali en Zuhal zijn jong en op de vlucht. Bonnie & Clyde op zijn Turks? Niet helemaal want de film speelt zich vooral af in een bos.

Kékszakállú. Ze worden niet meer coming of age dan deze. Het gaat hier om dochters van rijke industriëlen in Argentinië. Een ervan is de weg kwijt en de film observeert haar daarbij.

Park. Coming of age is een onuitputtelijk onderwerp want elke cultuur heeft zijn eigen jeugd die vraagt om vastgelegd te worden met zijn eigen problemen. Hier zien we de Griekse jeugd zich vervelen in het Olympisch dorp in Athene en proberen wereldrecords wiet roken te verbeteren.

Sami blood. Coming of age in een politiek-correct jasje. Een portret over vooroordelen ten opzichte van de Sami (de Lappen) in Zweden.

The summer is gone. Xiaolei is een jong ventje en woont in een China dat op punt staat modern te worden.

Experimentele films
Alipato: Humor en groteske misdaad in Filipijnse sloppenwijk. En een soort whodunit. En het is 2025. Eh…

A bride for Rip van Winkle. Wie rekruteert online vreemdelingen als familie en vrienden bij een huwelijk? Dat is Nanami. Ze is eenzaam. En de film experimenteert er ondertussen vrolijk op los.

The eye’s dream. Waar het over gaat? ‘Bodyhorror, pinkfilm (Japanse porno) en psychedelica.’ Op deze film valt maar een label te plakken: bizar. Het is al een prestatie om de trailer vol te houden.

Haruneko. Een mysterieus café, ‘abstract, ongrijpbaar en muzikaal’. Als het IFFR het al betitelt als ‘een van de meest weirde films van het jaar’ dan weet je het wel.

Japanese girls never die. Een bende van jonge, Japanse schoolmeisjes in een film die het midden heeft van een romantische komedie, documentaire en misdaaddrama…

Manifesto. Dertien keer Cate Blanchett in een film die kunstmanifesten vertelt. Regie Julian Rosefeldt.

Fantasie, SF
The Giant. Een dwerg die iets weg heeft van the elephant man is een geweldige petanquespeler. Hij wil een toernooi winnen om verenigd te worden met zijn moeder. En er is een reus. Zweedse productie. Voor de echte liefhebber is er ook een petanquetoernooi voor de voorstelling van zondag.

Suffering of Niniko. Gewone beelden en animatie, humor en ernst komen tezamen in deze fantasierijke Japanse film over een monnik die vlucht voor zijn populariteit bij vrouwen.

Horror en mysterie
Au-delà des murs. Vrouw erft een huis van een vreemdeling. Maar er zijn verborgen ruimtes. Ze gaat op onderzoek uit. Creepy toestanden. Een miniserie (drie delen) die bij elkaar 140 minuten duurt.

Beau séjour. Meisje, bedekt met bloed, ontwaakt in hotel. Ze ziet mensen maar kan ze niet aanspreken. Waar heb ik dat eerder gezien? (Geen sarcastisch bedoelde vraag, ik ben het echt vergeten.) Vlaamse film oogt als een interessante variatie op de whodunit.

Caini. Mysterieus en interessant gefilmd verhaal over een spookachtig huis dat iemand erft van zijn opa. Die was ook een misdaadbaas. En er zijn anderen die het huis willen hebben. Roemeense ‘new wave western thriller’.

Raw. Meisje, vegetarisch, moet voor ontgroening rauwe konijn eten. Ze huivert voor het idee maar het blijkt mee te vallen. Nog sterker: er komt meer rauw vlees op haar menu. Deze vermoedelijk meer dan ranzige horrorfilm komt uit België.

La región salvaje. Een meteoriet valt. Een vrouw raakt ten prooi aan extreme lust. Ze is niet de enige. In Mexico wordt iedereen in de omgeving al snel barbaars. Regie van Amat Escalante. Inspiratie komt van Possession (zie deze Camera Obscura).

Train to Busan. Zuid-Koreaanse film over zombies die proberen iedereen aan te vallen in een rijdende trein.

Komedies
Free fire. Ben Wheatley maakte deze sarcastische misdaadkomedie. Belooft veel maffe pret.

Generatie B. Veelbelovende film in een genre dat zelden wordt geprobeerd: de satirische komedie. Tegelijk vermoedelijk een sterke film over de Belgische maatschappij.

Quality Time. Op de trailer afgaand een interessante film van eigen bodem, in elk geval een eigen regisseur (Daan Bakker), hoewel de taal Noors is. Een satire over problemen met mannelijkheid.

A quiet dream. Koreaanse tragikomedie. Drie vrienden die hun best doen om bareigenaresse Yeri te versieren. Dat valt niet mee.

Rester vertical. Nieuwe film van Alain Guiraudie. Lichtvoetige Franse film over een man die vriendschap en meer sluit met een vrouwelijke herder. Waarom? Hij wil graag wolven zien.

Scumbag. Een hipster, wannabe-dj, komt terecht op een callcenter vol met gekken en idioten.

Sieranevada. Nieuwste film van Christian Puiu (The death of Mr. Lazarescu). Ergens in Boekarest gaan vrienden en familieleden met elkaar eten.

Los territorios. Argentijnse jongen gaat de wereld in om portretten van conflicthaarden te maken. Dat is zijn opzet. Maar het mislukt elke keer. Zijn moeder belt met zorgen over de toenemende creditcardschulden. Wat doe je als je niet weet wat je wilt vertellen?

Mannenfilms
The man. Vader en wereldberoemd kunstenaar Simon krijgt Casper op bezoek, die pretendeert zijn zoon te zijn. Ook nog eens populair bij meisjes en een prima kunstenaar. Satire, thriller en veel jaloezie in deze Deense film.

l’Ornitólogio. Een vogelaar in Noord-Portugal gaat op pelgrimstocht. In plaats van zich religieus te voelen, begint hij zonden te plegen. Zo te zien een type film waarvan men het IFFR goed kent: schokkende, vervreemdende beelden zonder commentaar.

A taste of ink. Vader en zoon (die in een metalband zit) zitten achter dezelfde vrouw aan. Franse film.

22 januari 2017

Het grote IFFR-programma Deel 2

MEER FILMFESTIVAL

IDFA 2016 – Deel 6

Posted on29 november 20168 februari 2021

IDFA 2016 Deel 6 (slot):
Selectie maken was een hele sport

door Suzan Groothuis

IDFA trok dit jaar 280.000 bezoekers, een lichte stijging ten opzichte van 2015. De groei is te danken aan een toename van het aantal jongeren dat het scholierenprogramma bezocht. La Chana over flamencokoningin ‘La Chana’ won terecht de publieksprijs, op de voet gevolgd door Life, Animated, waarin een autistische jongen de wereld leert begrijpen door Disney-films.

Een selectie maken was weer een hele sport. Zoveel aanbod, zoveel diversiteit, zoveel vertoningen tegelijkertijd (ruim 20 zalen!). En dan nog tijd maken om tussendoor een hapje te eten. Met IDFA 2016 nemen we afscheid van een overvol Tuschinksi, waar IDFA-bezoekers samendromden in de grote hal om nog even een koffie met muffin weg te werken voor aanvang van de voorstelling. Geen Pathé de Munt meer waar de bovenste verdieping gereserveerd is voor IDFA-publiek, terwijl de blockbusters beneden te zien zijn. Geen snel biertje in een gat van krap een uur bij café Schiller buiten onder de terraslamp. Geen Q&A’s meer van regisseur of producent na de filmvertoning.

Indebioscoop kijkt alweer uit naar IDFA 2017, maar voor het zover is een laatste terugblik op IDFA 2016: een meedogenloze sniper in Tower, een ‘gewone man’ die de politieke kaart in India verandert in An Insignificant Man en een Poolse therapiesessie in You Have No Idea How Much I Love You.

Tower

Tower
1 augustus 1966 is een gedoemde dag in Austin, Texas. Want die dag verschuilt een sniper zich in de universiteitstoren, om het vuur te openen op onschuldige mensen rond het universiteitsterrein. De film is een mix van echte beelden en animatie, die wel doet denken aan Richard Linklater’s Waking Life. Een film met echte acteurs en echte decors (gefilmd met iPhone) en door een animatieteam bewerkt.

Tower laat zien wat er die bewuste dag gebeurd is. Door de ogen van verschillende betrokkenen, gevangen in prachtige, levensechte animaties die terugverlangen naar de sixties. Tot het vuur geopend wordt en Tower de kijker deelgenoot maakt van een beklemmende ervaring. Een zwangere vrouw loopt samen met haar vriend over het universiteitsterrein, totdat ze iets scherps in haar rug voelt. Geraakt. Terwijl ze de grond raakt, ziet ze dat ook haar vriend beschoten is. Hij overleeft het niet.

Overlevenden en betrokkenen vertellen over de ramp, waarbij de chaos overmeestert en laat zien wat mensen in zo’n situatie doen. De een zoekt de veiligheid op, terwijl de ander heldhaftig slachtoffers aan het redden is. Ondertussen gaat de sniper door; zijn schoten klinken als luide, nietsontziende knallen.

Tower is een indrukwekkende reconstructie van een dag waarop de zon fel straalt, maar een sniper alles in een nachtmerrie weet te veranderen. De mix van archiefbeelden en ‘live action’ animatie werkt goed. Je voelt de spanning, emoties en de onwerkelijkheid. Wat de dader bezielde zullen we niet weten en dat is ook niet wat Tower beoogt. Tower laat op indringende wijze zien hoe zo’n chaos werkt – en hoe mensen er op reageren. Wat blijft hangen is het stukje medemenselijkheid, zoals het meisje met het rode haar dat zich naast een slachtoffer op het loeihete beton laat vallen. Ze praat de geraakte vrouw erdoorheen met gevaar voor eigen leven. Met die prikkende, broeiende zon en die schoten die maar doorgaan.

An Insignificant Man

An Insignificant Man
India en politiek zijn een goede combinatie voor een documentaire. Het land staat bekend om zijn corruptie. Tijd om daarmee af te rekenen, vindt ‘gewone man’ Arvind Kejriwal. Hij richt zijn eigen partij op, de AAP (The Common Man’s Party), die strijdt voor een anticorruptiewet. Tegelijkertijd start hij zijn campagne voor de aankomende parlementsverkiezingen in Delhi, waar hij onder meer moet opboksen tegen de zittende burgemeester en haar Congrespartij (waarvan Gandhi partijleider is geweest). We zien de AAP groeien van kleine partij tot een van de groten, waarbij Arvind steeds meer stemmen weet te winnen.

De beloften liegen er niet om: lagere elektriciteitsrekeningen en meer water per gezin. Beloften die volgens de andere partijen nooit waar te maken zijn. Tegelijkertijd met de opkomst en groei van de AAP zien we een kentering in de houding naar de partij toe: van onverschillig en onbetekenend tot een geduchte concurrent. Maar het gaat Arvinds partij niet gemakkelijk af: niet alleen worden ze door de huidige, zittende politiek behoorlijk tegengewerkt, ook intern zijn er strubbelingen en onenigheid. Wanneer de AAP zelf beticht wordt van corruptie, met belastend bewijsmateriaal op de koop toe, krijgt de documentaire een thrillerachtige wending. Tel daarbij op de plotse dood van een van de voorgedragen kandidaten (ongeluk of moord?) en je zit in een ware House of Cards-situatie.

Regisseurs Kushboo Ranka en Vinay Shukla hadden het geluk overal bij te mogen zijn, waardoor de verkiezingsstrijd nauwkeurig vastgelegd is. De camera registreert, zodat je als kijker je eigen conclusies kan trekken. Een goed gemaakte politieke documentaire, die naarmate de verkiezingsuitslagen vorderen de kijker op het puntje van de stoel doen zitten.

You Have No Idea How Much I Love You

You Have No Idea How Much I Love You
Een moeder en dochter volgen samen therapie bij een psychotherapeut. Het doel is weer leren communiceren. De kijker is getuige van meerdere sessies, waarbij de camera de twee dicht op de huid zit. Hoe complex hun verhouding ligt wordt al snel duidelijk: er is veel verdriet en woorden om duidelijk te maken wat er speelt zijn moeilijk te vinden. De dochter is afstandelijk, zakelijk haast, terwijl de moeder vol emotie zit en haar tranen rijkelijk laat vloeien. Ondertussen moet de therapeut het proces bewaken, wat hij streng, maar uiterst respectvol doet.

Geleidelijk is er progressie in de sessies. Er is meer rust, meer ruimte om woorden te vinden, meer ruimte om naar elkaar te luisteren. Toch is het Poolse You Have No Idea How Much I Love You geen makkelijke zit. Met de camera pal op de gezichten van moeder en dochter, die zoveel pijn en worsteling laten zien, moet je er als kijker óók doorheen. Enerzijds minimaal vanwege het beperkte kader en het kale decor, anderzijds intens vanwege het gebrek aan communicatie – en tegelijkertijd al die diepere lagen die eronder zitten. Het einde van de film leert ons dat moeder en dochter niet echt moeder en dochter zijn, maar hun worstelingen zijn wel gebaseerd op persoonlijke ervaringen. Al is het spel tussen de twee ijzersterk, het haalt toch iets van de echtheid weg.

29 november 2016

IDFA 2016 – Deel 5

Posted on28 november 20168 februari 2021

IDFA 2016 Deel 5:
De terugkeer van de idealist

door Bob van der Sterre

Het is geruststellend om te weten dat er op deze cynische aardkloot toch nog hier en daar idealisten rondlopen. Je denkt als enkeling geen veranderingen teweeg te kunnen brengen? Al deze idealisten bewijzen het tegendeel.

Priorat

Priorat
Een eeuw geleden was er in een Priorat een bloeiende wijnindustrie. Toen kwam de phylloxera-luis. De wijnindustrie stortte in. Totdat in 1979 een groep hippies langskwam op de ongerepte heuvels en dacht: daar zit muziek in. Ze werden door nagenoeg iedereen voor gek verklaard.

Tien jaar noeste arbeid volgden. Een lastig landschap voor druiven. En ze wilden ook nog eens het allerbeste maken. De fles die in 1989 op de markt kwam kostte 4500 peseta’s (gemiddeld kostte een fles toen een paar honderd peseta). Verbaasde wijnverkopers gooiden ze de deur uit.

Waarom gingen ze niet failliet als zoveel idealisten voor hen? Omdat de wijn door een Parijse sommelier werd geprobeerd en zeer werd gewaardeerd. Daarna kreeg de Prioratwijn aandacht van Parker (iedere wijnliefhebber weet meteen wat dat betekent) en van het gerenommeerde wijnblad Wine Spectator. De film zegt wel wat over hoe toevallig commercieel succes vaak plaatsvindt.

Jammer is dat de documentaire op het einde geen spanningsboog meer heeft en helemaal inzakt. Je hebt het gevoel naar een toeristisch promotiepraatje te kijken. De wijnmakers mogen allemaal vriendelijke lui zijn maar de docu wordt er niet beter van.

Delicate Balance

Delicate Balance
Drie treurigheden van het moderne leven voor de prijs van een. Veel Spanjaarden hebben geen huizen. Veel Japanners geen besef van geluk. En veel Malinese vluchtelingen geen vrijheid. José Alberto Mujica, de eigenzinnige ex-president van Uruguay tot 2015, legt uit wat er loos is en wat er zou moeten verbeteren.

Dit is geen pur sang zielig verhaal. Veel documentaires willen de wereld verbeteren. Vaak is dat niet om aan te zien. Het is wel wat anders als je de lethargie en het cynisme van deze eeuw in kaart wil brengen, zoals deze film.

Delicate Balance herbergt een paar sterke stukken. De leegheid van de moderne Japanse loonslaaf, die ‘s avonds laat Adidas-schoenen koopt en dan in zijn slaapcabine kruipt. De ontruimingen van Spaanse huizen van binnenuit gezien. Vervolgens ligt de huisraad op straat. De vluchtelingen in Marokko die leven in een bos om de volgende nacht weer proberen over een hek te klimmen.

Je wordt ook tussendoor getrakteerd op een aantal prachtige slomo-shots van steden. Esthetiek speelt vaak een bijrol in docu’s, niet hier. In dat opzicht valt de film beter te pruimen dan een gemiddelde docu.

Tegelijk verzandt Delicate Balance in dat standaard optimisme van wereld verbeterende docu’s. Met voor sommigen eyeopeners als: ‘Het leven is een mirakel’ en ‘Dingen kun je niet veranderen. Jezelf wel.’ De film had een half uur korter kunnen duren en had dan meer indruk gemaakt.

The Borneo Case

The Borneo Case
Nog meer idealisten in Borneo, of eigenlijk in Londen, want daar werd bij een radiostationnetje het hardst geageerd tegen de sloop van de jungle in Borneo. Inheemse stammen van Sarawak (Maleisië) zagen hun jungle langzaam maar zeker plaatsmaken voor palmolieplantages. De Zwitser Bruno Manser ging de wereld in om aandacht te vragen voor dit probleem maar stierf op mysterieuze wijze in die jungle rond 2001.

Zijn maatje Mutang vluchtte naar Canada. Ondertussen ontdekken ze bij het radiostation dat de Sarawak-leider diverse dubieuze financiële constructies bij banken blijkt te hebben. De radiomedewerkers pluizen alles uit en laten zien dat de man zich illegaal via houtkap aan het verrijken is.

Na onthullingen gebeurt het ongelooflijke: hij treedt af. Positief voor de inwoners van Sarawak, minder voor de docu die aan kracht verliest. Wel kun je bewondering hebben voor de vier hoofdrolspelers, die daadwerkelijk voor verandering hebben gezorgd. Menig aapje in die jungle zal ze dankbaar zijn.

Amateurs in Space

Amateurs in Space
Veel meer idealist dan Kristian en Peter kan het niet worden. Met materialen die iedereen kan kopen (bouwmarkt, Ikea) bouwen ze een raket. Doel: Peter de ruimte in schieten.

Aanvankelijk een luchtige documentaire. De nodige grappen over hun amateuristische aanpak. Maar het blijft niet luchtig. Creatieve animositeit tussen Kristian en Peter zorgt voor een kloof tussen de twee. Vooral Peter beschuldigt Kristian van het willen dirigeren van alles. Het project staat onder druk.

Ze kunnen niet zakelijk verder met het eindproduct – terwijl het net goed begon te gaan. Het persoonlijke, en dus het amateuristische, houdt ze op de grond. Zonde, want de eerste succesvolle raket is net de lucht in geschoten en als kijker voel je vooral spijt.

Vermakelijk en triest, soms een dun lijntje, en deze documentaire toont beide vormen zonder dat het ergens verveelt.

28 november 2016

IDFA 2016 – Deel 4

Posted on27 november 20168 februari 2021

IDFA 2016 Deel 4:
Flamencodanseres, cameravrouw, docenten en Slenderman

door Suzan Groothuis

In dit vierde deel publieksfavoriet La Chana, over een flamencodanseres die na jaren weer gaat optreden. Het gefragmenteerde maar indrukwekkende Cameraperson, waarbij cameravrouw Kirsten Johnson een persoonlijke selectie van haar beeldarchief maakt. Het Ierse In Loco Parentis toont een onorthodoxe, warme manier van lesgeven op een kostschool. En tot slot real-life horror in Beware the Slenderman, waarin een fictieve boeman de inspiratie vormt voor een meedogenloze steekpartij.

La Chana

La Chana
We volgen Antonia Santiago Amador alias ‘La Chana’, een gevierd flamencodanseres. De jaren zestig en zeventig waren haar hoogtijdagen, totdat zij ineens uit de schijnwerpers verdween. Een ontmoeting met Peter Sellers leidde tot een optreden in de film The Bobo (1967) en een uitnodiging om naar Hollywood te komen. Maar Hollywood is het nooit geworden. In La Chana onthult zij de reden van haar carrièrebreuk en wordt duidelijk dat de inmiddels bejaarde danseres haar passie nooit verloren is. La Chana krijgt namelijk de kans om weer op te treden. Weliswaar zittend op een stoel vanwege haar hoge leeftijd en lichamelijke conditie, maar haar voeten gaan nog net zo indrukwekkend tekeer.

De film neemt de kijker mee in La Chana’s wereld, waarin we getrakteerd worden op prachtige beelden uit haar geroemde jaren. La Chana was een icoon, de koningin van de flamenco. Als kind wist ze al dat ze zou gaan dansen en ontwikkelde ze een perfect gevoel voor ritmiek. De beelden van haar optredens zijn vurig en vol passie. Zo intens dat haar dochter bang was dat het haar moeders dood zou worden. Op warme, intieme wijze laat regisseuse Lucija Stojevic La Chana’s wel en wee zien: van haar passionele, maar tragisch afgelopen carrière tot het hier en nu, waarin de flamenco nog steeds een onmisbare rol heeft. Aan humor ontbreekt het de film ook niet, zoals La Chana die lekker onderuit gezakt op haar relaxstoel met haar hondje knuffelt.

La Chana doet qua sfeer wel denken aan de documentaire Iris van Albert Maysles, waarin hij een bejaard mode-icoon volgt. Excentriek, innemend en vol passie. Zo ook La Chana, die het IDFA-publiek verrast met haar aanwezigheid en nog een show na de vertoning geeft. Haar optreden en Stojevics film worden beloond met een staande ovatie. Een documentaire die recht doet aan een prachtig mens die de flamenco tot hogere kunst heeft gebracht.

Cameraperson

Cameraperson
Cameravrouw Kirsten Johnson, bekend van documentaires als Fahrenheit 9/11 en Citizenfour heeft voor haar film geput uit eigen beeldarchief. Cameraperson is een persoonlijke selectie van beelden. Zo zien we fragmenten van een getraumatiseerd gezin in Bosnië, een moordzaak in Texas en een vroedvrouw in Nigeria. Allen door het oog van Johnsons camera, die bijzondere, ontroerende, humorvolle en beklemmende momenten vastlegt.

Cameraperson maakt duidelijk dat filmen geen statische bezigheid is. Je hebt direct, intiem contact met de mensen die je filmt. Zoals de bokser die uit zijn plaat gaat en door Johnsons camera op de huid gevolgd wordt. Hij laat het filmen toe, maar als kijker voel je de spanning. Johnson zou zomaar een knock-out kunnen krijgen. Anders is het intieme contact dat zij heeft met het gezin uit Bosnië. Er is een band ontstaan, de camera is niet slechts een registrerend middel. Mooi is een gesprek dat Johnson heeft met de getraumatiseerde vrouw, waarbij zij de pijnpunten probeert te benoemen maar de vrouw ontkent. Johnson besluit het over een andere boeg te gooien en de vrouw te complimenteren voor haar gevoel voor mode. De verbeten blik maakt direct plaats voor een stralende lach en een gevoel van zekerheid.

En zo zijn er meer mooie momenten te halen: beelden van Johnsons dementerende moeder, een meisje in een abortuskliniek dat door Johnson bemoedigend toegesproken wordt, een pijnlijk gesprek met een jongen die zijn broer is kwijt geraakt na een aanslag. Johnson neemt de kijker mee op diverse plekken in de wereld en laat zien dat de positie van cameravrouw niet altijd die van observator is. Ze is net zoveel deelnemer, waarbij het de vraag is in hoeverre je je eigen, gekleurde bril kan afzetten als je de werkelijkheid registreert. Cameraperson is even onthullend als ontroerend en veel meer dan een aantal losse registraties.

In Loco Parentis

In Loco Parentis
Ofwel: eigenwijs onderwijs op een kostschool in Ierland. Een jaar lang volgen we twee gepassioneerde docenten, die al vanaf de jaren zeventig op de Headfort School werken. De twee hebben zelf op de school gezeten, zijn getrouwd en vergroeid met het lesgeven. Maar ze worden ouder en het einde van hun onderwijs carrière komt in zicht. Mijmerend over hun toekomst (kunnen ze wel zonder het lesgeven?) zien we vooral hoe bevlogen de twee nog zijn: John, met zijn onverzorgde grijze haren en kapotte trui en Amanda (nog helemaal hip met wenkbrauwpiercing) staan dag en nacht voor hun leerlingen klaar. Zij het op een wat onorthodoxe, out of the box wijze: hun manier van lesgeven is lekker rommelig met een groot gevoel voor humor. Maar de twee dwingen ook respect af en laten zien oog te hebben voor het individu: zoals een stil meisje met wie moeilijk contact te krijgen is, maar die door het vertrouwen van John en Amanda geleidelijk meer van zich laat zien.

In Loco Parentis is een prachtig, kleurrijk portret van twee mensen die hun ziel en zaligheid hebben gelegd in het onderwijs. Buiten het vooruitstrevende karakter van het lesgeven (het nummer Teenage Kicks van The Undertones is soort van school anthem) zijn er nog de idyllische plaatjes van de omgeving: de statige school is gelegen in een prachtig landschap. De Ierse versie van Être et avoir, waarin onderwijs gelijk staat aan aandacht, warmte, respect en een tikkie revolutie.

Beware the Slenderman

Beware the Slenderman
Slenderman is een fictieve boeman, als meme ontstaan op het internet. Uiteindelijk nam de boomlange engerd zonder gezicht grootse vormen aan: naast de vele verhalen over hem op het internet, verscheen er een afschrikwekkende game. Met name kinderen en jongeren voelen zich aangetrokken tot Slenderman. Deze fictieve figuur zou kinderen ontvoeren en kan zomaar ineens opdoemen. Met name in de nacht, wanneer je nietsvermoedend in je bed ligt. In hoeverre een meme de fantasie van kinderen op hol kan brengen, laat filmmaker Irene Taylor Brodsky zien in Beware the Slenderman.

De naargeestige meme kreeg namelijk een naargeestige draai in 2014, toen twee meisjes – geïnspireerd door Slenderman – hun beste vriendin neerstaken in het bos en haar voor dood achterlieten. Het slachtoffer heeft het overleefd, maar de daad zorgde voor ophef en onrust alom: wat bewoog de jonge meiden hiertoe? Beware the Slenderman laat interviews zien met de ouders, die zich niet bewust waren van het fenomeen Slenderman en de impact ervan op hun kind. We zien homevideo’s van onschuldig ogende meisjes. Spelend in de bladeren. Kerstcadeaus uitpakkend. Waaronder een iPad, die toegang gaf tot de wereld van Slenderman. En toen begon het. Suburbs-meisjes Morgan en Anissa raakten geobsedeerd door het fictieve monster en hielden er hun eigen realiteit op na. Die ze overigens goed verborgen wisten te houden voor hun familie. Slenderman was iets van hun twee.

Het ontstaan van de meme, de betekenis van Slenderman, hoe twee jonge meisjes Slenderman ontdekken en wat hen aanzet tot hun gruwelijke daad – dit alles wordt nauwgezet vastgelegd in deze horrordocu. Tot het uiteindelijke proces van de twee meisjes, die als volwassenen berecht gaan worden ondanks de psychische instabiliteit van een van de twee. Lang leve het internet? In het geval van Slenderman is het een tragisch gevolg van hoe informatie op internet een eigen leven kan gaan leiden en hoe ontvankelijk kinderen kunnen zijn voor het anders interpreteren van de werkelijkheid. De film weet niet zijn gehele lengte te boeien, maar levert een interessante kijk op hoe fantasie leidt tot een niet te bevatten misdrijf.

27 november 2016