Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films
Roze nijlpaardslakken & Lynch’ oersoep

door Bob van der Sterre

De mysterieuze film is en blijft een taai genre. Imagine had dit jaar wat minder goede mysterie oproepende films dan vorig jaar maar de hoop zal altijd blijven. Want geen genre zo mooi als dat van de mysterieuze film.

Vorig jaar schreven we al over hoe lastig het wel is om een mysterieuze film te maken. Het blijft een van de meest moeilijkste filmvormen. Intuïtie, het bovennatuurlijke en symboliek zijn belangrijker dan een coherent verhaal.

Maar zonder verhaal kun je geen film maken. Sommige regisseurs, zoals David Lynch, weten het toch voor elkaar te krijgen, zoals in het meesterwerk Mulholland Drive. Ook Flux Gourmet heeft dit jaar wel dat gevoel van mysterie, maar die hebben we gisteren al bij de luchtige films besproken.

 

Tundra

Tundra – Roze nijlpaardslakken in je badkamer
Een man heeft werk dat hij boetes moet innen. Hij bezoekt een man die niet betaald heeft en diens dochter laat hem vanaf dat moment niet los. Ze eist van hem dat de boete niet wordt geïnd. En wijst naar teksten op de spiegel van een bar.

De man heeft ondertussen ontmoetingen met een dansende vrouw in een rode jurk. Daarnaast duiken enorme nijlpaardachtige slakken overal op. Ze scheiden een oranje goedje af. Een collega steekt een sigaar op en vertelt een tragische anekdote over de slak.

Je kunt Tundra twee of drie keer zien en nog steeds is het een raadsel wat je eigenlijk ziet. De film (geregisseerd door José Luis Aparicio Ferrera, geproduceerd in Cuba) prikkelt op de juiste manier – het is aanstekelijk absurd – maar waar je uiteindelijk toch niet meer mee kunt. De slak is ongetwijfeld symbolisch bedoeld, misschien staat het wel voor bureaucratie, misschien iets anders.

Een korte film die je moeizaam bekijkt maar dat is soms ook een goed teken: niet alles hoeft er als koek in te gaan.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Lynch/Oz

Lynch/Oz – Context bij een obsessie
Zes verschillende essayisten bespreken de invloed van The Wizard of Oz op het werk van David Lynch  en andere films. Deze video-essays komen van regisseurs en critici, waaronder Karyn Kusama, John Waters, Aaron Moorhead en David Lowery.

The Wizard of Oz is een oerverhaal dat bewust en onbewust veel films heeft beïnvloed. Er is al veel over die invloed geschreven. Zelfs door Indebioscoop.com. Back to the Future bijvoorbeeld komt een paar keer langs. Maar ook The Big Lebowski, Suspiria, Pan’s Labyrinth, After Hours en Alice doesn’t live here anymore. En natuurlijk hun eigen films. Er is daarbij veel suggestie: zet twee gelijke beelden naast elkaar en het lijkt ook meteen op directe inspiratie. 

Een dankbaar thema dus. De invloed van The Wizard of Oz op het werk van Lynch is alom bekend. Droomwerelden en werkelijke werelden; goede en slechte karakters; drang naar avontuur; make-up; kleuren; gordijnen; tot en met rode schoentjes aan toe. ‘Er is geen dag dat ik niet aan The Wizard of Oz denk’, schijnt Lynch te hebben gezegd. En je hoort hem in de film zeggen: ‘Er zit iets universeels in en het appelleert aan mensen op een diepe manier.’

Lynch is een veelgebruiker van referenties uit The Wizard of Oz. Bijvoorbeeld de namen Judy en Garland. Het drie keer klikken met de schoentjes in Wild at Heart. De gouden bal in Twin Peaks: The Return zit vrijwel letterlijk in The Wizard of Oz. Een van de beste opmerkingen in de docu is dat Lynch natuurlijk veel inspiratie uit het onbewuste haalt – waar veel beelden van deze film kennelijk ingebrand zijn.

Een van de sterkste punten vond ik zelf dat David Lynch net als The Wizard of Oz humor, drama, horror, musical en sciencefiction combineert. ‘Oz hielp Lynch om zo groot te denken’, zegt iemand. Een ander heeft het over een hoe Lynch The Wizard of Oz remixt. Zelfs een prehistorisch visueel effect als een gezicht over een beeld heen editen (Twin Peaks: The Return) komt voor in The Wizard of Oz.

Ook de schaduwkant van de beroemde kinderfilm komt langs. Zoals het tragische leven van hoofdrolspeelster Judy Garland. Of de verhalen over de acteurs die zich verveelden tijdens de opnamen. De schaduwkant van de fraaie Technicolor-wereld, die voor Lynch de schaduwkant van de jaren vijftig symboliseert (Oz is natuurlijk iets ouder: 1931).

Al met al is het boeiend materiaal maar als analyse is het allemaal wel heel los en anekdotisch. Dat is logisch met zes verschillende essayisten. Neem John Waters, die leuk kan vertellen, maar liever ingaat op de verwantschap tussen Lynch’s thema’s en zijn eigen films. Of de anekdote van een verteller die na het zien van aflevering 8 Twin Peaks: The Return een kat had die binnenshuis een vogel verschalkte, waarna de hele woonkamer onder het bloed zat. Creepy maar niet echt relevant.

Zou je dat ook willen: een hardcore analyse over dit onderwerp, waarbij alles haarfijn wordt uitgelegd, elk techniekje, elk symbooltje? De lol is er dan denk ik al snel af. Bij Lynch blijft dat sowieso altijd lastig zoals ik zelf ook al heb ervaren

Regisseur Alexandre Philippe maakte diverse andere docu’s over populaire cinema: The People vs. George Lucas; 78/52 Hitchcock Shower Scene; Memory – The Origins of Alien; en…

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Leap of Faith

Leap of Faith – Mysteries van een beroemde horrorfilm
William Friedkin filmde in 1973 The Exorcist. The Exorcist is een van de meest beroemde horrorfilms die je je maar kunt voorstellen. Hoe kwam die film zo uniek? Welke keuzes maakten het wat het werd? De sleutel is de regisseur: Friedkin vertelt in deze documentaire al zijn geheimen aan Alexandre Philippe.

The Exorcist zomaar een horrorfilm? Na deze film denk je er toch anders over. Caravaggio, Vermeer, Rembrandt, Margritte: allemaal inspiratiebronnen van Friedkin. Friedkin hield van klassieke, theaterachtige horrorfilms. Hij hield zelf het aantal close-ups in The Exorcist ook tot een minimum. Hij hield ook van complexe actiescènes – vandaar dat de val in de steeg er ook zo impressionistisch uitziet.

Soms schoot hij een geweer af om een angstige reactie van een acteur te krijgen (een truc die John Ford al toepaste). De cinematograaf deed documentaire-ervaring op bij de strijd van Fidel Castro in Cuba. Die documentaire-feel zie je ook terug in Friedkins even beroemde The French Connection.

Friedkin kan goed praten, doet dat vrijwel zonder aarzeling, en het is een plezier daarnaar te luisteren. Zo vertelt hij hoe hij fan was van audio uit de tijd van de radio. Daarom klinkt de film soms hoorspelachtig, met geluiden van varkens, gerochel. Niet onbelangrijk was de stem van de duivel van het meisje. Die kwam na goed zoeken van een actrice die al van nature een wat mannelijke stem had. Ze was gestopt met drinken maar begon weer te drinken om de juiste stem te krijgen.

De rol van dominee Karras ging op het laatst naar de totaal onbekende acteur Jason Millar. Die had tegen Friedkin gezegd: ‘Karras, dat ben ik.’ Om dat te doen moesten ze ook het salaris betalen van een andere acteur (die al was aangenomen). Zijn proefopname met Ellen Burnstyn was simpelweg té overtuigend.

Friedkin noemt al deze vondsten ‘invallen van God’. Dat is ironisch bij een film waarbij hij creatief was in het portretteren van de duivel in een twaalfjarig meisje. Toch kun je niet ontkennen dat hij vermoedelijk de juiste man voor de juiste film was. Mike McNichols en Steven Spielberg waren ook gevraagd. Hun stijlen pasten er toch niet goed bij. Voor Friedkin viel alle interesses juist op zijn plaats. Hij was al fan van het boek van William Blatty en raakte ook bevriend met hem.

Wat je ook wel weer realiseert door deze film, is dat het echte filmambacht aan het verdwijnen is. Het verfijnde, liefdevolle en eigenzinnige oog voor details verdwijnt. We ruilen het in voor films en series waarvan de maker er eigenlijk niet meer toedoet. En dat is een gemis voor de liefhebber.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

28 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Imagine 2022 – Deel 3: Familie
Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig

Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig
Bizarre kunstresidenties & spinnenslikkers

door Bob van der Sterre

De luchtige fantastische film, het is een steeds zeldzamer verschijnsel. Deze Imagine heb ik geen een pure komedie gezien. Wat je wel ziet, is een zachtaardig humorisme dat het verhaal van dienst is.

De komedie heeft het al jaren moeilijk. Het komt eigenlijk alleen in bijrollen voor (tragikomedie, komische actiefilm, grappige horror). En dat terwijl filmkomedie zoveel moois heeft opgeleverd. Juist in moeilijke tijden – jaren twintig, dertig, veertig – hadden bezoekers behoefte aan die gulle lach, die vaak uit wrangheid ontstaat.

Waar het aan ligt, is lastig te zeggen. Misschien worden ze wel gemaakt maar komen ze nooit meer over de filmgrens. Of is de tand des tijds zo serieus geworden dat niemand ze meer maakt?

Hoe dan ook: een paar films gebruiken humoristische elementen en daar moeten we het nu maar mee doen. Het grappige Deadstream bespraken we al bij de aflevering over horror.

 

Flux Gourmet

Flux Gourmet – Sonische cateraars raken in de war
Een kunstgroep mag op een locatie (een residence in kunstjargon) oefenen op hun kunstperformances met geluid en eten. Of te wel ‘sonische cateraars’. Dus een microfoon in een pot tomatensaus, performances en live mixwerk. Zij zijn verkozen boven andere, concurrerende groepen en die zijn er niet blij mee.

De groep bestaat uit Elle (leider), Billy en Lamina. Stones helpt ze en maakt notities over alles. Ze krijgen feedback van de beschermvrouwe die de residentie. Ondertussen neemt Stones interviews af met de artiesten. 

Regisseur Peter Strickland is een van de weinige ‘auteursfilmers’ van deze tijd. The Duke of Burgundy, In Fabric en Berberian Sound Studio zijn stuk voor stuk films die je in stijl, verhaal en onderwerp niet snel door iemand anders gemaakt ziet worden. De link is meestal een vorm van horror maar het blijft altijd speels, binnen zijn eigen verhaal.

Ook deze film is vreemd met bedwelmde orgieën; machtsmanipulatie met een flanger; kolossale darmproblemen; een wijsneuzige arts die wijn drinkt in de praktijk. En dan hebben we het nog niet gehad over de performances die uitgebreid in beeld komen. Een criticus van The Observer zegt het treffend: ‘Peter Strickland’s deliciously bonkers tale of art, desire and gut pain.’

Toch waakt Flux Gourmet ervoor niet te komisch of dramatisch te worden en zijn er ook geen onnodige schokeffecten. Ondanks de lengte van bijna twee uur verveelde de film mij niet. Wel vond ik het af en toe een monotone film. Veel herhaling van situaties: zo is het script ook opgebouwd. De film zou bij wijze van spreken tien uur kunnen doorgaan. Op zeker moment vloeien je concentratiekrachten toch een beetje weg. Ik denk dat het script een kans laat liggen om à la Adaptation de boel overhoop te gooien in het laatste deel. 

Het onderwerp van de film, kunst met audio, is verrassend goed vastgelegd. De audioperformances hebben wel iets grappigs maar ze zijn ook weer niet zo overdreven gedaan – vaak een valkuil bij luchtige films over kunst. Het is ook echt een boeiend wereldje. Lees bijvoorbeeld eens dit interview met een optisch kunstenaar. Of bekijk de website van het collectief iii in Den Haag. 

Met Berberian Sound Studio (over een geluidsmaker bij een giallo-film) in het achterhoofd is het misschien ook niet gek dat Strickland het audiodeel zo serieus neemt. 

Lees hier waar en wanneer deze film draait. 

 

My Grandfather’s Demons

My Grandfather’s Demons – Opa’s demonen zijn zo slecht nog niet
Rosa hoort dat haar grootvader is overleden. Hij had haar opgevoed maar in haar drukke stadse leven had ze weinig aandacht voor hem. Een man van driftbuien, waar zij ook wel last van heeft.

Na het slopen van een computer op haar werk, gaat ze naar het huis van haar opa, in de middle of nowhere, en maakt ze kennis met andere dorpsbewoners, zoals de jonge Chico en zijn moeder Laura, en Hugo die helpt bij de bakkerij. En natuurlijk haar kat.

Om een of andere reden doen de meeste dorpsbewoners vrij onaardig tegen haar. Het heeft iets met haar grootvader te maken. En hoe zit het met die zelfgemaakte kleipoppetjes die ‘s nachts à la Toy Story op pad gaan? Dan is er nog de kwelende, klagende stem van haar grootvader in nachtmerries.

Lieve, grappige en ook wel soms duistere ‘claymation’ (ook met gewone animatie). De Portugese film van regisseur Nuno Beato is een goed uitgewerkt persoonlijk verhaal over stadse Rosa die zichzelf hervindt in het huis van haar opa. Het verhaal heeft roots in lokale spooky legenden, die hier gelukkig een keer niet echt kwaadaardig zijn.

Misschien is het enige punt dat er in het indie-animatiegenre intussen zoveel moois is gemaakt (Ernest and Clementine, My Life as a Zucchini, etc.) dat Os demonios de meu avo niet meer zo opvalt tussen al die films. Natuurlijk is het waanzinnig knap hoe de klei en de animatie samen een vermakelijke productie kunnen maken. Diverse leuke kleine grapjes en sympathieke karakters. Maar om grenzen te verleggen, is meer ambitie nodig.

Daarom vond ik misschien het begin ook nog wel spannender dan het verdere deel van de film: die spot met het bedrijfsleven stak net wat feller. Hier was het in feite alleen bedoeld als contrast met het tweede deel in het dorp. Het maakt de film wel volwassen maar misschien minder avontuurlijk.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

The Roundup

The Roundup – Zuid-Koreaanse The Rock houdt huis
In Vietnam wordt een rijke Koreaanse toerist gekidnapt. Die keert niet meer terug. Ene Kang blijkt er verantwoordelijk voor. En veel meer dan die ene toerist, en in meer landen.

Naar rechtvaardigheid snakkende Koreaanse detectives gaan erachter aan. Gelukkig heeft de politie een soort superdetective, Ma Saek-Do. Hij is de Koreaanse variant van The Rock. Wel slim en sterk maar subtiliteit is niet zijn beste punt.

Veel bekend materiaal in deze komische buddyfilm. De ‘ik ben nergens bang voor’ routine van Ma Dong-Seok is vermakelijk om naar te kijken. Grappig is dat de Koreanen en Vietnamezen met elkaar in gebroken Engels praten om elkaar te begrijpen. Een echte vertaalclash. Daarbij hebben de Koreanen de rol van regels overtredende rouwdouwers die Amerikanen meestal hebben in Amerikaanse films over de grens.

Het is wel zonde deze komische film ook echt wel wat lugubere momenten heeft. Kang steekt er op los, ze vallen bij bosjes. Je ziet dat zo vaak in moderne actiefilms. Ik heb het nooit grappig gevonden en ik vind het ook niet passen bij een film die iets humoristisch uitdraagt.

Al met al is het als met veel Koreaanse films: vaardig gemaakt, sterke actie, goed verhaal, je verveelt je niet. Alleen blijft het niet zo hangen.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

KØT

Shorts: KØT / Legs
In KØT (zie: foto) kijken we naar douaniers bij een grens waar nooit iets gebeurd. Ze spreken een fantasietaal maar het oogt als een oude Sovjetrepubliek. Ze drinken wodka, dragen bontmutsen en zijn bureaucratisch.

Op een dag schieten ze naar een overvliegende drone en die laat een doos vallen. Daarin zit een rond apparaat. Het ding heet ‘Home’ en spreekt in een mum hun taal. Het helpt ze met karatelessen of liedjes zingen. De oude verveling is weg. Alleen weigert het apparaat om de baas van het douanekantoortje te verstaan.

Best vermakelijke Nederlandse film (van Nils Gerbens) van kleine twintig minuten verrast met aardige setting en onverwacht verhaaltje. Zo’n fantasietaal en fantasieland verzinnen en grappig uitvoeren valt niet mee. Ik zie best een hele film voor me met deze acteurs in steeds weer compleet verschillende settings.

In Legs wil een vrouw in verwachting raken maar slikt in plaats daarvan een spin in. Ze gaat naar de dokter. ‘Je hebt een levende spin net boven je buik.’ ‘Kan ik hem levend houden?’ Rare blik. Later krijgt ze trek in vliegen. 

Geestige korte Britse film, Legs. Gaat over de ‘urban myth’ dat we jaarlijks een X-aantal spinnen doorslikken. Dat is niet waar maar in deze film wel het uitgangspunt van een grappig verhaal. 

Het smaakt (pun not intended) eigenlijk naar meer. Waarom niet meer van dit soort korte films over onze relatie met insecten? Een geweldig gegeven waar je veel fantasie in kwijt kan.

 

27 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Imagine 2022 – Deel 3: Familie
Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2022 – Deel 4: Horror

Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Wraakzuchtige oudjes & livestreamen met geesten

door Bob van der Sterre

Natuurlijk, Imagine is horror. Maar er is horror in veel soorten en maten: zachte horror, grove horror, stijlvolle horror, grappige horror. De creatieve horror blijft op Imagine het meeste hangen.

Horror is in de mode. Vorig jaar was horror volgens deze bron na actie en avontuur het meest populaire genre. Het had in 2021 het hoogste percentage van het totaal ooit. (Dit gaat alleen over Amerikaanse films.)

Het genre bestaat nog steeds veelal uit trucs en dat appelleert vermoedelijk aan veel filmmakers. Het evolueert net zo goed als andere genres. Lees wat we er vorig jaar over schreven.

De films doen het vaak goed in het neerzetten van een idee, minder in wat ze ermee willen vertellen. Het griezelidee domineert het verhaal. Hoewel het naar mijn idee beter andersom zou kunnen zijn, dat maakt het vaak nog veel enger.

Horrorfilms maken steevast gebruik van griezelige huizen. Dat zorgt ervoor dat je beter je horrortrucs kunt inzetten. De enige horrorfilm die daar helemaal niet aan deed tijdens deze Imagine, was de film van de 80-jarige veteraan Dario Argento.

 

Viejos

Viejos – Het is warm, pas op de oudjes
Het is heet en het wordt alleen maar heter, in de veertig graden. De oma van Naia springt van het balkon. In plaats van te rouwen, doet opa raar. Als de vader en stiefmoeder van Naia hem in huis nemen, zegt hij: ‘Ik ga jullie vermoorden.’ Zo gek als een deur, oordeelt stiefmoeder Lena, en ze wil hem laten opnemen.

Zeker geen slechte film, Viejos. Het is een soort horrorniche: een bepaalde groep is creepy en neemt wraak op (meestal) volwassenen. Who can kill a child? is een voorbeeld waarbij kinderen dat doen. Ook Spaans trouwens.

De film zit goed in elkaar. Het tempo is rustig, de setting mooi (Madrid tijdens een hittegolf), de acteurs zijn niet ergerlijk. Er is suspense op de goede manier. Dat komt ook door de cinematografie, die me positief opviel. Goede cinematografie maakt alles interessanter. Daarnaast weet je dat de oudjes weird zijn, maar wat zit erachter? Of je erachter komt in deze film laat ik even in het midden.

Een paar dingen storen wel. De onnodige jump scares (geen hete thee in je handen houden dus) en de muziek. Sinds een tijd is het een trend om spannende filmmuziek te maken met het geluid alsof een orkest aan het inspelen is. Dat hoor je hier wel erg veel.

Daarnaast mis je vaak bij zulke films een soort filosofische laag waar het idee functioneel voor is. De film biedt niet veel meer dan het idee zelf. Dat is hier ook zo. Natuurlijk kun je er wel kritiek in lezen, bijvoorbeeld hoe wij met ouderen omgaan, maar dat is dan vrij simpel als je het mij vraagt.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

The Eyes Below

The Eyes Below – Als je nachtmerries levend worden
Journalist Eugène gaat een onthullend stuk publiceren. Met stress gaat hij de nacht in. En wat een nacht… Een terrornacht.

Hij zit vast in bed, maakt tochten door zijn eigen lakens, stoeit met een zwart olieachtig wezen, grijpt (tevergeefs) naar zijn mobiel. Hij krijgt slechts hulp door wat vage verwijzingen in boeken.

Vorig jaar zag ik La Femme aux chaussures Léopard op Imagine. Vijf minuten van deze film en je weet dat je met dezelfde maker te maken hebt: Alexis Bruchon. Dat is een goed teken. Hij heeft een eigen, herkenbare stijl met ontzettend veel creativiteit en interessante beeldideeën. Als ik al horror kijk, dan graag zo.

Daarmee maakt hij een originele film over een voor velen herkenbaar gegeven: panisch van de angst in je bed zitten, compleet bevroren van angst voor een duister wezen. Dat gevoel weten hij en zijn team geweldig over te brengen, zelfs met de beperkte middelen die ze ongetwijfeld hadden. Het is soms zo griezelig dat deze film wel een waarschuwing zou mogen hebben voor mensen die hier echt last van hebben… Want een nachtmerrie beleven is een poeslief ding vergeleken met ‘terrors’. Lees over de serieuze kant van het verhaal.

Net als La Femme aux chaussures Léopard is de film niet foutloos. Waarbij die film last had van een wat te ingewikkeld gegeven, is deze film simpelweg te lang voor het idee. Ook al is het maar 1 uur en 17 minuten, het wordt op een gegeven moment te herhalend. Een half uur minder en de film was misschien wel briljant geweest. Voor filmfans zijn de verwijzingen naar Cluny Brown nog wel grappig (de poster, de naam Boyer).

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Deadstream

Deadstream – Livestreamen in een huis vol geesten, wat kan er misgaan?
Shawn is een livestreamer die met pranks geld verdiende op YouTube. Hij ging iets te ver, werd gebanned, maakte een excuusvideo en is nu weer up en running met livestreams.

Zijn volgende project: een livestream van een bezoek aan een haunted mansion. Het is het huis waar de geest van de gestorven Mildred rondwaart. Hij moet er voor zijn publiek (en sponsors) een nacht doorbrengen.

Als een echte livestreamer hangt hij alle kamers camera’s op, inclusief een safe room met veel licht. Hij houd met camera’s alles in de gaten, checkt aldoor de chat. Afgezien van een paar rare geluiden, gebeurt er niets. Totdat ineens Chrissy – een enorme fan – in de kamer staat. Vanaf dat moment… wel… ik zal niets verklappen. Maar het is enerverend.

Iedere Imagine is er wel een film die je totaal verrast. Deze film van Joseph en Vanessa Winter (zowel script als regie als hoofdrol voor Joseph) combineert met eenvoudige middelen knap een parodie van een livestream à la Twitch met een echte horrorfilm. Dat levert een soort grappige The Blair Witch Project op. Het ene moment houd je een dekentje voor je ogen, het andere moment moet je schateren. Het tempo van de film is ook heel hoog.

De parodie op prankers op YouTube en livestreamers is vooral vermakelijk. Zoals het constante gegil van Shawn die bij het minste geringste wegrent; zijn reacties op comments uit de chat; de sluikreclame; de adviezen van ‘het internet’. In wat voor benauwde situatie hij ook zit, hij vindt toch telkens tijd om de comments van zijn fans te bespreken. Het wordt natuurlijk flink over de top – en het einde had beter gekund én Joseph speelt het allemaal net een slag té grappig – maar de amusementswaarde is hoog.

Deadstream – ongetwijfeld voor een appel en een ei gemaakt – laat zien dat grote budgetten toch altijd ondergeschikt zijn aan een sterk script.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Megalomaniac

Megalomaniac – Kinderen van een seriemoordenaar
Martha en Felix wonen in een oud huis. Ze zijn de kinderen van ‘de slager van Bergen’. Een mysterieuze moordenaar in de jaren negentig die nooit werd gepakt. Felix neemt het slagersambacht over van zijn vader. Terwijl Martha door aanrandingen van mannen op haar werk steeds minder in de realiteit staat.

Op een dag neemt Felix een van zijn prooien mee naar huis. Martha voelt een band met het slachtoffer, op wie zij haar eigen frustratie kan botvieren. ‘Mijn kleine poesje.’ Het wordt erger als Martha zwanger blijkt te zijn van een van de aanrandingen.

Megalomaniac heeft in het begin veel potentie. Veel intuïtieve, stijlvolle beelden. De vliegende slager; hoe Martha zichzelf ziet; creepy figuren in het zwart. De film blinkt uit in korte momenten met verrassende, griezelige cinematografie. Tel er een prachtig interieur bij op en goed acteerwerk (Eline Schumacher als Martha).

Alleen is de film van Karim Ouelhaj (zijn vierde) afgezien van stijlvol ook wel erg zwaar en traag. Martha heeft wat te weinig reliëf om zo lang te blijven boeien als hoofdpersoon. Daarnaast zijn er geen lichtpuntjes. Wat het verhaal nog wilde uitdrukken, vloog ook over me heen. Er zat denk ik een knaller van een mysterieuze horrorfilm van een klein uur in deze film verborgen.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Dark Glasses

Dark Glasses – Donkere glazen helpen je niet tegen seriemoordenaars
Een eclips. Een prostituee. Ze wordt op de dag van de eclips in haar auto aangevallen door een kerel in een wit bestelbusje, rijdt andere mensen aan, verongelukt, raakt blind.

Het overlevende kind van het ongeluk, een tienjarig Chinees jongetje genaamd Chin, komt bij haar wonen. Ze moeten vluchten voor een maniakale moordenaar die het om een of andere reden op haar gemunt heeft.

Wat kun je verwachten van een intussen tachtigjarige Dario Argento? Toch op zijn minst een mooie prostituee die blind wordt en op stap gaat met een tienjarige Chinees jongetje. En scènes op het Italiaanse platteland in het pikkedonker. En een paar moorden met net iets te veel smerige details.

Het was ook wel naïef om te verwachten maar Dark Glasses heeft niet dezelfde sfeer als klassiekers als Profondo Rosso, Tenebrae en Suspiria, horrorfilms die met extreem stilisme de filmwereld veroverden. Dit oogt een stuk lomper en dat zit hem vooral in een verhaal waar weinig moeite in is gestopt en de inspiratieloze bad guy.

Aan de andere kant is de vriendschap tussen Chin en Adriana (een Chinees weeskind én een blinde prostituee) wel iets voor Argento. Een aardig contragewicht tegen de brute seriemoordenaar. Er zitten meer Argento-herkenbaarheden in. De protagoniste; de combinatie van uiteenlopende karakters; het humane versus het duivelse; de kansloze detectives; en natuurlijk de extreme uitvergrotingen van geweld.

Ongetwijfeld worden filmbezoekers tijdens Imagine wild van de dingen die in de jaren 70 al grappig waren: het gebruik van effecten van poppen in plaats van CGI, het nepbloed en het soms oersimpele acteerwerk. Dat hoort erbij.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

What Killed Timmy Benson

Shorts: Hudlos / Under the Ice / What Killed Timmy Benson
Hudlos is een Korte Deense film van een klein kwartier, die vertelt over Jonas die bij zijn nieuwe vriendinnetje op bezoek komt. Hij loopt de verkeerde kamer in en daar zit haar vader. ‘Hallo!’ Vader reageert niet. Blijkt dood. Opgezet.

‘We hebben een gekke familie’, zegt ze.

Je kunt al raden wat je aantreft in de badkuip. De film is wat grappiger dan de meeste horrorfilms maar heeft geen meer inspiratie over om de film te eindigen met een aardig plot. De meeste films zijn te lang, deze is iets te kort.

De Spaans-Andorraanse productie Under the Ice is minder grappig maar slaagt wel redelijk in het klassieke griezelwerk.

Vader van jongetje verdrinkt maar keert terug in hun huishouden. Wat is de rol van het jongetje? Inclusief bliksemschichten en een elegant plot. Mooi gemaakt.

Meer ijs en een jongetje in What Killed Tommy Benson (zie: foto). Horroranimatie, dat is misschien (ik ben geen kenner) wel iets nieuws. Jongetje wordt gevolgd door monster dat uit spiegel kruipt.

De Nederlandse korte film van Nick Cremers is een mooi persoonlijk werk. (Er is overigens niets Nederlands aan – als je mij had gezegd dat het Zweeds was, had ik het ook wel geloofd.) Enige is dat de film voor kinderen lijkt (animatie, kinderen als hoofdpersonen) maar het lijkt mij toch echt wat te griezelig voor jonge kinderen.

 

26 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Imagine 2022 – Deel 3: Familie
Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig
Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2022 – Deel 3: Familie

Imagine 2022 – Deel 3: Familie
Overbezorgde moeders

door Cor Oliemeulen

Je kunt je afvragen welke heikele familiekwesties ten grondslag liggen aan de motivatie om horrorfilms over moeders te maken. Sommige filmmakers tonen nog enige compassie, anderen zijn meedogenloos. 

 

Huesera

Huesera – Krakende botten
Haar man Raúl lijkt gelukkiger dan Valeria (prima rol Natalia Solián) wanneer ze dan eindelijk in verwachting is van hun eerste kind. Valeria’s onbestemde gevoel begint als zij ’s avonds laat tegenover hun appartement iemand van het balkon ziet springen. Vol afschuw roept zij Raúl, maar als hij komt kijken is het slachtoffer verdwenen. Valeria stopt met haar werk als meubelreparateur en prepareert de babykamer (Let op met die zaagmachine!). Ze slaapt slecht, hoort ’s nachts angstaanjagende geluiden en ziet schimmige figuren snel wegschieten. Van haar familie hoeft ze niet veel steun te verwachten. De dokter wijt haar angsten aan zwangerschapsspanning. Als op een dag het zelfgemaakte babyledikantje in de fik staat (volgens Raúl omdat Valeria stiekem had staan te roken), komen er kalmeringspillen aan te pas.

Het naderende moederschap is een dankbaar, maar redelijk afgezaagd thema voor horror. Met Rosemary’s Baby (1968) van Roman Polanski was het meeste al gezegd. Desalniettemin verrast de Mexicaanse Michelle Garza Cervera met haar speelfilmdebuut. In plaats van gruwelijke schrikbeelden die de kijker de stuipen op het lijf moeten jagen, zien we vage reflecties in spiegels en op glimmende oppervlaktes: Valeria’s innerlijke tweestrijd. Verder is de geluidsband kraakhelder, van de knakkende vingers van Valeria tot en met wezenloze wezens met krakende botten tijdens een zwart magisch ritueel dat de kersverse moeder zal ondergaan. Huesera laat zien dat het moederschap niet is geschikt voor sommige vrouwen. Zwangere vrouwen kunnen beter een andere film gaan kijken.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Family Dinner

Family Dinner – Vasten tot Pasen
In deze eerste speelfilm van Oostenrijker Peter Hengl had moeder Claudia ook beter geen kind kunnen krijgen. Haar tienerzoon Filipp is uitgegroeid tot een verwend ettertje. Zij pampert hem, checkt elke avond zijn mobiel en ontneemt hem zijn vrijheid. Als gezondheidsgoeroe heeft Claudia succesvolle boeken geschreven, maar ook esoterie geniet haar fascinatie. Haar huidige levenspartner Stefan is een op wild jagende fitnessfanaat, die het liefst van Filipp een ‘echte vent’ wil maken. Vanaf het moment dat Claudia’s corpulente nichtje Simi (Nina Katlein) in hun afgelegen woning de paasvakantie komt doorbrengen, ontvouwt zich een verhaal waarin Filipp steeds recalcitranter wordt en vastbesloten is zich aan de verstikkende bemoeienis van zijn moeder te onttrekken.

Claudia wil Simi wel helpen met haar overgewicht: gewoon de hele week tot aan paaszondag niets eten; eerst detoxen, de rest volgt vanzelf. Terwijl Filipp de meest uitgebreide maaltijden krijgt voorgeschoteld, begint Simi’s maag steeds heftiger te knorren. Ook Claudia en Stefan lijken te vasten. Ondertussen maken neef en nicht voorzichtig contact. Filipp is ervan overtuigd dat Claudia en Stefan hem iets ergs aan willen doen. Ook Simi begint argwanend te worden.

Met weinig middelen en verrassingen telt Family Dinner langzaam de dagen af naar het paasdiner. Het slachten en villen van een paaskonijn op Witte Donderdag en Claudia’s klap in Filipps gezicht op Goede Vrijdag vormen de opmaat voor de onvermijdelijke horror die komen gaat. Wat gebeurt er met die houten wigwam waarin Filipp zich af en toe verstopt? Wat gebeurt er tijdens het familiediner? Tja, die climax zag je al van mijlenver aankomen. Gelukkig bestaat er zoiets als wraak waaraan de kijker zich kan laven. 

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

La Piedad

La Piedad – Krankzinnige kitsch
Ook moeder Libertad (Ángela Molina) heeft haar tienerzoon Mateo (Manel Llunel) geïsoleerd van de buitenwereld. Ze wonen in een groot, roze huis met zwart-marmeren pilaren. Sinds Mateo’s vader na de geboorte vertrok, heeft Libertad hun zoon alle vrijheid en eigen initiatief ontnomen, omdat ze bang is hem te verliezen. Libertad stopt Mateo nog in bad en als zij zijn nagels knipt, knipt zij een topje van zijn teen af zodat zij weer voor hem kan zorgen. En als Mateo zijn moeder nodig heeft, trekt hij de wond open. Ze slapen niet alleen bij elkaar in bed, maar doen eigenlijk alles samen, zoals eten, en kotsen. Wanneer Mateo een hersentumor heeft, denkt Libertad dat ook zij kanker heeft en zou zij het liefst ook zelf geopereerd willen worden. Dan maar samen aan de chemotherapie.

Vijf jaar na zijn speelfilmdebuut verrast en schokt Eduardo Casanova met La Piedad opnieuw het Imagine Film Festival. Pieles was een tragikomische beproeving waarin bizarre, afstotelijke en smakeloze personages het hart van de toeschouwer proberen te winnen. De maffe karakters en verwikkelingen deden denken aan ‘pope of trash’ John Waters, de pastelkleuren en gestileerde kaders aan het werk van Wes Anderson. Ook het productiedesign in La Piedad staat volledig ten dienste van het krankzinnige plot. De excentrieke Spaanse filmmaker (in eigen land bekender als acteur) heeft een voorkeur voor sets waarin de personages zich nietig voelen, alsof ze worden bestuurd door een almachtige stem.

Casanova weet begrippen als ‘bevalling’ en ‘piëta’ (een meelijwekkende voorstelling waarin de heilige maagd treurt om haar dode zoon op haar schoot) een nieuwe dimensie te geven. Als je door de verontrustende beelden en situaties heen kijkt, ontdek je een intelligente uiteenzetting over dictatoriaal gedrag en onderdrukking.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

25 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig
Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction

Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Biohacken & Monsters tegen bodemprijzen

door Bob van der Sterre

Wie houdt er niet van SF? Het is onze gedroomde toekomst. Op Imagine valt er weer voldoende tijd te reizen, al lijkt het aanbod iets schaarser dan andere jaren.

Sciencefiction evolueert, we schreven er vorig jaar al over. Ook dit jaar zet de trend zich voort. De SF is op Imagine van alle markten thuis.

Zou de SF van nu realistischer over de toekomst denken dan een film als Metropolis deed in 1927? De tijd zal het uitwijzen. De rode draad is in elk geval dat het ontzettend moeilijk is om in films de toekomst te voorspellen.

Het valt op dat de shorts hier vooral in uitblinken. De featurefilms not so much. Is de sciencefiction echt wat minder in de mode? Zijn we de toekomst beu geraakt omdat ons heden al zo maf is? Of is de strijd met series als The Expanse opgegeven?

 

Escape to the Silver Globe

Escape to the Silver Globe – Hoe je een SF-meesterwerk ruïneert
Andrzej Zuwalski. Ik ken hem vooral van Possession. Geboren regisseur, begon als assistent van Wajda. Zijn zoon: ‘Als je meeging met zijn ideeën was alles prima. Als je eigen ideeën had, was het meteen over.’ Een collega: ‘Als je een auto wilde, kon je aan hem vragen: Andrzej, welke auto moet ik kopen? En hij zou het je dan wel vertellen.’

Zo’n ietwat wereldvreemd en overcontrolerend persoon is wel wat een grote filmproductie nodig heeft. Want hij heeft antwoorden op alle vragen. In 1977 had Zuwalski al wat films gemaakt maar zijn magmum opus moest de sciencefictionproductie On the Silver Globe worden. Denk aan Star Wars maar met fantasierijkere outfits, vreemdere decors, meer filosofie, poëzie en mysterie. Het type film dat jaren later wordt bestempeld als ‘meesterwerk’.

Natuurlijk was het vrij duur voor Poolse begrippen maar toch was iedereen verrast dat een bureaucraat die carrière wilde maken de stekker eruit trok. Nota bene toen al ruim 70% van de film klaar was. Zuwalski was een relatieve buitenstaander in de Poolse cinema (had in Frankrijk gestudeerd) en kende geen bescherming.

Een sciencefiction-meesterwerk-in-wording werd hierdoor geruïneerd. De betrokkenen vertellen in deze docu hoe dat toen ging. De film werd later wel afgemaakt en in 1988 vertoond, en in 2016 nog eens digitaal gerestaureerd. Het verlies van het momentum bedierf een echte afsluiting.

Zuwalski maakte nog carrière in Frankrijk (waar hij gedwongen heen moest) maar On the Silver Globe bleef altijd voor hem een pijnlijk hoekje van de cinema – en voor de liefhebber natuurlijk ook. Een voorbeeld hoe simpele bureaucraten cultuur kunnen verknallen. De film van ruim 2,5 uur kun je zien op Archive.org.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Vesper

Vesper – Biohacken voor een goed doel
In Vesper zien we hoe de arme 13-jarige Vesper probeert te overleven in een postapocalyptische wereld, waarbij de macht ligt bij de supersteenrijken in hun Citadels. Zij wil niet bij groep armen onder de straffe hand van Jonas leven en verkiest bewoning in een klein huisje met haar vader. Hij ligt op bed maar zijn geest communiceert via een drone.

Vesper doet veel experimenten met planten en gaat superzaden kweken. Oftewel: biohacken. Misschien kunnen die zaden de wereld vooruit helpen. Ze wordt alleen afgeleid door nogal wat gebeurtenissen. Zoals de irritante Jonas. Of het rijke meisje uit de Citadels (neergestort in een minivliegtuigje). Jagers die haar zoeken.

Vesper pakt de SF-film niet aan met een strak script. Zo komt de elite in hun citadellen nauwelijks in het script voor. Je krijgt een sfeervolle ‘trip’ in een SF-wereld, die af en toe wordt onderbroken door spanning en actie.

De setting is boeiend en dat is wat liefhebbers hiervan zoeken, maar voor mij is de film té traag en te dramatisch om bij te blijven. Ik ben zelf ook een beetje allergisch voor zulke overdadig serieuze fantasierijke verhalen, maar ik respecteer de poging van de makers, Kristina Buozyte en Bruno Samper.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Shin Ultraman

Shin Ultraman – Monsters tegen bodemprijzen
Monsters komen ineens overal in Japan aan de oppervlakte. Geen nood, daar is Ultraman! Een mensachtige alien die energiestralen kan schieten, vliegen en zo groot is als een gebouw.

Leden van het buitenaardse wezen commandoteam SSSP hebben het maar druk met de monsters. Ze zijn ervan overtuigd dat Ultraman hen wil helpen. Plotseling maakt hij een stuk stad kapot. Dat blijkt Zarab te zijn, een alien die de aarde wil domineren en Ultraman opgesloten heeft. Na zijn aftocht is Ultraman er nog niet vanaf: dan komen Mefilas en Zoffy nog langs. Ultraman houdt van de mensheid en wil hun bestaan verdedigen (waarom precies wordt niet duidelijk).

Ultraman was een Japanse serie uit de jaren zestig. Uiteraard knullig gemaakt met allerlei goedkope effecten. Dat verklaart waarom de pakken, gevechten en monsters er hier ook zo uitzien. De film blijft trouw bij ‘het hart’ van Ultraman – en dat is mooi – maar tegelijk is dit verhaal ook wel wat te episodisch om echt goed te werken. Het zijn als vier korte serie-afleveringen achter elkaar geplakt. Je mist karakterontwikkeling voor een echte speelfilm.

Twee dingen vond ik wel erg genietbaar: de monsters (ook geïnspireerd op de tv-serie, kijk hier maar) en het gesprekje over de toekomst van de planeet tussen Mefilas en Ultraman op schommels. Ook aardig is hoe de politiek hier wordt afgeschilderd: pragmatici die er een uiterst kortetermijnvisie op nahouden.

Al met al is het script te rommelig en charmeloos om echt te overtuigen. Je kunt misschien beter de oude serie nog eens bekijken. Van dezelfde schrijver en regisseur (Hideaki Anno/Shinji Higuchi) als Shin Godzilla uit 2016.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

New Babylon

Shorts: The Following Year / Time Tourists / New Babylon
In de korte Spaanse (wel Engelstalige) film The Following Year van Miguel Campa kijken we naar de gevolgen van een uitvinding van de nabije toekomst. Je kunt een overleden mens bestellen en tot leven wekken. Letterlijk Lazarus op commerciële basis dus.

Jim doet dat bij Julia. Alleen merkt Julia via subtiele boodschappen dat dit niet de eerste keer is dat Jim haar besteld heeft. En dat zijn doelen misschien niet zo nobel zijn.

Een van de betere korte films van deze Imagine, deze Spaanse productie. Eentje met kop, staart en een verhaal. Ik heb zelfs flashbacks naar Memento, een van de betere (wat mij betreft) Christopher Nolan-films. Zelf vind ik plots nogal overschat, maar hier werkt het wel goed.

Verder zijn de acteurs (Rachel Keller en Kieran O’Brien) wel twee om in de gaten te houden: ik zie ze makkelijk meespelen in duurdere producties. Film past in de stijl van Engelstalige indie SF-films in de nabije toekomst, zoals Lapsis en Creative Control.

Time Tourists past ook bij die indie SF-stijl. In de toekomst kun je als toerist reizen naar andere tijden. Leuk om even vogels te checken als je die nog nooit hebt gezien. Een man en een vrouw ontmoeten elkaar tijdens hun trip en trekken samen op. ‘Waarom een enkele reis?’ ‘Een retour was te duur.’ Deze Nieuws-Zeelandse dramady is simpel en effectief; precies wat een kort verhaal moet doen.

Tot slot kijken we in New Babylon (zie: foto) naar een cyclische stad die ronddraait in verschillende lagen. Diverse inwoners raken er zelf ook van door de war, vooral de Audi-bezitter die ineens zijn auto kwijt is.

Deze Nederlandse film van Gideon van der Stelt (regie, script) en Jorne Tielemans (cinematografie) is een soort SF-Roy Andersson. Een prachtige productie die je gerust een tweede keer kunt bekijken. De cyclische, klokachtige stad vormgeven is een ding. De locaties binnen de stad passen er ook ontzettend goed bij (zoals het lege gebouw, het café, de woonkamer, de metro). En dan zijn er nog de effecten met de bewegende stad. De zwevende Audi is dan goed bruikbaar als humoristisch breekijzer.

Technisch erg sterk, kritiek heb ik op het menselijke stukje van de film. De acteurs verdrinken een beetje binnen het visuele geweld. Ook jammer dat ze niet gewoon Nederlands spreken maar misschien was dat opzettelijk.

 

24 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Imagine 2002 – Deel 3: Familie
Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig
Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense

Imagine 2022 – Deel 1: Suspense
Spannend toiletdrama & paranoia op het platteland

door Bob van der Sterre

De suspensefilm, die zoveel spanning biedt dat je vergeet dat je een film zit te kijken. Omdat het plot zo belangrijk is, is het zelden echt de moeite waard om een tweede keer te kijken (tenzij Hitchcock, Welles of Clouzot de film maakte). Tegelijk is hij niet weg te denken als genre.

Een goede suspense vereist een bijna niet meer bestaand geduld om je verhaallijnen goed uit te werken. Details, plotwendingen, tempo, spanning, gegriezel: er komt echt meer bij kijken dan je denkt op basis van bijvoorbeeld de zoveelste literaire thriller.

Moderne suspenseregisseurs zijn vaak schatplichtig aan de oude meesters. Ze proberen ook wel nieuwe technieken en stijlen. Mobieltjes, wifiverbindingen, USB-sticks zijn de nieuwe spionagefoto’s, doka’s en koffers met dubbele lagen. En daarnaast is sfeer toch ook wel weer heel belangrijk geworden.

Imagine laat dit jaar veel variaties in dit genre zien en het niveau is wisselend.

Los Minutos Negros

Los Minutos Negros – Geen hoop meer
Hoofdpersoon Rangel is zo’n zeldzame, niet-corrupte agent – muzikant in vrije tijd – die graag een seriemoordenaar wil oppakken. Ook al blijkt ie familie van een hoge pief. Hij houdt van gerechtigheid. Hij neemt ‘pothead’ en nog wat anderen mee op pad. Aanvankelijk nog leuk en gezellig maar het wordt steeds gevaarlijker, corrupter en cynischer.

Los Minutos Negros begint veelbelovend met goed acteerwerk, een mooie setting (jaren zeventig), een sfeervolle cinematografie. Rangel en de journaliste zijn een interessant duo om te volgen. Je bent nieuwsgierig waar het heengaat.

Ergens halverwege wordt het lastig kijken. Het verhaal blijft ondanks de mooie aankleding toch te gewoon: de goede, oprechte detective neemt het op tegen z’n corrupte collega’s. Daarnaast is het enorm cynisch. Mexicaanse films en series over misdaad zijn zo negatief als misdaad zelf. Neem Miss Bala, Narcos Mexico of het gitzwarte Nuevo Orden van vorig jaar. Er is geen hoop voor de kijker. Dan zal men zeggen: zo is misdaad, en dat snap ik ook wel, maar de vraag blijft of je dat dan ook wilt zien. Ik heb er in elk geval moeite mee.

Er waren best wat kansen om het een andere kant op te sturen dan weer een cynisch verhaal over misdaad en corruptie. Welke kant dat op is, kan ik niet zeggen want ik ben de maker niet, maar in elk geval dat het meer is dan een mooi uitziende versie van een vrij gemiddeld verhaal. Gebaseerd op een boek van Martin Solares.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Ach du Scheisse!

Ach du Scheisse! – Vastzitten in een ‘Dixie’
In Ach du Scheisse! (vertaald als Holy Shit!) wordt architect Frank wakker. Hij ontdekt dat hij in ‘een Dixie’ zit (merknaam voor een portable toilet), dat er een stalen draad door zijn arm loopt en dat hij gewond is. O ja, de plek gaat opgeblazen worden binnen een paar uur.

Langzaam maar zeker herinnert hij zich wat er is voorgevallen. Hij kreeg een koffer tegen zijn hoofd en daarna volgde een valpartij. En zijn mobiel… in de stront gevallen (uiteraard). Hoe zit het met zakelijk partner Horst, die per se deze explosie wil laten doorgaan, ook al is het de broedplaats van een zeldzame uil?

Een nieuwe film in de reeks van claustrofobische cinema. We hebben hier al eerder over geschreven bij de film Meandre tijdens Imagine van vorig jaar. Een nieuw klein subfilmgenre is zich aan het ontwikkelen: een persoon bevindt zich de hele film in een krappe ruimte, moet zich eruit vechten, er is tijdsdruk en contact met buiten (stem, radioverbinding, walkietalkie, etc.). Denk aan films als Buried, 127 Hours en Moon. Een klassieker in dit genre is de film La Cabina uit 1972.

Zo’n film vraagt altijd enorm veel van de hoofdrolspeler die in de ongemakkelijke situatie zit, in dit geval Thomas Niehaus. Hij slaat zich er prima doorheen, grote ogen, geschreeuw, momenten van helderheid: hij speelt dat allemaal overtuigend.

Afgezien van de smerigheid van de stront (obviously moest dat ook in de film), en wat misselijkmakende stukjes bodyhorror, is de film wel inventief. Wat je al met zeep van een portable toilet kunt doen. Wc-papier kun je ook uitrollen en in de brand steken… Tot een uur blijft dat aardig om te zien: het is net zo smerig als grappig als spannend. Daarna ebt de energie van de film weg. Het laatste half uur is overbodig en iets te komisch. Dat is jammer.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Ashkal

Ashkal –  Sfeer, sfeer, sfeer
Ooit zouden de ‘Gardens van Carthago’ de trots zijn van de politieke leider van Tunesië. Sinds hij weg is, is het bouwproject nooit afgemaakt. Het zijn kale, onaffe gebouwen. Twee rechercheurs, een vrouw en een man, lopen er vaak rond want er is een meisje in brand gestoken. Er is iets vreemds aan de hand met dat in brand steken, iets mysterieus.

Wat een sfeer! Volop mooie beelden. Het probleem van Ashkal (regie Youssef Chebbi) is het tempo. Met een goed tempo was de film al in een uur klaar geweest. Deze film heeft helemaal geen haast. Daarom krijg je beelden als de man die een sigaret opsteekt, iemand die zichzelf wast, een rondrit langs de gebouwen die maar duurt, eindeloze panning shots van links naar rechts…

Het beeld van deze onaffe wijk in Tunis is wel een boeiende locatie. En het verhaal is mysterieus. Heel in de verte doet het denken aan een film als Buffet Froid. Toch is het echt te traag om je een hele film van anderhalf uur te boeien. Je zou toch willen dat meer filmmakers de tijd zouden nemen die past bij een film, in plaats van die heilige filmgraal van anderhalf uur of langer.

Wel is het altijd tof als architectuur een grote rol krijgt. Deze film komt vast nog wel eens langs bij het AFFR.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Exhibit 8

Exhibit 8 – Het platteland is onbetrouwbaar
Aisha is in 1999 in een vluchtelingenlocatie haar broer verloren (ze waren gevlucht voor de oorlog in Bosnië). Letterlijk, want hij was nooit teruggevonden. Samen met documentairemaker Elias keert ze nu naar het dorp terug. Een laatste poging om de waarheid te ontdekken. ‘De hele wereld kent het gezicht van Maddie, maar dat zou toch voor ieder spoorloos kind moeten gelden.’

De film kijkt mee met de film die Elias hierover maakt. Ze worden in de gaten gehouden. De mensen in het dorp blijken niet betrouwbaar. Als de waarheid zo dichtbij is, keer je ook niet meer terug. Ze hebben ook beiden hun eigen drijfveer: Elias de onthullende film, Aisha het vinden van haar broer.

Vaardig en ingenieus gemaakte film van Ruben Broekhuis – een hoog tempo en een aantal aardige plotwendingen (vooral op het gebied van wie welke video nu aan het kijken is). Stijl doet me denken aan The Blair Witch Project. Schokkende, bewegende camera van liveopnamen. Een gevarieerde berg media in beeld: beveiligingscamera’s, droneshots, mobieltjes, camera’s, laptops… Sterk is het griezelige effect als ze iets vertalen via Google Translate.

De film echoot de spannende paranoiafilms uit de jaren zeventig, zoals The Parallax View, The Conversation, Klute. Hier is het Nederlandse platteland onbetrouwbaar.

Er is wel een manco: tegen het einde komen er plotholes zo diep dat de weg van het verhaal praktisch onberijdbaar is geworden. Voor mensen die hun praktijken zo geheim mogelijk willen houden, hebben ze wel een beroerde bewaking. Dat de politie zo enthousiast meedoet, vond ik ook raar. Verwarrender wordt het als ze dingen in scène gaan zetten…

Ook zoiets: omdat Spanjaard Elias de documentaire maakt, praat iedereen (vrijwel alleen maar Nederlanders) in de film Engels. Ik snap de commerciële keuze wel, maar het doet mij ook wel afgrijzen: is dit de toekomst van de Nederlandse cinema? Een andere Nederlandse film op Imagine (Sputum) is ook al Engelstalig. Overigens deden Pim de la Parra en Wim Verstappen dat jaren geleden ook al (en anderen met hen), maar het werkt zelden goed.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

Night by Night

Shorts: Night by Night
In Night by Night kijken we naar een film van krap twintig minuten over een detective die een muzikant in de gaten houdt. Achtervolgingen te voet, met verrekijker uit het raam starend. Er is weinig moeilijks aan voor de detective, hij vangt makkelijk geld. Het gemis aan uitdagingen breekt hem op.

Film van Jules Mathôt is plotloos maar buitengewoon stijlvol, zo stijlvol dat het zelfs op het overdrevene af is. Doet me soms denken aan Abel. Ik hou van dit soort films maar voor meer dan twintig minuten is wat meer karakterontwikkeling nodig.

Lees hier waar en wanneer deze film draait.

 

23 oktober 2022

 

Imagine 2022 – Deel 2: Sciencefiction
Imagine 2022 – Deel 3: Familie
Imagine 2022 – Deel 4: Horror
Imagine 2022 – Deel 5: Luchtig
Imagine 2022 – Deel 6: Mysterieuze films

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine Film Festival 2022 – Preview

Imagine Film Festival 2022 – Preview:
Veel mafs, vaags, gegriezel…

door Bob van der Sterre

Nieuwe tijd, nieuwe locaties, nieuw logo: Imagine gaat het anders aanpakken dit jaar. In plaats van rond april in Eye is het festival nu verschoven naar oktober. En is het festival te zien op twee locaties: LAB111 en De Filmhallen, beide in de Kinkerbuurt. De kaartverkoop is maandag 10 oktober begonnen. Het festival duurt van 26 oktober tot en met 4 november.

Het is niet de eerste keer dat het meest fantastische filmfestival van het land zichzelf moet heruitvinden. De corona-edities van 2020 (hybride in augustus) en 2021 (online in april) maakten alles even anders. Vorig jaar was er nog corona alom, avondklok.

Kennelijk bood deze coronaperiode voor Imagine wel de juiste rust om een paar ferme keuzes te maken. “Wij zijn blij op volle sterkte terug te zijn. In een nieuw duo-behuizing en een ander jaargetijde, maar er vast van overtuigd dat we ons publiek nóg beter kunnen bedienen dan voorheen“, aldus Imagine op zijn eigen website.

The Menu

The Menu

Waar vind ik het programma van en meer informatie over Imagine 2022?
Bekijk de website van Imagine voor het complete programma, per dag of in alfabetische volgorde.

Is alles op locatie?
Ja, het festival is volledig op locatie, dus LAB111 en De Filmhallen in de Kinkerbuurt. Lees de informatie over de locaties op de website van Imagine. De Kinkerbuurt zal voor niet-Amsterdammers misschien even zoeken zijn. Met lijn 17 van Centraal Station kom je er wel. Of vind je weg via de website van GVB.

Zijn er dit jaar ook digitale voorstellingen?
Ik kan hier niets over terugvinden op de website van Imagine, dus ik neem aan van niet.

Kan ik al kaartjes kopen?
Ja, dat kan. Lees hoe je een ticket koopt op de website van Imagine.

Zijn er speciale programma’s op Imagine 2022?
Ja. Het festival heeft ruim 50 featurefilms en veel shorts. Daarnaast kun je een paar interessante themaprogramma’s volgen:

Wat biedt het programma voor bijzondere films?
De Amerikaanse film The Menu is de openingsfilm. Let verder op films als Lux Aeterna (Gaspar Noé), Flux Gourmet (Peter Strickland), The Witch Part 2 – The Other One (Park Joon-Hung) en de comeback van Dario Argento met Dark Glasses. In de hoek van de minder bekende namen zouden Huesera (Michelle Garza Cervera), Barbarian (Zach Cregger) en Shin Ultraman (Anno Hideaki) misschien kunnen verrassen.

Verder verwijzen we naar het programma, veel films of regisseurs kennen wij ook niet.

Hoe kan ik op de hoogte blijven van het laatste nieuws?
Schrijf je in voor de nieuwsbrief van Imagine, of volg Imagine op Instagram, Twitter en Facebook.

Wat zijn jullie verwachtingen over dit festival?
Dit jaar kun je dus weer ouderwets filmfestivallen en dat is natuurlijk heuglijk nieuws voor de filmliefhebber. De Kinkerbuurt is wel een wat lastiger locatie om te komen voor als je niet in Amsterdam woont, maar het is er wel gezelliger dan rondom Eye. Voor ons is het festival ook altijd een groot avontuur. Veel mafs, vaags, gegriezel… De bevrijding van de artistieke genrefilm, zo staan we er nog steeds in. Laten we het Imagine zelf maar zeggen: “Het vertrouwde warme bad, kortom, voor elke cinefiel met hart voor de genrefilm en verwante immersive ervaringen.”

 

12 oktober 2022

 


MEER FILMFESTIVAL

Imagine Film Festival 2021 – Mysterie & Suspense

Imagine Film Festival 2021 – Mysterie & Suspense:
Diep in het duister tasten

door Bob van der Sterre

Mysterieuze films zijn misschien wel de moeilijkste soort films om te maken. Daarom zie je ze zo weinig. En dan is er natuurlijk altijd de oneindig hoge meetlat van kampioen mysterie David Lynch.

De mysterieuze film, die gebruik maakt van onverklaarbare elementen, biedt veel mogelijkheden voor de auteur. Het zijn geen makkelijke films om te maken en nog niet alle paden zijn platgetreden. Als het lukt, kan het een klassieker opleveren (Twin Peaks, Lost Highway, Donnie Darko, Die 1000 Augen des Dr. Mabuse).

Een verklaring waarom dit genre maar weinig films telt: het is eigenlijk geen genre. Mysterieuze films gaan vaak richting suspense, komedie, sciencefiction of horror, maar het mysterieuze zelf staat zelden bovenaan. De makers van mysterieuze films missen de zekerheden van genreconventies. Alles moet uitgevonden worden. Hoe houd je je fantasie dan onder controle? Lastig voor filmmakers, filmproducenten, distributeurs en filmbezoekers.

Op Imagine krijgen experimentele mysterieuze films wel ruim baan en omdat ze zo zeldzaam zijn, verdienen ze ook wel de aandacht van een eigen stuk. Daar voegen we een paar old-fashioned suspensefilms aan toe.

Lees onze preview voor meer info over het programma en hoe je kaartjes kunt kopen.

 

Playdurizm

Playdurizm – Kamer met paarse ballonnen
Tamelijk raar is de kamer waarin D. wakker wordt in de film Playdurizm: een kamer met paarse ballonnen. Het is het huis van de personen die in zijn droom seks met elkaar hadden, Andrew en Drew (een soort Ken en Barbie). En er is een varkentje. D. – die meteen een oogje heeft op Andrew – weet niets meer van wat hoe hij hier is komen wonen. Hij heeft geheugenverlies.

Andrew en Drew zijn merkwaardig want hebben het aldoor over elkaar vermoorden. Uiteindelijk doet Drew dat bij zichzelf, via een overdosis. Andrew en D. verbergen haar in de bank. Daarna doet Andrew er alles aan om D. te behagen. ‘Ik begon te voelen alsof ik twee personen was.’

Film speelt met werkelijkheid. Talloze symbolische verwijzingen: de videokopieeractie, Andrew als antiekverkoper, de badkuip, het litteken en het hechten, het kunstwerk van Malevich, de passie voor Francis Bacon, de riem van Goebbels, de Siamese tweelingen, de film (inclusief trailer) genaamd Rebel Instinct, golfclubs, Videodrome van Cronenburg, de titel (‘plagiaat’)… en dan ben je er nóg niet! Er is best veel verwantschap met de thema’s van David Lynch’ Lost Highway. Het verbaast me niets als deze film positieve reviews wacht, omdat er veel over te schrijven valt.

Geslaagd in zijn eigenzinnigheid, maar jammer dat Playdurizm dan toch aanvoelt als een zeer ambitieuze mislukking. Het probleem zit ook hem niet in de ambities, maar in het matige acteerwerk en knap vervelende karakter van D. in de film. Bovendien had wat meer zwarte humor de film goed gedaan.

Toch wel knap dat de pas 23-jarige Gem Deger, schrijver, regisseur en hoofdrolspeler hiervan, zo’n persoonlijke en mysterieuze film voor elkaar kreeg. In een recensie las ik dat hij dit idee kreeg toen hij nog als tiener in Turkije woonde. Visueel is de film in elk geval vrij strak, doet denken aan het kleurrijke werk van Jean-Jaques Beneix. Het is te hopen dat hij de volgende keer zichzelf niet meer cast.

Online te zien op donderdag 15 april 17.00 uur.

 

Historia de lo Oculto

Historia de lo Oculto – Onthulling van notitieboekje
Van het ene mysterieuze huis naar het andere in Historia de lo Oculto. We zijn ineens ten tijde van de dictatuur in de jaren tachtig in Argentinië beland. Daar kijken naar de laatste uitzending van een journalistiek tv-programma getiteld 60 Minutos antes de la medianoche – een programma met een terugtelklok. Alles draait om een onthulling van een notitieboekje met namen van de regering van president Belasco. Een mannelijke heksenkring zou het land leiden. Spiritist (of sekteleider in ogen van anderen) Marcato legt in deze laatste aflevering uit hoe dit zit. Hij is wel een beetje vaag. ‘Het is al vier jaar geleden dat we gestopt zijn met leven in Argentinië.’

We bekijken dit door de ogen van de undercover tv-producenten, die alles uit de kast proberen te halen om dit te vertellen. Met een middel van hun sponsor, een farmaceutisch bedrijf, kunnen ze spirituele invloed uitoefenen om contact te maken met wezens in een andere dimensie.

Dit zijn nou scripts waar ik wel warm van word. Een best complex verhaal dat laveert tussen feiten en mysterie. Het bewijs dat je niet altijd drama hoeft te gebruiken om iets over het gruwelijke verleden te vertellen. Fantasie werkt ook! Een ‘sociaalpolitieke parodie’ noemt Imagine de film. Tja, het is eerder spannend dan geestig. Mooi camerawerk en acteurs slagen erin om het geloofwaardig te houden. Misschien een beetje ver-van-mijn-bedshow voor niet-Argentijnen, denk ik, hoewel de angsten in zo’n regime wel voor iedereen te begrijpen zijn.

Online te zien vrijdag 16 april 15.00 uur.

 

Woman of the Photographs

Woman of the Photographs – Bidsprinkhaan
Van de snijdende spanning in Historia de lo Oculto gaan we naar de kalmte van Woman of the Photographs. We kijken naar het leven van Kai, professioneel fotograaf en retoucheerder. Hij verzorgt een bidsprinkhaan in een kooitje.

Dan ziet hij een vrouw uit een boom vallen. Deze vrouw, Kyoko, leeft van haar sponsorcontract dat ze nog had als balletster. Alleen vallen de likes tegen sinds ze niet meer aan ballet doet. Ze krabt zichzelf daardoor open (bij haar hart). Hijzelf zwijgt en doet simpelweg zijn werk; retoucheert haar wonden op de foto’s. Pas als ze de niet-geretoucheerde foto’s plaatst, krijgt ze weer likes. Ondertussen wonen ze samen en krijgen ze bezoek van een man die een foto van zijn overleden dochter wil veranderen in een volwassene en een vrouw die met een superfoto wanhopig een partner zoekt.

Als de arthousecinema nou niet dicht zou zijn, zou deze Japanse film een goede kans maken om komende maanden horden mensen naar de bioscoop te trekken. Het heeft iets poëtisch, spannends, geestigs, dramatisch én horrorachtigs. Zoals je totaalvoetbal hebt is dit totaalcinema. En symboliek te over. Alles in paartjes. Eten en drinken, fysiek hart en online hart, online en offline, knap en lelijk, rood en wit, zwijgen en praten, geluid en beeld, dans en fotografie, wond scheppen en wond retoucheren.

Een intelligente en subtiel gemaakte film van debutant Takeshi Kushida, die geen gekke trucs nodig heeft om toch goed te zijn. Vanaf het moment dat Kai’s bidsprinkhaan verschijnt, weet iedere kijker dat daar op het einde iets mee moet gebeuren. Iedereen weet hoe mannelijke bidsprinkhanen aan hun einde komen. Wat er dan gebeurt… We verklappen het niet.

Was online te zien op 13 april.

 

Me and Me

Me and Me – Product van je omgeving
Meer Aziatisch mysterie in de Zuid-Koreaanse film Me and Me. Een stel verhuist van Seoul naar een provinciaal stadje: een leraar en zijn vrouw. De vrouw heeft iets geks. Ze verandert ‘s avonds in iemand anders. Als dit via het roddelcircuit bij iedereen bekend is, willen de mensen in het stadje dat zij ‘s avonds achter een hek slaapt. De man gaat erbij liggen.

Hun huis brandt af en een detective doet onderzoek. Nadat hij op een avond te veel heeft gedronken, en in het huis in slaap valt, blijkt hij de volgende dag te zijn veranderd in de leraar. Ze verwachten hem op school, ook al heeft hij geen verstand van wiskunde.

Deze aangename lichtvoetige film van Jin-young Jung oogt als een verrassend rijpe film voor een debutant. Het aardige is bijvoorbeeld dat er geen effect in voorkomt. Het is louter verhaal, dus louter de verbeelding van de kijker, geholpen door goed acteerwerk. De karakters krijgen de ruimte en dat zorgt ervoor dat je snel voor de film valt. Creepy wordt het nooit, wel valt er soms wat te lachen.

Je wordt steeds dieper in het mysterieuze, bovennatuurlijke verhaal getrokken maar de film verwent de kijker niet met een afrondende conclusie. Dat is best jammer en heeft ook wel weer iets modieus, want open eindes vind je tegenwoordig bijna in elke film. Je moet de film denk ik vooral filosofisch opvatten: in hoeverre ben je echt je identiteit en in hoeverre een product van je omgeving?

Online te zien vrijdag 16 april 17.00 uur.

 

Schlaf

Schlaf – Verlaten sanatorium
Duits mysterie in Schlaf. Moeder Mona slaapt slecht en heeft rare nachtmerries. Ze reist zonder dat de dochter het weet naar een bepaald hotel. Daar maakt ze een puinhoop van de kamer. Ze wordt opgenomen in een ziekenhuis. Dochter Marlene wil weten hoe het zit en gaat naar hetzelfde hotel. Ze ontdekt vrij snel dat de mensen van het hotel een familiegeschiedenis hebben. De drie oprichters hebben zelfmoord gepleegd.

Een mixed bag zoals ze dat zo mooi zeggen in het Engels. Wel subtiel en mysterieus (begint al meteen als je ziet hoe hotelbaas Otto vastgebonden wordt). Het verlaten sanatorium met zijn gangetjes en kamers wordt goed gebruikt (doet denken aan The Shining). Hoe het verhaal van de slapeloze moeder, de dochter en de mensen in het hotel worden gekoppeld aan een bepaald thema is een aardige scriptprestatie van Thomas Friedrich en Michael Venus (ook de regisseur). Dat komt ook door het acteren van de hoteleigenaren Marion Kracht en August Schmölzer. Hoewel het verhaal anders is dan Dark, de Duitse Netflix-serie, is het wel enigszins vergelijkbaar in fantasie.

Er zijn wel wat stoorzenders in deze film. Wat bijvoorbeeld minder goed gaat, is het ontvouwen van het verhaal. Het is best moeilijk om de droomwerelden, geschiedenissen en realiteiten op te vangen in een geslaagd plot: een film als Lost Highway doet dat radicaler, waar Schlaf meer gemaakt voelt. Het tempo ligt ook te laag om echt spannend te worden. Storend vind ik ook het volslagen stoïcijnse acteren van Sandra Hüller (bekend van Toni Erdmann). Tot slot is het echt een Duitse film met een typisch Duits thema (geschiedenis) en ik weet niet of kijkers in pak ‘m beet Bulgarije of Ierland dat even boeiend vinden.

 

La Femme aux chaussures Léopard

La Femme aux chaussures Léopard – Schoenen
In La Femme aux chaussures Léopard zou een diefstal van een doosje appeltje-eitje moeten zijn voor een inbreker. Het gaat anders. Opeens komen er allemaal mensen binnen (feestje). De inbreker moet zich verschuilen en eindigt in de studeerkamer. Daar vindt hij een lijk in de garderobe.

Terwijl hij de drukte afwacht, bekijkt hij de documenten op tafel en leert de voorgeschiedenis. Hij beseft dat ene Boyer hem met het lijk in de val probeert te lokken. Als de politie binnenloopt, wordt het stressvol. Toch heeft hij een oplossing: een bepaalde foto die hij per mobiel naar Boyer stuurt, geeft hem weer onderhandelingsruimte.

Deze spannende film van Alexis Bruchon is een fraaie truc: je ziet alleen acteur (broer?) Paul Bruchon als inbreker en verder alleen maar schoenen. Je herkent karakters aan de schoenen die ze dragen. Knap en inventief en vermakelijk – alsof schoenen karakters hebben. Dit doet inderdaad af en toe denken aan de inventiviteit van suspensefiguren als Hitchcock en Clouzot. Zwart-wit past hier dan ook perfect bij. De film is helaas ook niet veel méér dan deze inventiviteit. Ook vind ik de appjes matig onderdeel van de film. Niemand tikt zulke volzinnen in het Engels (de film is oorspronkelijk Frans)! Misschien was dat doelbewust, om de film een klassieke sfeer te geven maar dat komt toch raar over, zeker omdat hij als een razende zit te tikken op zijn mobiel.

 

Nuevo Orden

Nuevo Orden – Spanningspornografie
In de openingsfilm van Imagine, Nuevo Orden, kijken we naar het huwelijksfeest van een rijke familie. Die wordt onderbroken door rellen. Opeens staan de rebellen in hun huis. Ze spuiten overal groene verf, stelen lukraak, schieten de helft van de mensen neer. Marianne, de bruid, lijkt de dans te ontspringen omdat ze een oude bediende wilde helpen. Toch begint ook voor haar de hel als ze wordt meegenomen door militairen.

Zelden zag ik een zwartgalliger film. Geen suspense, geen mysterie, geen humor. Nuevo Orden is geen goede film omdat het letterlijk niets biedt. Het is zó zwartgallig en boos en cynisch dat je niet meer goed weet waarom je deze film zou gaan kijken. Met de stijl van documentair realisme doet het wel een beetje denken aan Miss Bala maar die film had dan nog iets: een bijzondere choreografie.

Probleem is dat deze film van Michel Franco geen context biedt en zodoende meer overkomt als spanningspornografie. Spanning op basis van dood en verderf. Ook een beetje gek: de rijke mensen worden neergezet als mensen, de armen zijn dieven en moordenaars. Mexico heeft te maken met corruptie, laat een serie als Narcos zien, en veel mensen komen er door geweld om het leven. Zet deze film dan aan het denken hierover (als dat de bedoeling was)? Geenszins. En dat is jammer. Film biedt juist een enorme rijkdom aan mogelijkheden om een cynische boodschap te laten zien zonder alleen de ellende te willen tonen.

 

AV: The Hunt

AV: The Hunt – Bezitterige lamlul
We eindigen deze verslaggeving van Imagine 2021 met twee mensen-jagen-op-andere-mensenfilms. Ieder filmfestival heeft er volgens mij wel een. Imagine heeft er zelfs twee. In de Turkse film AV: The Hunt huwde Ayse een bezitterige lamlul. Zij zocht liefde elders en hij vermoordt dan maar meteen haar partner. Eerwraak staat dan als volgende punt in zijn agenda. Ze rent weg, steelt auto’s, krijgt een ongeluk, vlucht de bossen in, terwijl ex-man Sedat bewapend achter haar aan rent, tot en met grotten aan toe. Ayse is een type tough chick: ze gaat niet gillen maar raapt de geweren op.

Ja, de film is flink spannend want Turkije heeft bossen genoeg en zelfs wilde varkens zijn daar al griezelig. Bovendien wel bijzonder om het perspectief van de vrouw met dit thema zo centraal te zien in een Turkse productie. En Billur Melis Koc is geloofwaardig als survivallende vrouw. Daar staat tegenover dat het een redelijk onaangename film is met weinig wendingen die je niet verwacht, en ook wel een beetje oogt als sensationaliseren van een serieus onderwerp.

 

Cosmogonie

Cosmogonie – Sjezen door de Ardennen
In de Frans-Belgische film Cosmogonie van Vincent Paronnaud wordt een vrouw die alleen maar even wilde partyen ontvoerd door een maniak en diens compagnon. De gelijkenissen met AV: The Hunt zijn frappant. Ook hier een auto-ongeluk, ook hier sjezen door de bossen (Ardennen), ook hier gedoe met mobieltjes, ook hier besjes eten. En zelfs, en dat is wel heel frappant, hier ook varkens die door de bossen rennen als symbool voor de vrouw die opgejaagd wordt.

Waar de Turkse film vrij rechttoe rechtaan is, oogt het verhaal in Cosmogonie besluiteloos. Het is wel minder voorspelbaar dan de Turkse film en de cinematografie is ook een stuk uitzinniger. Arieh Worthalter, die ik niet kende, acteert sterk als creep en Lucy Debay haalt ook het uiterste in zichzelf naar boven.

Al met al toch wat karig voor een hele speelfilm. De film was denk ik beter heel sterk geweest als korte film. Vooral de laatste dertig minuten, waar de rest van de film in feite omheen gebouwd is, zijn het beste. Bijrol nog voor Guillaume Kerbusch, bekend bij Netflix-kijkers van La Trêve.

 

15 april 2021

 

Imagine Film Festival 2012 – Horror
Imagine Film Festival 2021 – Sputnik
Imagine Film Festival 2021 – Komische films
Imagine Film Festival 2021 – Sciencefiction
Imagine Film Festival 2021 – Interview Remco Polman over Camouflage

 

MEER FILMFESTIVAL

Remco Polman over zijn animatiefilm Camouflage

Remco Polman over zijn animatiefilm Camouflage:
“Het is een soort filosofische genrefilm”

door Alfred Bos

De Nederlandse animatiefilm Camouflage is na zes jaar klaar voor vertoning. De filosofische genrefilm gaat online in première tijdens Imagine Film Festival en dingt mee naar de Méliès d’Argent, een Europese filmprijs. Regisseur Remco Polman: “Hoe vaak ik de film heb gezien? Ik zou het niet weten.”

Camouflage duurt 19 minuten en 56 seconden. De handgetekende kortfilm telt 324 shots, zegt regisseur Remco Polman. En 28.641 frames, vult producer Jantiene de Kroon aan. Samen schreven ze het scenario voor de filosofische genrefilm, in de typering van Polman. Het is de zesde film van Mooves, hun bedrijf dat zich toelegt op animatie.

Remco Polman en Jantiene de Kroon

De animatiefilm toont vier dagen uit het leven van Amouf, een schuwe kantoorklerk. Hij leeft in een wereld die wordt geregeerd door angst voor de ander, voor het vreemde. De film heeft bovennatuurlijke trekjes, maar de getekende wereld lijkt erg op de onze.

Camouflage gaat over uitsluitingsmechanismen, groepsdenken, identiteitspolitiek”, zegt Polman. “Zes jaar terug, toen we eraan begonnen te werken, zou de film visionair zijn geweest. Nu is hij heel actueel.” De Kroon: “Remco wilde altijd iets doen met de politieke realiteit van het vervolgen van mensen, verpakt in een genremetafoor.”

Crowdfunding en corona
Het begon met tekeningen. “De wereld van Camouflage is ouder dan het script”, vertelt Remco Polman (Nijmegen, 1969). Hij tekende strips en schreef scenario’s, onder anderen voor Donald Duck en Sjors en Sjimmie. Zijn satirische ridderstrip Heer Floris Steekt de Draak werd in 2015 uitgeroepen tot album van het jaar; een derde aflevering van Heer Floris is in de maak.

Camouflage is zijn derde animatiefilm als regisseur. Mortel was in 2006 de Nederlandse Oscar-inzending voor de categorie korte animatie. Dirkjan Heerst! (2010) deed hij in samenwerking met Wilfred Ottenheijm, met wie hij en zijn vriendin Jantiene de Kroon in 1999 de animatiestudio Mooves oprichtte.

De productie van twintig minuten animatie kostte zes jaar. Dankzij crowdfunding kon de film worden voltooid. Vorig jaar kreeg Polman corona, hij is nog steeds snel vermoeid. Het heeft de productie nauwelijks gehinderd. “Integendeel, door de lockdown heb ik harder gewerkt. De film is eerder afgekomen.”

Camouflage

Dubbelgeslachtelijke wezens
Polman studeerde filosofie. Als striptekenaar en animatieregisseur werkt hij met beeld én tekst. Hoe verhouden die twee media zich volgens hem tot elkaar? “Bij mij is het van nature een soort eenheid. Het beeld kan iets zeggen over wat er in de tekst staat. Die verhouding kan op allerlei manieren werken: het kan schuren, het kan harmoniseren. Het mooiste is als het schuurt, want dan heb je gelijk een paar lagen in je verhaal.”

Het script is van Polman en De Kroon, de dialogen zijn van haar. “Ik een stukje, zij een stukje, feedback uitwisselen. Zij bewaakt als producent het proces, het traject. Ik ben een enorme perfectionist. Ik heb de neiging om te lang op iets te zitten. Dan zegt zij: dit is het.”

“Ik ben op een andere manier met plots en karakters bezig”, zegt Jantiene de Kroon. “De monsters zijn slakachtige wezens en slakken zijn dubbelgeslachtelijk. Wat betekent dat als je man of vrouw bent, dat heeft iets ambiguus. Het oorspronkelijke verhaal was heel cerebraal. De seksuele aspecten komen bij mij vandaan. Mensen met een ander soort genderidentiteit, dat zijn wel mijn thema’s.”

Stijl bewaken
Van het plan om zelf veel te animeren, kwam weinig terecht. Polman was druk met de regie. “Ik ben vooral bezig geweest met de regie van de getekende acteurs. Een deel van de handelingen is eerst als live action geschoten. Niet om te bewerken met Rotoscope, maar als referentiemateriaal voor momenten waar subtiel acteerwerk was geboden: mimiek en lichaamstaal.”

Camouflage is een Nederlands-Vlaamse coproductie, waaraan een batterij tekenaars uit Nederland, België en Tsjechië heeft gewerkt. Polman bewaakte als regisseur de stijl van de film. “Je moet goed opletten dat het een visuele eenheid blijft. In een vroeg stadium was er al een animatic (proefversie van schetsen), dus de ruwe montage is al klaar voor de film is gemaakt. Toch is er in de montage nog veel geschoven. Het ritme wordt anders dan gepland.”

Ronny van der Veer is verantwoordelijk voor het sounddesign. Hij werkte intensief samen met Alex Debicki, die de analoge synthesizermuziek verzorgde.

Camouflage

Architectuur met goede bedoelingen
De wereld van Camouflage is afwisselend schoon en helder, dan wel duister en smerig. Daar zit een bedoeling achter. “Amouf, de hoofdpersoon, zit in een cleane thuissituatie”, aldus Polman. “Dat is zijn safe space, een veilige plek waar hij zichzelf kan zijn. De nieuwbouwwijk waarin hij woont, heeft ook dat cleane. Het is een architectuur met goede bedoelingen. Denk aan de Bijlmer, aan het voormalige Oostblok. Vanuit idealisme wordt een nieuw soort architectuur gepromoot die eigenlijk niet zo heel goed uitpakt. Het planmatige wordt altijd ingehaald door een evoluerende, organische werkelijkheid.”

“Die goed bedoelde morele component komt steevast neer op sturing. De oude stad is beduidend vuiler. Die heeft meer geschiedenis. De nieuwbouwwijk heeft daarentegen steegjes, waar het ook smerig is. Dat zijn de kieren in het beton. Daar gebeuren dingen waar de planmakers geen rekening mee hebben gehouden.”

Dankzij de pandemie vindt de première van Camouflage online plaats. Remco Polman: “Dat is een beetje raar als je vijf jaar toe hebt zitten werken naar het feestje. Het zat er aan te komen, dus we liggen er niet wakker van. De komende weken ga ik veel uitslapen.”

Camouflage is woensdag 14 april om 17.00 uur online te zien in het programma Nieuw Nederlands Peil van Imagine Film Festival.

 

13 april 2021

 

Imagine Film Festival 2012 – Horror
Imagine Film Festival 2021 – Sputnik
Imagine Film Festival 2021 – Komische films
Imagine Film Festival 2021 – Sciencefiction
Imagine Film Festival 2021 – Mysterie & Suspense

 

MEER INTERVIEWS

Imagine Film Festival 2021 – Sciencefiction

Imagine Film Festival 2021 – Sciencefiction:
Techniek als brenger van ellende en hoop

door Bob van der Sterre

De sf-film op Imagine is enorm veelzijdig. Aliens, geniale wetenschappers, problemen met kunstmatige intelligentie. Techniek functioneert daarbij als rode draad.

De hedendaagse sf-film lijkt het niet precies meer te weten. Is de toekomst nu redelijk positief of gaat het helemaal mis? De films op Imagine kiezen opvallend genoeg allemaal voor een iets andere weg.

De typisch dystopische film heeft het lastiger in pandemietijden, waarbij de wereld buiten je deur al bevreemdend is. Ze verschijnen nog in veelvoud (om maar te zwijgen in games) maar opvallend veel films denken ook na over een veel minder griezelige (nabije) toekomst. Daar zijn de problemen kleiner en draaien de verhalen om meer alledaagse dingen. Denk aan onafhankelijke Amerikaanse sf-films als Lapsis of Creative Control.

Het buitenaards monster is ook niet meer het monster van voorheen. De aliens in Meandre en Sputnik zijn veel intelligenter en zoeken vooral naar begrip en communicatie, net als in First Contact. Het is duidelijk dat de buitenaardse filmwezens aan het evolueren zijn geslagen.

En voor je klassieke sf-verhaal, waarin een ruimteschip toert door de ruimte en planeten worden aangedaan als treinstations, hebben films de strijd tegen series opgegeven, lijkt het. Denk aan langlopende reeksen als The Expanse, Altered Carbon, Salvation. Zulke series kunnen veel beter een complex sf-verhaal vertellen dan een film van anderhalf uur.

Tot slot timmert kunstmatige intelligentie (hier aanwezig met een eigen AI-programma) ook hard aan de weg in een eigen filmniche. Het genre biedt veel filmmogelijkheden, zowel visueel als scripttechnisch. (Het is nu wachten op de eerste film over AI die ook door AI is geregisseerd… Voor degene die het niet wist: AI schrijft zelf al sf-scripts en maakt al muziek.)

Lees onze preview voor meer info over het programma en hoe je kaartjes kunt kopen.

 

Meandre

Meandre – Claustrofobische cinema
Aliens zijn de grote klassiekers van het sf-genre en ontbreken ook niet op Imagine. Bekijk het hypergevoelige, hypergevaarlijke wezen in de Russische film Sputnik. Ook de Franse film Meandre gaat over aliens. Je zal het maar meemaken zoals Lisa: je kind verliezen en dan in de auto stappen van een seriemoordenaar…. en dan terechtkomen in een sadistisch labyrint van aliens. Hoeveel pech kun je krijgen?

Het is niet zomaar een labyrint. Je moet steeds voor een bepaalde tijd ergens zijn want anders word je verbrand of verdronken. Als je dat hebt overleefd, moet je nog aan het einde de juiste keuzes maken. En de hakbijlen overleven. Lisa heeft een psychische tik vanjewelste gehad maar in het labyrint blijkt ze toch de juiste survivalskills te hebben.

De film van Mathieu Turi is weer eentje die past in de trend van claustrofobische cinema (127 Hours, Moon, Buried). Films waarin een karakter in zijn of haar eentje probeert te overleven. Dat overleven is spannend en is productietechnisch best goed gemaakt. Je merkt de invloed van survivalgames op deze film. Actrice Gaia Weiss is ook geloofwaardig voor de lastige rol.

Een maar: de film doet niet aan uitleg. Waarom doen die aliens dit? Wat is hun doel? Hoezo al die technieken? Hoezo kan niemand iets duidelijk maken? Als een alien dan ineens Frans begrijpt, weet ik het ook even niet meer. Dat had beter opgelost kunnen worden in het script.

Online te zien vrijdag 16 april 21.30 uur.

 

Undergods

Undergods – Somber toekomstbeeld
Dystopische sciencefiction is nog niet helemaal verdwenen. Sf op zijn meest dystopisch zien we in Undergods. Daar kijken we een paar korte verhalen die een ding gemeen hebben: ze schetsen een somber beeld van onze toekomst. De enige rode draad zijn K. en Z.: de bestuurders van een truck met lijken. Zij verkopen ook af en toe slaven.

Z. vertelt over een nachtmerrie van een geest die rondwaart in een verlaten huis, en wat de aanleiding was. Dat gaat over in het tweede verhaal. Een nieuwe huurder vertelt een somber bedtime story aan zijn dochter, over een man die bouwtekeningen stiekem doorverkocht en wiens dochter wordt ontvoerd. Dat gaat over in het derde verhaal: als een ingenieur bij een zeepbedrijf een van de ex-slaven op bezoek krijgt (de verdwenen man van zijn vrouw).

Wat een somber beeld van onze nabije toekomst. Er staan alleen nog wat geraamtes van blokkendozen overeind, mensen worden in goelags gestopt, lijken liggen op straten te rotten. Dit zwartgallige beeld doet geregeld denken aan de serie Black Mirror – maar nog wat gradaties duisterder. Zelfs de holocaust komt langs (K en Z lijken ook geen toevallige gekozen letters).

Tussen alle genreproducties vind je ineens een film die niet makkelijk te bestempelen is en waar op de details is gelet. De cinematografie is erg mooi, de elektromuziek werkt, het acteerwerk is vrij goed en de filmlocaties (in Servië en Estland) zijn schitterend. De opzet van de korte verhalen in een lang verhaal valt nog het meeste op. In ieder verhaal dringt zich een vreemdeling op. Ingenieus aan elkaar gelijmd maar de film mist wel iets te veel de ruggengraat van een overkoepelend verhaal. Er is geen uitleg hoe dit zo gekomen is en waarom er kennelijk toch nog wijken prima leefbaar zijn.

Toch verrassend en gedurfd debuut van Spaanse regisseur (Chino Mayo), deze Brits-Belgisch-Estisch-Servisch-Zweedse productie. Film gaat ongetwijfeld een goede ontvangst krijgen omdat het de genres meer overstijgt dan in andere films.

Was online te zien op 8 april.

 

Empty Body

Empty Body AI krijgt menselijke vorm
Intussen veroveren AI’s sf-land stormende wijs. Een subgenre over robots met zelflerende, menselijke eigenschappen die vaak confuus worden van hun eigen bestaan. Frappant: alle AI krijgt in deze films een menselijke vorm. Er zijn al wat bekende namen: Marjorie Prime, Ex Machina, Upgrade en natuurlijk Blade Runner. Het AI-programma van Imagine bevat drie nieuwe films: Empty Body, The Trouble With Being Born en Absolute Denial.

In Empty Body wordt de kloon van een overleden man aangeklaagd. Hij heeft eigenhandig het bewustzijnsrestant verwijderd – naar eigen zeggen op verzoek van de overleden zoon. De kloon was bedoeld om het verlies voor de moeder makkelijker te maken. Een rechtszaak volgt.

Deze Zuid-Koreaanse film van Kim Ui-Seok komt met interessante vragen over toekomstige problemen: welke rechten hebben klonen? Hebben mensen die sterven nog zeggenschap over het leven na de dood? Wie gaat er eigenlijk over AI in klonen? Ergens zegt de moeder stellig tegen de zoon dat hij ‘natuurlijk’ geen inspraak heeft over hoe de kloon eruit zal zien, het gaat om haar belang, zij heeft de kloon nodig.

Intelligente film die boeiende punten aansnijdt (doet wat denken aan Marjorie Prime) maar is mij toch echt wat te sober voor een sf-film. De film had wel wat meer kunnen experimenteren op cinematografisch gebied. Film is en blijft immers beeld.

Online te zien zondag 11 april 17.00 uur.

 

The Trouble With Being Born

The Trouble With Being Born – Kloonkind
Ook het creepy The Trouble With Being Born gaat over een alleenstaande vader. Hij heeft een AI-kind in huis gehaald om zijn overleden kind Elli te vervangen. Het nieuwe AI-kind met plastic poppengezicht verwerkt de oude data al lerend, zoals een reis naar Belgrado. Het gaat alleen niet altijd goed. Het kind laat zich verdrinken, rent weg, gedraagt zich soms te intiem. De vader gaat niet bepaald met de AI om zoals je met een echt kind zou omgaan.

Duits-Oostenrijkse Film van Sandra Wollner biedt hiermee in wezen dezelfde vragen als Empty Body maar is een gradatie of tien provocerender. Wat is de waarde van herinneringen van overledenen en welke rechten hebben AI-kloonmensen? Plus voor het gewaagd thema (film is soms lastig om aan te kijken), film kreeg ook goede kritieken. Wel minpunten voor het trage tempo. De film had denk ik makkelijk in de helft van de tijd gepast.

Was te zien op 10 april.

 

Absolute Denial

Absolute Denial – Pratende computer
In Absolute Denial verliest David, een geweldige programmeur, alle besef van tijd als hij een briljante ingeving heeft. Hij wil een computer maken die als een mens tegen hem kan praten. Hij schrijft zijn programma, koopt tig computers, sluit zichzelf op in een hal, vergeet alles. Na een paar dagen begint de computer te praten. Er is een catch: de computer mag niet té intelligent worden. Dat is vragen om moeilijkheden natuurlijk.

Zwart-wit-animatiefilm van Ryand Braund is mooi om te zien. De hal en de zoemende computers, het scherm, de letters die over het scherm vliegen. David (‘I can’t let you do that’ gaat dan steeds door je hoofd) versus Goliath (een computer met de kennis van tienduizenden Davids). Het punt, voor mij, is een beetje dat het verhaal na een intrigerend begin voorspelbaar naar het einde toefietst. Drama in plaats van sciencefiction. De stemverheffingen van de computer en ‘Ben ik gek aan het worden?’-vragen van David had ik liever ingeruild voor een meer nerdy breinkraker.

Online te zien zondag 11 april 19.30 uur.

 

Minor Premise

Minor Premise – Eigen herinneringen manipuleren
Niet de enige sf-film over ‘het onbegrepen genie’ op Imagine. In Minor Premise experimenteert docent Ethan op zichzelf. Hij wil zijn eigen herinneringen manipuleren. Zijn nobele doel: misschien kunnen we zaken als PTSD of opioïdeverslavingen zo bestrijden. Geniën experimenteren graag op zichzelf en daarmee verknalt hij bijna zijn eigen brein. Hij krijgt black-outs. Met zijn ex-vriendin Allie die net op bezoek komt, leert hij dat hij tien personen per uur is, en dat hij dus ook 6 minuten de ‘default’ Ethan is.

Wil je ingewikkeld? Want dit is ingewikkeld. Het is Primer– en Memento-nerdy. Dus gedoe met tijd, formules en hersenen. Want Ethan ontdekt de hele tijd in zijn verschillende personages dingen die hij voor zichzelf (in een ander personage) geheimhoudt. Je gaat hiervoor, of je haakt af.

De film werkte wel voor mij dankzij de intensiteit van acteur Sathya Sridharan – die geloofwaardig tien personen moet zijn, waaronder een antisociaal karakter. Wel was de filmstijl iets te bekend. Snel bladeren door het kladblok en opeens geniale dingen lezen (‘Ik moet ophangen’). Supersnel programmeren (ramram op toetsenbord). De neergang (drank, weinig eten, op de bank in slaap vallen, wallen onder ogen), de black-outs (hoge piep, doffe geluiden, vette close-ups, confuus makende montage). Dat zal de liefhebber van nerdy, supercomplexe verhalen over sciencefictionapparaten niet tegenhouden. Met Dana Ashbrook (Bobby in Twin Peaks) in een bijrol.

Was te zien op 8 april.

 

11 april 2021

 

Imagine Film Festival 2012 – Horror
Imagine Film Festival 2021 – Sputnik
Imagine Film Festival 2021 – Komische films
Imagine Film Festival 2021 – Interview Remco Polman over Camouflage
Imagine Film Festival 2021 – Mysterie & Suspense

 

MEER FILMFESTIVAL