Imagine 2026 – Deel 4: Mysterie, Suspense & SF
Pesten op een Zweeds eiland en rare kunstenaarshuizen

door Bob van der Sterre

Mysterieuze films maken goede tijden door. Ze zitten vaak tegen horror en fantasie aan maar het mysterieuze idee staat voorop. Eerder dit jaar had je bijvoorbeeld de films Exit 8 en Backdoors. Bij Imagine halen de films dat niveau niet maar de liefhebber komt wel aan zijn of haar trekken.

 

Arkipelag – Pesten op een schoolreisje loopt uit de hand
Een groep Zweedse kinderen gaat op schoolreis naar een eiland, maar om een of andere reden zonder docenten. Er zijn begeleiders op het eiland. En drie vaders – Bill, Bobo en Pontus – gaan ook mee.

Daar aangekomen blijken de begeleiders jong en meer bezig met zichzelf dan de kinderen begeleiden. Zo komen de drie ouders terecht in een lastige klasdynamiek, met een joch dat gepest wordt. Bill voelt zich geroepen om in te grijpen maar zijn dochter waarschuwt: “Het is een raar joch, iedereen haat hem.” Dan zijn de pesters al teruggestuurd. Reactie decaan van de school: “Dat waren zijn enige vrienden.”

Het doel voor Bill was ook om te gaan ‘bonden’ met zijn dochter maar hij stelt haar alleen vragen over het gepeste joch.

Pesten gebeurt ook op een ander niveau, merkt Bill als hij in de maling wordt genomen door Bobo en Pontus als ze een spelletje spelen. Alle drie de vaders lijken problemen te hebben gehad met hun eigen opvoeding. Misschien is er wel iets mis met het eiland, want de stapelbedden waren al ondergekalkt door wanhopige scholieren die hier in eerdere jaren zaten.

Als je ‘cringe’ net zo erg vindt als horror, moet je deze aardige debuutfilm van podcaster Alex Schulman niet kijken. Er is heel veel plaatsvervangende schaamte, met name bij de onhandig optredende Bill. De casting heeft slimme tegenpolen gevonden in Gustaf Skarsgård (Bill) en een acteur die ook regelmatig gangsters speelt: Fares Fares (Bobo).

Ik las ergens dat Schulman passie heeft voor het onderwerp opvoeding (podcasts en boeken). Dat is mooi. Alleen is de verteltoon in Arkipelag een probleem, want het zit tussen horror, suspense, humor en arthouse in, zonder echt ergens voor te gaan, en dat wreekt zich een beetje op het einde. Toch zou dit weleens een kraker in de bioscopen kunnen worden met ouders die het vermoedelijk maar al te herkenbaar vinden.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Recluse – Enge geluiden in een kunstenaarshuis
Joan is terug bij het enorme huis van haar vader. Die ligt na een incident zwaar verbrand in het bed van een gigantisch huis vol bizarre beelden en schilderijen. Hij mompelt onverstaanbare dingen. “Zijn kunst is een fascinerende vertaling van zijn eigen leven”, aldus de tuinman (zoon van de huishoudster).

Joan is geluidstechnicus en luistert door het hele huis op een bepaalde frequentie. Ze hoort kraakjes, bliepjes en soms iets wat op stemmen lijkt. Geesten?

Ze praat over de negatieve energie van het huis met de huishoudster en de verzorgster. “Hier is altijd rare shit gebeurd.” Mensen die van trappen vallen, geëlektrocuteerd raken. Haar broer en moeder zijn ook al beide omgekomen. De rode draad is die aparte vader.

Waarom blijft de huishoudster hem verdedigen? En wat is de geschiedenis van de verzorgster? Wat zit er in de kelder?

De film van Henry Chaisson focust zich op subtiele spanning, altijd griezeliger dan een doorsnee horror. Een hoofdrol voor geluid, dus de audiofiel komt aan zijn trekken. Het heeft met het landhuis en het kabbelende tempo ook wel iets van een jaren zeventig-film. Misschien neemt het wel iets te veel tijd om op te bouwen maar dat is ook een vorm van filmonthaasting.

Kijk wanneer deze film draait.

 

The Glorious Dead – Sheriff Deb kan het niet meer bolwerken
Schoten in de natuur, bloed uit kranen. Poezen, honden, vissen, koeien zijn spoorloos. Hier en daar worden zelfs mensen vermist. Een monster van vlees? Geen gewone werkdag voor sheriff Deb.

Overal zien mensen kuilen in de grond. “Het is een soort anus.” Dode mensen komen opeens weer tot leven. Elders peuzelt een monster op de benen van een man die maar niet sterft. En dan zijn er de vigilantes die het recht in eigen hand nemen.

The Glorious Dead van John Adams en Toby Poser heeft niet zoveel verhaal, wel flair en zwarte humor. Mooi zijn de bossen, besneeuwde wegen, lokale karakters, metalmuziek en tussenkopjes. Vooral in het eerste deel werkt dat goed. Bij een man die uit een kist is opgestaan en voor een spiegel staat: “Hij zit vol formaldehyde, sheriff.”

Minder is dat de film snel zijn kruit verschiet, en zonder verhaal steeds B-film-achtiger wordt. Van het mysterie is aan het eind weinig meer over. Jammer, want de film had op dat gebied wel veel potentie.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Godhead – Priester moet beslissen over leven en dood
Een priester heeft een kerkje waar bijna geen bezoekers meer komen. Op een dag loopt er een tweeling in witte trainingspakken binnen, genaamd First Born en Second Born. Ze zeggen dat ze de heilige geest zijn en eisen dat de priester een van hen doodt voor morgenochtend.

First Born is de vlotte van de twee, Second Born is de angstige. De priester krijgt het pistool en het verandert zijn manier van doen. Hij bedenkt van alles om van de twee af te komen. “Als ik deze trekker overhaal, gaat de wereld op zwart.” Probleem: er is alleen een jochie in huis. “Je bent een priester met een geheim.”

De film van Mark H. Rapaport (Hippo, 2024) begint sterk en mysterieus. Aardige desoriënterende cameravoering met groothoeklenzen, zwart-wit, lichtspel; dat maakt een film altijd al aardig om naar te kijken. De acteurs passen bij die stijl, met name Al Warren als priester en Sarah Coffey als First Born.

Het wordt na een uur wat moeizamer zoals je je kunt voorstellen met een film die zich alsmaar in een kleine ruimte afspeelt en niet helemaal weet wat het met het verhaal moet doen.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Out There – UFO’s in een achtertuin in Wales
Maz weet het zeker: haar vader is ongeveer tien jaar geleden bij een experiment meegenomen door aliens. Zelf heeft ze ook een vliegende schotel gezien.

Ze gaat samen met Elis en een twijfelachtige UFO-connaisseur op zoek naar de waarheid. Dat betekent inbreken in een legerbasis. Al snel zit het leger achter hen aan.

Uiteindelijk blijkt dat Maz toch gelijk heeft… of niet. Het is haar moeder die moet accepteren dat het verleden nog niet verwerkt is.

Redelijk luchtige productie uit Wales van Simon Ryninks heeft iets weg van Safety not Guaranteed maar mist tegelijkertijd ook iets oorspronkelijks. Het verhaal oogt wat te bekend, ook al is de locatie anders, het blijft een vrij gewoon recept, en jammer genoeg werkt het niet zo heel komisch.

Een van de pleziertjes die de film wel heeft, is acteur Michael Sheen als sjamaan Shifty. Die dacht ook een keer een buitenaards wezen te zien: “Ik zag het eikels eten!” “Was het soms een eekhoorn?” “Dat zou ook kunnen…”

Voor wat SF betreft, waren er afgelopen jaar al sterke series als Silo, Pluribus en Dark Matter – en daarnaast nog de film Project Hail Mary. Is er een SF-revival begonnen? Deze Imagine had wat minder te bieden, vandaar dat we ook geen apart artikel doen.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Shorts

Headphones
Eddie heeft een oude walkman op en luistert naar muziek tijdens zijn snackbar-baan. Opeens klinkt er een stem en die vertelt wat er gaat gebeuren, en hoe hij met een stuk fruit het leven van zijn collega kan redden. Verzorgde korte film van Steven Arriagada.

Adventum
Twee belangrijke personen van een kolonie op de planeet Callisto (dat ligt bij Jupiter) praten over kunstmatige intelligentie. “Toch handig dat ze nu onze gedachten kunnen lezen.” Aardig opzetje, deze Nederlandse film van Ion Adrian, zoiets kan bij wijze van spreken een hele serie worden à la The Expanse.

The Malthus Law
Ook Nederlands is The Malthus Law. Een nieuwe wet is uitgevaardigd die AI volmacht geeft over wie mag blijven leven en wie niet, wat goed zou zijn voor de vooruitgang van de maatschappij. De wachtenden hebben discussies met elkaar. Aardig uitgangspunt voor een korte film, het acteren kan beter maar er is bijna geen Nederlandse film waar dat niet voor geldt.

 

30 oktober 2026

 

Imagine 2026 – Deel 1: Krabben, hacken, rugpijn en zwanger van aliens 
Imagine 2026 – Deel 2: In ‘The Devils’ draagt de duivel een kardinaalsmuts
Imagine 2026 – Deel 3: Levende lijken en geesten die bang zijn voor andere geesten

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2026 – Deel 1: Luchtig
Krabben, hacken, rugpijn en zwanger van aliens

door Bob van der Sterre

Imagine is een festival waar nog hard gelachen mag worden. Vaak in de mix met andere genres. Vier luchtige films en drie shorts.

 

The Peril at Pincer Point – Met krabben op zoek naar het geweldigste geluid van de wereld
Op de dertigste verdieping van een Londense woning vindt Jim een krab. Hij probeert het dier te pakken en wordt gebeten. Jim is een vrij gemiddelde geluidsman bij een studio. Indruk maakt hij niet met zijn werk. “Waar heb je die geluiden van?” “Ik heb ze van overal en nergens.” Hij luistert naar motivatietapes. “Mijn microfoon is mijn derde arm.”

Zijn baas, regisseur P.W. Griffin, zoekt naar ‘het geluid dat nooit eerder is gehoord’. Hij zoekt specifiek een dame die sandwiches maakte en een schitterende stem had. Ze is alleen teruggegaan naar het eiland waar ze woont, Pincer Point. De geluidsman mag naar haar op zoek. Ze is vermist, zeggen lokale bewoners. Ondertussen krijgt hij te maken met krabben ‘zo groot als honden’ die met hem praten.

Weird eiland en weirde film, deze productie van Jake Kuhn en Noah Stratton-Twine. De toon is luchtig en ironisch en er zijn veel cinematografische verwijzingen. Grof zwartwit (een mix tussen jaren vijftig Bert Haanstra en indieklassieker In The Soup denk ik aan). P.W. Griffin misschien een verwijzing naar D.W. Griffith (The Birth of a Nation)? Een scène die sprekend lijkt op een klassieke Hollywoodfilm. Dan is er nog de link met scripts, acteurs en vooral audio.

De mensen op het eiland ogen letterlijk als rollen in een film. De kapitein met zijn archaïsche manier van spreken, de kamerverhuurder ‘die ook wel een vrouwenstem kan doen’, de twee jongens op strandstoeltjes die opeens synchroon een krabbendansje doen.

Aardige productie, had misschien met iets minder ironie kunnen doen en iets meer, wel, gewoon.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Drag – Rugpijn tijdens een inbraak
Twee zussen zitten in een auto voor een groot huis. Het doel is inbreken. “Ik ben terug voor je het weet”, zegt de ene zus tegen de andere. De andere zus baalt ervan dat ze gezegd heeft op wacht te zullen staan. “Je bent een crimineel die een beetje barkeepen erbij doet.”

Als de inbrekende zus ineens niet meer antwoordt, komt de andere zus haar opzoeken. Ze ligt met rugpijn in de badkuip. Hoe komt ze het huis uit? Slepen maar…

Dat gaat goed totdat er een uitsteeksel op de vloer ligt. Ducttape, een trap, kunstwerken die kapot vallen: de ellende escaleert snel. De eigenaar keert terug – ontvangt een date – en ze verbergen zich in de kelder. Daar zien ze een lijk en beseffen ze dat hij een seriemoordenaar is. Ze bespreken hun opties. “Hem knockout slaan met een koekenpan, ben je gek?” “Wat kan er misgaan met een koekenpan?” “Wat als ik hem sla op een verkeerde plek en hij sterft?” “Pfffttt… Je durft ook niets.”

Vermakelijke dialogen en acteerwerk van Lizzy Caplan en Lucy DeVito (inderdaad dochter van). De verzorgde film van Raviv Ullnan en Gren Yagolnitzer is niet serieus, bevat best wat suspense en body horror en oogt af en toe met het gevoel voor sfeer en details zelfs als een luchtige Hitchcock.

Des te spijtiger dat de film zoals zoveel andere films ontspoort met bloed en geweld. Een ‘spetterende finale’ laten we maar zeggen.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Mum, I’m Alien Pregnant – Wat doe je als je zwanger bent van een alien?
Mary is werkloos en woont nog bij haar moeder (Cynthia), die niet weet wat grenzen respecteren is. Op een dag ontmoet ze de nieuwe buurjongen. Ze heeft gehoord dat er iets met zijn penis is. Of ie hem wil laten zien. Dat wil ie uiteindelijk wel. “Maar eh… het heeft tentakels.” Ze heeft zelf wel iets met hentai en raakt er opgewonden van. Het loopt wat uit de hand en wat van zijn alien-zaad komt op Mary terecht.

Ze begint zich raar te voelen. Naar de dokter en gynaecoloog, waar ze na een dag al ‘twaalf weken’ zwanger blijkt te zijn. Ze probeert het er tevergeefs uit te duwen.

Het is niet moeilijk om te raden waar deze uitzinnige film heengaat: een lang en absurd verhaal over haar alien-zwangerschap. Met portretten van de vier hoofdpersonen, die allen triest zijn op hun eigen manier. Zoals de duffe zoon met het alien-gereedschap en de moeder die ontvoerd is geweest door aliens maar er niet graag over praat.

Dat weten we ook omdat het al een korte film is geweest die ook in 2024 bij Imagine te zien was: Help, I’m Alien Pregnant. De makers, Sean Wallace en Jordan Mark Windsor, hadden genoeg materiaal voor een langere film. En terecht, want de extra sausjes, geestige bijrollen, vindingrijke effecten, humor (verhouding tussen moeders en hun thuiswonende kinderen) en dialogen maken het tot een af en toe hilarische film. Hannah Lynch speelde de rol van Mary in de korte film ook al en wist dus precies hoe ze de rol moest aanpakken.

De droogkomische Nieuw-Zeelandse humor is sowieso iets voor fijnproevers. Denk aan Flight of the Concords, Clarke and Dawe, What We Do in the Shadows, Eagle vs. Shark, etc. Mum, I’m Alien Pregnant past in dezelfde categorie.

Kijk wanneer deze film draait.

 

O Rei da Internet – Hoe een vijftienjarige een geduchte hacker werd
Daniel Nascimento is een tiener die naar eigen zeggen “nooit ergens goed was in zijn leven”. Hij wordt dagelijks gepest. Meisjes zien hem niet zitten. Zijn vader heeft geen respect voor hem. Alles verandert als hij merkt dat hij handig is met computers en zo wel erkenning krijgt.

Het begint met een relatief onschuldige hack die ervoor zorgt dat hij allerlei tijdschriften thuis krijgt gestuurd. Daarna gaat het snel: “Ik hackte bijna elke site, die ik hier niet mag noemen, omdat de producers bang zijn om juridisch vervolgd te worden.” En creditcards… Zijn vader vindt dat wel verdacht als hij met een dure zonnebril rondloopt. “Je hebt wel veel mazzel de laatste tijd.”

Hij hackt de telefoonlijn en gaat verder dan ooit. “Ik kreeg BrassNET op zijn knieën maar ik sneed ook het noordoosten van Brazilië van het internet af.” Hij ontmoet een echte hacker, Noturno, en vanaf dat moment glijdt de pas 15-jarige Daniel steeds meer de misdaad in.

De film van Fabricio Bitter – gebaseerd op een waargebeurd verhaal – heeft die lichtvoetige stijl die je sinds Amélie kunt dromen. Voice-overs (veel), hysterische montage, funky muziek, koeienletters op het scherm. Er zit bijna geen normale scène bij. Neem een scène als deze: opzwepende muziek, auto vertrekt uit schuur, ze gaan partyen, klok telt van 23:00 naar 03:00, daarna een beeld hoe ze de auto terug de schuur in duwen. Best vermakelijk allemaal maar ook weinig nieuws onder de zon.

Kijk wanneer deze film draait.

 

Shorts

A Little Dead
De kleine dood hobbelt achter moeder dood aan en lijkt weinig zin te hebben in leren hoe je mensen doodmaakt. Het zit de hele tijd in de weg van moeder die haar werk probeert te doen. Ze raakt gedeprimeerd. Dan komt het toch nog goed. Charmante animatie van Leto Meade en Jonathan Rockefeller waarbij de dood iets vriendelijks is in plaats van iets engs.

Bye Bye Garbage
Het is een zootje bij Aba thuis. Maar dat zootje gaat samen klitten en wordt een levend wezen van vuilnis. Dat wezen zit bij haar aan de keukentafel, leert woorden en neemt een douche. Dan komen de kinderen en treffen de woning van Aba in verregaande staat van smerigheid aan. Terwijl het gewoon een mooie vriendschap was tussen een oudere vrouw en haar vuilnis. Sympathieke en creatieve film van het Iraanse duo Bahman and Bahram Ark.

Mi Juego
Man werkt in een videotheek en ziet het leven niet meer zitten. Hij heeft een spelletje: pakken ze de oranje video, dan schiet hij de klant neer. Pakken ze de blauwe video, dan schiet hij zichzelf neer. Een spannend spel dat regelmatig maar net goed afloopt. Productie van David Bravo bevat diverse filmverwijzingen en is mooi geanimeerd in blauw, oranje en wit.

 

27 oktober 2026

 
Imagine 2026 – Deel 2: In ‘The Devils’ draagt de duivel een kardinaalsmuts
Imagine 2026 – Deel 3: Levende lijken en geesten die bang zijn voor andere geesten
Imagine 2026 – Deel 4: Pesten op een Zweeds eiland en rare kunstenaarshuizen

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2026 – Preview:
Veel fantasie en horror

door Bob van der Sterre

Imagine is hét festival voor de liefhebber van onbezoldigd escapisme. En toch zie je nergens anders zoveel innovatieve filmideeën, fantasierijke scripts en acteerwerk dat de grenzen opzoekt. Ook dit jaar heeft Imagine weer veel weirdness te bieden.

Wat kun je verwachten tijdens het festival?
Imagine duurt van 29 oktober t/m 8 november. De kaartverkoop is al van start gegaan. De twee hoofdfilmlocaties van het festival zijn de FilmHallen en LAB111 in Amsterdam. In Hal West vindt het VR-programma plaats.

Deze drie thema’s komen aan bod:

• Ghost in the Feed: over angsten en verlangens bij iedere nieuwe vorm van mediatechnologie.
• Magisch realisme in Latijns-Amerikaanse cinema: over de opkomst van een nieuwe generatie Latijns-Amerikaanse filmmakers die door een magisch-realistische bril kijken naar wat er in hun eigen continent is gebeurd.
• The New Flesh: over hoe onze levens en hersenen het beeldscherm worden ingezogen.

Waar staat het programma?
Dat staat hier.

Wat doen we bij InDeBioscoop aan Imagine?
InDeBioscoop bekijkt het programma in meerdere delen: horror, mysterie/spanning/sciencefiction en humor. We nemen zowel het featureprogramma als de korte films door.

Volg InDeBioscoop om op te hoogte te blijven van het festival!

Meer weten?

• Lees ‘How to fest’ op de website van Imagine.
• Lees de informatie over ticketverkoop op de website van Imagine.
• Bekijk de vorige afleveringen van Imagine op InDeBioscoop.

 

 

26 oktober 2026

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2025 – Deel 4: Luchtig
Tegenslag in het kwadraat

door Bob van der Sterre

Er zijn niet veel komedies pur sang, eigenlijk geen een, maar wel een aantal luchtige films. Bekijk onze selectie.

 

Flush – Met je kop in het toilet
Luc sluit zich op in een van de oude wc’s van een bar. Gebruikt een beetje drugs, verstapt zich en komt met zijn voet vast te zitten in zo’n Franse hurk-wc. Al zoekende naar zijn schoen vindt hij een zak drugs met alles verpakt in kleine zakjes. Hij werkt alles snel naar binnen.

Twee mannen komen binnen. Dankzij een getrainde rat weten ze dat Luc liegt en de drugs heeft ingeslikt. Sam, de barman/baas van de drugshandel, slaat zijn hoofd dwars door het gat van de hurk-wc heen, ze doen de deur op slot en hangen een bordje op: buiten werking. Dat regelen ze later wel.

Ondertussen verplaatst de camera zich naar de onderkant van de wc – daar hangt het hoofd van Luc. Dan wordt het pas afzien. Als iemand in de wc ernaast pist, verdrinkt hij bijna in het water. Als hij met zijn mobiel probeert te bellen met zijn stem, zegt zijn mobiel: ‘Praat dichter in de microfoon, ik kan je niet verstaan.’ ‘Appelez la police!’ ‘Je wilt The Police afspelen. Wil je Message in a Bottle of Every breath you take?’

Als je denkt dat je het slecht hebt, moet je je even verplaatsen in Luc, die bijvoorbeeld met zijn mond een oordopje in zijn (afgesneden) oor probeert te doen om dan omhoog te hijsen om een gesprek te voeren. Het zal ook een heftige acteerervaring zijn geweest voor Jonathan Lambert. Hij heeft een mooi karakteristiek gezicht in het roodgroene licht van onder de pot.

Inhoud? Nee. Maar wel onderhoudend en inventieve body horror. Het hangt af van je gevoel voor slechte smaak of je erom lacht maar gegarandeerd dat bij Imagine geschaterd wordt. Afgrijzen hoort er nou eenmaal bij. Voor velen zijn de ervaringen in een hurk-wc erger dan wat je in een horrorfilm krijgt te zien.

Aardig om te weten: Imagine had een paar jaar terug óók een film over een man die vastzat in een wc: Ach, du Scheisse.

Kijk wanneer Flush draait.

 

Reflet dans un diamant mort – Stijlvol duel in een pulpcomicstrip
Diamantmiljonair Strand moet worden beveiligd door een ‘speciaal agent’, John Diman. Hij heeft een partner, maar die wordt vermoord. De aartsvijand, Serpentik, zit erachter. Maar wie of wat is Serpentik? En wie is hij zelf?

De geheim agent kijkt hier jaren later op terug in hetzelfde luxe hotel. Hij herinnert zich hoe hij zijn opponent moest uitschakelen. De herinneringen van mr. Diman zijn wel bedrieglijk.

Een verrassend toegankelijk verhaal dit keer in de film van het duo Hélèna Cattet en Bruno Forzani, bekend onder andere van hyperstilistische genrefilms als Laissez Bronzer les Cadavres, L’etrange Couleur des Larmes en Amer.

Vaak zijn hun films stijl, stijl, stijl. Zoveel aandacht voor beeld, licht, details, geluid, cameralenzen, schaduwen, etc. Dat levert heerlijke visuele films op, maar ook wel lastig te volgen verhalen. Hun giallo-interpretatie  L’etrange Couleur des Larmes is bijvoorbeeld spectaculair gefilmd maar mist de eenvoud die de giallo’s wel hebben.

Maar wat is in deze film werkelijkheid, herinnering, film of zelfs comicstrip? Het is knap dat het duo dit zo op speelse manier weet uit te buiten in hun film. Hoe dan ook is het een film over onze obsessie met lichamen en knappe gezichten in films. En voor de liefhebber van cinema een feest van herkenning. Natuurlijk James Bond, maar ook jaren zestig spionagepulpfilms, giallo’s maar ook de klassieke films van Diabolik (hier Serpentik).

Ik word heel blij met deze aandacht voor een van de meest onderschatte onderdelen van film: stijl. Ook deze film van Cattet en Forzani zit boordevol briljante creatieve ideeën. In de zaal kun je alleen niet op pauze drukken om even op adem te komen. Dat is een aandachtspunt voor de volgende keer: iets meer rustpunten waarin niets gebeurt.

Kijk wanneer ‘Reflet dans un diamant mort’ draait.

 

Hold the Fort – Nieuwe buren en een aanval van slechte geesten afslaan
Jenny en Lucas komen net wonen in een dorp. Ze hebben in hun eerste week een feestje met hun nieuwe VVE (Vereniging van Eigenaren – HOA in het Amerikaans).

Daar krijgen ze meteen uitleg hoe ze tijdens equinox (toevallig die avond) zich kunnen verdedigen tegen heksen, weerwolven en anderen. Lucas krijgt een shotgun via een loterij en iedereen is jaloers op hem.

Voor ze het weten slaan ze een aanval van heksen af, kamikazevleermuizen en een weerwolf. Slachtoffers vallen en de enige die weet wat ie doet, is door stom toeval tijdelijk verlamd. Lucas gezicht wordt rood van alle bloed.

Deze maffe B-film zal de handen op elkaar krijgen bij Imagine, ongetwijfeld. Lekker joelen als er weer een monster aan gaat. De film van William Bagley is een mild-vermakelijke B-film met lowbudget-effecten, maar meer ook niet.

Kijk wanneer Hold the Fort draait.

 

Shorts:
Check please
Hoe het afrekenen in een Koreaans restaurant uitmondt in een martial arts-duel. Creditcards werpen en bezemvechten. Vermakelijk filmpje van Shane Chung.

El Vocho del Averno
Een groene taxi is als je niet oplet erop uit om een contract met satan te tekenen. Met cumbiamuziek een van de vrolijkste films op Imagine. Film van Gerardo Oñate.

 

6 november 2025

 

Imagine 2025 – Deel 1: Sciencefiction
Imagine 2025 – Deel 2: Mysterie en spanning
Imagine 2025 – Deel 3: Psychologisch drama
Imagine 2025 – Deel 5: Horror

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2025 – Deel 2: Mysterie en spanning
Stress op locatie

door Bob van der Sterre

Spanning is terugkerend bij Imagine met suspense-, mysterie- en actiefilms. Ook bij deze Imagine zien we weer veel nagelbijters die het vaak van een plot moeten hebben.

 

Honey Bunch – Sessies om weer jezelf te worden, en meer
Dokter Tréphine heeft een grote reputatie met behandelen van mensen met traumatische problemen in het geïsoleerde landhuis Les Retrouvailles. Haar behandeling is wel heel geheimzinnig, merkt Diana die een auto-ongeluk heeft gehad en zich niets meer kan herinneren. Ze kan niet meer goed lopen. Haar partner Homer helpt haar.

Met zwemoefeningen, pillen en andere sessies keert het geheugen langzaam terug. En rennen kan ze ook weer snel. Maar ze beleeft in het landhuis een paar vreemde momenten en begint te twijfelen aan de rol van Homer. En waarom zegt een partner van een andere patiënt: ‘Dan neem ik Josephina 3 wel?’

Deze Canadees-Britse film van Dusty Mancinelli en Madeleine Sims-Fewer (maakten samen ook Violation) mist misschien wat kansen op echt interessant mysterie, maar is onderhoudend genoeg om tot het einde te blijven kijken. Daarnaast is het onderwerp iets waar we in de toekomst misschien wel mee te maken krijgen (ik verklap het niet wat anders verraad ik de plot).

Acteurs, ook al zijn de meeste niet bekend, passen goed bij het verhaal. Vooral voor Grace Glowicki was het een uitdaging, denk ik. Daarnaast heeft het een aangename 70s-sfeer, toen er volop in landhuizen werd gefilmd, een traditie die een beetje is verdwenen.

Kijk wanneer Honey Bunch draait.

 

Retreat – Gezellig zonder woorden
Wederom een landhuis en een plek om therapie te doen. Eva komt uit Duitsland, is mentaal de weg kwijt en gaat naar een retraite, Chillmark. Een verschil met Les Retrouvailles is dat bewoners allemaal doof zijn, of hoe ze zelf zeggen: mensen, want het woord doven is een stempel van horenden, legt Mia uit. Zij runt de retraite.

De therapie heet ‘Waking Up’. Eva kiest Matt als haar buddy maar hij heeft geen trauma’s omdat hij al als kind al bij de retraite kwam. Waar Eva zich snel beter gaat voelen en geld doneert aan de retraite, voelt Matt zich leeg, onaf. Wie is hij? Hij is nog nooit buiten het terrein geweest en wil graag die sprong met Eva maken. Maar die voelt weer meer voor de beloften van leider Mia.

Waar is de spanning in deze volstrekt ‘gesprokendialooglozefilm’ van regisseur Ted Evans? De geheimzinnige, sektarische trekjes trekken de film een beetje uit de plooi van een gewone film. Het is als een sekte zonder religie. Hoezo die vage tests? Die openbare vernedering? En waarom willen ze Eva’s donatie in cash hebben?

Film is prima uit te kijken. Vorig jaar zag ik bij IDFA The Tuba Thieves, ook een film louter over doven. Retreat is niet zo avontuurlijk in stijl, maar je hoort letterlijk geen gesproken woord. En dat is een bijzondere ervaring als kijker. Het doet de subtiele muziek ook veel goeds want het is letterlijk het enige wat je hoort.

Kijk wanneer Retreat draait.

 

Le Roi Soleil – Een bonnetje van bijna 300 miljoen euro
Giacomo Casanova introduceert de loterij bij de Franse koning. Bespottelijk! vindt die dat idee. De koning kon ook niet bevroeden dat op een zeer vroege ochtend in een verre toekomst een oudere man 294 miljoen euro wint met een loterij. Hij leert dat heel vroeg in de ochtend in buurtcafé Le Roi Soleil in Parijs. Hij is zo van zijn a propos dat hij naar buiten gaat en het bonnetje vergeet. Niet handig…

Een opgefokte gast ziet een buitenkans en zwaait met een geroofd wapen van een van de aanwezige agenten. Schoten klinken. En dan begint de ellende.

Opeens is daar een wild plan. De man is toch overleden, wat als wij met alle aanwezigen – de vijf gasten, de eigenaar en zijn medewerker – het geld van het bonnetje verdelen? Dat is 36 miljoen euro per persoon. Het plan is al snel zo lek als een mandje. Wat als hij met vaste nummers speelt? De huisbaas komt de huur innen. Een jongen verliest veel bloed. De crimineel wil ontsnappen.

Net als in Flush (zie humor) en Phase (zie SF) opnieuw een kleine, claustrofobische locatie, waar alle mogelijkheden van gebruikt worden, tot en met kelders met tunnels. Het lijkt een variant op een bekend thrillerverhaal van Agatha Christie, maar oogt nogal plotloos.

De filmstijl van Le Roi Soleil is aangenaam om te kijken. Aardig zijn de wisselende perspectieven, intermezzo’s met slow motions, visualisaties van ‘het verhaal’ dat ze gaan vertellen. Vermakelijk genoeg om uit te kijken. Opmerkelijk is de dikke knipoog naar de kijker halverwege dat het niet allemaal echt is, ik begreep niet het idee daarvan.

Kijk wanneer Le Roi Soleil draait.

 

La Città Proibita – Wraak in twee culturen
Yun en Mei zijn twee Chinese meisjes in de tijd van het eenkindbeleid. Mei moet altijd verstopt worden als bijvoorbeeld de postbode langskomt. Jaren later gaat ze naar Rome om haar zus te vinden, die in de prostitutie is gerold. Dankzij de lessen kungfu als kind is zij een topvechter.

Ze leert dat Yun vermoord is, samen met Alfredo (vader van Marcello), die haar uit de prostitutie wilde helpen. Op Marcello’s menu – hij is kok – staat pasta, op de hare wraak. Wang, de baas van het bordeel waar Yun werkte, moet eraan. Wat is eigenlijk de rol van hun (xenofobe) familievriend?

Een eerste poging moet ze bijna bekopen met de dood. Daarna herstelt ze bij Marcello thuis en rijden ze rond met de Vespa. Gevoelens springen over. Dan krijgt ze een nieuwe wraakkans bij een rapconcert van de zoon van de trotse Wang.

La Città Proibita is een interessante blend tussen Italiaanse en Chinese cultuur en maakt de hele film door bewuste statements over xenofobie en vreemdelingenhaat.

Het is ook een blend in genres: actiefilm, lichtvoetige romcom en drama. Die soms goed werkt (sommige gevechten, met name de eerste, zijn indrukwekkend) en soms wat minder (met name de te lange dramatische passages), maar wie niet al te kieskeurig is en een goed geproduceerde film over een actueel thema wil, zit hier goed.

Kijk waar La Città Proibita draait.

 

Shorts:
Carve
Boek nooit een afspraak om een standbeeld van jezelf te maken, en zeker niet als de maker het meteen wil uitvoeren. Aardige korte film van Femke Huurdeman.

The Second Time Around
In een bar na sluitingstijd krijgt de serveerster bezoek van iemand die een paraplu is vergeten. Ze lijkt uit de toekomst te komen. Rustige film van Jack Howard biedt een afgerond verhaal in nog geen 10 minuten.

Saint Maria’s Way
Vrouw wordt achterna gezeten. Ze belt de politie maar lijkt dan zelf ook niet meer te zijn wie ze is. Zijn de slachtoffers niet de dader aan het opjagen? Inventieve horror met cctv-camera’s van Chris Turner heeft zelfs wat Lynchiaanse momenten.

Les Dernières Neiges
Een van de spannendste korte films deze Imagine. Sterk gebruik van de omgeving, de duisternis en de berg. Eentje om in de bioscoop te zien. Plot is alleen wel zwak. Film van Sarah Henochsberg.

 

4 november 2025

 

Imagine 2025 – Deel 1: Sciencefiction
Imagine 2025 – Deel 3: Psychologisch drama
Imagine 2025 – Deel 4: Luchtig
Imagine 2025 – Deel 5: Horror

 

MEER FILMFESTIVAL

Imagine 2025 – Deel 1: Sciencefiction
Ongelukkig zijn in meerdere dimensies

door Bob van der Sterre

Sciencefiction is niet meer het genre dat het ooit was – dat hebben we al bij eerdere Imagine’s geconstateerd. Er is steeds meer kennis over astronomie maar dat betekent vooralsnog geen betere films. Ook deze Imagine valt het iets tegen.

 

Bulk – Een multidimensionaal huis
Corey Harlan is zeker weten Corey Harlan. Zegt hij. Een journalist op onderzoek in een huis. Hij is warrig, gedrogeerd, vergiftigd. De man die hem binnenbracht, Kurt Sessler, verzekert hem al dat hij straks alles is vergeten. Daar is ook Aclima Benton, de wetenschapster en gids. Het huis is van de rijke tech-ondernemer Anton Chambers.

Aclima’s introductievideo legt uit: het huis is een set van coördinaten in een multidimensionale constructie (de ‘Bulk Brane’). ‘Het huis is een op verhalen gebaseerde leerervaring. Je gaat van de ene dimensionale kamer naar de andere.’

Hij komt in de kamers. Hij ontmoet ‘een Aclima’ van Aclima’s Bevrijdingsfront. Een kartonnen decor, een AI-versie van Anton, een monster van steen, een storm, een frontlinie, wat overkomt hem allemaal?

Het tweede deel legt de geschiedenis uit van de explosie van de ‘brain collider’, waarmee de ellende is begonnen.

Dapper misschien van Ben Wheatley (Kill List, Free Fire, Sightseers, High-Rise) om zoveel risico’s te nemen, en in zwartwit nog wel, maar het is te chaotisch in stijl en ideeën om echt te werken: close-ups, hypersnelle edits, aparte geluiden, amateuristische effecten (expres), geschud met camera’s, dat leidt af van het al lastig te volgen verhaal. Het is een beetje grappig en SF-serieus tegelijk: een moeilijke combo.

Het is met veel van dit soort films: ze vermoeien snel en ook deze heb ik niet tot het einde volgehouden. De film heeft interessante visuele ideeën hier en daar (het karton uit het decor pakken!) en ik denk dat dit een prima film van maximaal drie kwartier had kunnen zijn, maar nu is het wat too much.

Kijk wanneer Bulk draait.

 

Redux Redux – Blijven moorden in álle universums
Een man in een snackbar – Neville – wordt neergeschoten. En nog een keer, en nog een keer.

In alle parallelle universa vermoordt Irene de moordenaar van haar dochter. Dat is honderden keren bij elkaar. Ze kan niet meer stoppen. Ze stapt telkens in haar tijdreiskist en verkast naar een ander universum. Maar in elk universum is haar dochter er niet meer.

In een universum bevrijdt ze een vijftienjarig meisje uit zijn kidnappende handen en gaan ze samen op pad om de man te killen. ‘Hij heeft mij vermoord en ik laat hem er niet mee wegkomen.’

Gemiddelde film, en ook wel overdadig veel geweld. Het doet een beetje denken aan een combinatie van Groundhog Day (minus de humor) en tijdreisfilm Primer (minus het scenario). Daarnaast is het multiversumverhaal intussen een beetje afgezaagd aan het worden. En de 80’s synthesizersoundtrack hebben we ook al veel vaker gehoord.Het verhaal is ook een beetje gek als je bedenkt welke impact verschillen zouden hebben in de andere universums. Die zouden na een paar eeuwen werkelijk gigantisch moeten zijn, andere mensen, andere geschiedenissen, andere maatschappijen. Terwijl deze werelden als twee druppels water op elkaar lijken.

Kijk wanneer Redux Redux draait.

 

Phase – Zwanger in de ruimte
Ursula Klauber maakt voor de derde keer een zootje van een missie. Ze wordt ontslagen en krijgt van haar bedrijf met haar pod een enkele reis naar station Heraklion bij Jupiter.

Bij het docken blijft ze hangen want haar software is verouderd. Ze wil ene Liam ontmoeten en ze is zwanger. Opeens loopt er een man in haar pod.

Ze vluchten van het dockingadres. Hij wil naar de aarde terug en omdat haar pod zo oud is, kan hij die reis ongeregistreerd maken. De vraag is: wat gaat zij doen? En wie moet ze vertrouwen, hem of Liam die ineens contact zoekt?

Het probleem van Phase is dat er werkelijk niets bijzonders gebeurt. Voor SF zijn claustrofobische ruimteschepen interessant om neer te zetten. Maar met zo’n kleine setting, met maar twee acteurs, moet het verhaal wel heel sterk zijn. En het is vooral veel drama en maar een heel klein beetje SF (eigenlijk niet meer dan het retro ogende interieur). Waarom dan niet wat meer humor proberen? Dat had wat licht in de krapte van de pod gegeven.

Kijk wanneer Phase draait.

 

Shorts:
Corps Étranger
In een afgelegen klooster is een ‘figuur’ letterlijk uit de hemel gevallen. Agente June mag de alien onderzoeken. Moeder-overste doet alvast de deur dicht. De alien neemt natuurlijk de benen. Sfeervolle productie (nacht, regen, meer) van Cécile Delberghe en Mathieu Mortelmans.

Primus the Robot
Gevonden robot – een van de vele, vele arbeiders – wordt bij de baas van het land gebracht. Hij wil het laten smelten, maar een ex-zuster van een klooster denkt dat er wel degelijk gevoelens in zitten. De robot maakt gebruik van de situatie. Mooie, trage Franse zwartwitfilm van Max Delagrave is gemaakt op basis van een verhaal van Karel Capek. Visueel interessant is de afwisseling met fisheye-beelden. Met drie scènes in drie hoofdstukken.

 

3 november 2025

 

Imagine 2025 – Deel 2: Mysterie en spanning
Imagine 2025 – Deel 3: Psychologisch drama
Imagine 2025 – Deel 4: Luchtig
Imagine 2025 – Deel 5: Horror

 

MEER FILMFESTIVAL