Categorie: fantasy

This Is the End

Posted on

***

recensie  This Is the End

Alsof het de laatste dag is

door Wouter Spillebeen

Wat gebeurt er wanneer beroemdheden tijdens een feestje het einde van de wereld meemaken? Het is mogelijk dat er in de hele geschiedenis nooit een film gemaakt is met meer cameo’s van komediereuzen dan in This Is The End.  

Net zoals in Jay and Seth Versus the Apocalypse, hun korte film uit 2007, trotseren Jay Baruchel (Million Dollar Baby ) en Seth Rogen (Pineapple Express) in This Is the End het einde van de wereld. Ditmaal hoeven ze dat niet alleen te doen, want de Apocalyps slaat niet toe terwijl ze in hun appartement zitten, maar tijdens het decadente housewarming feestje van James Franco (127 Hours). Nadat de goeden der aarde ter hemel zijn gestegen en aardbevingen, grondverzakkingen en verkeerschaos de meeste beroemdheden op het feest tot slachtoffer hebben gemaakt, proberen Seth, Jay, James, Jonah Hill (Superbad), Danny McBride (Your Highness) en Craig Robinson (Hot Tub Time Machine) als enige overlevenden toch nog een plekje in de hemel te bemachtigen.

De vierde muur
Elk van de vele bekende acteurs in This Is the End speelt een absurde of overdreven versie van zichzelf. Michael Cera (Superbad ) is in de film verslaafd aan cocaïne (wat volgens zijn collega’s rechtlijnig tegenover zijn echte karakter staat), Jonah Hill is overdreven vriendelijk en Jason Segel praat constant over zijn rol in How I Met Your Mother, om er maar enkele te noemen.

Recensie This Is the End

Rogen, die in de film zowel acteert, schrijft als regisseert, zegt in een interview dat zowat alle belangrijke acteurs op een bepaald punt vonden dat hun rol te ver ging. De zogenaamde vierde muur wordt constant doorbroken met grappen die zowel de spelers zelf als de hele filmindustrie viseren. Rogen wordt verweten in iedere film dezelfde rol te spelen, acteurs in het algemeen worden slap, verwend en egoïstisch genoemd. Zelfspot wordt niet geschuwd.

Unieke karakters
Overdaad kan schaden, maar omdat This Is the End op zich een over de top concept kent, is minder niet meer. Ondanks de hoeveelheid personages op het scherm slaagt iedere acteur erin zich te onderscheiden met een uniek en hilarisch karakter. Elk van de acteurs speelt op zijn eigen manier en het valt op dat ze zich stuk voor stuk goed voelen bij hun rol. Zelfs Emma Watson (Harry Potter, The Perks of Being a Wallflower), die nooit eerder in een komedie verscheen, speelt alsof ze ervoor gemaakt is.

Subtiel is de film helemaal niet, maar grappig door absurditeit des te meer. Afgezien van een hoop kinderachtige grappen is het niveau van This Is the End verrassend hoog. Deze film bevestigt het komische talent van de cast die haar strepen al ruim verdiend heeft, zeker als je beschouwt dat de helft van de film volgens Rogen grotendeels geïmproviseerd is. Bovendien kan een hommage aan The Exorcist nooit kwaad.

 

26 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

Mortal Instruments: City of Bones

Posted on

**

recensie  The Mortal Instruments: City of Bones

Nieuw voer voor tienermeiden

door Simone Vogel

Sinds de Twilight-films zijn weerwolven en vampiers populairder dan ooit. The Mortal Instruments: City of Bones speelt hier handig op in. Clary is een all American girl next door, die zich moet zien te redden tussen heksen, vampiers, weerwolven en halfengelen. Zal het haar lukken om de toekomst van alle halfengelen veilig te stellen?  

The Mortal Instruments: City of Bones is gebaseerd op de gelijknamige boekenreeks van Cassandre Clare. Om het plaatje goed op beeld te krijgen, vormde regisseur Harald Zwart een team met de schrijfster. Zij leveren een film af die zich kan meten met Twilight. In de eerste plaats omdat het verhaal draait om een doodgewoon meisje, Clary (Lily Collins). Daarnaast richt het zich op de strijd tussen goed en kwaad.

Special effects dragen de film
Bij een fantasiefilm zijn special effects erg belangrijk. In dit geval dragen ze de film. Het grootste gedeelte van de verhaallijn speelt zich af in Brooklyn. De gotische gebouwen die zich ontvouwen in de stad, lijken levensecht. Ze zouden voor het menselijke oog verborgen kunnen zijn. We moeten geloven dat deze plekken echt bestaan in de stad, gewoon in ons dagelijks leven.

The Mortal Instruments: City of Bones is doorspekt met romantiek. Zo wordt al snel duidelijk dat Simon, de beste vriend van Clary, een oogje op haar heeft, wat zij natuurlijk niet doorheeft. De aantrekkingskracht tussen Jace (Jamie Campbell Bower) en Clary lijkt haast onvermijdelijk. Twee knappe jonge mensen die zij aan zij strijden en het leven zouden willen geven voor de ander, maakt de film ietwat zoetsappig.

Recensie The Mortal Instruments: City of Bones

Romantische sfeer
Om de halfengelen, ook wel schaduwjagers genoemd, er geloofwaardiger uit te laten zien, schakelde Zwart de hulp in van cinematograaf Geir Hartly Andreassen (Kon-Tiki), een expert in belichting. Hij licht de huiden van de acteurs iets op en schiet de beelden op film in plaats van digitaal. Het resultaat draagt bij aan de romantische sfeer.

Voor tienermeiden zal het romantische karakter herkenbaar zijn en prettig om naar te kijken. Het tempo in The Mortal Instruments: City of Bones ligt hoog, de vechtscènes blijven boeiend en er zit af en toe een onverwachte wending in het plot. Toch kunnen deze elementen niet verhullen dat Lily Collins, die haar eerste hoofdrol speelt, een onervaren en weinig verrassende actrice is. Terwijl ze mooi opgemaakt en onschuldig kijkend door het beeld hupst, is het Jamie Campbell Bower die de show steelt. Zijn krachtige karakter, intelligentie en Engelse accent maken zijn personage Jace boeiend.

Dialogen vlak en emotieloos
The Mortal Instruments: City of Bones is de verfilming van het eerste deel van een populaire boekenreeks met uitgesproken karakters. Helaas heeft de cast deze karakters niet goed tot uiting kunnen brengen. De dialogen blijven vaak vlak en emotieloos. Harald Zwart, die al niet uitblonk in originaliteit met films als The Pink Panther 2 en The Karate Kid, laat ook in deze productie weinig verrassends zien. Het zijn de special effects en hunk Jamie Campbell Bower die de tienermeiden naar de bioscoop zullen lokken voor een vermakelijk maar weinig origineel verhaal.

 

21 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

Wolverine, The

Posted on

**

recensie  The Wolverine

Midlifecrisis

door Karina Meerman

Nietszeggende film met iemand die vaag doet denken aan Wolverine uit de X-Men-films.

Sommige mannen gaan zich anders gedragen wanneer zij een zekere leeftijd bereiken. Zij worden zich bewust van hun voortschrijdende jaren en proberen dit op verschillende manieren te compenseren. Zij veranderen bijvoorbeeld van voertuig, door een sportievere auto te kiezen of op de motor te stappen. Ze gaan gezonder leven: ze stoppen met roken en bezoeken vaker (of opeens) de sportschool. Een strakker lijf betekent ook dat ze zich zekerder voelen om het hemd of T-shirt uit te trekken en met ontbloot bovenlijf de barbecue te bedienen. In een laatste poging de resterende sexappeal te benutten, gaan sommige mannen erg ver en verruilen hun vrouw van jaren voor een jonger model. Of ze behouden wat ze hebben en proberen daarnaast nog een groen blaadje te verschalken. Andere mannen maken opeens verre reizen, zoeken hun oude vrienden op of gaan eindelijk de confrontatie aan met hun eigen psyche. Het is, kortom, de midlifecrisis.

Recensie The Wolverine 3D

Man in verwarring
Het is een weinig bekend feit dat ook mannen met superkrachten een dergelijke crisis doormaken. Gelukkig brengt The Wolverine dit onder de aandacht van het grote publiek. Logan (Hugh Jackman) is een man in verwarring. Moet hij doorgaan op de oude voet – vechtend en grauwend en tegenstanders vermorzelend – of kiest hij voor een vreedzaam leven en laat hij de Wolverine achter zich? Kan dit überhaupt? Een frustrerend dilemma, waar hij in het bos op broedt terwijl hij droomt van zijn grote liefde Jean Grey.

Hij wordt gestoord in zijn gepieker door een jonge Japanse genaamd Yukio (Rila Fukushima), een uitstekend zwaardvechtster met de gave soms te zien hoe en wanneer mensen sterven. Zij neemt Logan onder gesputter mee naar Japan om een oude vriend te bezoeken. De puissant rijke zakenman Yashida (Hal Yamanouchi) ligt op zijn sterfbed en hij wil Logan bedanken omdat hij ooit zijn leven redde. Het bedankje zou de oplossing kunnen zijn voor Logans identiteitscrisis. Maar Logan laat zich afleiden door de perikelen rondom de dochter van Yashida, de timide Mariko (Tao Okamoto). Omdat hij niet oplet, moet hij uiteindelijk toch weer aan het vermorzelen.

Intiem kopje thee
Van een rommelige bosbewoner met lang haar transformeert Logan gedurende de film in een sportschooltype van een zekere leeftijd. Hij laat geen gelegenheid voorbij gaan om zijn bizar brede torso te tonen (ook al lijkt hij wel steeds zijn buik in te houden). De motor is verruild voor een Audi en de sigaren zijn kennelijk in de ban gedaan. En een intiem kopje thee met de dienstbare Mariko blijkt voldoende om zijn issues rondom de formidabele Jean te doen vergeten.

Het is kortom een actiefilm met wat superkrachten en supertechnologie, wat zwaardvechten en een handvol Japanse dialogen, terwijl iemand die ooit The Wolverine was, laat zien dat ook oudere mannen best nog meedraaien in de moderne samenleving. Blijf als het lukt vooral even zitten voor de aftiteling, waarin nog meer oude bekenden verklappen dat ook zij aan een nieuw avontuur willen beginnen. Het houdt niet op, niet vanzelf.

 

24 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Byzantium

Posted on

***

recensie  Byzantium

Te veel thematiek wurgt fijne vampierfilm

door Joan Gebraad

Bijna twintig jaar geleden liet Neil Jordan het menselijke gezicht van vampiers zien met een fijne verfilming van Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994). Met Byzantium  lukt dat hem weer. De overvloed aan thematiek wurgt deze film helaas.

Op een dag in de negentiende eeuw gaat de jonge Clara (Gemma Arterton) mee met de charismatische, maar verdorven kapitein Ruthven (John Lee Miller). Hij maakt een prostituee van haar, iets wat ze altijd zal blijven. Wanneer Clara bevalt van haar dochter Eleanor (Saoirse Ronan) brengt ze deze naar het weeshuis. ’s Nachts sluipt ze het bordeel uit om Eleanor te bekijken. Jaren later neemt ze het heft in handen en maakt zichzelf onsterfelijk. Enkele jaren later doet ze hetzelfde met Eleanor. Happy sweet sixteen! Na tweehonderd jaar zwerven door Groot-Brittannië belandt het tweetal in het mistroostige Hastings om zich daar te settelen. Clara maakt het vervallen hotel Byzantium tot een bordeel en Eleanor zoekt zichzelf.

Byzantium

Rapunzelcomplex
Byzantium snijdt allerlei thema’s aan. Zo is het naast een gotisch vampierenverhaal met romantiek en coming-of-age elementen, een verhaal over een dochter die zich als een Rapunzel probeert los te rukken van haar moeder. Hun geringe leeftijdsverschil zorgt voor een moeilijke moeder-dochterrelatie. De twee lijken soms eerder zussen, want ondanks tweehonderd jaar levenservaring gedraagt Clara zich als twintiger. Sexy kleding, torenhoge hakken, niet in staat haar hoerenleven te doorbreken en Eleanor los te laten. Ze voedt zich zonder schuldgevoel met pooiers en andere mannen, om zo wraak te nemen op mannen die vrouwen onfatsoenlijk behandelen. Ze beschermt Eleanor en verbiedt haar over hun geheim te speken.

Eleanor daarentegen is een verlegen grijze muis, die zich voedt met ouderen en ernstig zieken. Ze voelt zich altijd schuldig. Gedurende de film ontwikkelt Eleanor zich. Ze wordt verliefd en vindt de moed haar geheime identiteit, die haar zo kwelt, te onthullen met alle gevolgen van dien.

De vampier als getormenteerde schrijver
Naast de talrijke in het oog springende thema’s, presenteert Byzantium het concept van de vampier als lijdende negentiende-eeuwse auteur. Eleanor, gekweld door het verbergen van haar identiteit, heeft de gewoonte om haar verhaal op te schrijven. De pagina’s laat ze meevoeren door de wind, want niemand mag haar verhaal horen. Een schrijfcollege zet haar echter aan om haar levensverhaal op te schrijven. Ze blijkt een geboren schrijver. Een schrijfcarrière zal Eleanor echter nooit kunnen hebben, of de wereld moet haar accepteren.

Vergezochte titel
De titel Byzantium roept verwarring op. Het hotel waar Clara en Eleanor verblijven, mag dan wel zo heten, maar zegt verder weinig over de film. De eerste associatie is die met de oude stad Byzantium die later als Constantinopel en tegenwoordig Instanbul heet. Jordan verklaart dat de titel verwijst naar de laatste scène van het toneelstuk A vampire story van Moira Buffini. Byzantium is hierin ‘een tijdloze plek die zowel bestaat als niet bestaat. Een plaats voor en van de verbeelding.’ Maar waarom dan Byzantium en niet Carthago of Babylon?

Recensie Byzantium

De beschermgodin van Byzantium is de Griekse godin Hecate, een machtige, duistere godin die veelal wordt geassocieerd met de onderwereld, hekserij, de maan en kruispunten. In dit licht kan hotel Byzantium worden gezien als een wereld waarin verdorvenheid, goddeloosheid en het uitschot van de wereld regeert.

Wat ‘kruispunten’ betreft staat Clara, maar vooral ook Eleanor voor een keuze. Laat Clara haar dochter eindelijk vrij om zo Eleanor haar eigen weg te laten vinden? Durft Eleanor haar geheim te onthullen? Durft ze te kiezen voor haar geliefde en de volwassenheid?

Jordan wil te veel
Jordan snijdt zoveel thema’s aan dat van Byzantium misschien beter een miniserie gemaakt had kunnen worden. Ook met de cinematografie en kostumering probeert hij een verhaal te vertellen. De grauwe beelden en kledij in het naargeestige en spookachtige Hastings (sommige mensen zouden waarschijnlijk spontaan zelfmoord plegen in deze depressieve hel) staan in scherp contrast met de kostuumachtige sfeer en de sporadisch warme beelden. Door de vele thema’s is Byzantium wel origineel en geeft de realistische vampierfilm veel stof tot nadenken.

5 juli 2013

 

ALLE RECENSIES

Wand, Die

Posted on

***

recensie  Die Wand

De hel, dat ben jezelf

door Joan Gebraad

‘De hel, dat zijn de anderen’, schreef Jean-Paul Sartre. Die Wand, een verfilming van de gelijknamige, beroemde Oostenrijkse roman, lijkt echter het omgekeerde te suggereren. 

Vijftig jaar naar de verschijning van de bestseller Die Wand, verfilmde regisseur Julian Pölsler deze bijzondere roman waarin eigenlijk zeer weinig gebeurt, maar waarin auteur Marlen Haushofer donkere thema’s aansnijdt. Zowel film als boek openen met dezelfde scène. Aan tafel zit een vrouw (Martina Gedeck). Haar haren zijn kort, haar gelaat en kledij zo grauw als het weer en de omgeving. Ze schrijft over hoe ze het al die tijd heeft volgehouden: ‘Ik schrijf niet omdat ik zo graag schrijf. Het is gewoon voor mij zo gelopen dat ik wel moet schrijven als ik mijn verstand niet wil verliezen. Want er is niemand die voor mij kan denken en zorgen. Ik ga er niet van uit dat deze aantekeningen ooit worden gevonden.’

Die Wand

Glazen wand
Haar verhaal begint wanneer twee vrienden van de vrouw niet thuiskomen van een tocht naar het nabijgelegen dorp. De vrouw gaat op onderzoek uit. Ontsteld ontdekt ze dat het dal door een glazen wand plotseling is afgesloten van de rest van de wereld. Aan de andere kant staan mensen en dieren stil als ijssculpturen. De vrouw beseft dat ze alleen is, maar toch ook niet helemaal.

In het gezelschap van hond Luchs, koe Bella en een kat ontpopt de vrouw zich van een huisvrouw tot een vrouwelijke Robinson Crusoe. Ze poot aardappelen, verzamelt kruiden, leert jagen en bouwt een hechte band op met haar dieren. Soms lijkt ze gelukkig, maar op de lange termijn lijkt de duisternis van eenzaamheid, depressie en een verlangen om te sterven de vrouw meer en meer in haar ban te krijgen.

Surrealistische metafoor
De wand isoleert de vrouw zowel letterlijk als figuurlijk. Haar wereld beperkt zich tot het Alpendal. Hoewel van zo’n grote schoonheid – en ook geweldig gefilmd, dat het associaties met een hemel oproept – is het dal eerder een hel. De wand bindt niet alleen de vrijheid van de vrouw in, maar ook de mogelijkheid tot menselijke interactie. Uiteraard symboliseert de wand de eenzaamheid van de vrouw, maar ook de afsluiting van haar vroegere leven en levenswijze.

Verder kan Die Wand worden gezien als een ferm protest tegen onze moderne westerse levenswijze, waarbij de connectie van de mens met de natuur totaal verloren is gegaan. Daarnaast snijdt deze film thema’s als depressie, overleving en dood aan. Wat doe je als de wereld vergaat en jij als enige overleeft?

Die Wand

Ongeloofwaardige lotsberusting
In dit laatste opzicht herinnert Die Wand aan de verfilming van Steven Kings The Mist, waarbij een groep mensen wordt geïsoleerd door een mysterieuze, alles verslindende mist. Zij vragen zich af wat hun isolement veroorzaakt en gaan op verkenning. Ze bevechten zelfs de mist. De vrouw in Die Wand daarentegen reageert bijna passief, accepteert en onderneemt weinig initiatief om te achterhalen wat de wand is. Alsof ze bijna direct in haar lot berust. Zonder ook maar hartstochtelijk te janken, te gillen of woedend te worden. Het is alsof ze haar lot, maar ook haar isolement en later haar eenzaamheid en depressie met teveel liefde omhelst. Uiterst ongeloofwaardig.

Dit is een van de redenen waarom Die Wand irriteert. Hoe kan iemand zo gemakkelijk dergelijke omstandigheden accepteren? En wat is de wand nu precies? De regisseur stelt dezelfde vragen als Haushofer, maar komt niet met een eigen interpretatie. Dat is jammer, want de film roept meer vragen op dan hij beantwoordt. Ook gaat Die Wand  op den duur vervelen. Na talloze scènes waarin de vrouw jaagt, de koe melkt, met Luchs wandelt, aardappelen poot en schrijft, heb je het wel gezien.

De vertederende interactie van Gedeck met Luchs, een prachtige, bruine, kortharige Beierse jachthond, mooie landschapsbeelden, niet-standaard camerahoeken en dapper en goed gebruik van stilte, maken Die Wand echter zeer het bekijken waard.

 

12 juni 2013

 
ALLE RECENSIES

Jack the Giant Slayer

Posted on

***

recensie  Jack the Giant Slayer

Vermakelijke remake van Brits volksverhaal

door Joan Gebraad

In 1963 bracht de Amerikaanse regisseur Nathan H. Juran het verhaal Jack and the Bean Stalk tot leven op het witte doek. Vijftig jaar later maakt Bryan Singer een remake met hedendaagse technieken, maar ouderwets filmplezier.

Net als in het origineel, is Jack (Nicholas Hoult) een simpele boerenjongen. Tijdens een trip naar de markt om wat pingels binnen te halen voor zijn oom, ontmoet Jack een monnik op de vlucht die zijn ooms paard ruilt voor een stel bonen. En passent redt Jack ook een dame in nood. Niet zomaar een dame, maar de vrijgevochten prinses Isabelle (Eleanor Tomlinson) die liever op avontuur gaat dan te moeten trouwen met oude sik Roderick (Stanley Tucci). Wanneer Isabelle op een regenachtige dag voor Jacks huis staat en een van de bonen contact maakt met de regen, schiet er een reusachtige bonenstaak uit de grond, Isabella meenemend.

Jack Ryan: Shadow Recruit

Isabelle’s vader (Ian McShane) stuurt een reddingsteam onder leiding van Elmont (Ewan McGregor) de staak in. Boven aanschouwen ze Gantua, waar een stel kannibalistische, schetenlatende en neuspeuterende computeranimatiereuzen hen opwacht. General Fallon (Bill Nigh), gezegend met een tweede minihoofd (stem van John Kassir) en leider van dit rapalje, is vastbesloten Isabelle, Jack en zijn maten te verorberen. Ze belanden dan ook als tapasingrediënt in de keuken. Ondertussen heeft Roderick macht over de reuzen vergaard. Hij wil met een leger reuzen de macht grijpen.

Singer just wants to have fun
Wat Jack the Giant Slayer aangenaam maakt is dat regisseur Bryan Singer (X-men) de film duidelijk met plezier heeft gemaakt. Dit uit zich onder meer in de mooie landschapsanimaties en digitale reuzen. Soms doet de film hierdoor aan The Lord of the Rings denken. Dit geldt ook voor de gevechten met hordes heldhaftige zwaardvechters, kruisbogen met brandende peilen en hongerige reuzen.

Verder bevat de film een dosis humor. Naast wat platte grappen zoals scheten latende en neuspeuterende reuzen en venijnige opmerkingen van onder meer Roderick en zijn maffe schildknaap, verwijst Singer – soms heel subtiel – naar allerlei films en verhalen. Wie goed oplet, hoort in het begin van de film een toneelspelende dwerg zeggen: ‘Guantua is where we lay our scene.’

Jack Ryan: Shadow Recruit

Elmont, de reuzendoder
Wat Jack the Giant Slayer ook overeind houdt, is de goede casting. Hierdoor is het minder erg dat de verhaallijn wat dunnetjes is. Jammer is dat de belangrijkste personages niet sprankelen. Prinses Isabelle lijkt niet echt een functie te hebben. De romance tussen Jack en Isabelle krijgt weinig aandacht. Personages als Roderick en Elmont stelen de show. Het was uiterst aangenaam geweest als Elmont een groter aandeel in de film had gekregen. Naast McGregor – let op de close-ups van zijn in details gestylede snor – is Hoult een muurbloempje.

Jack the Giant Slayer  is de zoveelste film in de trend van sprookjesreanimaties als Alice in Wonderland, Red Riding Hood, Snow White and the Huntsman en is zeker niet de slechtste. Singers plezier en goede casting verzekert de bioscoopganger van twee uur vermaak.

 

20 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Posted on

**

recensie  Hansel and Gretel: Witch Hunters

Keihard knallen in latex

door Joan Gebraad

Altijd al afgevraagd hoe het Hans en Grietje is vergaan na het sprookje? In Hansel and Gretel: Witch Hunters zijn de zoete kindertjes getransformeerd in een stel genadeloze, legendarische heksenjagers.

De tijd van knibbel knabbel knuistje ligt ver achter broer en zus. Ze zijn flink getraumatiseerd. Als heksenjagers proberen ze de wereld te ontdoen van wrede heksen. In een negentiende eeuws Duits aandoend dorpje is op mysterieuze wijze een aantal kinderen verdwenen. Hansel (Jeremy Renner) en Gretel (Gemma Arterton) gaan op onderzoek uit en binden de strijd aan met een stel bloeddorstige heksen, onder leiding van opperheks Muriel (Famke Janssen) die de kinderen nodig heeft om zichzelf onschendbaar te maken tijdens een ceremonie van een zeldzame bloedmaan. Wanneer Muriel het later ook nog eens voorzien blijkt te hebben op Gretel wordt de verhaallijn helemaal bizar.

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Laten we lekker link gaan doen!
De film moet het dus niet hebben van zijn plot. Actie daarentegen bevat Hansel and Gretel: Witch Hunters genoeg. Bloed en kogels vliegen in het rond. De 3D-effecten benadrukken dit. In strakke pakjes gaan Hansel en Gretel hun tegenstanders te lijf met een wapenarsenaal waar Lara Croft jaloers op zou zijn. Opmerkelijk, omdat alleen verbranding heksen kan elimineren, zo wordt ergens in de film gezegd.

 

Verder overtuigen de personages totaal niet. De chemie tussen broer en zus spat niet van het scherm. De heksen doen eerder denken aan een stelletjes domme, gefrustreerde vampiers met een bloedtekort. De latex outfits en make-up gejat van Slipknot complementeren hun onooglijke voorkomen. De hysterische Bellatrix Lestrange (Harry Potter)  zou ze met één zwaai van haar staf neerhalen.

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Edward, waar is Jake?
De makers hebben geprobeerd humor in de film te stoppen, maar vaak zijn de grappen te voor de hand liggend of is de timing net verkeerd. Sommige aspecten zijn best aardig gevonden zoals Hansel die diabetes heeft, omdat de heks hem dwong zich helemaal vol te proppen met snoep. Zo wordt Gretel gered door een goedaardige trol die eigenlijk voor Muriel werkt, maar gecharmeerd van haar is. Zijn naam: Edward. Deze Edward is allesbehalve een knappe, behendige vampier waarbij vrouwen massaal wegzwijmelen.

Hansel and Gretel: Witch Hunters is al met al niet de beste film in zijn genre. Meer aandacht voor het trauma van de hoofdpersonages en betere vormgeving van de heksen, minder hersenloos knalwerk en beter getimede humor hadden deze film aangenamer gemaakt. De film is echter uitermate geschikt voor wie wel van een potje knallen en harde actie houdt. De reden waarom Famke Janssen de rol van Muriel accepteerde is veelzeggend: die nieuwe keuken moest toch ergens van worden afbetaald!

 

24 februari 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Hobbit: An Unexpected Journey, The

Posted on

****
recensie The Hobbit: An Unexpected Journey
Genot voor Tolkien-fan

door Karina Meerman

Overvol spektakel dwingt tot vergelijkingen met de vorige trilogie, maar The Hobbit heeft ook zijn eigen verhaal. De dwergen zijn geen komische noten en Gandalf is een kick-ass tovenaar in deze bijzonder rijke film.

Waar te beginnen met het recenseren van The Hobbit… Met de wetenschap direct weer thuis te zijn in Midden-Aarde? Met vergelijkingen met The Lord of the Rings? Met literaire verwijzingen naar het kinderboek van J.R.R. Tolkien uit 1937? Of misschien gewoon met het verhaal?

The Hobbit: An Unexpected Journey

Het verhaal
In een hol onder de grond woonde een hobbit… Bilbo is een huismus van een hobbit, die door tovenaar Gandalf wordt verleid tot een avontuur. Nou ja verleid, overdonderd is misschien een beter woord. Een collectief van dwergen valt zijn huis binnen en plundert zijn voorraadkast. Maar deze dwergen zijn geen komische noten, het zijn stoere kerels die hun rijk proberen terug te veroveren van de draak Smaug. Dit enorme monster heeft hen verdreven uit hun thuisland Erebor en bewaakt de gouden schat die ooit de rijkdom was van het dwergenvolk. Berooid en thuisloos dolen ze door Midden-Aarde, tot prins en krijger Thorin Eikenschild besluit zijn rijk terug te veroveren. Slechts dertien dwergen gaan met hem mee – en een onwillige hobbit. Hun avontuur naar de Eenzame Berg voert hen langs gevaarlijke aardmannen, orks, tovenaars en wargs. En Bilbo ontmoet Gollem (hoogtepunt!) en vindt een gouden ring, waarvan niemand weet hoe belangrijk die is.

Weer thuis
Zodra de eerste noten klinken, zijn we weer thuis in Midden-Aarde. We kennen het lieflijke Hobbitstee, de oogverblindende landschappen onderweg, de magische personages. Er zijn talloze overeenkomsten met The Lord of the Rings en dat moet natuurlijk ook, want dit is de voorgeschiedenis. Maar dat maakt het erg lastig om onbevangen te kijken. Terwijl een deel van het brein de draden van het grote verhaal aan elkaar probeert te knopen en vergelijkingen maakt, moeten we bedenken dat The Hobbit ook een eigen film is. Een film van bijna drie uur, met alle ruimte voor lange gesprekken, zijlijnen, achtervolgingen en pittige gevechten. Want The Hobbit is misschien een kinderboek, in dit avontuur is niet alles leut en kinderlol: voldoende aardmannen, orks en wargs in dit verhaal en speculaties over een duistere macht die groeiende is.

De personages
Martin Freeman (Sherlock, Hitchhiker’s Guide to the Galaxy) speelt de jonge Bilbo. Regisseur Peter Jackson noemt hem de ultieme Engelsman en vond hem daarom zo geschikt voor de rol. Freeman is subtiel en heeft iets charmant neurotisch. Het duurt daarom ook vrij lang voor hij zijn plek vindt in het bonte gezelschap van drinkende, rokende krijgers. (Ja ja, 2012 en alle helden roken en drinken. Top.) We zien een zestig jaar jongere Gandalf (Ian McKellan), die veel beter overweg kan met paard en zwaard dan zijn oudere versie. Ook andere bekenden zijn strakker, energieker en minder grijs. Zelfs Gollem (Andy Serkis) ziet er beter uit. Hij is nog niet zo verbitterd en we begrijpen Bilbo prima, wanneer hij zijn belangrijkste beslissing neemt. Maar de echte held van het verhaal is Thorin Eikenschild (Richard Armitage), gefrustreerde zoon van een gevallen koning, leider van een verloren volk. Hij blijft een dwerg, qua lengte, maar in karakter heeft hij het formaat van de vrij onsmakelijke Goblin Koning (Barry Humphries).

The Hobbit: An Unexpected Journey

De film
Hoe maakte Peter Jackson een trilogie van een redelijk dun kinderboek? Door al het materiaal van Tolkien door te spitten en toe te voegen, niet alleen uit In de Ban van de Ring, maar ook de Silmariliën, de bijlagen en epilogen. The Hobbit is dus meer dan een luchtig verhaal waarin een hobbit onverwacht met dertien dwergen op stap gaat om goud te stelen van een draak. Het is een uitbreiding van het universum dat neergezet is in de eerste trilogie, maar zich afspeelt voor het verhaal dat we al kennen. Dat maakt van The Hobbit een hele rijke film, waar Tolkien-fans van zullen genieten, maar die voor anderen wellicht te dichtbevolkt is met schijnbaar nutteloze informatie. We worden heen en weer geslingerd tussen ernst en komedie, tussen rust en avontuur, tussen praten en doen. We leren een heel groot gezelschap kennen en dat kost altijd tijd. En wanneer komt verdorie die draak nou eens echt in beeld?!

Wie van Midden-Aarde houdt, moet The Hobbit: An Unexpected Journey gaan zien. Natuurlijk. Ga vooral naar de 3D-versie in de bioscoop want de beelden zijn spectaculair en de muziek is weer prachtig. Maar probeer je hoofd thuis te laten en de analyses stop te zetten. Dompel jezelf onder in de wereld van Jackson en Tolkien en laat je meenemen op avontuur.

 

11 december 2012

 

ALLE RECENSIES

Strange Case of Angelica, The

Posted on

***

recensie  The Strange Case of Angelica

Onmogelijk verlangen naar overleden schoonheid 

door Cor Oliemeulen

Er zijn commerciële films die een groot publiek bedienen en je hebt arthouse. The Strange Case of Angelica is een bewust traag, spiritueel verhaal over de obsessie voor een overleden schoonheid.

Met zijn 102 jaar is de Portugees Manoel de Oliveira de oudste nog actieve cineast. Zijn zeer omvangrijke oeuvre kenmerkt zich door de eenvoudige, strakke manier van werken, het gebruik van literaire teksten en het behandelen van thema’s als ouder worden en gefrustreerde liefdes. Hij heeft een voorkeur voor filosofische vraagstukken, een theatrale manier van acteren en vooral een typische beeldvoering. De camera beweegt nooit, elk element in het kader bezit een schilderachtigheid en staat in dienst van de vertelling.

The Strange Case of Angelica

Herinneringsfoto
In het statische openingsshot van The Strange Case of Angelica (O Estranho Caso de Angélica) zie je een regenachtige straat bij nacht. Er komt een auto aanrijden, een man stapt uit, steekt zijn paraplu op, belt ergens tot drie keer toe aan en voert uiteindelijk een gesprek met de vrouw des huizes op het balkon. De fotograaf, die hij zo snel mogelijk een herinneringsfoto van de zojuist overleden Angelica wil laten maken, is niet thuis. Een voorbijganger verwijst hem hiervoor naar ene Isaac.

Met zijn fotokistje en formele voorkomen, zwart pak met hoed en witte blouse, valt Isaac als jood wat uit de toon tussen de katholieken in het Portugal van de jaren vijftig. Bij aankomst ligt Angelica prachtig aangekleed tussen de bloemen met een glimlach op het gezicht alsof ze elk moment haar ogen zal openen. Dit gebeurt ook als Isaac door de lens kijkt, maar hij is de enige die het ziet. Naarmate het verhaal vordert, raakt hij steeds meer geobsedeerd door haar goddelijke verschijning.

De wereld is een illusie
In Lisbon Story (1994) van Wim Wenders stelt regisseur Manoel de Oliveira: ‘De wereld is een veronderstelling, een illusie. Het enige werkelijke is het geheugen. Maar ook het geheugen is een verzinsel.’ Ook in The Strange Case of Angelica lijkt dit het geval. Isaac (gespeeld door Ricardo Trêpa, kleinzoon van de filmmaker) is een jongeman die hunkert naar waarden van vroeger. Hij stoort zich aan moderniteiten zoals voorbijrazende vrachtwagens. Liever legt hij ambachtelijkheid met zijn camera vast. Als hij foto’s ontwikkelt, voelt hij Angelica’s gedaante achter zich en in zijn dromen zweeft hij met haar door de lucht.

The Strange Case of Angelica

De stijl van Manoela de Oliveira wordt soms vergeleken met de droomwereld en symboliek van Luis Buñuel en het minimalistisch expressionisme van Carl Theodor Dreyer. Zijn extreem sobere vormgeving zien we ook terug in het werk van Robert Bresson, meester in de kunst van het weglaten. Dat je ook bij De Oliveira als kijker zelf conclusies moet trekken, is soms lastig. Je weet niet altijd wat de filmmaker bedoelt. In een interview zegt hij bijvoorbeeld dat de dromen en visioenen van Angelica Isaacs trauma van Jodenvervolging verlichten.

Naar hartenlust interpreteren
De grond van het onmogelijke verlangen van Isaac blijft onduidelijk en de mix van werkelijkheid, droom, magie en spiritualiteit vormt geen evenwichtig geheel. Maar de kracht van kunst is juist dat je naar hartenlust kunt interpreteren. Of het nu gaat om het ongestileerd en realistisch uitbeelden van zingende arbeiders die met houwelen een wijnveld bewerken, of het shot van een kat die minutenlang naar een vogeltje in een kooi staart met op de achtergrond een sonate van Chopin.

 

24 november 2011

 
ALLE RECENSIES