Categorie: SUZAN

Charlie’s Country

Posted on

****

recensie  Charlie’s Country

Vasthouden aan eigen roots

door Suzan Groothuis

In Rolf de Heers veertiende speelfilm ziet Aboriginal Charlie zijn toekomst met zorgen tegemoet. Hij neemt het heft in eigen handen en trekt de Australische outback in. Een charismatisch portret van een man die koppig vasthoudt aan zijn roots en net niet ten onder gaat.

In Charlie’s Country wordt het gebied waar de tegendraadse Aboriginal Charlie woont, ingeperkt met nieuwe regels en wetten. Een beleid waar het politiebureau, dat gebouwd is op het land van de Aboriginal-gemeenschap, streng op toeziet. Charlie ligt dan ook geregeld overhoop met de politie, die hem aanspreekt op de regels maar hem tegelijkertijd gebruikt om zijn kennis van het gebied in te schakelen.

Recensie Charlie’s Country

Wanneer Charlie’s geweer en speer worden ingenomen, essentieel om te jagen en te overleven, besluit hij zich terug te trekken in de bush en zijn leven op zijn manier – gepaard gaande met oude tradities (“To live the old way”) – in te vullen. Wat volgt is een pijnlijke constatering dat vroeger en nu niet meer samengaan. Een gegeven dat Charlie dwingt anders naar de situatie te kijken, vooral wanneer zijn gezondheid zienderogen achteruit gaat.

De outback als uitweg
Charlie’s Country is het verhaal van een man die vasthoudt aan zijn roots en zich weigert te conformeren aan nieuwe geldende wetten, uitgevoerd door blanke “Aussies”.  Het begin van de film start nog mild, met veel humor, maar hoe meer Charlie afgenomen wordt, des te opstandiger hij wordt. David Gulpilil, de meest gecaste Aboriginal-acteur in films (The Tracker (eveneens van Rolf de Heer) Walkabout, The Proposition en Rabbit-Proof Fence) zet Charlie neer als een krachtige persoonlijkheid die zich niet laat kennen. Maar hoe lastiger het hem gemaakt wordt en hij het zichzelf maakt, des te tragischer zijn lot.

Rolf de Heer (Alexandra’s Project, Bad Boy Bubby) schreef het script samen met Gulpilil. Tijdens de vertoning van de film het afgelopen IFFR vertelde De Heer tijdens de Q&A dat Charlie’s  Country veel overeenkomsten met een fase uit Gulpilils leven heeft. Een gegeven dat zeker bijdraagt aan zijn intense vertolking van Charlie. Voor zijn rol werd Gulpilil in Cannes bekroond met de Un Certain Regard Best Actor-prijs.

Recensie Charlie’s Country

Krachtige overlevingstocht
Charlie’s Country is een mooi invoelend verhaal, waarin een man zijn identiteit en waarden niet opgeeft en vecht voor zijn land en zijn bestaan (“I’m born in the bush”). Daarbij is Charlie niet een typische held, want met zijn destructieve karakter ligt hij herhaaldelijk in de clinch – met de autoriteiten, de Aboriginal-gemeenschap en zichzelf.

Het afgelegen Northern Territory dompelt de kijker onder in een krachtige overlevingstocht: de schone beelden van de omgeving en geluiden van kwetterende vogels en insecten gaan samen met de zoektocht naar eten en slechte weersomstandigheden. De camera neemt de tijd om Charlie, zoekend naar harmonie en vrijheid, waar te nemen in zijn vertrouwde omgeving. De film doet langer aan dan zijn speelduur, wat het haast tot een meditatieve ervaring maakt tussen mens en natuur.

 

25 mei 2015

 

Vijf leuke titelpersonages met de naam Charlie

 

ALLE RECENSIES

 

Difret

Posted on

***

recensie  Difret

Koppige volharding

door Suzan Groothuis

Dat de ontvoering van een bruid niet zonder gruwelen en gevaren gaat, toont het Ethiopische Difret. Helaas verzandt de film al snel in een voorspelbaar rechtbankdrama, waarin een cruciale rol voor de heroïsche vrouwelijke hoofdpersonen is weggelegd.

In Difret volgen we het wel en wee van de 14-jarige Hirut, die op weg van school naar huis wordt ontvoerd door een bende landarbeiders. Haar ontvoering maakt deel uit van een oude traditie onder bepaalde stammen in Ethiopië om een huwelijk te bezegelen. En gaat er bruut aan toe, inclusief een meedogenloze (uit beeld gefilmde) verkrachting. Maar Hirut weet te ontsnappen met een geweer en doodt daarbij haar belager. Wanneer de politie haar oppakt lijken Hiruts kansen uitzichtloos: de doodstraf hangt haar boven het hoofd. Mensenrechtenadvocaat Meaza Ashefani besluit Hirut te verdedigen en is vastbesloten de zaak te winnen.

Recensie Difret

Moeizame rechtszaak
Het proces dat volgt verloopt echter moeizaam: de autoriteiten werken op alle mogelijke manieren tegen. Daarbij vechten ook de familieleden onderling hun vete uit. Regisseur Zeresenay Berhane Mehari toont diverse kanten en belangen en geeft daarmee inzage in hoe er tegen een complexe casus als bruidontvoering aangekeken wordt. Hij plaatst de patriarchale boerengemeenschap met haar oude tradities tegenover de modernisering van de samenleving. Zo is er een scène waarin de families onderling tot een uitspraak komen, terwijl ze nog in afwachting zijn van de rechterlijke beslissing.

Naarmate de film vordert is er een steeds grotere rol weggelegd voor de vrouwelijke hoofdpersonen. Er ontstaat een band tussen de koppige Hirut en de strijdbare Meaza – zij herkennen zich in elkaars drang naar onafhankelijkheid. Zo geeft Meaza in een openhartige scène aan dat zij zichzelf terugziet in de jonge Hirut. Ondertussen verloopt de rechtszaak niet zonder problemen en moeten de twee opboksen tegen vijandigheid vanuit de plaatselijke autoriteiten en de mannelijke bevolking van het platteland.

Recensie Difret

Vechten voor verandering
Difret, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, volgt netjes de lijntjes van een rechtbankdrama: er zijn de nodige emotie, onrecht en volharding. Degelijk gemaakt, maar niet spannend of verrassend. Een scène waarin Hirut door Meaza naar haar ouders gebracht wordt, terwijl de plaatselijke bevolking op wraak zint, had zelfs beter buiten beschouwing gelaten kunnen worden. De spanning ligt er te dik bovenop en werkt daardoor niet – nodeloos gevaar opzoeken is immers niet handig.

Op inhoudelijk vlak voelt de film didactisch aan: hij zadelt de kijker op met droge feitjes en uitleg over de gebruiken in Ethiopië. Wat wel werkt is de realistische strijdbaarheid van de twee heroïsche vrouwelijke hoofdpersonen.

Vlak voor de wereldpremière van Difret werd bekend dat Angelina Jolie aangetrokken is als executive producer. Zij noemt de film “a strong moment of art in Ethiopia” en haalt Difret aan als een voorbeeld voor andere landen, waar bescherming van de wet nog geen vanzelfsprekendheid is. Dat het recht van de vrouw uiteindelijk zegeviert, is dan ook niet verwonderlijk.

 

18 mei 2015

 

 

ALLE RECENSIES

 

Girl Walks Home Alone at Night, A

Posted on

****

recensie  A Girl Walks Home Alone at Night 

Hipster vampier in Iran

door Suzan Groothuis

Deze – jawel – Iraanse vampierwestern gooide al hoge ogen op diverse filmfestivals. In prachtig zwart-wit geschoten zien we hoe een eenzame liefde standhoudt in een fictieve Iraanse stad vol verderf. Een film die het meer van sfeer dan inhoud moet hebben, maar daarmee volledig wegkomt. Nostalgie, betovering en een vleugje horror ineen.

Het fictieve Iraanse Bad City is een plaats waar je liever niet komt. Een plek waar drugsdealers, gebruikers en criminelen de dienst uitmaken. En een dolende vampier, gekleed in een hip gestreept shirtje en zwarte hijab, die het kwaad op eigengereide wijze uitroeit. Terwijl de vrouwelijke vampier op zoek is naar bloed, volgen we het wel en wee van Arash, een soort Iraanse James Dean, die zorg draagt voor zijn drugsverslaafde vader. Als Arash terugkomt van een feestje, waar hij voor het eerst MDMA heeft geslikt, komt hij de vampier tegen. Onder invloed natuurlijk, maar onder de indruk van haar koude schoonheid. Ze worden verliefd.

Recensie A Girl Walks Home Alone at Night

A Girl Walks Home Alone at Night is een film die verschillende genre-elementen met elkaar verbindt – we zien referenties naar de Nouvelle Vague en films als Sin City, Pulp Fiction en onmiskenbaar Wild At Heart. Het begin ademt een horrorachtige sfeer, zoals de verstilde beelden van een nachtelijk Bad City waarin de vampier plots opduikt, haar slachtoffers achtervolgt en op bloedige wijze afmaakt. Zij het dan wel de randfiguren van de stad, waarmee de vampier een statement lijkt te maken: weg met het gespuis!

Eenzame outsiders
Rake geluidseffecten en een soundtrack, wisselend van moderne donkere indierock tot spaghettiwestern, gaan samen met dromerige, atmosferische beelden te midden van een plaats vol geweld en verderf. A Girl Walks… is vooral een film over buitenstaanders, wiens liefde standhoudt ondanks de destructie die steeds op de loer ligt. Hun aantrekkingskracht is prachtig verbeeld in een scène waarin de vampier Arash meeneemt naar haar appartement. Terwijl ze een plaatje opzet en de donkere muziek van White Lies uit de speakers klinkt, komen de twee steeds dichter tot elkaar – een subtiel intiem moment gevangen in betoverende zwart-wit beelden.

Recensie A Girl Walks Home Alone at Night

Duistere coolheid in fictief Iran
Net als in Jim Jarmusch’ Only Lovers Left Alive wordt de vampier in A Girl Walks… neergezet als hippe outsider in plaats van louter bloedzuigend kwaad. Daarmee gaat ook de Iraans-Amerikaanse regisseuse Ana Lily Amirpour voorbij aan het beeld van de klassieke Nosferatu. Opmerkelijk is dat de film geheel in Farsi is gesproken en zich afspeelt in een fictieve Iraanse plaats – niet bepaald een locatie waaraan je denkt bij een vampierfilm.

En dan is het ook nog eens een vrouwelijke (en verleidelijke!) vampier die keihard afrekent met geweld en corruptie. Overigens is er geen greintje Iran in de film te zien, want hij is volledig opgenomen in Californië. Elijah Wood, een van de executive producers, kreeg het script – geschreven door Amirpour, die overigens al eerder een korte film onder dezelfde naam maakte – onder ogen en was direct onder de indruk. Het Amerikaanse VICE Films distribueerde de film en zo geschiedde deze duistere, sfeervolle wereld van coole outsiders, waar de vampier niet langer een eenzame strijd hoeft te voeren.

 

16 mei 2015

 

 
ALLE RECENSIES
 

Dark Horse, The

Posted on

****

recensie  The Dark Horse

Zingeving met schaakstukken

door Suzan Groothuis

Schaken en film is niet direct een combinatie waarvoor je warm loopt. Maar in The Dark Horse (publieksfavoriet van afgelopen IFFR) vormt het spel de passie van de bipolaire Genesis Potini, die het vol overgave weet over te brengen op een jonge groep outcasts. Het levert een warme film met rauwe randjes, waar de symboliek van het schaakspel mooi in terugkomt.

We volgen Genesis ‘Gen’ Potini (Cliff Curtis, Whale Rider, Once Were Warriors), een man belast met een bipolaire stoornis die na zijn ontslag uit de psychiatrische kliniek terecht komt bij zijn broer Ariki. Dat familie hem opvangt is een voorwaarde van de kliniek. Maar Ariki’s onderkomen is niet de beste omgeving voor de labiele Genesis: als bendeleider heeft hij constant luidruchtige gasten over de vloer en gaat het er hard aan toe met drank en het nodige geweld. Het onvermijdelijke gebeurt: Gen staat na één nacht op straat, overgeleverd aan zichzelf.

Recensie The Dark Horse

Strijden voor een plek
Op eigen wijze probeert Gen zingeving aan zijn leven te geven. Die vindt hij al snel in de vorm van schaken, een oude passie die hem zijn bijnaam ‘The Dark Horse’ heeft opgeleverd. Gen richt een jeugdschaakclub op met als doel de jongeren naar een schaakwedstrijd in Auckland te leiden. Dit wekt ook de interesse van Ariki’s zoon Mana, die schippert tussen zijn eigen pad kiezen of het pad dat zijn vader voor hem heeft uitgestippeld, namelijk op zijn 15e verjaardag ingelijfd worden bij de Maori-gangsterbende.

In The Dark Horse komen meerdere thema’s terug: een psychiatrische ziekte, hiërarchie, handhaving van tradities, passie en strijden voor een plek in een moeilijke maatschappij, waarin Maori’s outcasts zijn. Het schaakspel vormt de spil van de film, krachtig en bevlogen door Genesis verbeeld als strijd. Via het schaakspel verbindt hij de jonge spelers en geeft ze weer iets om in te geloven. Maar het schaken veroorzaakt ook spanningen tussen Genesis en Ariki, die andere plannen met zijn zoon heeft.

The Dark Horse

Botsende verwachtingen en belangen
De film, gebaseerd op een waargebeurd verhaal (de inmiddels overleden Genesis was een goede vriend van de regisseur), heeft onmiskenbaar banden met die andere bekende Nieuw-Zeelandse Maori-film, Once Were Warriors. Hoofdrolspeler Cliff Curtis speelt daarin de gevreesde ‘Uncle Bully’. Als Genesis zet hij wederom een sterke rol neer (zij het een stuk sympathieker): hij worstelt met zijn geestestoestand, maar houdt ook zijn normen en waarden hoog. De andere rollen overtuigen ook: Mana als zoekende, strijdende adolescent en Ariki als zijn koppige en heethoofdige vader. Niet zo verstikkend als in Once Were Warriors, maar ook hier zien we hoe verwachtingen, groepsdruk en individuele belangen botsen.

The Dark Horse is zo’n film die perfect balans houdt tussen hartverwarmend, meeslepend en rauw. Niet verrassend, maar wel oprecht en integer. De strijdbare symboliek van het schaakspel is mooi verweven in het verhaal en het einde laat nog genoeg aan de verbeelding over.

4 mei 2015

 

Vijf schaakfilms die staan als een toren

 
ALLE RECENSIES
 

Ex Machina

Posted on

****

recensie  Ex Machina

Hoogstaand staaltje kunstmatige menselijkheid

door Suzan Groothuis

De scenarist van The Beach en 28 Days Later komt met een overtuigend speelfilmdebuut, waarin de vraag centraal staat of kunstmatige intelligentie zich nog laat onderscheiden van de menselijke. Maar vooral: wie manipuleert nu wie?

De jonge, gedreven Caleb (Domhnall Gleeson, recent nog te zien in Frank) kan zijn geluk niet op wanneer hij een door zijn internetbedrijf Bluebook uitgeschreven wedstrijd wint. De prijs? Een week lang doorbrengen in het verafgelegen en futuristische onderkomen bij de oprichter en eigenaar van Bluebook.

Recensie Ex Machina

De aankomst oogt als een Jurassic Park-achtige exclusiviteit: een afgelegen locatie te midden van grootse en prachtige natuur, alleen met helikopter te bereiken. Wanneer Caleb bij de kille, minimalistische woning arriveert, blijkt de afgelegen locatie geïntegreerd te zijn met de nieuwste technologie. Amper aangekomen bij de ingang wordt een digitale scan van Caleb gemaakt, waarmee hij via een pasje toegang krijgt tot het complex.

Sessies met een robot
Dan volgt de onconventionele ontmoeting met Bluebook-eigenaar Nathan (Oscar Isaac: Inside Llewyn Davis), die na een nachtje doorzakken een work-out nodig heeft om weer bij zinnen te komen. Terwijl de twee aan een biertje zitten wordt duidelijk wat het doel is van Calebs komst: in dagelijkse interviewsessies met Nathans zelfgebouwde robot Ava moet hij achterhalen of haar kunstmatige intelligentie zich nog laat onderscheiden van de menselijke. Geen makkelijke opgave, want Nathan heeft zijn robot buiten de nieuwste technologische snufjes een beeldschoon uiterlijk mee gegeven.

Vanaf het moment van de sessies neemt de spanning toe en ontstaat er een psychologisch steekspel tussen Caleb, Nathan en Ava. Ava blijkt over een menselijk karakter te beschikken, wat Caleb al snel in verwarring brengt. Simpelweg vragen op haar afvuren werkt niet, want Ava vraagt een wederdienst: Caleb moet ook over zichzelf vertellen. Hoe kan je anders een band krijgen? Ondertussen slaat Nathan de sessies, die af en toe ruw onderbroken worden door stroomstoringen, via een camera gade. Tijdens die storingen komen Ava en Caleb het dichtst tot elkaar en waarschuwt zij hem voor Nathans duistere bedoelingen. Waarmee zij – bewust of onbewust – een wig drijft tussen de twee.

Recensie Ex Machina

Verontrustend toekomstbeeld
Ex Machina is een knappe futuristische thriller die op alle fronten scoort. De kille, minimalistische art-direction, spitsvondige dialogen en de spanning rondom het vraagstuk kunstmatige intelligentie versus menselijke emotie en denken, leveren een film die de kijker van meet af aan geboeid weet te houden. Robot Ava (de Zweedse actrice Alicia Vikander) is daarbij prachtig en overtuigend vormgegeven: een mix van menselijke schoonheid en kwetsbaarheid én technologie. Terwijl de sessies vorderen neemt haar wens “mens” te zijn toe en is zij, gehuld in kleding en met pruik op, haast niet meer van echt te onderscheiden.

In Spike Jonze’s veelgeprezen Her zien we een toekomstbeeld van operating systems met een menselijk karakter. Hoewel onzichtbaar, is Scarlett Johanssons stem en voorgeprogrammeerde karakter voldoende om Joaquin Phoenix van zijn stuk te brengen. In Ex Machina gaat regisseur Alex Garland nog een stapje verder: zijn Ava is dermate geëvolueerd dat mens en robot niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. Als kijker word je voortdurend op het verkeerde been gezet, want wie manipuleert nu wie? Het levert een spanningsvol en intrigerend schouwspel op en een knap, maar ook verontrustend kijkje in de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie.

Garland, die zijn sporen al verdiende als scenarioschrijver van 28 Days Later en Sunshine (films die eveneens een duistere toekomst belichten, maar dan met zombies en ruimte) balanceert met zijn Ex Machina perfect tussen vermaak, spanning en een dieperliggende boodschap. Robots, we moeten ze maar niet te menselijk maken.

27 april 2015

 

 
ALLE RECENSIES
 

It Follows

Posted on

****

recensie  It Follows

Angst in onbestemd universum

door Suzan Groothuis

It Follows is een tienerhorror die doet denken aan het vroege werk van John Carpenter en het eerste deel van A Nightmare on Elmstreet. Regisseur David Robert Mitchell geeft een eigen draai aan het tienerhorrorgenre door creatief om te springen met tienerseks, een onbestemd tijdsbeeld en diep gegronde angst.

Tiener Jay (Maika Monroe, eveneens te zien in het recente The Guest) is nog maagd. Wanneer ze nieuwkomer Hugh ontmoet, heeft ze al snel seks met hem. Maar Hugh heeft allesbehalve romantische bedoelingen: door seks te hebben komt hij van zijn dodelijke stalker af. En de stalker? Die wordt doorgegeven aan Jay, die op haar beurt weer van het mysterieuze wezen af moet zien te komen.

Recensie It Follows

In veel tienerhorrors wordt seks genadeloos afgestraft. Stelletjes belanden vaak als eerste in de moordende handen van de genadeloze killer. Regisseur David Robert Mitchell springt creatief met het gegeven om door seks als middel in te zetten om van het gevaar af te komen. Het gevaar is in zijn film overigens geen psychopathische moordenaar met een duister verleden, maar een onbestemd wezen dat verschillende vormen aan kan nemen. Het kan zomaar je beste vriendin of je moeder zijn. Maar er zijn twee herkenningspunten: het loopt altijd recht op je af en niemand anders dan jij kan het zien.

Onbestemd kwaad en tijdsbeeld
Net zo onbestemd als het mysterieuze wezen is het tijdsbeeld waarin It Follows is gevangen. Zo zien we ouderwetse tv’s, retro kleedjes en tegelijkertijd iets wat op een e-reader lijkt. En er zijn onmiskenbaar referenties naar horrorklassiekers uit de 80’s, zoals het eerste deel van A Nightmare on Elmstreet en de vroege films van John Carpenter. Zo doet It Follows qua sfeer erg aan Carpenter denken, met zijn spanningsvolle, opbouwende soundtrack en plots ingezette geluidseffecten. Ook het wezen dat vastberaden in rechte lijn op zijn slachtoffer afloopt, doet denken aan scènes waarin een onverwoestbare Michael Myers de hoofdpersoon achtervolgt.

Van A Nightmare on Elmstreet zien we weer het tienerkliekje terug, waar de jongeren steun zoeken bij elkaar om het kwaad uit te roeien. Dat daarbij de nodige overtuiging gevraagd wordt, is ook in It Follows het geval: hoe leg je je vrienden uit dat je nagejaagd wordt door een voor hen onzichtbaar schepsel?

Recensie It Follows

Nieuwe horrorsensatie
Wat de nare, creepy sfeer nog extra versterkt is het beeld van een vervallen Detroit. De dichtgetimmerde en verloederde huizen geven een extra dimensie aan de angstfactor. Ook word je als kijker regelmatig op het verkeerde been gezet: net als je ervan overtuigd bent dat Jay gevolgd wordt door het wezen blijkt het om een toevallige passant te gaan. Waarmee je als kijker net zo verward raakt als de tieners en constant op je hoede moet zijn. De cinematografie speelt hier goed op in: de weidse shots tonen op subtiele wijze mogelijk dreigend gevaar op de achtergrond.

Tel daarbij op een zinderende finale in een verlaten zwembad, waarmee It Follows de kijker definitief naar de strot grijpt. Tienerhorror op zijn best: enger dan deze zullen ze dit jaar niet meer gemaakt worden.

 

21 april 2015

 
ALLE RECENSIES

Imagine 2015 – Deel 2

Posted on

Imagine Film Festival 2015: deel 2

door Suzan Groothuis en door George Vermij

In dit tweede deel van het Imagine Film Festival aandacht voor een gedoemde tienerliefde,  een mysterieuze veteraan die de familie van zijn gesneuvelde maat inpalmt, discovampieren in morsig Athene en een oninspirerende ratjetoe van actiethriller en sci-fi clichés.

Clinger

Clinger: Plakkerige en bloederige tienerliefde
(Michael Steves, 2015)

Tiener Fern is een gedreven high school senior. Terwijl ze bezig is met haar atletiekoefeningen kijkt medescholier Robert verliefd toe. Zijn blik vangt de hare en het is liefde op het eerste gezicht! Maar wanneer Fern met Robert gaat daten stopt hij wel heel veel passie in de relatie. Er is altijd wel een moment om hun prille verhouding te vieren: met knuffels, bloemen en vooral het bezingen van zijn grote liefde. Het begint Fern te benauwen, want ze heeft ambities om toegelaten te worden tot de MIT (technologie). Wanneer ze eindelijk de moed heeft om het uit te maken, komt Robert van schrik op ongelukkige wijze om het leven. Wat eerst nog spannend en romantisch was, wordt echter al snel rampspoed wanneer Robert een heuse love ghost blijkt. Zijn geest blijft Fern achtervolgen. De strijd om definitief van hem af te komen begint!

Clinger is een ongecompliceerde horror-comedy en past met zijn thema van tienerliefdesperikelen goed in het CJP-programma. Vooral de eerste helft van de film is geslaagd en bevat de nodige hilarische en ongemakkelijke momenten, inclusief bloedfonteinen. Wanneer de love ghost zijn intrede doet verwordt Clinger tot een soort actiefilm compleet met felgekleurde pistolen die geesten moeten verjagen. Resulterend in een bont, wat flauw actiespektakel is Michael Steves’ speelfilmdebuut geen filmisch hoogstandje, maar wel duidelijk met plezier gemaakt. Wat vooral blijft hangen (hoezo toeval, dat de film Clinger heet?) is het eindeloze “Fern, Fern, Fern” dat Robert haar liefdevol toezingt. (SG)

The-Guest-

The Guest: Vertrouw nooit een vreemdeling
(Adam Wingard, 2014)

Na de geslaagde horror You’re Next is regisseur Adam Wingard terug met The Guest. Soldaat David komt na een lange reis aan bij het gezin Peterson, dat recent zoon Caleb heeft verloren in de oorlog in Afghanistan. David was erbij toen Caleb stierf en komt namens hem vertellen hoe dierbaar zijn familie voor hem was. Onder de indruk van Davids bescheiden en beleefde voorkomen besluiten de Petersons hem tijdelijk op te vangen. In eerste instantie wijst David het aanbod af, maar besluit te blijven. Waarom niet? Hij is op doorreis, nog in afwachting van wat zijn eindbestemming zal zijn. Gaandeweg wordt duidelijk dat David iets te verbergen heeft en de vraag dringt zich op wat hij precies te zoeken heeft in het gezin. Dochter Anna (Maika Monroe, overigens ook te zien in de hoofdrol in It Follows) vraagt zich zelfs af of hij wel is wie hij zegt dat hij is! The Guest kan je zien als een kruisbestuiving tussen The Bourne-films, Stoker en Drive (check the 80’s invloeden!). Wingard mixt verschillende genre-elementen samen tot een spanningsvol geheel, waarbij acteur Dan Stevens (Matthew Crawley in Downton Abbey) laat zien dat hij ook heel goed een creepy guy kan spelen. Overigens met de nodige charme en humor. (SG)

Norway

Norway: Morsige en poëtische neonvampier
(Yannis Weslemes, 2014)

Een programmeur van Imagine zei het al treffend toen hij deze Griekse film inleidde: “Je hebt vampierfilms en je hebt Norway.” Regisseur Yannis Weslemes geeft met de film zijn bizarre en inventieve invulling van het genre. Er zijn wel links met de hippe bloedzuigers uit Jim Jarmusch’ Only Lovers Left Alive en Ana Lily Amirpours A Girl Walks Home Alone at Night. In Norway is alles echter lekker vervallen in een goedkope 80’s neon stijl waar de sleazy hoofdpersoon Zano dansend doorheen dwaalt. Hij is natuurlijk op zoek naar een prooi, maar komt terecht in een raar complot waarin Weslemes ook nog eens zijdelings refereert aan het Kolonelsregime waar Griekenland onder gebukt ging. Wat wel blijkt uit Norway is dat vampiers eigenlijk niet meer eng of gevaarlijk zijn. Ze vallen nu onder de groep van outsiders zoals hoeren, drugsdealers en junks die worstelend proberen te overleven in het afvoerputje van de maatschappij. Niet zo gek in een tijd waarin je echte bloedzuigers en monsters misschien eerder associeert met bankiers of corrupte politici. Daarmee is Zano een tragikomische antiheld die in de film valt voor een femme fatale en zo wordt meegezogen in zijn ondergang.

Als film is Norway een curiosum en op momenten langzaam en te vreemd. Je blijft daardoor niet altijd even betrokken bij Weslemes personages en plot. Toch is de film stilistisch inventief en grappig en is de alles-naar-de-klote houding van Zano een perfect afspiegeling van het Griekse financiële en morele bankroet. (GV)

The-Answer

The Answer: Vreemde chemie in slecht script
(Iqbal Ahmed, 2015)

Iqbal Ahmeds The Answer probeert met middelmatige middelen een grote actiethriller te zijn, waar ook nog eens een belachelijk sci-fi element in is verweven. Bridd Cole is een op het eerste gezicht saaie kantoorwerker die opeens merkt dat hij over bovenmenselijke gaven beschikt zoals het vliegensvlug doorzien van details. Niet echt een spannend visueel gegeven voor een film, wat Ahmed illustreert door Bridds ogen lachwekkend te laten oplichten als hij gebruik maakt van zijn nieuwe vermogen. Wat gelijk al stoort aan het verhaal is dat Bridd er wel op een erg laat moment achter komt dat hij “bijzonder” is. Het is ook het moment dat een nieuwe sexy collega op onverklaarbare reden voor hem valt. En om alle onwaarschijnlijkheden nog eens een extra dimensie te geven wordt Bridd opeens gevolgd door sinistere mannen gehuld in zwarte pakken en absurde helmen. Wat is er in godsnaam aan de hand?

Het antwoord op die vraag is even absurd als voorspelbaar en maakt van The Answer een slecht uitgedokterde film die je op geen moment echt geboeid houdt. Het enige lichtpuntje is de op momenten aandoenlijke band tussen Austin Herbert als de nerderige Bridd en de vindingrijke Alexis Carra als zijn onwaarschijnlijke love interest. Ondanks de vreemde en ongeloofwaardige situatie die hen bij elkaar heeft gebracht weten de acteurs op momenten nog iets van een vreemde chemie uit een slecht script te halen. Maar dat is niet genoeg om deze magere film te redden die terecht onderaan eindigde in de verkiezing voor publieksfavoriet. (GV)

 

19 april 2015

 

IMAGINE FILM FESTIVAL 2015 DEEL 1 

Imagine 2015 – Deel 1

Posted on

Imagine Film Festival 2015: deel 1

door Suzan Groothuis en door George Vermij

Woensdag 8 april ging de 31e editie van het Imagine Film Festival van start. Het reguliere filmprogramma van Eye gaat samen met horror, sciencefiction, anime en wraakfilms. Robots en artificial intelligence vormen ditmaal het centrale thema. Terwijl dagjesmensen genieten van het uitzicht over het IJ scharrelt een robot, uitziend als een zwerver achter een karretje met boodschappentassen, voorbij. Mensen twijfelen of hij echt is. We horen later dat het toch echt een robot is die reageert op geluid. Een mooi voorbeeld van de vooruitgang van techniek en manipulatie, waarbij je afvraagt wat echt is en wat niet. Welkom in de wondere wereld van Imagine 2015!

In dit eerste deel is aandacht voor een verknipte, moordzuchtige liefdesrelatie in Frankrijk, een gedwongen huisarrest met horrorelementen in Nieuw-Zeeland, een grauw en vuig België waarin een detective zich vastbijt in een moordzaak en Cronenberg meets Before Sunrise in een zonnig Italië.

Alléluia

Alléluia: Liefde is sterker dan de dood
(Fabrice Du Welz, 2014)

Alléluia is niet de eerste film die zich laat inspireren door het Amerikaanse moordende koppel Raymond Fernandez en Martha Beck. Cultfilm The Honeymoon Killers uit 1969 verbeeldde eerder de daden van het verknipte koppel, dat ook wel bekend stond als “The Lonely Hearts Killers”. In Alléluia maken we kennis met de onzekere, eenzame Gloria. Haar huwelijk is op de klippen gelopen en aangemoedigd door een vriendin begint ze te daten met de gladde schoenenverkoper Michel. Tijdens hun eerste ontmoeting valt ze als een blok voor hem. Maar Michel heeft een donkere kant: Gloria komt erachter dat hij vrouwen verleidt en uit is op hun geld. In plaats van dat er alarmbellen gaan rinkelen, besluit de verliefde Gloria Michel te helpen. Er ontstaat een relatie gevoed door passie en jaloezie, waarbij Gloria’s bezitsdrang steeds extremere vormen aanneemt.

Fabrice Du Welz maakte eerdere Calvaire en Vinyan, waarin hij speelt met realisme, absurdisme en extreme gruwelijkheid. Idem voor Alléluia: de film balanceert op het randje van geloofwaardig en over de top, maar springt nergens uit de bocht. Zelfs niet wanneer Gloria haar liefde aan Michel bezingt en vervolgens fanatiek een voet afzaagt van een van haar slachtoffers. Laurent Lucas, vaste acteur van Du Welz, en Lola Dueñas (bekend van Volver en Yo, también)  zijn goed op elkaar ingespeeld als gestoord koppel, waarbij beiden steeds meer de realiteit uit het oog verliezen. Met name Dueñas zet een ijzersterke rol neer: al in het prille begin van hun relatie kan je in haar ogen zien dat er iets niet goed zit. Daarbij weet Du Welz de kijker te verrassen met gitzwarte humor, bizarre wendingen en de nodige bloederige momenten. (SG)

Housebound

Housebound: Spookachtig huisarrest
(Gerard Johnstone, 2014)

Na de mislukte beroving van een pinautomaat moet twintiger Kylie voor een jaar bij haar moeder verblijven. Een milde straf, zo vindt haar maatschappelijk werker, maar voor Kylie is het een hele opgave. Aan het huis heeft ze geen goede herinneringen en ze wordt gek van haar praatgrage moeder. Daar zit ze dan met een enkelband die gaat piepen zodra ze een paar meter buiten de muren van het huis is. Of gedwongen gebonden aan huis niet erg genoeg is, blijken er ook nog geesten rond te spoken!

Housebound is een heerlijke horrorkomedie in de traditie van Peter Jacksons vroege films. Eveneens afkomstig uit Nieuw-Zeeland, waar het een hele opgave is om films gefinancierd te krijgen. Regisseur Gerard Johnstone meende dat het met het gewilde horrorgenre wel moest lukken en hij kreeg gelijk: Housebound is tot op heden lovend ontvangen. Terecht, want de regisseur speelt knap met genre-elementen uit klassieke horrorfilms zoals Poltergeist en The People Under the Stairs. Met clichés wordt op verrassende wijze afgerekend en een kaasrasp blijkt een verdomd bloederig wapen te zijn. Maar het is vooral hoofdrolspeelster Morgana O’Reilly die als de nukkige en opstandige Kylie de show steelt: agerend tegen iedereen, maar tegelijkertijd aangewezen op haar kleine, bizarre wereld waarin geesten, bemoeizuchtige hulpverleners en een spirituele agent de dienst uitmaken. (SG)

Waste Land

Waste Land: Verstikt in de Congolese gemeenschap
(Pieter van Hees, 2014)

Waste Land doet qua sfeer denken aan een soort True Detective bij onze zuiderburen. In een grauw en groots Brussel kampt detective Leo (een overtuigend getroebleerde Jérémie Renier) met de druk van zijn baan en een traumatisch verleden. Regisseur Pieter van Hees maakt van de stad een duistere en verontrustende metropool die bijna alleen ’s nachts gevangen is. Leo’s psychische labiliteit wordt versterkt als hij een moord op een Afrikaanse migrant onderzoekt en zo verstikt raakt in de verscholen Congolese gemeenschap. Ook komt hij een schimmig figuur op het spoor: die staat symbool voor de gruwelijke (post)koloniale band tussen België en de Congo en wordt gaandeweg de hoofdverdachte. Toch wordt de werkelijkheid steeds waziger voor Leo die geobsedeerd raakt door de zaak en geen aandacht meer heeft voor zijn zwangere vrouw.

Waste Land doet denken aan een combi van arthouse zwaarmoedigheid die wij gewend zijn van de Belgen gecombineerd met een zwak uitgewerkt detectiveplot. Van Hees gooit er ook nog wat verwijzingen in naar Joseph Conrads Hearts of Darkness waar de ondoorgrondelijke Congolese jungle symbool staat voor de duistere en gewelddadige aard van de mens. Ondanks de treffende sfeer is de film voorspelbaar in zijn verloop zonder je echt te betrekken in het steeds vager wordende politieonderzoek. (GV)

Spring

Spring: Het bloedigste seizoen
(Justin Benson & Aaron Moorhead, 2014)

Spring is in veel opzichten verrassend en sympathiek zonder zijn vleselijke horror bite te verliezen. De film begint in de VS, waar Evan net zijn moeder is verloren aan kanker terwijl zijn leven een puinhoop is. Hij besluit spontaan om naar Italië te vertrekken en vervolgens ontvouwt zich een heerlijk relaxte reisfilm waarin er veel oog is voor couleur locale en de ontspannen rust van het mediterrane leven. In een prachtig kustdorpje komt Evan de knappe en gevatte Louise tegen. De natuurlijke chemie tussen Lou Taylor Pucci en Nadia Hiker is een van de charmante genoegens van deze film. De scherpe en ongekunstelde dialogen doen denken aan de ongedwongen sfeer van Richard Linklaters Before Sunrise. Maar dan komt de bloedige twist als blijkt dat Louise wat te verbergen heeft, terwijl de lente in al zijn vleselijke rijpheid tot leven komt.

Spring laat zien dat de toekomst van de genrefilm ligt in het intelligente en verrassende gebruik van elementen uit de arthouse of indiefilm om zo vertrouwde conventies nieuw leven in te blazen. Het knappe van Spring is dat de film overtuigt op meerdere vlakken en daardoor meer is dan de som van zijn delen. Een bodyhorrorfilm die je charmeert, doet lachen en je natuurlijk de stuipen op het lijf jaagt, maar ook nog eens onverwachts weet te ontroeren. (GV)

 

16 april 2015

 

IMAGINE FILM FESTIVAL 2015 DEEL 2 

Movies that Matter Festival 2015 – Deel 2

Posted on

Festivalverslag 2015: Deel 2

door George Vermij en door Suzan Groothuis

In dit tweede en laatste deel van het Movies That Matter festival in Den Haag aandacht voor vier films: een terugblik op het einde van de Golfoorlog in Irak, een kritische beschouwing over de inzet van drones door de Amerikanen, bruidsontvoering in Ethiopië en een scherpzinnige en komische taxirit in Teheran.

 Verslag Movies That Matter festival 2015 In the Sands of Babylon

In the Sands of Babylon – Mohamed Al Daradji, 2013
De jonge regisseur Mohamed Al Daradji was aanwezig op het festival en maakte ondanks de erbarmelijke situatie in Irak een enthousiaste en hoopvolle indruk. Al Daradji reist in een bus met projectieapparatuur door het land en vertoont Iraakse films die handelen over het door geweld en oorlog getekende verleden van Irak. Zijn film In the Sands of Babylon gaat ook over een bloedige en vergeten bladzijde uit die geschiedenis.

Twee soldaten vluchten tijdens de eerste Golfoorlog door de woestijn tussen Koeweit en Irak. Ondertussen breken er opstanden uit als duidelijk wordt dat  Saddam Hoessein de oorlog tegen het westen aan het verliezen is. Een van de soldaten wordt aangezien voor een opstandeling als hij hulp zoekt bij Iraakse militairen. We zien vervolgens hoe hij samen met anderen gemarteld wordt en gevangen zit in de woestijn. Al Daradji wisselt die beelden af met interviews met overlevenden van een beruchte gevangenis. Met moeite praten zij over de ervaringen die zij hebben doorstaan.

In the Sands of Babylon is zeker geen perfecte film. De fictieve delen zijn soms iets te dramatisch door de toevoeging van onnodige muziek. Wat wel overeind staat is de oprechtheid in de uitbeelding van onrecht en sprankjes menselijkheid te midden van barbarij. Door zijn gebruik van fictie en documentaire heeft Al Daradji een waardig monument gemaakt voor al die vergeten slachtoffers van Hoesseins zuiveringen. Misdaden die plaatsvonden toen de steun uit het westen uitbleef en de dictatuur al het verzet met keiharde hand uitroeide. (GV)

Drone

Drone – Tonje Hessen Schei, 2014
Drone is een fascinerende en beangstigende documentaire over het gebruik van onbemande luchtvaartuigen in de strijd tegen terrorisme. Regisseuse Tonje Hessen Schei belicht in de film verschillende kanten. Ze geeft het woord aan onschuldige slachtoffers in Pakistan en Afghanistan die door de VS worden gezien als acceptabele bijkomende schade. Ondanks de precisie blijkt de kans op fouten hoog te zijn. Schokkender wordt het als drone-bestuurders worden geïnterviewd. Ze leven op geïsoleerde basissen ver van het daadwerkelijke strijdtoneel en kunnen met hun drones alles nauwkeurig volgen. Bepaalde bestuurders zijn gestopt nadat zij werden geconfronteerd met de gevolgen van hun aanvallen. Zij praten over hun ervaringen en hoe het leger hun trauma’s niet serieus neemt. Ook scout het leger potentiële bestuurders op videospelletjestoernooien. De grens tussen entertainment en echt geweld wordt daarmee nog eens extra vervaagd wat ook blijkt uit de samenkomst van gametechnologie en militaire hardware. Drone roept terecht veel vragen op over de toekomst van oorlogsvoering, maar ook de morele en ethische kanten van het op grote afstand uitschakelen van je tegenstander. Vragen die actueler zijn dan ooit omdat de technologie nu ook door andere landen dan de VS op toenemende schaal wordt ingezet. (GV)

Difret

Difret – Zeresenay Berhane Mehari, 2014
In Difret volgen we het wel en wee van de 14-jarige Hirut, die op weg van school naar huis wordt ontvoerd door een bende landarbeiders. Haar ontvoering maakt deel uit van een oude traditie onder bepaalde stammen in Ethiopië om een huwelijk te bezegelen. Maar Hirut weet te ontsnappen met een geweer en doodt daarbij haar belager. Wanneer de politie haar oppakt lijken Hiruts kansen uitzichtloos: de doodstraf hangt haar boven het hoofd. Mensenrechtenadvocaat Meaza Ashefani besluit Hirut te verdedigen en is vastbesloten de zaak te winnen. Het proces dat volgt verloopt echter moeizaam: de autoriteiten werken op alle mogelijke manieren tegen. Daarbij vechten ook de familieleden onderling hun vete uit.

Difret, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, volgt keurig de lijntjes van een rechtbankdrama: er zijn de nodige emotie, onrecht en volharding. Regisseur Zeresenay Berhane Mehari toont diverse kanten en belangen en geeft daarmee een goed beeld van hoe er tegen een complexe casus als bruidsontvoering aangekeken wordt. Hij plaatst de patriarchale boerengemeenschap met haar oude tradities tegenover de modernisering van de samenleving. De positie van de vrouw neemt daarin een centrale rol in: niet voor niets zijn er twee sterke vrouwelijke hoofdpersonen. Ongetwijfeld heeft producent Angelina Jolie wat dat aangaat een flinke vinger in de pap en is het niet verwonderlijk dat het recht van de vrouw uiteindelijk zegeviert. (SG)

Taxi

Taxi – Jafar Panahi, 2015
Ofwel: een dag in een taxi in Teheran. Het eerste shot, genomen vanaf de voorruit van de auto, toont voorbij razend verkeer in de hoofdstad van Iran. Dan draait de camera en toont de passagiers in de auto: een man en een vrouw die discussiëren over het stelen van autobanden. Volgens de man moet de dader opgehangen worden, maar de vrouw bekijkt de situatie meer vanuit sociaal- maatschappelijk perspectief. Misschien had de dader er wel een reden voor. De chauffeur, niemand minder dan regisseur Jafar Panahi zelf (The Circle, Offside, This Is Not A Film) houdt zich op de achtergrond. Wanneer de twee uitstappen, herkent de derde passagier hem en begint er een anekdotische scène over buitenlandse arthouse films.

En zo volgt de kijker diverse passagiers, waaronder ook het jonge nichtje van Panahi, terwijl er gesproken wordt over film maken, erfrecht en bijgeloof. Panahi maakt gebruik van een kleine camera die alle interacties registreert. Zijn film is opvallend luchtig van toon, maar toont subtiel de restricties die Iran rijk is: de positie van man en vrouw, de regels waaraan een film moet voldoen, het weren van westerse invloeden. Panahi kreeg in 2010 een beroepsverbod naar aanleiding van zijn maatschappijkritische films The Circle en Offside. Toch weerhield het hem er niet van films te blijven maken: van zijn hand verschenen sinds 2010 inmiddels drie films, allen clandestien geschoten in Iran en het land uit gesmokkeld. De regisseur beweert altijd films te zullen blijven maken, want cinema is de vorm waarin hij zich kan uitdrukken. Gelukkig maar, want Taxi vormt wederom een scherpzinnige visie op een land waarin vrijheid van meningsuiting geen vanzelfsprekendheid is. (SG)

 

31 maart 2015

 

VERSLAG DEEL 1 

Movies that Matter Festival 2015 – Deel 1

Posted on

Festivalverslag 2015: Deel 1

door George Vermij en Suzan Groothuis

Afgelopen vrijdag ging het Movies That Matter filmfestival in Den Haag van start. Het Filmhuis en het Theater aan het Spui vertonen negen dagen lang bijzondere speelfilms en documentaires waarin mensenrechten, politieke en maatschappelijke ontwikkelingen voorop staan. 

Als toeschouwer word je geconfronteerd met de wereld van nu. Een wereld waarin technologie een steeds grotere rol inneemt. Neem de drone-aanvallen die door de VS uitgevoerd worden, of de wijze waarop het internet gecontroleerd wordt. Buiten de zogeheten “conspiracy” documentaires is er oog voor menselijke waardigheid en maatschappijkritiek op kleinere schaal, zoals homoseksualiteit in Jamaica en discussies over religie in Iran. Buiten de vertoningen van films zijn er debatten, talkshows en specials. Een breed programma dus, waarin wederom blijkt dat de camera een sterk middel is om de ogen te openen.

In dit eerste deel bespreken we de gevolgen van de kolonisatie in Afrika, de nooit afgemaakte oorlogsdocumentaire van Alfred Hitchcock, de onthullingen van een klokkenluider over de spionageactiviteiten van de NSA en een ontwricht gezin in Roemenië.

Movies That Matter 2015 Concerning Violence-

Concerning Violence – Göran Olsson, 2014
De Zweedse regisseur Göran Olsson maakte al eerder de film The Black Power Mixtape (2011) uit archiefmateriaal van en over de Black Power-beweging in de VS. In Concerning Violence richt Olsson zich nogmaals op de strijd voor gerechtigheid en gelijkwaardigheid, maar dit keer in Afrika. Uitgangspunt vormt een essay van Frantz Fanon waarin hij de koloniale situatie scherp analyseert en bekritiseert. Zangeres Lauryn Hill brengt in de film Fanons woorden krachtig en polemisch over. Op momenten zijn ze poëtisch maar met een keiharde feitelijkheid die tot de kern komt.

Volgens Fanon is geweld nu eenmaal de enige optie als je bent geketend, wordt geëxploiteerd en door de koloniale heerser bent getransformeerd tot een minderwaardig mens. Dat is volgens hem de situatie van de meerderheid van de mensen die leven in de derde wereld. Deze woorden vult Olsson aan met uniek en intrigerend beeldmateriaal van de strijd tegen kolonialisme en exploitatie. Van de jungle van Mozambique, waar vrijheidsstrijders vechten tegen Portugezen tot aan stakingen in Liberia die bloedig worden neergeslagen. Olsson bouwt met Fanons woorden een krachtig betoog op: het onrecht van die jaren bestaat nog steeds en houdt miljoenen in zijn houdgreep. Ondanks de ouderdom van Fanons teksten, blijkt hij in deze tijd toch weer helemaal actueel te zijn. Zijn kritische beschrijving van het kapitalisme is een eyeopener in onze onzekere crisistijd waarin we beter moeten nadenken over het verdelen van onze rijkdom. (GV)

Movies That Matter 2015 Night Will Fall

Night Will Fall – Andre Singer, 2014
Night Will Fall is de titel van de film die Alfred Hitchcock zou maken over de bevrijding van de vernietigingskampen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. De geallieerden wilden een film die de wereld kon laten zien wat de nazi’s hadden gedaan. De gelijknamige documentaire van Andre Singer reconstrueert de film en levert context bij het productieproces. Hitchcock kon putten uit het filmmateriaal dat door het Britse en Amerikaanse leger werd geschoten toen ze Europa binnentrokken. Zo filmden Britse soldaten de bevrijding van het kamp Bergen-Belsen. Schokkende beelden die nog steeds moeilijk te bevatten zijn. De uitgemergelde naakte lichamen die op elkaar liggen in onbeschrijfelijke poses. Stapels lijken waar af en toe een verwrongen gezicht je glazig aanstaart.

De docu interviewt ook de cameramensen die toen aanwezig waren, ook al komen zij soms niet uit hun woorden als zij terugdenken aan die tijd. Opmerkelijk genoeg werd de film door de invloed van grotere historische omstandigheden, zoals de Koude Oorlog, nooit afgemaakt. Een kortere versie met het beladen beeldmateriaal werd door Billy Wilder samengesteld. Uit de documentaire blijkt echter dat Hitchcock een heel andere visie had. Zo was hij gefascineerd door de spanning tussen de gewone Duitsers niet ver van de kampen en de onvoorstelbare misdaden die zich daar afspeelden. Een spanning die hij door middel van montage probeerde over te brengen.

Daarnaast wou Hitchcock de film maken als een waarschuwing voor wat mensen elkaar aan kunnen doen. Wilders film focuste zich vooral op de schuld van de Nazi’s die als monsters worden afgeschilderd. Gelukkig is er door deze film een nieuwe kans om Hitchcocks ideeën te zien. Het resultaat is een pijnlijk confronterende film die geen doekjes windt om de niet te bevatten gruweldaden die mensen elkaar aan kunnen doen. (GV)

Movies That Matter 2015 Toto and His Sisters

Toto and His Sisters – Alexander Nanau, 2014
Roma-kinderen Toto, Andreea en Ana zijn op zichzelf aangewezen, nadat hun moeder voor drugshandel een gevangenisstraf uitzit. Hun vader is uit beeld, niet geïnteresseerd in het wel en wee van zijn gezin. Twee ooms nemen de zorg voor de kinderen tijdelijk waar, maar in de praktijk blijkt dat ze het huis slechts als drugshol gebruiken. Ook de 17-jarige Ana kan geen weerstand bieden aan de drugs en junks die het huis binnenkomen en is algauw verslaafd.

Terwijl Toto met zijn dekentje op de bank ligt, steekt zijn oom een naald in zijn hals. De kleine oppervlakte van het huis vult zich met junks, spuiten en troep. Waarin de drie kinderen zich staande moeten zien te houden. Ondanks die grauwe dosis ellende is Toto and His Sisters (Toto si surorile lui) geen pessimistische film. Filmmaker Alexander Nanau toont ook dat er voor dit soort problematische gezinnen hulp is, zoals speciale onderwijsprogramma’s en de mogelijkheid om van een opvang gebruik te maken. Dat Toto en Andreea uiteindelijk keuzes maken voor zichzelf en Ana het pad kiest van destructie, wordt mooi in beeld gebracht. Met humor, zoals de hiphop-talenten die bij Toto aangeboord worden, maar ook met schrijnend realisme. Een film die zowel hoop als uitzichtloosheid in beeld brengt en laat zien dat je met geloof in jezelf een eind kan komen. (SG)

Movies That Matter 2015 Citizenfour

Citizenfour – Laura Poitras, 2014
Wie de vertoning van Citizenfour op het IDFA 2014 gemist heeft, kan nu zijn kans grijpen op Movies That Matter. Citizenfour is het langverwachte derde deel van Laura Poitras over het Amerika van na 9/11. Na de oorlog in Irak (My Country, My Country) en de detentie van vermeende terroristen in Guantanamo Bay (The Oath) zou het derde deel gaan over het misbruik door de nationale veiligheidsdiensten in de VS. Poitras was al een paar jaar met de film bezig toen ze in 2013 een gecodeerde mail kreeg van een anonieme bron, “Citizenfour”. “Citizenfour” beweerde bewijs te hebben van grootschalige illegale afluisterpraktijken van de National Security Agency (NSA). Een aantal maanden later is er een ontmoeting in Hong Kong, samen met The Guardian-verslaggever Glenn Greenwald. Voor het oog van de camera onthult “Citizenfour” zijn ware aard: Edward Snowden, voormalig CIA-agent.

Vanaf het moment van onthulling worden de gesprekken vastgelegd op camera en vormen het uitgangspunt van de film. Snowdens belastende informatie wordt met hulp van The Washington Post en The Guardian gepubliceerd, waarna zich een intrigerend en beangstigend schouwspel ontvouwt. Bij zijn woning wordt opeens gesurveilleerd, familie wordt ondervraagd, automatische rekeningen worden niet meer afgeschreven. Het proces waarin Snowden zich bevindt – uitkomen voor wie hij is en achter zijn idealen staan – wordt nauwgezet en haast op thrillerachtige wijze in beeld gebracht. De kijker volgt hem terwijl de spanning steeds meer oploopt en Snowden uiteindelijk voor zijn eigen veiligheid politiek asiel moet aanvragen. Citizenfour is zowel een indringend ooggetuigenverslag als een waarschuwing voor de gehele mensheid: de film laat met Snowdens onthullingen zien hoe verstrekkend media als internet en mobiele telefoons gecontroleerd worden. Pas maar op, als je onderzoek gaat doen naar de VS en hun veiligheidsdiensten. (SG)

 

24 maart 2015

 

VERSLAG DEEL 2