Categorie: COR

Seeking Justice

Posted on

**

recensie  Seeking Justice

Eigen rechter 

door Cor Oliemeulen

Wat hebben Robin Hood, Batman en de A-Team gemeen? Zij rekenen af met misdadigers waar de autoriteiten dit niet doen. Met Seeking Justice krijgt het fenomeen wraakfilm een spannend, maar dubieus, vervolg.

Nicolas Cage (geboren als Nicholas Kim Coppola, neef van regisseur Francis Ford Coppola) geniet al ruim een kwart eeuw een grote schare fans. Met schijnbaar gemak scoort hij twee films per jaar en in 2011 mocht hij maar liefst vijf hoofdrollen op zijn curriculum schrijven. Boze tongen beweren dat zijn arbeidsdrift te maken heeft met zijn belastingschuld en exorbitante levensstijl. In Seeking Justice (salaris twaalf miljoen dollar) speelt hij een leraar die te maken krijgt met vigilantisme: een groep burgers rekent af met criminelen die de dans dreigen te ontspringen.

Seeking Justice

Wraakfilm
Het recht in eigen hand nemen, is ook het thema van Magnum Force (1973) waarin onorthodoxe politie-inspecteur Dirty Harry jacht maakt op motoragenten die zelf korte metten maken met geboefte wanneer de wet faalt. Met Death Wish (1974) maakt het grote publiek kennis met een burger die op rigoureuze wijze revanche neemt op de moordenaars van zijn vrouw. Onderweg schroomt hij niet om overig gespuis naar de andere wereld te helpen. Het genre wraakfilm is geboren.

In Seeking Justice krijgt Will Gerard (Nicolas Cage) ook te maken met types die maar al te graag de taak van rechter én executeur op zich willen nemen. Nadat zijn lieftallige echtgenote Laura (January Jones) bruut is mishandeld en verkracht, wordt Will in het ziekenhuis benaderd door een man die zich Simon noemt (Guy Pearce). Deze werpt zich op als wreker. Zijn organisatie zal de schuldige laten boeten, in ruil voor een gunst op een later tijdstip. Na enig aarzelen, stemt Will in. Een half jaar later wordt hij benaderd om deze man een wederdienst te bewijzen. Vanaf dat moment lopen de zaken anders dan gepland.

Charme
Onder de regie van Roger Donaldson (The Bank Job, 2008) weet Cage niet geheel te overtuigen. Serieuze pogingen om zich in te leven in een personage kun je de Hollywood-ster niet ontzeggen. Of hij nu in de huid kruipt van politieagent, gangster, Vietnam-veteraan, Elvis-imitator, engel, ambulancebroeder, autodief, alcoholist, familieman, schrijver, wapenhandelaar, schatzoeker, brandweerman, stuntrijder of gemaskerde held, bijna zonder uitzondering is zijn optreden vanuit dramatisch oogpunt beperkt en ‘over the top’. De gemiddelde acteur komt hier niet mee weg, maar de ‘overacting’ van Cage heeft vaak toch een bepaalde charme vanwege zijn aandoenlijke karakter.

Seeking Justice

Die eigenschap zie je deels terug in Seeking Justice. Nadat zijn vrouw is gemolesteerd, lukt het Cage helaas iets te weinig de pijn van een intens verscheurde man te tonen. Maar als geen ander kan hij een ernstige frons opzetten en emotie in de stem leggen. Het is echter wel spijtig dat de emoties tussen Will en Laura vóór en na het traumatische incident hetzelfde lijken. De onderlinge chemie is ver te zoeken in het script dat geen plaats biedt aan karakterontwikkeling en persoonlijke diepgang. Jammer dat Cage het niveau van Leaving Las Vegas (1995) en Adaptation. (2002) nooit meer haalt. Of is het gewoon pech dat hij louter films kiest waarin hij te weinig ruimte krijgt om zijn dramatische talent ten toon te spreiden?

Orkaan Katrina
Seeking Justice is een doorsnee thriller met wisselende spanningsbogen. Een geschiedenis die aanvangt tijdens het festival Mardi Grass in New Orleans enkele maanden na Katrina en zijn apotheose vindt in een door de orkaan verwoest winkelcentrum. Direct na het natuurgeweld wordt de gehavende stad geconfronteerd met plundering, verkrachting en moord. Burgerwachten schieten als paddenstoelen uit de grond. De film verzaakt jammerlijk de orkaan Katrina als achtergrond van het wraakverhaal te benutten. De beweegredenen en activiteiten van Simon en zijn bende zouden dan wellicht beter te begrijpen zijn.

 

3 mei 2012

 
ALLE RECENSIES

Martha Marcy May Marlene

Posted on

****

recensie  Martha Marcy May Marlene

Wil de echte M. opstaan? 

door Cor Oliemeulen

In Martha Marcy May Marlene, dat het midden houdt tussen thriller en psychologisch drama, is een meisje veroordeeld om voortdurend over haar schouder te kijken. De film roept meer vragen op dan hij antwoorden geeft.

Martha’s (Elizabeth Olsen) nieuwe leven leek zo uitdagend en betekenisvol toen ze twee jaar geleden toetrad tot een pseudo-communistische gemeenschap in de Catskills, een gebied in de staat New York. Zelfvoorzienend, slechts één keer per dag eten en geen alcohol. Ook door het aannemen van een andere naam heeft ze alle banden verbroken met de kleinburgerlijke consumptiemaatschappij. Het was wel even wennen toen de charismatische leider Patrick (John Hawkes) ’s nachts zijn lusten op Martha’s lichaam kwam botvieren. Maar het liedje dat hij de volgende dag speciaal voor haar zong en speelde op zijn gitaar ontroerde wel degelijk.

Martha Marcy May Marlene

Angst creëert compleet bewustzijn
Toch vlucht Martha weg van de boerderij en zoekt opvang bij haar grote zus Lucy (Sarah Paulson) en zwager Ted (Hugh Dancy) die voor twee weken het drukke New York hebben ingeruild voor een groot huis aan een meer. Ze wil niet vertellen wat er is gebeurd. Lucy gunt Martha tijd om tot zichzelf te komen en verwondert zich ondertussen over de normen en waarden van haar zusje. Ze zwemt naakt in het meer en gaat op het bed liggen waar Lucy en Ted op dat moment de liefde bedrijven. Martha stelt hun geduld op de proef met onalledaagse gedragingen en opmerkingen.

Martha Marcy May Marlene schakelt geleidelijk steeds onverwachter en onheilspellender tussen het rustieke vakantiehuis in Connecticut en het verlaten gebied Catskills waar stadsmeisjes ogenschijnlijk worden geronseld om de mannen te behagen. Flashbacks, flitsen en waanvoorstellingen geven de commune langzaam de contouren van een sekte. Niemand mag het complex verlaten. De vrouwen delen hun bedden en partners, er worden alleen maar jongetjes geboren en de indoctrinatie is subtiel. Echt griezelig wordt het als Patrick, geheel in de stijl van Charles Manson, debiteert dat de dood het mooiste deel van het leven is en dat angst een compleet bewustzijn creëert.

Martha Marcy May Marlene

Hypnotiserende montage
Opgejaagd door haar herinneringen weet Martha soms niet meer wat werkelijkheid of droom is. Door de non-lineaire verhaalstructuur, hypnotiserende montage en onbestemde geluiden kruip je in haar hoofd. Je lijdt mee met haar angst en paranoia. Het blijft onduidelijk of het leven in de gemeenschap een bewuste keuze is of dat ze met mooie praatjes is gelokt. Ook andere gebeurtenissen (of fantasieën) blijven onverklaard. De filmmakers focussen zich voornamelijk op gevoel, verbeelding en interpretatie. Ze weten zich gesteund door de voortreffelijk gecaste debutante Elizabeth Olsen die – in tegenstelling tot haar oudere tweelingzussen annex voormalige kindsterretjes Mary-Kate en Ashley Olsen – wél kan acteren. Martha’s emoties zijn overtuigend en nergens ongeloofwaardig.

Beginnend cineast Sean Durkin, die Martha Marcy May Marlene ook schreef, werd tijdens Sundance als beste regisseur uitgeroepen. Dat vakbroeders Jim Jarmusch en Quentin Tarantino doorbraken op dit grootste onafhankelijke Amerikaanse filmfestival stemt hoopvol. Misschien dat Durkin zijn toekomstige films een meer afgebakend karakter geeft, want niet iedereen zal zijn gecharmeerd van het eind. De vraag blijft of Martha alias Marcy May alias Marlene werkelijk compleet gestoord is of alle reden heeft zich opgejaagd te voelen.

 

12 april 2012

 
ALLE RECENSIES

Headhunters

Posted on

****

recensie  Headhunters (Hodejegerne)

Man op de vlucht

door Cor Oliemeulen

Niets is wat het lijkt in de sfeervolle Noorse thriller Headhunters (Hodejegerne) waarin een recruiter wordt opgejaagd door een koppensneller.

Roger Brown (Aksel Hennie) is headhunter, iemand die geschikte mensen voor hoge functies zoekt. Met zijn luxueuze levensstijl en een huis van 30 miljoen is het noodzakelijk om wat bij te klussen. Hij steelt kunstobjecten van mensen die hij interviewt. Een grote slag slaat hij bij de voormalige topman van een Nederlands bedrijf, Dane Clas Greve (Nikolaj Coster-Waldau, bekend van zijn rol als mortuariumnachtwaker in Nattevagten, 1994), die thuis een topschilderij van Rubens heeft hangen. Brown krijgt al snel spijt van zijn daad, want zijn slachtoffer blijkt ex-huurling en een specialist in spionageapparatuur.

Moderne film noir
In deze moderne film noir over een man op de vlucht lopen de zaken vervolgens volledig uit de hand. Brown belandt in een spiraal van geweld en wordt opgejaagd door Clas Greve, die een dubbele agenda blijkt te hebben. Ook de politie zoekt hem, wegens moord. Het scenario is gebaseerd op het gelijknamige boek van de zeer populaire Noorweegse misdaadauteur Jo Nesbø en speelt zich af in en rond Oslo. Mooi gefilmd, vakkundig gemonteerd en spannend tot het eind als alle puzzelstukjes op hun plaats vallen.

Recensie Headhunters

Het goed doortimmerde scenario staat gelukkig niet bol van de schietpartijen en autoachtervolgingen. Het wapengekletter en bloedvergieten in deze Noorse thriller vormen functionele intermezzo’s op een lichamelijke en psychische uitputtingsslag. Het personage van de nietsontziende koppensneller Clas Greve oogt wat vlak en scoort op de ‘Schaal van Creepiness’ beduidend lager dan psychopaat Anton Chigurh in No Country for Old Men (2007). Maar regisseur Morten Tyldum is gezegend met acteur Aksel Hennie, die even charismatisch en onverwoestbaar lijkt als zijn nazi hatende saboteur in het fraaie oorlogsepos Max Manus (2008).

Napoleoncomplex
Het is dan ook geen zwaktebod dat Roger Brown het enige karakter is dat zich in Headhunters in volle glorie kan ontwikkelen. Hij heeft een Napoleoncomplex: zijn extreem ambitieuze gedrag moet de minderwaardigheidsgevoelens over zijn geringe lichaamslengte van 1,68 meter compenseren. Op zijn werk gaat hij over lijken en thuis wacht zijn langbenige vrouw Diana. Aanvankelijk opereert hij als koele, berekenende man die moeite heeft zich emotioneel te binden. Maar als hij later aangeschoten wild wordt, vertoont hij menselijke trekjes en krijg je door zijn uitzichtloze situatie zowaar sympathie voor hem. De actie is realistisch, van goor tot hilarisch. Zo krijgen we antwoord op de vraag: Hoe vervoer je een gevaarlijke hond met een tractor?

Headhunters  is een intelligent verhaal met gedoseerde dynamiek en zwarte humor. In navolging van Millennium: Mannen die vrouwen haten (Män som hatar kvinnor) staat ook deze Scandinavische thriller op de nominatie om als Amerikaanse remake te worden verbasterd. Hoopgevender is de adaptatie van een eerdere misdaadroman van Jo Nesbø, Snømannen, die volgens bronnen door grootmeester Martin Scorsese als The Snowman zal worden verfilmd.

 

12 april 2012

 
ALLE RECENSIES

Dangerous Method, A

Posted on

****

recensie  A Dangerous Method

Geboorte van de psychoanalyse 

door Cor Oliemeulen

De intellectuele driehoeksverhouding tussen Carl Jung, zijn idool en latere rivaal Sigmund Freud en Jungs psychiatrische patiënt, maîtresse en collega Sabina Spielrein biedt een sfeervolle praatfilm met topcast.

Met A Dangerous Method gooit David Cronenberg het over een totaal andere boeg. Hij werd bekend met horrorfilms (Videodrome, The Fly) en brak bij het grote publiek door met thrillers (A History of Violence, Eastern Promises). Fans van de Canadese regisseur moeten het ditmaal doen met slechts twee masochistische scènes: een vrouw wordt hard op haar billen geslagen.

Diagnose hysterie
Het gewillige slachtoffer is Keira Knightley die in 1906 als Sabina Spielrein, dochter van een Russische zakenman, hevig tegenstribbelend wordt afgeleverd bij de Burghölzli-kliniek in Zürich. Diagnose hysterie. Psychiater Carl Jung (Michael Fassbender: Hunger, Shame) moedigt haar aan te spreken over zaken waarover je normaliter niet spreekt, omdat die bijvoorbeeld pervers worden gevonden. Dat de woorden aanvankelijk nog moeilijk uit haar mond komen, zie je door haar rollende ogen en spastische trekken met de kin. Jarenlange therapie en tijdelijke seksuele omgang met de patiënte zorgen voor genezing. Sabina Spielrein wordt uiteindelijk zelf ook psychiater.

A dangerous method

Oostenrijker Carl Jung kijkt erg op tegen Zwitser Siegmund Freud (Viggo Mortensen in zijn derde opeenvolgende samenwerking met David Cronenberg). In de opvatting van de psychoanalyse streeft de mens primair naar lustbeleving. Jung heeft vanaf het begin zijn twijfels over Freuds denkbeeld dat neurosen allemaal te herleiden zouden zijn tot seksuele trauma’s of verdringing. Jung wil niet tegen de patiënt zeggen: ‘dit is nu eenmaal hoe u bent’. Hij probeert mensen te laten zien wat ze kunnen worden. Bovendien vindt hij Freuds droomanalyse gevaarlijk. Als de relatie Jung-Freud op gespannen voet komt te staan, is Spielrein intermediair tegen wil en dank.

Waanvoorstelling
Freud zegt niet voor God te willen spelen. ‘De wereld is zoals ze is: begrijpen en accepteren is de weg naar geestelijke gezondheid. Wat voor nut heeft het om de ene waanvoorstelling in de andere te veranderen?’ Freud is teleurgesteld in Jung omdat hij in hem zijn opvolger zag. De verwijdering van zijn idool en het zoeken naar de juiste methodiek gaan ten koste van Jungs eigen geestelijke gesteldheid. Collega-psychiater Otto Gross (Vincent Cassel: Public Enemy Number One, Black Swan, Irréversible), die op last van zijn vader in de kliniek wordt behandeld voor zijn immorele seksuele gedrag en openlijke losbandigheid, is een verrijking van de vertelling. Hij maakt Jungs handelen broodnodig impulsiever.

A dangerous method

Het geweldige script van Christopher Hampton (Dangerous Liaisons, Atonement) is een bewerking van zijn eigen toneelstuk The Talking Cure (2002) dat hij baseerde op het non-fictieboek van John Kerr, A Most Dangerous Method (1993). Brieven van de drie hoofdpersonen dienen als bronmateriaal voor de dialogen en enscenering van de film. In die tijd schreven intellectuelen niet alleen wat ze dachten, maar ook wat ze zeiden, droegen, aten en droomden. Dat maakt A Dangerous Method bijna een docudrama en geschiedenisles. Cronenberg filmde op authentieke locaties in Wenen, waaronder in Freuds woonruimte. Hampton achterhaalde zelfs welke sigaren Freud rookte en hoeveel. De beelden zijn pittoresk, kleurrijk en ademen een impressionistische sfeer. In al hun vredigheid contrasteren ze met het woelige menselijke brein.

Weinig interesse in eigen psyche
Het schrappen van psychoanalyse uit het basispakket maakt de medische beschouwing over de menselijke geest niet minder fascinerend. Jung en Freud hebben weinig interesse om hun eigen psyche en onderlinge handelswijze aan een analyse te onderwerpen. Net als Spielrein zijn zij op hun manier hysterisch. Een typerend en grappig voorbeeld is als beide heren samen met de boot naar Amerika gaan om lezingen te houden en Jung tegen Freud zegt: ‘Ga jij maar die kant op, ik reis eersteklas.’

 

15 maart 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Albert Nobbs

Posted on

***
recensie Albert Nobbs
Gekwelde butler zoekt identiteit

door Cor Oliemeulen

Een vrouw die heimelijk leeft als man veert op uit een lethargisch bestaan. Glenn Close kruipt in de huid van de gekwelde butler Albert Nobbs en laat een verpletterende indruk achter.

Door omstandigheden en bepaalde gebeurtenissen uit het verleden gaat Albert Nobbs al dertig jaar als man door het leven. In het Ierland van eind negentiende eeuw is hij de toegewijde, introverte hoofdbutler van een sjiek hotel in Dublin waar de paden van snobistische rijken en ondergeschikt personeel elkaar kruisen. Nobbs heeft voldoende geld gespaard om binnenkort een tabakswinkeltje te kunnen openen. Maar de komst van de flamboyante huisschilder Hubert Page zet die droom in een totaal ander perspectief.

Albert Nobbs

Seks- en identiteitsloos
Hubert ontdekt dat Albert vrouw is. Opmerkelijk genoeg bekent hij de volgende dag aan Albert dat ook hij vrouw is. Als Albert bij Hubert thuis wordt uitgenodigd, blijkt deze als man samen te wonen met een andere vrouw. Hubert is het tegenovergestelde van Albert: aanwezig, levenslustig, onbevreesd en verliefd. De seks- en identiteitloze butler raakt langzaam gesterkt in de gedachte dat ook hij/zij wil samenleven met een vrouw. Hoteldienstertje Helen zou een ideale levensgezellin zijn, maar zij kiest liever voor klusjesman Joe die met haar naar Amerika wil.

Albert Nobbs is niet de eerste film waarin het vrouwelijke hoofdpersonage zich als man vermomt. In Victor/Victoria (1982) verkleedt Julie Andrews zich als man om als vrouw in een Parijse club te mogen zingen. In Yentl (1983) doet Barbra Streisand zich voor als joods jongetje om godsdienstles te kunnen volgen. Hilary Swank verkeert in Boys Don’t Cry (1999) in een seksuele identiteitscrisis en wordt op genadeloze wijze ontmaskerd. En Johanna Wokalek heeft in Die Päpstin (2009) de ambitie om paus te worden in middeleeuws Duitsland.

Albert Nobbs

Al succesvol op het toneel
Vergeleken met al deze thematische voorgangers, spant de Amerikaanse actrice Glenn Close als man spelende vrouw de kroon. Ruim voordat ze doorbrak als de afgewezen stalker in Fatal Attraction (1987) en de manipulerende markiezin in Dangerous Liaisons (1988) vertolkte ze al met groot succes het personage Albert Nobbs op het toneel in New York. De laatste tien jaar werkte ze aan de filmversie. Close speelt niet alleen fantastisch en innemend de titelrol, ze is ook medeverantwoordelijk voor het draaiboek en de productie.

Waar bij film de toeschouwer soms akelig dicht op de huid van de acteurs zit, vraagt de rol van de uiterst gereserveerde, strak in het korset gestoken butler de nodige kwaliteiten om geloofwaardig over te komen. Close zat uren in de grimeerstudio om zich met behulp van make-up en gezichtsprotheses naar een man te laten transformeren. Ze hoefde niet bang te zijn dat de strakgetrokken boel achter haar oren zou losschieten, omdat het haar personage volstrekt ontbreekt aan uiterlijke emoties, zoals uitbundig lachen en huilen. Slechts de ogen van Albert Nobbs verraden verdriet, angst, pijn en hoop.

Als huisschilder die haar eigen vrouwelijke persoonlijkheid verbergt, overtuigt ook Janet McTeer (Tumbleweeds, 1999). Hoewel ze vermomd is als man is zij een exponent van de eerste feministische golf, beschreven door de Ierse novellist George Moore in The Singular Life of Albert Nobbs. De specifieke zoektocht naar identiteit had honderd jaar na dato echter wat eigentijdser mogen worden vertaald naar het witte doek. Na afloop blijf je met een licht onbevredigend gevoel achter. Maar de ingehouden vlammende verschijning van Albert Nobbs blijft nog lang smeulen.

 

8 maart 2012

ALLE RECENSIES

Hesher

Posted on

***

recensie   Hesher

Verrassende antiheld 

door Cor Oliemeulen

‘Loud music. Pornography. Burning shit to the ground’. Enkele hobby’s van Hesher worden op de website van de film krachtig samengevat. De zwarte tragikomedie over deze fictieve antiheld trok twee jaar geleden al de aandacht op filmfestivals.

Nog voor zijn optredens in Inception en 50/50 kroop Joseph Gordon Levitt in de huid van Hesher, een aso die schijt heeft aan alles en iedereen. Grove bek, lange haren en kinderlijk gezette tatoeages die niets aan de verbeelding overlaten. Fan van Metallica en als het moet een tikkeltje gewelddadig. Door een samenloop van bizarre omstandigheden weet hij binnen te dringen in het gebroken gezin van de dertienjarige TJ, zijn apathische vader en verwarde oma. Het huis blijkt gedompeld in zware rouw. In al zijn onaangepastheid brengt Hesher wat leven in de brouwerij.

Hesher

Lamgeslagen vader
Hij rookt ongewenst in huis, gebruikt de wasmachine zonder te vragen en loopt in zijn onderbroek rond terwijl hij TJ continu intimideert. Door de tranquillizers en het verdriet om zijn overleden vrouw is pa te lamgeslagen om dit door te hebben. Hij denkt dat Hesher een vriend van zijn zoon is. De ongenode gast eet mee, schuwt geen boer of schuine opmerking en neemt bezit van de garage waar hij slaapt en scheurt op zijn elektrische gitaar. Oma is al lang blij dat ze weer eens wat muziek hoort in huis.

Ze blijkt het aardig te kunnen vinden met Hesher. Zijn grofheden en foute grapjes komen gelukkig niet helemaal aan, maar het filosofische verhaal van de slang en de muis wekt sympathie. Het duurt dan ook niet lang voordat Hesher voorstelt de inhoud van oma’s medicinale sigaretten met een waterpijp te roken. TJ en zijn vader bezoeken op dat moment een groepsgesprek met lotgenoten. Deze scène is met zoveel intense treurnis in beeld gebracht dat compassie zomaar kan omslaan in hoon.

Hesher

Kindsterretje of stuntman?
TJ zit niet te wachten op therapeutische sessies. Hij heeft al genoeg aan zijn hoofd met Hesher. Tot overmaat van ramp krijgt hij te maken met een andere lastpost. De rol van TJ wordt geloofwaardig vertolkt door Devin Brochu, die met een feilloos gevoel voor drama de belofte van nieuw kindsterretje inlost. Mocht hij het onverhoopt niet gaan redden als acteur, dan kan hij altijd nog solliciteren naar de functie van stuntman. Zelden liet iemand van die leeftijd zich zo uitbundig molesteren, omver rijden en van zijn fiets vallen.

Een andere opvallende rol is weggelegd voor Natalie Portman, nog voordat ze de Oscar won met Black Swan. In Hesher is ze geen lichtvoetige stervende zwaan, maar een onzekere, sullige supermarktcaissière met een te grote bril. Deze licht neurotische Nicole redt TJ een keer uit de handen van zijn belager. Ze ontwikkelen samen een bijzondere vriendschap, waarmee Hesher zich uiteraard gaat bemoeien. Ook de grootmoedervertolking van Piper Laurie (de ultrareligieuze moeder in het horrordrama Carrie, 1976) is realistisch.

Regisseur Spencer Susser maakt met Hesher  een veelbelovend speelfilmdebuut. Een komisch drama over een nihilist die het met zijn non-conformistische gedrag klaarspeelt een puberjongen en zijn vader uit een moeras van rouw te trekken. De uiteindelijke manier waarop is even hilarisch als gedenkwaardig.

 

22 februari 2012

ALLE RECENSIES

Jack and Jill

Posted on

*

recensie  Jack and Jill

Ongewenste gast 

door Cor Oliemeulen

Adam Sandler speelde met wisselend succes in komedies en verraste positief in het drama Reign over Me. In Jack and Jill trekt hij opnieuw de stoute schoenen én vrouwenkleren aan. Tenenkrommend.

Robin Williams deed het met veel elan en Eddie Murphy meestal over de top. Ook komiek Adam Sandler wilde wel eens een vrouwenrol spelen. In Jack and Jill wordt niet echt duidelijk of dit een parodie is of dat hij bewust op een vrouw moet lijken.

Jack and Jill

Een kind kan zien dat het een fout geschminkte man in een jurk is. Tel hierbij op de lompe gebaren, de dominante aanwezigheid en de verschrikkelijke stem die in het beste geval lijkt op die van Miss Piggy en je hebt ongeveer de slechtste en ongrappigste metamorfose uit de filmgeschiedenis.

De grote Al Pacino
Reclameman Jack (Sandler) krijgt een ongewenste gast: zijn tweelingzuster Jill (ook Sandler). Zij heeft en is ongeveer alles wat een vrouw onaantrekkelijk maakt. Tijdens een uitstapje naar een basketbalwedstrijd van de LA Lakers ontmoeten ze Al Pacino. Terwijl Jack de filmster voorzichtig probeert te benaderen voor een donut-commercial, krijgt Al oog voor de lawaaierige Jill, eveneens afkomstig uit de Bronx. Het begin van een onmogelijke en ongeloofwaardige romance. Hij stalkt haar, maar zij wil niets van hem weten. Jack ziet geen andere mogelijkheid dan zich voor te doen als zijn tweelingzus Jill, om zo de grote Al Pacino voor de reclamecampagne te paaien.

Het blijft een raadsel waarom Al Pacino zich überhaupt heeft laten strikken. Beland in zijn herfstjaren zal hij het wel een leuk idee hebben gevonden om een karikatuur van zichzelf neer te zetten. Hoewel de dialogen uitermate zwak zijn, probeert hij van zijn eigen tekst het beste te maken. Met zijn welbekende schmieren en oreren geeft hij de grootste onbenulligheid toch nog charme. Wanneer Al Pacino als toneelspeler op Broadway toegewijd een stuk van Shakespeare doet, raakt hij compleet van slag door een mobieltje, dat bij nader inzien zijn eigen telefoon blijkt te zijn.

Jack and Jill

Humor is relatief
Dat humor relatief is, bewijzen incidenten met een dronken papegaai, een potje jetskiën in een privé-zwembad, een zeer luidruchtige stoelgang na Mexicaans eten en een pony die onder het gewicht van Jill door de hoeven zakt. Als je maar blijft proberen, zijn sommige momenten best raak. Zo draait Jill tijdens het televisiespelletje The Price is Right zó fanatiek aan het Rad van Fortuin dat ze er met haar hoofd tegenaan knalt en knock-out gaat. Heerlijk ironisch is het als ze later bij Al Pacino thuis per ongeluk zijn enige Oscar (acht nominaties!) kapot gooit.

Het jongste Sandler-vehikel is gelukkig niet aan de lange kant. Om de martelgang op te rekken naar minimale bioscooplengte, kent de film een proloog en epiloog waarin een aantal eeneiige tweelingen anekdotes en karakteristieken vertelt. Ook het afsluitende filmpje met een donut aanprijzende Pacino geldt als extra. Nadat ze het reclamespotje hebben bekeken, walgt Al zichtbaar van het resultaat en roept gedecideerd: ‘Burn it!’ Het is zeker niet ondenkbaar dat iemand bij Jack and Jill de daad bij het woord voegt.

 

2 februari 2012

ALLE RECENSIES

Good Old Fashioned Orgy

Posted on

*

recensie  A Good Old Fashioned Orgy

Diepgang van een vingerhoedje 

door Cor Oliemeulen

Wie rekent op een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, komt bedrogen uit. De combinatie van weinig lef en belegen grappen moeten we maar heel snel vergeten.

Alex Gregory en Peter Huyck schreven vroeger teksten voor The Late Show van David Letterman. Met A Good Old Fashioned Orgy maken ze hun debuut als regisseurs/scriptschrijvers. Het duo presenteert een filmkomedie in de traditie van American Pie (1999) en EuroTrip (2004): veel toilethumor, vunzige avonturen en seksgerelateerde grappen, qua vocabulaire gevoed met de nodige ‘shits’ en ‘fucks’. Het enige verschil is het feit dat het nu geen tieners betreft maar een groep volwassenen, qua leeftijd althans.

A Good Old Fashioned Orgy

Intiem
In The Big Chill (1983) wisselt een vriendengroep dertigers van gedachten over al dan niet bereikte idealen. Heel even lijkt het alsof er in A Good Old Fashioned Orgy ook iets betekenisvols gebeurt. De enige serieuze dramatische wending in dit verhaal – namelijk de vraag of je tijdens een orgie wel intiem kunt worden als je iedereen al zo lang en goed kent – is enkel dramatisch in de manier waarop de gang dit niet oninteressante gegeven om zeep helpt.

De vrienden komen regelmatig samen in het zomerhuis van de vader van Eric (Jason Sudeikis), de natuurlijke leider van het stel. Populair is de White Trash Bash, een feest waar de gasten zich uitbundig gedragen als wannabe-white trash. De heren kleden zich bij voorkeur als trucker of jager en hullen zich in kortgeknipte broeken en kerstmisattributen. De dames bleken hun opgestoken haar en mogen graag topjes, minirokjes en visnetten dragen. Een toiletpot is gevuld met dipsaus, een kinderbadje houdt het goedkope bier koel. En dan is er natuurlijk altijd een dronken malloot die de tijd rijpt acht naakt in het echte zwembad te springen.

Penisgrootte
De grappen zijn navenant. Iemand ontfutselt een nerd zijn Blackberry, stopt de telefoon in zijn broek en wrijft hem over zijn kruis met de woorden ‘my dick is checking your email’. Een lachend meisje stelt: ‘The blowjob is the new french kiss’. Verder wordt er gesproken over de penisgrootte van ex-vriendjes en de trend dat tieners elkaar signalen geven met de kleur van hun beugels: elke tint heeft een bepaalde seksuele betekenis. Op dezelfde golflengte zitten de actuele tekst op een T-shirt, ‘Life’s too short not to be Norwegian’, en de komst van twee geüniformeerde agentes, die zich melden wegens geluidsoverlast, maar worden aangezien voor strippers.

A Good Old Fashioned Orgy

Als Erics vader zegt dat het zomerhuis zal worden verkocht, besluit het gezelschap na veel vijven en zessen dat het allerlaatste feest ter plekke een orgie moet zijn. Zij zijn immers van de generatie x: ze misten de vrije liefde van de jaren zestig en voelden tekortkomingen tijdens het aidstijdperk. Een orgie zou hen seksueel moeten bevrijden. Tijdens hun research bezoeken ze natuurlijk een seksclub. Ze bladeren in de Kamasutra, bekijken video’s, gaan hun conditie op peil brengen, laten hun bloed onderzoeken en zwaaien in een kroeg met dildo’s naar bekenden.

Beschamend
Jason Sudeikis, jarenlang komiek van Saturday Night Live, laat er geen gras over groeien sinds hij het witte doek heeft ontdekt. Het afgelopen jaar verscheen hij al in Horrible Bosses (drie vrienden willen hun bazen vermoorden) en Hall Pass (twee beste vrienden mogen van hun vrouwen een week lang doen wat ze willen). Beide voorgangers blinken eveneens uit in platvloerse meligheid, maar missen het beschamende van A Good Old Fashioned Orgy. Een orgie die weliswaar een orgie wordt, maar dan met de diepgang van een vingerhoedje.

 

26 januari 2012

ALLE RECENSIES

Beyond

Posted on

***
recensie Beyond
Leena’s perspectief 

door Cor Oliemeulen

Alcoholverslaafde ouders maken het leven van hun kroost tot een hel. In Pernilla Augusts debuutfilm Beyond (Svinalängorna) zien we de confrontaties en desastreuze gevolgen door de ogen van de tienerdochter. Niet verrassend, wel indrukwekkend.

In alle vroegte van 13 december hullen meisjes in Zweden zich in witte japonnetjes, zetten een kroon van elektrische kaarsen op het hoofd en nemen een brandende kaars in de hand. Ook dit jaar brengt het Luciafeest gezelligheid in het huis van Leena, haar echtgenoot Johan en hun twee jonge dochters. Dan rinkelt de telefoon. Na jaren van verwijdering meldt Leena’s moeder dat ze ongeneeslijk ziek is en haar dochter nog een keer wil zien. Hoewel ze absoluut geen zin heeft om het verleden op te rakelen, haalt de onwetende Johan haar over.

Beyond

Drankmisbruik en mishandeling
Tijdens de 600 kilometer lange tocht komen gedachteflarden van vroeger naar boven. Hoe het Finse immigrantengezin in de jaren zeventig een nieuwbouwflat in Zuid-Zweden betrekt en hoe ze hopen er een gelukkig bestaan op te bouwen. Moeder gaat werken als schoonmaakster en vader is beoogd bouwvakker. Leena en haar broertje Sakari merken dat hun ouders hun best doen liefde te geven. Maar ieders droom op een mooie toekomst valt in duigen als drankmisbruik en mishandeling dagelijkse kost worden en het leven bij vlagen ondraaglijk.

Ter afleiding werkt de jonge Leena aan een lijstje met definities van ‘volwassen’ woorden. Ze ruimt de lege flessen op en doet er alles aan om Sakari te beschermen. Steeds als de ouders ruziemaken, bedekt Leena zijn oren. Soms doen ze in bad wie het langst de adem kan inhouden. Als de laveloze pa weer eens valt en Leena hem uit de drek van de grond moet oprapen, is het afwachten of Sakari’s hoofd nog wel boven water komt. Ook zien we hoe haar vader Leena met zijn broekriem aftuigt, omdat ze stiekem een fles drank leeg heeft gegoten. Later in het zwembad zijn niet de striemen op haar lichaam zichtbaar, wel de pijn en schaamte in haar ogen.

Onontkoombare invoelbaarheid
Beyond is zeker niet de eerste film over alcoholistische ouders en een getraumatiseerde kindertijd. Maar het drama van Pernilla August – gebaseerd op de autobiografische bestseller van de van oorsprong Finse Susanna Alakoski – valt op door het realisme (let bijvoorbeeld op de treffende jaren zeventig-setting inclusief kettingrokers) én de onontkoombare invoelbaarheid. Dit laatste is vooral te danken aan het spel van Noomi Rapace (volwassen Leena) en Tehilla Blad (jonge Leena), die barst van het acteertalent.

Beyond

Eerder speelde dit duo in Millennium: Mannen die vrouwen haten (Män som hatar kvinnor, 2009) respectievelijk de volwassen en jonge uitgave van Lisbeth Salander. Noomi Rapace weet zich te ontworstelen aan het stereotiepe personage van punkige, met tatoeages en piercings uitgeruste hacker in de Millennium-trilogie. In het script van Beyond krijgt ze alle ruimte om haar dramatische kwaliteiten ten toon te spreiden. Innig worstelend met haar gevoelens en haar eigen gezin om uiteindelijk de confrontatie met haar terminale moeder aan te gaan.

Deze inzending voor de Oscars – die de shortlist echter niet haalde – past goed in de traditie van Zweedse familiedrama’s. Meester-cineast Ingmar Bergman verdedigde liefst driemaal met succes het landsbelang in de categorie voor beste buitenlandse film. In het winnende Fanny & Alexander (1982) debuteerde Beyond-regisseur Pernilla August overigens als actrice. Haar toenmalige echtgenoot Bille August sleepte het vierde Oscarbeeldje tot nu toe in de wacht met Pelle the Conqueror (Pelle erövraren, 1988). Ook die film gaat over emigranten die dromen van een betere toekomst. Zij slagen wel.

 

19 januari 2012

 

MEER RECENSIES

 

Separation, A

Posted on

*****

recensie  A Separation (Jodaeiye Nader az Simin)

Onmogelijke spagaat 

door Cor Oliemeulen

Na zijn met prijzen overstelpte drama About Elly (Darbareye Elly, 2009) slaat een veelbelovende Iraanse regisseur opnieuw krachtig toe met een verhaal over de perikelen van een gezin in Teheran. Moeder wil emigreren om hun elfjarige dochter betere kansen te geven, maar haar man voelt zich geroepen om voor zijn demente vader te zorgen.

Recensie A Separation

Een conflict met de huishoudster leidt tot een aangrijpende reeks van gebeurtenissen waarin de hoofdpersonen zo uit het dagelijkse leven lijken getrokken.

Leugens, belangen, trots, eer, spijt en rechtvaardigheid zijn de universele thema’s van dit inhoudelijk zeer sterke drama dat de volle twee uur blijft boeien en ontroeren om te eindigen in een onmogelijke spagaat.

 

11 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES