LIFF 2018 – Preview

Preview Leiden International Film Festival 2018

door Suzan Groothuis

Het Leiden International Film Festival (LIFF) komt er weer aan. De timing is goed, want het is fris buiten en de klok is dit weekend weer een uur teruggegaan. Met kou en donkerte is de bioscoop het perfecte toevluchtsoord en dan is er ook nog een filmprogramma om je vingers bij af te likken! InDeBioscoop is er zeker bij en geeft vast een voorproefje van wat je van 2 tot en met 11 november kan verwachten in onder andere Het Kijkhuis en Trianon.

LIFF trapt af met openingsfilm Eighth Grade, die deel uitmaakt van de American Indie Competition. Het regiedebuut van komiek Bo Burnham verhaalt over jeugd en het digitale tijdperk, en belooft dat je van de dertienjarige hoofdpersoon gaat houden.

Eighth Grade

American Indie Competition
En er zijn nog meer American Indies die de interesse wekken: bijvoorbeeld Thunder Road, waarin een grafrede zowel hilarisch als emotioneel is. De balans tussen grappig en drama is een lastige, maar regisseur Jim Cummings schijnt ‘m te hebben gevonden. Lachen met een traan dus.

Alex Ross Perry, wiens Listen Up Philip en Golden Exits eerder op LIFF te zien waren, komt met Her Smell met Elisabeth Moss (The Handmaid’s Tale) in de hoofdrol. Zijn films verhalen over twijfelende, weemoedige creatievelingen. Zo ook Moss, die de worstelende punkrocker Becky Something speelt, een naam die Andy Warhol zomaar had kunnen bedenken. Ditmaal geen Indie met een vrolijke noot, maar een intens, zelfdestructief portret.

Acteur Paul Dano (There Will Be Blood) doet met Wildlife ook mee in de American Indie Competition. Als regisseur ditmaal, met niet de minsten in de hoofdrol: Jake Gyllenhaal en Carey Mulligan. Hun zoon ziet toe hoe hun huwelijk uiteenvalt. Mulligans acteerprestaties zijn lovend ontvangen, evenals Dano’s regiedebuut, dat voor diverse filmfestivals geselecteerd is.

Nic-a-Thon
Maar LIFF heeft nog veel meer in petto: een late night-screening van Mandy bijvoorbeeld, met Nic Cage die verzeild raakt in een hallucinerende, bloederige wraakfilm. Wie ‘m gemist heeft in de bioscoop krijgt nog een kans om deze unieke film op het grote doek te zien. Van visionair filmmaker Panos Cosmatos, die de kijker onderdompelt in psychedelische kleuren en dito soundtrack. Een film die je moet ondergaan, zoveel is zeker.

Mandy is niet de enige film waarin Nic Cage schittert, want er is een heuse Nic-a-Thon. Nic himself maakte een selectie van zijn beste films. Wees er snel bij, want het gaat hard met de kaartjes. Er zijn namelijk genoeg mensen die willen genieten van Cage “losing his shit”!

Een film die ook nieuwsgierig maakt is Suspiria. Filmmaker Luca Guadagnino (Call Me By Your Name) waagde zich aan een remake, of, beter gezegd, een hommage. Zijn film is allesbehalve een kopie van het origineel van Argento. Verwacht net als zijn vorige films een visueel spektakel, met Tilda Swinton in maar liefst drie rollen!

Even geen zin in een speelfilm en toe aan meer realiteit? Dan is er het vervreemdende American Animals. Ga ‘m zien, want hij is van de maker van The Imposter, een van de beste documentaires van IDFA 2012. Ok, er zijn acteurs, die het bizarre verhaal van een overval naspelen. Maar ook de betrokkenen zelf komen aan het woord. Verzonnen en waargebeurd lopen door elkaar heen, want ieder heeft zo zijn eigen versie. Net als in The Imposter trefzeker, gestileerd en donker in beeld gebracht. Weten hoe de vork nu echt in de steel zit, is aan de kijker om te beoordelen.

Koning van het absurdisme
Als je nog meer in vertwijfeling wil worden gebracht, ga dan zeker naar Au Poste!. Hij is van de hand van de koning van het absurdisme, die ooit als Mr. Oizo een hit had met Flat Eric. Quentin Dupieux is na Rubber (hoofdpersoon: een moordende autoband) en het briljante Realité terug. Ditmaal zien we de meest bizarre ondervraging ooit. Met Benoît Poelvoorde, die als killer Ben in C’est arrivé pres de chez vous nog steeds in mijn geheugen gegrift staat.

Ook kan je een voorproefje nemen van de grotere publieksfilms die pas later in de bioscoop gaan draaien. Bohemian Rhapsody is een biopic over de charismatische voorman van Queen. Rami Malek, bekend van de serie Mr. Robot, gaat er voor en is Freddie Mercury. Van een hele andere orde is Lars Von Triers The House That Jack Built, waarin een creepy Matt Dillon in de huid kruipt van een seriemoordenaar. Reken maar op een film die choqueert, getuige een leegstromende zaal in Cannes.

Buiten al het aanbod van nieuwe independent – en publieksfilms, heb je als kijker ook nog kans om klassiekers op het grote doek te bewonderen. Zo passeren Hitchcock’s Vertigo, horrorklassieker Bride of Frankenstein en Butch Cassidy and the Sundance Kid de revue. En als je even bij wilt tanken, dan kan dan met een wijnproeverijtje tijdens speciale screenings van A Good Year en Lost In Translation. Kortom, met LIFF 2018 kan je alle filmische kanten op!

 

28 oktober 2018

 

MEER FILMFESTIVALS

LIFF 2017 – Deel 4

Leiden International Film Festival (LIFF) 2017 Deel 4 (slot):
Gevarieerd en internationaal georiënteerd

door Suzan Groothuis

Tien dagen stond Leiden in het teken van cinema. In dit laatste deel van LIFF aandacht voor American Indie-deelnemer Brigsby Bear, over een jongen geobsedeerd door een serie met een beer. Becoming Bond is een vermakelijke documentaire over de man die eenmaal Bond speelde: de Australiër George Lazenby. Ruben Östlund verrast met zijn nieuwste film The Square, waarin een museumdirecteur na een publiciteitsstunt voor een nieuwe expositie in een existentiële crisis belandt. En dan zijn er nog de voorpremières On Body and Soul, Thelma en The Killing of a Sacred Deer.

Gevarieerd weer, het programma van LIFF 2017. En sterk internationaal georiënteerd, met films uit Thailand, Oost Europa, Scandinavië en de VS. Een festival waar je naast de grote voorpremières (Suburbicon, de het nieuwste verhaal van de Coen-broertjes) kan genieten van kleine pareltjes. Zoals het Hongaarse On Body and Soul,  over twee heel verschillende mensen die op een haast surreële manier tot elkaar komen. Een film die overtuigt met een origineel script, fijn acteerwerk, mooi geschoten camerawerk en die, bovenal, weet te raken. In december draait On Body and Soul in de Nederlandse bioscopen en wie hem niet gezien heeft in Leiden, moet zeker de kans grijpen de film in de koude wintermaand te gaan zien. Alleen al om de beelden van een sereen, prachtig winterlandschap, waarin twee herten elkaar vinden.

 

Thelma

Thelma – doodse verleiding
Thelma van Joachim Trier (Oslo, August 31st, Louder Than Bombs) schiep hoge verwachtingen, maar stelt teleur. Dat ligt niet aan hoofdrolspeelster Eili Harboe, die de jonge, gekwelde Thelma sterk neerzet. Kort gezegd gaat het verhaal over studente Thelma, afkomstig uit een streng gelovig gezin. Het is wennen, het studentenleven vol verlokkingen. De verleidingen van alcohol en seks brengen stress met zich mee, wat zich uit in aanvallen die lijken op epilepsie. Maar gekunstelde verwijzingen naar het geloof maken duidelijk dat er meer en iets anders speelt.

Vergelijkingen met Brian de Palma’s Carrie liggen voor de hand, maar denk ook aan films als Requiem en Let The Right One In. Thelma opent sterk, maar houdt de spanning niet vast. De filosofische levensvragen, die in Triers eerdere films zo prominent aanwezig zijn en dwongen tot nadenken, blijven in Thelma achterwege. De film heeft pretenties, maar is uiteindelijk vlak en voorspelbaar. En doet niet wat de beelden te opzichtig willen: onder de huid kruipen. Thelma draait vanaf 7 december in de bioscoop.

 

The Killing of a Sacred Deer

The Killing of a Sacred Deer – gevonden evenwicht
Met The Killing of a Sacred Deer van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos kan het twee kanten op: een film die briljant begint, maar in zijn tweede helft verzandt, of een meesterwerk dat er langer in zit? Van een meesterwerk wil ik niet spreken, maar Lanthimos’ laatste is zijn meest evenwichtige. Alps en The Lobster hadden beiden het probleem over een geweldige eerste helft te beschikken en vervolgens in te zakken. Te vreemd, te absurd, te rommelig.

The Killing of a Sacred Deer houdt controle. De film, die handelt over een chirurg die een sinistere keuze moet maken, bouwt rustig op en werkt toe naar een suspense-volle thriller. Een moderne Sophie’s Choice gemengd met de naargeestigheid van Haneke. Met sterke rollen van Nicole Kidman, Colin Farrell en Barry Keoghan (Dunkirk) als onheilspellende tiener. Van wie we vast nog wel meer gaan horen. The Killing of a Sacred Deer draait vanaf 29 november in de bioscoop.

 

The Square

The Square – maar is het kunst?
Van een heel ander kaliber is The Square van Ruben Östlund. Een droge, satirische kijk op de hedendaagse samenleving. Een museum voor moderne kunst, onder leiding van directeur Christian, vormt het uitgangspunt. Het museum staat op het punt om een nieuwe expositie, met kunstwerk The Square als publiekstrekker, te onthullen.

The Square toont een inkijkje in de artistieke wereld, met die typische ongemakkelijkheid die ook in Östlunds eerdere films (Turist, Play) zo aanwezig is. Ondertussen stelt de regisseur van alles aan de kaak: de essentie van kunst, morele grenzen en gemeenschapszin. Met bijrollen van Elisabeth Moss (Mad Men, The Handmaid’s Tale) en Dominic West (The Wire). Verrassend, hilarisch en soms met het schaamrood op de kaken. Een film die dan weer stemt tot een lach en dan weer tot nadenken. Een mooie aanvulling op een inmiddels indrukwekkend oeuvre. The Square draait vanaf 9 november in de bioscoop.

 

Becoming Bond

Becoming Bond – eenmalige roem
En dan over naar Becoming Bond van Josh Greenbaum, waarin we terugblikken op het leven van George Lazenby. Wie? O ja, de man die maar één keer James Bond speelde, in het legendarische On Her Majesty’s Secret Service (ook vertoond op LIFF). Becoming Bond toont Lazenby in het hier en nu en laat hem vertellen over zijn leven. Met gevoel voor humor vertelt de Australiër hoe hij het schopte van autoverkoper tot Bond. En uiteindelijk een leven leidde van vrouwen, drugs en het grote geld. Toch wees Lazenby, ondanks het grote succes van On Her Majesty’s Secret Service, een miljoenencontract af. Uiteindelijk koos hij voor zijn eigen vrijheid, waar hij tot op heden geen spijt van heeft.

Lazenby’s leven wordt op gevatte en kleurrijke wijze nagespeeld door acteurs. Een heerlijke documentaire, een tikje over the top, net als de roerige perioden die Lazenby heeft meegemaakt. Een man die niet altijd goede keuzes maakte, maar wel bij zichzelf bleef en daarmee respect afdwingt. My name is Lazenby, George Lazenby!

 

Brigsby Bear

Brigsby Bear – groot knuffelkind
En tot slot Brigsby Bear, een film uit de American Indie Competition die wedijverde met winnaar Menashe. Het is het speelfilmdebuut van Dave McCary, die als regisseur wat episoden van Epic Rap Battles Of History op zijn naam heeft staan. Brigsby Bear gaat over James, die samen met zijn ouders in een afgeschermde, afgelegen woning leeft. Hij vult zijn dagen met lessen die zijn ouders geven en het kijken naar de serie Brigsby Bear. Een favoriet van James. Niet alleen draagt hij steevast een Brigsby-shirt, ook zijn kamer is gevuld met Brigsby-prullaria. Wanneer de serie plots stopt, staat het leven van James op zijn kop. In een nieuwe fase in zijn leven is hij vastbesloten zijn lievelingsserie af te maken.

Brigsby Bear is een film met een hoog Me and Earl and the Dying Girl-gehalte. Een sympathieke, zij het wat zonderlinge hoofdpersoon (teveel verklappen over zijn achtergrond doen we maar niet) moet weer richting aan zijn leven geven. Brigsby Bear is innemend, maar werkt netjes en voorspelbaar  de kaders van de typische “indie”-film af. Denk aan creatieve decors, de rol van de outsider (hoewel James niet echt moeite hoeft te doen om bij de jonge hipsters te horen), de nodige humor en het nodige drama. Een leuk tussendoortje, maar meer toch echt niet. Brigsby Bear draait sinds 19 oktober in de bioscoop.
 

7 november 2017

 

DEEL 1 LIFF 2017
DEEL 2 LIFF 2017
DEEL 3 LIFF 2017

 

 
MEER FILMFESTIVAL

LIFF 2017 – Deel 3

Leiden International Film Festival (LIFF) 2017 Deel 3:
Voor iedere bezoeker wat wils

door Cor Oliemeulen

Met nog twee dagen te gaan staat het boksdrama Jawbone verrassend bovenaan in het klassement van de LIFF Publieksprijs. In dit derde verslag een bespreking van deze film. Verder aandacht voor een aangrijpend opgroeidrama uit IJsland, twee opvallende films uit China en een Syrische vluchteling die kan vliegen.

 

Jawbone

Jawbone – sociaal-realistisch boksdrama
Een niet-Amerikaanse boksfilm met zijn eeuwige clichés van vallen, opstaan en het behalen van de victorie is bij voorbaat een verademing. De debuterende Engelse speelfilmregisseur Thomas Napper heeft goed naar het werk van zijn landgenoten Mike Leigh en Ken Loach gekeken, want ook hij kruipt in de huid van de underdog die moet opboksen tegen persoonlijke problemen, maatschappelijke omstandigheden en bureaucratie. In Jawbone draait de deprimerende geschiedenis om de oud-jeugdkampioen boksen Jimmy McCabe (Johnny Harris, die ook het script schreef), die na het overlijden van zijn moeder in de goot belandt en probeert uit de malaise te komen door zich opnieuw te melden bij de boksschool van William Carney (de gevierde Engelse acteur Ray Winstone, die weinig speeltijd krijgt).

Jawbone is een karakterstudie van een alcoholist die tegen zijn demonen vecht en zijn trots moet overwinnen. Harris, die het qua intensiteit vooral moet hebben van zijn gezichtsuitdrukkingen, speelt zijn rol geloofwaardig, hoewel zijn bokscapaciteiten niet geheel overtuigen. De film is rauw en donker, verstoken van enige humor, en heeft het hart op de goede plaats. Het slotgevecht is wel wat voorspelbaar, maar mooi claustrofobisch gefilmd met handheld camera’s, ondersteund door vertragende geluidseffecten en probeert de sfeer van Raging Bull (1980) van Martin Scorsese op te roepen. Ondanks enkele ontroerende momenten laat Jawbone uiteindelijk te weinig indruk achter en is hij minder sterk en origineel dan het Finse boksdrama The Happiest Day in the Life of Olli Mäki. Voormalig frontman van The Jam en The Style Council, Paul Weller, tekent voor de soundtrack van Jawbone.

 

Heartstone

Heartstone – sterk opgroeidrama tussen de geisers
De bioscopen worden tegenwoordig overspoeld met coming of age – met de zoektocht naar identiteit als onontkoombaar hedendaagse thema. Heel af en toe stijgt de pure dramatische variant van dit genre met kop en schouders uit boven de middelmaat, hoewel het koude klimaat van IJsland zich in eerste instantie niet lijkt te lenen als decor van hartverwarmende vriendschap en liefde.

Heartstone (Hjartasteinn) is het veelbelovende speelfilmdebuut van Guðmundur Arnar Guðmundsson dat zich afspeelt in een afgelegen vissersdorpje in IJsland. Het aangrijpende opgroeidrama centreert zich rond de twee puberjongens Thor (Baldur Einsasson) en Kristján (Blær Hinriksson) die tijdens een turbulente zomer door zowel genegenheid en ontluikende seksualiteit als door afwijzing en tragedie snel volwassen worden. Het geloofwaardige spel van de jonge spelers en de gelaagdheid van het verhaal in combinatie met de prachtige fotografie en de goed passende soundtrack zorgen voor een drama dat met 129 minuten geen seconde te lang is. Heartstone draait vanaf 16 november in de bioscoop.

 

Duckweed

Duckweed – Back to the Future uit China
Na een auto-ongeluk belandt de kersverse Chinese rallykampioen Tailang in het jaar 1998 waar zijn stoere vader leider van een viermansbende is. Terug in de tijd gaat Tailang niets liever dan op zoek naar zijn moeder, die net na zijn geboorte overleed. Als hij ziet dat zijn toekomstige vader een andere vriendin heeft, moet hij maatregelen nemen. Ondertussen wordt Tailang lid van het groepje criminelen dat constant bonje heeft met een rivaliserende bende, die een stuk minder onschuldig is. Kan zijn vader hem tijdig verwekken voordat hij zes jaar de gevangenis in moet?

Dertiger Han Han is de meest populaire blogger van China, schrijver van bestsellers, zanger, professioneel rallyrijder, uitgesproken hater van moderne poëzie én filmregisseur. Door zijn rebelse houding beschouwen velen hem als de stem van zijn generatie. Zijn tweede speelfilm, Duckweed (Cheng feng po lang), kent door zijn potpourri van stijlvormen nauwelijks raakvlakken met de traditionele Chinese cinema en heeft vooral als doel om de kijker te vermaken. Het kolderieke verhaal kent een hoog tempo, soms kinderliedjes als begeleiding en schiet alle kanten op: van komedie tot drama, met knipogen naar de sciencefiction van Hollywood, de martial arts uit Hong Kong en de Nouvelle Vague uit Frankrijk. De regisseur verrast in zijn nostalgische trip vooral met cinematografie en camerawerk. Zo zijn de razendsnelle race van de winnende rally en de raceauto die in super slow motion door een trein wordt geschept spectaculair in beeld gebracht.

 

Operation Mekong

Operation Mekong – duizelingwekkende actiefilm
Nog een opvallende film uit China is Operation Mekong (Mei Gong he xing dong) van de hand van Dante Lam, een van de grootste regisseurs van actiefilms in Hong Kong en opgeleid in de traditie van John Woo (Face/Off). Het misdaadavontuur is gebaseerd op de moord op dertien Chinese zeelieden en de vondst van 900.000 methamfetaminepillen op de Mekong, de rivier in de Gouden Driehoek nabij de grenzen van Thailand, Laos en Myanmar. De doofpotaffaire van Thailand veroorzaakte een internationale rel en China startte een operatie om de ware toedracht te achterhalen en de schuldigen te straffen.

Liefhebbers van actiefilms zitten gegarandeerd twee uur op het puntje van hun stoel door de razendsnelle beeldwisselingen, het nerveuze maar technisch knappe camerawerk en de sensationele achtervolgingen, gelardeerd met een bombastische soundtrack die je ook in een Michael Bay-film kunt aantreffen. Het duizelingwekkende tempo van Operation Mekong verhult de vele plotgaten en maakt de complexe jacht op de drugsbaronnen moeilijk te volgen. De film focust op twee politieagenten die niet terugdeinzen voor een kogelgat meer of minder. Want dat ze gemotiveerd zijn, blijkt uit de openingsscène, waarin een mooie dame een naald met drugs in haar arm zet en haar verslaving niet zal overleven.

 

Jupiter’s Moon

Jupiter’s Moon – Syrische vluchteling kan vliegen
Filmmuseum EYE in Amsterdam had eerder dit jaar een overzichtstentoonstelling van de Hongaarse meester van de verstilde cinema, Béla Tarr, die middels een opstelling met foto’s van mensen achter prikkeldraad kritiek gaf op de omgang met de Europese vluchtelingencrisis, de rol van zijn geboorteland in het bijzonder. Zijn landgenoot, Kornél Mundruczó, schenkt in Jupiter’s Moon (Jupiter holdja) ook aandacht aan het lot van Syrische vluchtelingen, die bij de grens worden opgejaagd, en in het geval van hoofdpersoon Aryan wordt neergeschoten. Wat blijkt: Aryan kan plotseling vliegen!

Wat volgt is een thrillerachtig actiedrama, voorzien van magisch-realistische en religieuze trekjes (is de jonge vluchteling een engel?), dat naar een onduidelijke finale toewerkt, maar uitblinkt door de onconventionele aanpak en de ingenieuze cinematografie. Na White God en Jupiter’s Moon mag Kornél Mundruczó binnenkort aan zijn eerste Amerikaanse project beginnen: de thriller Deeper. Volgens de beschrijving op IMDb wordt het een psychologische verkenning van een voormalige astronaut dat zich ver onder de zeespiegel afspeelt. Dat klinkt origineel en mysterieus genoeg, echter met de beoogde hoofdrollen van Hollywoodster Bradley Cooper en Gal ‘Wonder Woman’ Gadot weet je maar nooit waarop dat avontuur zal uitdraaien. Jupiter’s Moon draait sinds 2 november in de bioscoop.
 

4 november 2017

 

DEEL 1 LIFF 2017
DEEL 2 LIFF 2017
DEEL 4 LIFF 2017

 

 
MEER FILMFESTIVAL

LIFF 2017 – Deel 2

Leiden International Film Festival (LIFF) 2017 Deel 2:
Ruim baan voor de American Indie

door Suzan Groothuis

In dit tweede deel van het Leiden International Film Festival staan we stil bij de American Indie Competition. Wederom heeft de organisatie verrassende, prikkelende en ontroerende films in dit programmaonderdeel weten te stoppen.

Een ruziënd stel ontdekt in Band Aid dat hun relatie-perikelen uitstekend dienen als inspiratie voor popsongs. Een dronken, verveelde Anne Hathaway blijkt in Colossal banden te hebben met een gigantisch monster dat de boel op stelten zet in Seoul. In The Lovers volgen we een uitgeblust koppel dat weer jeu aan hun relatie weet te geven. En in Menashe zitten we dicht op de huid van een vader die vecht voor de voogdij over zijn zoontje, maar de orthodox-joodse gemeenschap waaruit hij komt maakt het hem niet gemakkelijk.

 

Band Aid

Band Aid – liedjes over ruzie
We beginnen met Band Aid, waarin Anna (Zoe Lister-Jones, tevens de regisseur en scriptschrijver) en Ben (Adam Pally) constant ruziën. Over de afwas bijvoorbeeld, die zich maar opstapelt in de zink. Tot Anna op het geniale idee komt om hun ruzies te gebruiken als inspiratie voor het schrijven van popsongs. Ze pakken gitaar en basgitaar uit de garage en vragen hun vreemde buurman Dave (Fred Armisen, Portlandia) als drummer.

Band Aid doet wat denken aan films als Humpday en Your Sister’s Sister, waarin de hoofdpersonen, vaak worstelende creatievelingen, twijfelen over hun leven en de te nemen stappen.  De film is een mooie mix van drama en komedie, met gevatte dialogen, prikkelende humor en een wijze les van Bens moeder (Susie Essman, die we kennen als Susie Greene uit Curb Your Enthusiasm) over wat mannen en vrouwen nou zo van elkaar doet verschillen. Een film die tot het eind toe geboeid blijft, mede door de goede chemie tussen de twee hoofdpersonen. Origineel, verfrissend en warm. Gaat dat zien!

 

Collossal

Collossal – van nietig naar reusachtig
Colossal, alhoewel die geen deel uitmaakt van de American Indie Competition, is ook een originele film, maar dan heel anders. Het begint met een relatie die strandt: Tim (Dan Stevens) heeft genoeg van zijn party girl vriendin Gloria (Anne Hathaway) en zet er een punt achter. Zij vertrekt naar haar geboortedorp om de draad weer op te pakken. Voor zover je daarvan kan spreken als je alleen maar alcohol drinkt en slaapt. Ze krijgt een baantje aangeboden in de kroeg van jeugdvriend Oscar (Jason Sudeikis) en dan wordt de slapende routine van werk en drinken opgeschrikt door opzienbarend nieuws. Een gigantisch monster zorgt voor ophef in Seoul en Gloria ontdekt per toeval banden met dit wezen te hebben.

Colossal is indie-sciencefiction, waarbij realisme wordt afgewisseld met de vreemde ontwikkelingen in de Zuid-Koreaanse hoofdstad. Die weer verband houden met het nietige bestaan van Gloria, die tot het besef komt tot grootse veranderingen in staat te zijn. Colossal is van de hand van de Spaanse regisseur Nacho Vigalondo, eerder verantwoordelijk voor Extraterrestrial (2011), ook een liefdesverhaal waarin sciencefiction verweven zit. Colossal is zo’n film die de kijker op het verkeerde been zet (o, zit het zo?), beschikt over een verrassend scenario, fijn acteerwerk en de nodige humor.

 

The Lovers

The Lovers – schipperen tussen huwelijk en vreemdgaan
En dan The Lovers van Azazel Jacobs, waarin Debra Winger (haar roem lag in de jaren ’80, met films als An Officer and a Gentleman) eindelijk weer in een hoofdrol te zien is. Ze speelt Mary, echtgenote van Michael (Tracy Letts, voornamelijk bekend als scriptschrijver van Killer Joe en August: Osage County). Het koppel bevindt zich op een uitgeblust punt in hun jarenlange relatie. De passie is er in alle opzichten uit. Beiden hebben een manier gevonden om nog ergens geluk uit te halen: vreemdgaan. Dat weten ze niet van elkaar, nog niet. Want hun nieuwe partners voeren de druk op en dwingen hen eerlijk te zijn over hun affaire. En dan, plots, verandert er iets en ontdekken Michael en Mary een wederzijdse affectie.

The Lovers laat zien hoe complex relaties kunnen zijn. Met elkaar is onmogelijk, maar zonder ook. En met een ander lijkt het beter, maar dat kan ook een ontsnapping zijn. De film houdt midden tussen drama en droge komedie, met mooie rollen van Debra Winger en Tracy Letts. De uitgeblustheid van hun relatie is van hun gezichten af te lezen. Vermoeid, geïrriteerd en steevast te laat op een werkplek die niet inspireert. Maar geleidelijk aan is daar een transformatie, als een bedwelmend afrodisiacum. Met een supermarktscène als hoogtepunt, waarbij Tracy Letts zijn gezicht laat spreken en de kijker eventjes kippenvel bezorgt.

 

Menashe

Menashe – strijden voor je kind
Menashe van Joshua Z. Weinstein is een film die zich afspeelt in een orthodox-joods milieu in Brooklyn. Menashe is de naam van de hoofdpersoon, een goedzak maar tevens outsider. Zijn vrouw is overleden en om die reden is er door de “Ruv”, de geestelijk leider, besloten dat haar broer voor Menashes’ zoontje zorgt. Een man hoort namelijk niet alleen te zijn en wanneer Menashe weer een vrouw aan zijn zijde heeft kan zijn zoontje bij hem wonen. Menashe zelf laat het daar niet bij zitten en strijdt om de voogdij. Maar in plaats van dat hij vertrouwen wint, gaan er dingen mis en wordt de voogdij-kwestie steeds gecompliceerder.

Menashe is volledig in het Jiddisch gesproken en geeft een goed beeld van het reilen en zeilen in een orthodox-joodse gemeenschap. Tevens laat de film zien hoe moeilijk het is als je net buiten de geijkte paden valt. Menashe heeft een goed hart, maar hij kan, hoezeer hij ook probeert, niet om de regels en waarden van de gemeenschap heen. De camera zit hem dicht op de huid, waarmee zijn onmacht voelbaar wordt voor de kijker. Regisseur Joshua Z. Weinstein houdt zijn film intiem en ingetogen. Een mooi drama, met subtiel gebruik van humor en een man die zijn strijdbaarheid en hoop gelukkig niet kwijtraakt.
 

2 november 2017

 

DEEL 1 LIFF 2017
DEEL 3 LIFF 2017
DEEL 4 LIFF 2017

 

 
MEER FILMFESTIVAL

LIFF 2017 – Deel 1

Leiden International Film Festival (LIFF) 2017 Deel 1:
Kleinere films maken meeste indruk

door Cor Oliemeulen

Het eerste weekend van LIFF 2017 zit erop. De talrijke landelijke filmpremières, goed gevulde zalen, prima sfeer en hoge publiekswaarderingen bevestigen het bijzondere karakter van het jaarlijks terugkerende filmfestival in Leiden. We openen onze reeks verslagen met de nieuwe film van de makers van Intouchables, een tegenvallende boekverfilming en twee kleinere films die een groter publiek verdienen.

 

C'est la vie

C’est la vie luchtacrobatiek voor het grote publiek
De Franse komedie Intouchables werd in 2012 een onverwacht grote hit, vooral door de briljante interactie tussen de twee hoofdpersonages: een verlamde aristocraat en een kansarme jongen die hem op onalledaagse wijze verzorgt. In C’est la vie volgen dezelfde filmmakers, Olivier Nakache en Eric Toledano, gedurende een dag en een nacht het reilen en zeilen van directie en personeel van een bedrijf dat feesten organiseert. Het duo neemt rustig de tijd om alle personages te introduceren tijdens de voorbereidingen van een bruiloftspartij in een zeventiende-eeuws Frans kasteel om tijdens het festijn alle registers open te trekken. Op het moment dat de over het paard getilde bruidegom een luchtig staaltje moderne dans opvoert, ligt de bomvolle zaal 1 van het Trianon dubbel van het lachen.

In deze ensemblekomedie gebeurt er natuurlijk van alles en gaat een groot deel mis. Discussies, ruzies, misverstanden, woordspelingen, persoonsverwisselingen, amoureuze toenaderingen en liefdesperikelen – weinig blijft zowel de personages als de kijkers bespaard. De uiteenlopende typetjes zijn prima gecast en passen goed samen, de Franse humor is universeel, maar aan de nodige voorspelbaarheid valt in een dergelijke formule niet te ontkomen. Voor veel mensen een lekker avondje spontaan lachen, wetende dat alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht komt. Hoewel we dat van die bruidegom nog niet zo zeker weten… C’est la vie draait vanaf 16 november in de bioscoop.

 

The Snowman

The Snowman – concept van griezelige sneeuwpop faalt
The Snowman is de titel van het zevende boek in de Harry Hole-detectivereeks van de Noorse schrijver Jo Nesbø, die hiermee een grote internationale bestseller scoorde. Tijd voor het witte doek dus, maar ‘gelukkig’ gaat dat ook weleens mis. Een spannend boek hoeft niet per se een spannende film op te leveren. En het casten van acteurs en actrices met een andere taal en culturele achtergrond wil meestal ook niet helpen, ook al wordt de rol van de introverte, atletische, blonde, laconieke, maar deskundige speurneus gespeeld door Michael Fassbender. Andere bekende namen als Charlotte Gainsbourg, Rebecca Ferguson, Chloë Sevigny, Val Kilmer en J.K. Simmons kunnen niet voorkomen dat deze boekverfilming een ongeïnspireerde indruk achterlaat.

Aanvankelijk gingen er geruchten dat Martin Scorsese de misdaadthriller zou verfilmen, maar nu treedt hij op als executive producer, terwijl zijn vaste editor Thelma Schoonmaker verantwoordelijk is voor de montage. Regisseur van The Snowman werd de Zweed Tomas Alfredson (Tinker Tailor Soldier Spy, 2011), die de beschikking heeft over een prachtig Noors winterlandschap maar kampt met een matig scenario dat bovendien enkele storende plotgaten oplevert en voorspelbaar eindigt. Het is zeer de vraag of Jo Nesbø in zijn nopjes is met deze verfilming. Het concept van de sneeuwpop als onschuldig kindervermaak dat in een griezelige context wordt geplaatst, biedt veel meer bloedstollende kansen dan de film laat zien. Bovendien voegt het volgens een terugkerend patroon op gruwelijke wijze vermoorden van onschuldige vrouwen als gevolg van een traumatisch verleden sowieso weinig origineels toe aan het thema van de seriemoordenaar. The Snowman draait vanaf 2 november in de bioscoop.

 

Under the Tree

Under the Tree – in iedere buur schuilt een Rijdende Rechter
De IJslandse cinema van de laatste jaren valt op door zijn droogkomische karakter, denk aan Of Horses and Men, Virgin Mountain en Rams. Met zijn pas derde speelfilm Under the Tree weet de IJslandse regisseur Hafsteinn Gunnar Sigurðsson die subtiele droogheid perfect te combineren met een dramatisch plot vol zwarte humor dat uitmondt in een regelrechte tragedie. Het is een kwestie van lachen of huilen.

Moeder is zichzelf niet meer na de zelfgekozen dood van haar oudste zoon. Nadat haar andere zoon in een huwelijkscrisis geraakt en tijdelijk thuis komt wonen, neemt haar irritatie en drankgebruik alleen maar toe. Haar frustratie viert zij verbaal bot op de nieuwe buurvrouw, die in haar ogen een tikkeltje te sportief en aantrekkelijk is. Haar man is een goedzak, en zelfs hun overspelige zoon probeert het beste van het leven te maken, want hij wil zijn dochtertje niet verliezen. De tussenshots van de boom in hun tuin voorspellen een naderend onheil. Deze boom neemt namelijk de zon weg uit de tuin van hun buren. Wat begint met wat gesteggel, een pesterijtje en een verdwenen kat draait uit op een uitstekend gedoseerd opgebouwde reeks van escalaties, die wellicht kunnen dienen als inspiratie voor kijkers met een burenconflict.

 

The Young Offenders

The Young Offenders – roadmovie op de fiets
Ook bij tijd en wijle hilarisch, maar veel onschuldiger is The Young Offenders, het amusante speelfilmdebuut van de Ierse regisseur Peter Foott. Twee vijftienjarige jongens – de ene heeft een alcoholische vader en gaat niet naar school, de andere werkt samen met zijn moeder in een viskraam – hullen zich het liefst in trainingspakken, luisteren naar opzwepende muziek en dromen van het avontuur. Af en toe de wet overtreden is vast geen probleem, want onder je zestiende ben je een ‘young offender’ die toch niet gestraft kan worden. Denken ze.

Op gestolen fietsen rijden ze, gevolgd door een fanatieke politieagent, kilometers lang door het prachtige Ierse landschap op zoek naar het fortuin. Het verhaal is geïnspireerd op het door een criminele bende dumpen van zakken cocaïne ter waarde van 440 miljoen euro aan de Ierse zuidkust in 2007. Alle belevenissen en anekdotes van het geloofwaardige duo, verteld door een voice over, worden afgewisseld met plat Ierse dialogen over het leven en hun dromen. De snel gemonteerde scènes en opgewekte soundtrack doen denken aan een beter Guy Ritchie-vehikel voor tieners. Het zou mooi zijn als dit soort originele films door Nederlandse distributeurs wordt opgepakt voor een bioscooprelease in plaats van automatisch te kiezen voor films van bekende filmmakers met een zelfde soort formule, zoals Tschick, dat zeker niet beter is dan The Young Offenders.
 

30 oktober 2017

 

DEEL 2 LIFF 2017
DEEL 3 LIFF 2017
DEEL 4 LIFF 2017

 

 
MEER FILMFESTIVAL

LIFF 2017 – Preview

Preview: Leiden International Film Festival 2017
LIFF ziet er veelbelovend uit

door Suzan Groothuis

Van 27 oktober tot en met 5 november staat Leiden volop in het teken van cinema. Het programma van de twaalfde editie van het Leiden International Film Festival (LIFF) belooft ook dit jaar veel goeds. InDeBioscoop doet traditioneel uitgebreid verslag.

Leiden onderscheidt zich al jaren met de American Indie Competition: films waarachter geen grote producers en geldstromen zitten. Deze onafhankelijke Amerikaanse cinema levert vaak pareltjes op, zoals Whiplash en Short Term 12 die eerdere edities te zien waren. Ook dit jaar zijn er wat veelbelovende titels, zoals Golden Exits van Alex Ross Perry. In 2015 was hij aanwezig op het LIFF met Listen Up Philip, waarin Jason Schwartzman een geagiteerde, zelfingenomen schrijver speelt.

The Lovers

Familieperikelen
In Golden Exits schept een jonge Australische (Emily Browning) wanorde in het bestaan van twee New Yorkse families. Een film die net als zijn voorganger neuroses en ongemakkelijkheid belooft. In The Lovers zien we hoe een getrouwd koppel, na het besluit te gaan scheiden, onverwacht weer passie in elkaar vindt. Met Debra Winger en Tracy Letts, die behalve acteur ook bekend is als scriptschrijver van August: Osage County en Killer Joe.

Brigsby Bear is zo’n typische American Indie, waarin creativiteit en ontroering samengaan. Het leven van de 35-jarige James komt op zijn kop te staan wanneer zijn favoriete televisieserie abrupt eindigt. Er zit maar één ding op: het verhaal zelf afmaken! En dan hebben we Band Aid, waarin een getrouwd stel dat constant ruzie maakt op het idee komt een band te beginnen en hun ruzies als inspiratie te gebruiken. Een creatieve manier om uit je huwelijkscrisis te komen.

Grote regisseurs
Het Panorama-onderdeel richt zich op de nieuwste films van de grote regisseurs. De nieuwe Michael Haneke bijvoorbeeld, de man die ons ook The Piano Teacher, Caché en The White Ribbon bracht. Hij hanteert een realistische, confronterende stijl en weet de kijker met regelmaat met zijn films te verontrusten. In Happy End siert Isabelle Huppert het doek en haar personage heeft het zwaar te verduren met haar familieleden. Verder met Jean-Louis Trintignant (Haneke castte hem eerder in het aangrijpende Amour) en Matthieu Kassovitz. Een vrolijke film zal het niet zijn, maar wellicht wel een indringende en onvergetelijke.

The Killing of a Sacred Deer

The Killing of a Sacred Deer belooft weer een bijzondere filmervaring. De film is namelijk van de hand van regisseur Yorgos Lanthimos, bekend van Dogtooth, Alps en The Lobster. Cinema die zich kenmerkt door humor, absurdisme en knotsgekke scenario’s. Lanthimos’ films beginnen vaak ijzersterk en verzanden in de tweede helft. Hopelijk is The Killing of a Sacred Deer het meesterwerk dat er in zit. Colin Farrell speelt na The Lobster opnieuw een hoofdrol, evenals Nicole Kidman, recent nog te zien in Sophia Coppola’s The Beguiled.

Het Britse The Party belooft een zwarte, levendige comedy, met een topcast bestaande uit Kristin Scott Thomas, Timothy Spall en Bruno Ganz. Je promotie vieren doe je met een etentje, niet wetende dat die volledig ontspoort. In zwart-wit geschoten en van Sally Potter, bekend van Orlando en Ginger & Rosa.

En dan is er nog Battle of the Sexes, tevens de openingsfilm. De makers van Little Miss Sunshine komen met het waargebeurde verhaal van de tennismatch tussen de vrouwelijke nummer één, Billie Jean King (Emma Stone) en ex-kampioen met groot ego Bobby Riggs (een rol die Steve Carell vast en zeker op het lijf geschreven is!).

Cinema-ervaring
Buiten de American Indie Competition en de grote premièrefilms, biedt LIFF nog veel meer. Grijp je kans om de slechtste film ooit in Trianon 1 te zien: Tommy Wiseau’s The Room uit 2003, uitgegroeid tot cultklassieker, met hilarische oneliners als: I did not hit her, it’s not true! It’s bullshit! I did not hit her!

Voorafgaand aan The Room kan je kijken naar James Franco’s The Disaster Artist, voor een kijkje achter de schermen bij… The Room! Met Franco als Tommy Wiseau.

The Shining

Nog niet voldoende lekker gemaakt? Here’s Johnny, again! ofwel een vertoning van horrormeesterwerk The Shining, inclusief een exclusieve introductie. Zou toch wat zijn als het doek zich opent en er een golf bloed tevoorschijn komt. Ook waagt LIFF zich aan de enige echte Bond-film met George Lazenby in de hoofdrol: On Her Majesty’s Secret Service. In de documentaire Becoming Bond zien we hoe de autoverkoper uit Australië de nieuwe Bond werd en vervolgens de eeuwige roem liet schieten.

LIFF zou LIFF niet zijn om de cinema-ervaring nog eens te versterken met een echt The Big Lebowski-biertje. Bewaar die fles, wordt vast nog een collectors item. Hier lees je het hele LIFF-programma.
 

23 oktober 2017

 
MEER NIEUWS EN ACHTERGROND

LIFF 2016 – Deel 4

Deel 4 : Liever studie dan oorlog, Britse roadmovie en Mel Gibson

door Wim Meijer

In het laatste deel van het LIFF 2016 aandacht voor een mooi debuut waarin een overtuigd atheïst liever studeert dan dat hij vecht in de oorlog, een Britse roadmovie van hoog niveau én de nieuwste film van Mel Gibson waarin de gelovige Desmond Doss juist wél wil deelnemen aan de strijd, maar weigert wapens te gebruiken.

 

Indignation

Indignation
Indignation is een film met joodse humor die de gebroeders Coen zou bekoren. Het is echter niet het illustere duo, maar scenarist James Schamus (Crouching Tiger, Hidden Dragon) die de lachers op de hand heeft in deze retro tragikomedie.

Het is 1951 als Marcus (Logan Lerman) de dienstplicht weet te ontlopen omdat hij een beurs heeft. Hij mag gaan studeren in Ohio, waar hij de degens kruist met de decaan, Olivia ‘the blowjob queen of 51’ Hutton en niet in de laatste plaats met zichzelf. Marcus is overtuigd atheïst, heeft een joodse achtergrond, een paar bemoeizuchtige ouders en weigert zich te schikken naar de moraal van de decaan. Het levert tot twee maal toe fenomenale scènes op in het kantoor van decaan Caudwell, uitstekend gespeeld door Tracy Letts. Het verhaal van de rabbi uit A Serious Man is er niks bij.

Indignation blinkt uit in z’n scherpzinnige humor, achteloos acteerwerk van Lerman en Letts en intelligente discussies waarbij theorieën van Sigmund Freud en citaten uit het werk van Bertrand Russell niet worden geschuwd. De eerste langspeler van James Schamus doet verlangen naar meer.

 

Burn Burn Burn

Burn Burn Burn
De premisse van deze Britse komedie is even geniaal als luguber: een terminale vriend verzwijgt zijn ziekte tot het allerlaatste moment en stuurt na zijn dood zijn twee beste vrienden op een roadtrip om zijn as op vier verschillende plekken in het Verenigd Koninkrijk uit te strooien.

Na afloop van de film was er een Q&A met de regisseuse en scenariste, twee Britten in hart in nieren. De humor van de dames – aanstekelijk en gortdroog – kenmerkt ook de film. Niets zo lekker als Britse bijdehandjes die in volzinnen fulmineren over de zinloosheid van het bestaan. Een mooi uitgewerkte vriendschap tussen de hoofdrolspeelsters – de een wars van een schuldgevoel, de ander een flierefluiter met relatieproblemen – vormt de basis van Burn Burn Burn en zoals het een goede roadmovie betaamt passeren ook genoeg andere vreemde en hartverwarmende personen de revue.

In Burn Burn Burn waan je je in het ongerepte Schotland, wil je toeren met je vrienden – liefst met een andere reden – en vier je het vrije leven. Ondanks de thematiek valt er veel te lachen met humor die doet denken aan The Trip en Sightseers. En er is nog meer goed nieuws, want Netflix heeft deze film gekocht. Die kan je dus meteen vanavond kijken. Daar ga je geen spijt van krijgen.

 

Hacksaw Ridge

Hacksaw Ridge
Mel Gibsons carrière zag er tien jaar geleden (na wat antisemitische uitspraken en een constante staat van dronkenschap) net zo rooskleurig uit als het decor van Hacksaw Ridge, een slagveld op Okinawa waar de gedemoniseerde regisseur/acteur zijn laatste film situeert. Maar Mel Gibson zou Mel Gibson niet zijn als hij niet elke keer opkrabbelt, zoals zijn iconische karakter uit Lethal Weapon. Sinds 2010 is hij met een comeback bezig en na een lekkere rol in Blood Father eerder dit jaar, levert hij nu zijn vijfde film af als regisseur.

Hacksaw Ridge is een romantische oorlogsfilm. Denk aan Brothers. Nu is er in bijna elke oorlogsfilm wel ergens een liefje te bespeuren op het moment dat mannelijke hoofdrolspelers zich klaarstomen voor de strijd. Op zich ook hulde voor Gibson, die de vrouw in kwestie (de adorabele Teresa Palmer) wat schermtijd gunt. Maar dat je de eerste drie kwartier naar een romance zit te kijken die pijn doet aan de tanden, kan niet de bedoeling zijn. Het eerste deel, waarin Gibson de personages introduceert en ze ontwikkelt, is een mierzoet romantisch clichématig drama waarbij alle subtiliteit mist. Dit suikerspinnetje brandt regelrecht door de glazuurlaag tot het moment dat Desmond Doss (Andrew Garfield, bijdehand als altijd) zich aanmeldt bij het leger. Hij is overtuigd christen, weigert wapens aan te raken, wil wel zijn land dienen en zal uiteindelijk uitgroeien tot een held.

Tijdens de scènes in het leger toont de regisseur zich van zijn beste kant, met een goed oog voor actie, gruwelijke beelden, een hoge mate van realisme en heroïek zonder te vervallen in Amerikaanse superioriteitsgevoelens. De ontknoping en karakterontwikkeling maken veel goed ten aanzien van het eerste stuk van de film. Met name de aftiteling, met de overlevenden van de invasie op Okinawa, maakt indruk. Het is in feite een kopie van The Pacific, waarbij Mel Gibson wat meer tijd aan de strategie rondom de veldslagen had mogen besteden, en minder aan romantiek. Desondanks een indrukwekkende film.

 

9 november 2016

 

DEEL 1

DEEL 2

DEEL 3

 

MEER FILMFESTIVALS

LIFF 2016 – Deel 3

Deel 3: Manipulatieve lerares, andere identiteit en communiceren met aliens

door Suzan Groothuis

De studentenstad Leiden stond tien dagen lang in het teken van film, waaronder het inmiddels bekende American Indie-programma. Het laatste weekend werd het publiek getrakteerd op grote namen zoals Mel Gibsons brute oorlogsgeweld in Hacksaw Ridge en Oliver Stone’s Snowden. Dit tegenover de kleinere independent cinema als Complete Unknown en het Tsjechische/Slowaakse The Teacher. Net als voorgaande jaren een gevarieerd programma dat kon rekenen op volle zalen, getuige de non-stop stroom aan mensen in het prachtige Trianon en het Kijkhuis.

 

The Teacher

The Teacher
Slowakije, begin jaren 80. Op een plaatselijke school doet een nieuwe lerares haar intrede. Ze ziet er verzorgd uit met haar zilverkleurige hakjes. Ze pakt haar notitieboekje erbij en vraagt of haar jonge leerlingen bij het horen van hun naam gaan staan en erbij vertellen wat het beroep van hun ouders is. Huh? Een wat onorthodoxe aanpak en dat schetst ook het karakter van deze manipulatieve Maria Drazdechova. Want als een van de moeders kapster is, laat je natuurlijk gratis een permanentje zetten. Of je vraagt een van de vaders die op de luchthaven werkt of hij een taart naar Moskou kan smokkelen.

Ondertussen halen de kinderen van de ouders van wie ze wat gedaan krijgt hoge punten, terwijl ouders die niets kunnen of willen bieden het rapport van hun kind zienderogen achteruit zien gaan. Het gaat pas echt mis wanneer een van de leerlingen, die het steeds aan de stok heeft met haar tirannieke docent, een suïcidepoging doet.

De directeur van de school roept de ouders van de specifieke klas bijeen om een petitie te tekenen. Ook de directie wil Maria weg hebben, maar ze heeft een vooraanstaande positie bij de Communistische Partij – oppassen geblazen dus. Er is maar één kans en dat is wanneer er voldoende bewijs is vanuit de ouders dat Maria er illustere, corrupte praktijken op nahoudt.

Met humor, droge registraties en oog voor de toen geldende posities in het Slowakije van de jaren 80 laat regisseur Jan Hrebejk zien hoe een lerares alles naar haar hand zet. Een verrassende film, die ondanks zijn licht-komische toon genoeg diepgang laat zien over hoe ver mensen gaan als ze ergens voordeel uit kunnen halen.

 

Complete Unknown

Complete Unknown
New York, een verjaardagsfeestje. Tom (Michael Shannon, ditmaal niet in de rol van introverte Texaan) is degene die jarig is en Alice (Rachel Weisz) de intrigerende gast die meegenomen is door zijn vriend en collega Clyde. Zodra Tom haar ziet voel je als kijker spanning bij hem. Hij kent haar, of niet? Wanneer ze een luchtje schept op het balkon schiet hij haar achterna. En ja ze kennen elkaar, van jaren terug, toen Alice er letterlijk een ander leven op nahield. Want plots verdween ze uit zijn leven, om nooit meer terug te keren. Haar ouders waren er kapot van. En Tom richtte zich op zijn eigen leven, inmiddels getrouwd en overwegend om naar Californië te verhuizen. En Alice? Die heeft er verschillende levens, verschillende identiteiten op nagehouden. Als Mae in China, als assistente van een illusionist. En nu als laborante die een onbekende kikkersoort heeft ontdekt.

Verschillende identiteiten, verschillende beroepen, verschillende manieren van zijn en zich niet hoeven binden. Want, onthult ze, zodra mensen iets van haar willen, is het tijd om weer een ander te worden. Hun samenzijn resulteert in een grillige avond, waarbij ook Tom ontdekt hoe verleidelijk het is om in de huid van een ander te kruipen.

Complete Unknown van Joshua Marston (Maria Full of Grace) is een sympathieke film over de alledaagsheid van het bestaan vs. spanning en uitdaging. Kathy Bates en Danny Glover wippen nog even voorbij als bejaard hippiestel, een scène die zorgt voor hilariteit maar ook ongemakkelijkheid wanneer Tom door Alice wordt uitgedaagd zich voor te doen als een ander.

Centraal staat de vraag hoezeer je vast moet houden aan het leven dat je leidt. Wanneer is het goed om een andere beslissing te nemen en wanneer is het goed om bij het vertrouwde te blijven? Waar Michael Shannon, ondanks zijn ongebruikelijke rol als hippe New Yorker, wat star is (het blijft een man met een vaste, donkere gezichtsuitdrukking) is het Rachel Weisz die de meeste indruk maakt. Een leven leidend dat anders en spannend is, maar daarin toch eenzaam zijn.

 

Arrival

Arrival
Je kan inmiddels van een indrukwekkend oeuvre spreken als je het hebt over films van de Canadese filmmaker Denis Villeneuve. Incendies, Prisoners, Enemy en Sicario zijn bekende voorgangers en maakten stuk voor stuk indruk. Nu is er Arrival, Villeneuves eerste sciencefiction, hoewel Enemy ook wel wat sci-fi, – of laten we in ieder geval stellen, onverklaarbare kosmos – bevatte. Maar misschien nog meer dan sciencefiction gaat het in Arrival over taal en communicatie.

Amy Adams (The Master, American Hustle) is Dr. Louise Banks, een linguïst en expert in haar vakgebied. Wanneer een mysterieus ruimteschip op aarde landt wordt zij ingeschakeld om zijn doel op aarde te ontcijferen. En om de situatie nog complexer te maken, zijn er meer ruimteschepen op verschillende plekken op aarde geland, waaronder in China – dat in de geheimzinnige bezoekers al snel een vijand ziet.

Arrival is een film die het vooral van beeld en sfeer moet hebben. Overigens liggen die sterk in het verlengde van Villeneuve’s Enemy – ook zo’n film die indruk maakt met beeld en geluid en waaraan het verhaal – met de onbegrijpelijke climax op het eind – ondergeschikt zijn. De beelden van de basis bijvoorbeeld, waar het ruimteschip geland is. In prachtige donkere kleuren gevangen cirkelen legerhelikopters om een omvangrijke donkere schelp. De beelden scheppen mysterie en dreiging, versterkt door de muzikale soundtrack (o.a. van Max Richter en de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson).

Wanneer Louise de donkere schelp betreedt en in contact komt met de aliens – in Arrival reusachtige heptapods – begint de zoektocht naar hun intentie. Via contact en taal probeert ze te achterhalen wat de bedoeling is van de landingen. De heptapods communiceren door een inktachtige substantie met hun tentakels te spuiten. Geleidelijk aan leert Louise hun vertrouwen en hun taal kennen, maar tijd is een relatief begrip en er ontstaat vanuit de buitenlandse autoriteiten steeds meer wantrouwen tegenover de vreemde wezens.

Dan is er nog het stukje tijd en toekomst, wat doorsijpelt in Louise’s persoonlijk leven. Hoewel de climax vrij voorspelbaar is, is Arrival een film die met beeld en sfeer blijft hangen: groots, dreigend en mysterieus. Een imposante filmische reis, die op het netvlies na blijft broeien.

 

8 november 2016

 

DEEL 1

DEEL 2

DEEL 4

 

MEER FILMFESTIVALS

LIFF 2016 – Deel 2

Deel 2: Van de Nieuw-Zeelandse bush tot moordende rolstoelrijders

door Suzan Groothuis

In het tweede deel van ons verslag van het LIFF gaan we naar Nieuw-Zeeland voor een knotsgekke avonturenfilm met lekker stekelige randjes, maken we kennis met de eenzaamheid en stille verlangens van Amerikaanse vrouwen en zien we in Hongarije een gangster in een rolstoel.

 

Hunt for the Wilderpeople

Hunt for the Wilderpeople
Taika Waititi kennen we van de hilarische vampier-mockumentary What We Do in the Shadows en de komedie Eagle vs Shark. Zijn nieuwste film Hunt for the Wilderpeople is wederom een mix van komedie en absurdisme, ditmaal gevat in een avonturenfilm. We volgen de weesjongen Ricky die al een hele rits pleeggezinnen achter de rug heeft. Niemand wil de jongen, want hij steelt, zet de boel in brand en trekt er steeds op uit. Een soort laatste kansbeleid dus en bij wie is hij beter af dan de eigenzinnige Bella en Hec? Het echtpaar leeft afgezonderd in de Nieuw-Zeelandse bush. En alhoewel de eerste kennismaking wat onwennig is, vindt Ricky al snel zijn thuis. Bella blijkt namelijk een behendige zwijnenjager en de introverte Hec (Sam Neill) wekt mysterie op bij de zwaarlijvige jongen, steevast gehuld in dollarteken-hoodie.

Waititi zou Waititi niet zijn door een eigenzinnige draai te geven aan het verhaal: dit is niet alleen een get together movie waarin een onthechte jongen weer een plek krijgt, maar mede een knotsgekke avonturenfilm met lekker stekelige randjes. Want wat krijg je als met je pleegvader de wildernis intrekt en niet meer terugkeert? Heel Nieuw-Zeeland is naar je op zoek, met in de voorhoede een keiharde maatschappelijk werkster die alles op alles zet om de brutale jongen terug te vinden.

Naast het originele scenario is er visueel wat te halen: Hunt for the Wilderpeople is een lust voor het oog dankzij de mooie enscenering van het landschap. Waititi zet met zijn vierde speelfilm Nieuw-Zeeland wederom op de filmkaart. We wachten in spanning af op zijn nieuwste productie, Thor: Ragnarök.

 

Certain Women

Certain Women
Certain Women is een film met diverse verhaallijnen, waarin de vrouwelijke personages elkaar subtiel passeren zonder dat ze in relatie staan tot elkaar. Maar er zijn wel overeenkomstige thema’s: eenzaamheid en stille verlangens.
Zo is er Laura (Laura Dern), een advocate met een lastige casus. We zien hoe ze na een nacht met haar minnaar naar haar werk gaat, waar ze opgewacht wordt door haar cliënt (Jared Harris). De man dwingt een regeling af vanwege een ongeval op zijn werk, maar hij heeft er geen recht op. Met escalatie tot gevolg, waarbij de man achter de tralies belandt. In een confrontatie met zijn advocaat blijkt dat zijn behoefte vooral ligt in menselijk contact. Loneliness kills.

Dan is er het verhaal van Gina (Michelle Williams) die haar zinnen heeft gezet op de bouw van een nieuw huis. En blijkt de minnaar van advocate Laura haar man te zijn. Ook bij Gina spelen onderhuidse verlangens, wat zorgt voor verwijdering tussen haar en haar man en dochter.

Het laatste verhaal is dat van de introverte, simpele Jamie. In een afgelegen dorpje werkt ze in een wasserette en spendeert verder de tijd met het verzorgen van haar paarden. Haar routine wordt doorbroken met de komst van Beth (Kristen Stewart) die lessen geeft over rechten in het onderwijs. Een doodsaai onderwerp, maar voor Jamie een kans om iets nieuws aan te grijpen. Het samenzijn met Beth na de les bij de plaatselijke diner wakkert bovendien gevoelens aan.

Het is dit slotstuk dat van Certain Women een bescheiden pareltje maakt: ondanks het fragmentarische en observerende karakter laat Reichardt (bekend van Night Moves, Meek’s Cutoff en Wendy and Lucy) zien oog te hebben voor diepere gevoelens en verlangens. Eenzaamheid, wilskracht en tragiek worden tastbaar en gaan samen met de verstilde beelden van het landschap in Montana. Het is een film die na het zien ervan nog in beelden in je hoofd blijft zitten: zoals het prachtige shot van Jamie die Beth op haar paard naar de diner rijdt, of het gezicht van Laura weerspiegeld in de spiegel van haar slaapkamer, als een schilderij.

 

Kills on Wheels

Kills on Wheels
Ook Hongarije is vertegenwoordigd op het LIFF met het verrassende Kills on Wheels. De film draait om hoofdpersoon Zolika, een twintiger die vanwege zijn lichamelijke handicap gebonden is aan zijn rolstoel. Samen met maatje Barba Papa woont hij in een instelling voor mensen met een lichamelijke beperking. Ze brengen hun tijd voornamelijk door met het tekenen van een comic, waarin de hoofdrol voor henzelf is weg gelegd. Zolika’s lichamelijke conditie is zorgelijk. Hij is wat je een menselijke tijdbom kan noemen: zonder operatie zullen zijn organen gaan botsen met de dood tot gevolg. Er is een uitweg in de vorm van een dure operatie. Maar Zolika’s trots staat hem in de weg: hij weigert het geld voor de operatie van zijn vader, die al jaren uit beeld is, aan te nemen.

Met deze beschrijving klinkt Kills on Wheels misschien als een drama, maar de film is een mix van verschillende stijlen. Zolika en Barba Papa laten de bad ass in zichzelf naar boven komen en sluiten zich aan bij een criminele bende. Wat volgt is een hilarische gangstermovie waarin werkelijkheid en fantasie door elkaar heen lopen, met een verrassende twist op het einde. Originele film die ook diepere thema’s als acceptatie en vriendschap belicht.

 

4 november 2016

 

DEEL 1

DEEL 3

DEEL 4

 

MEER FILMFESTIVALS

LIFF 2016 – Deel 1

Deel 1: Indie-films van hoog niveau

door Wim Meijer

In het eerste deel van het LIFF 2016 zien we een originele tranentrekker van jewelste met Liam Neeson als gigantische ent, een drietal jongeren zonder verblijfsvergunning en hun lerares die ze daaraan probeert te helpen én een taxichauffeur in Peru die niet altijd al mensen rond reed, maar er vroeger hele andere dingen mee deed.

 

A Monster Calls

A Monster Calls
Toen schrijfster Siobhan Dowd overleed aan borstkanker, werkte ze aan een boek. ‘She had the characters, a premise, and a beginning. What she didn’t have, unfortunately, was time’, aldus Patrick Ness, die haar literaire erfenis oppikte en A Monster Calls (eerst het boek, toen het script) schreef op basis van Dowds ideeën.

De achtergrond van het ontstaan van deze film is mistroostig, evenals de film zelf. A Monster Calls is een ware tranentrekker, waarin brugpieper Conor (Lewis MacDougall) zijn eigen monster (Liam Neeson als taxus-ent) creëert om zo grip te krijgen op de realiteit. Naast een doodzieke moeder (Felicity Jones) die kanker heeft, bestaat de realiteit uit pesterijen op school, een strenge, zorgzame oma (Sigourney Weaver) en een afwezige vader (Toby Kebbell).

Regisseur J. A. Bayona (The Impossible) vertelt het drama vanuit de optiek van Conor. Het levert creatieve, kleurrijke aquarellen als fantasieën op, een grafisch mooi weergegeven monster en originele fantasy. A Monster Calls leunt vrij zwaar op emotie, maar sterk acteerwerk en een scherp plot waarin drama en komedie elkaar afwisselen maken de film toch tot een succes.

 

From Nowhere

From Nowhere
Films als From Nowhere is waar het LIFF om bekend staat. Natuurlijk, ze draaien ook publiekstrekkers als Hacksaw Ridge, Nocturnal Animals en Arrival, maar van die films staat de releasedatum al vast. Juist met de Amerikaanse indiefilms van hoog niveau weet Leiden zich te onderscheiden. En From Nowhere is zo’n film. Niet ondertiteld. Geen releasedatum. Wel een fijne film.

Het drama van de Australische acteur/schrijver/regisseur Matthew Newton portretteert drie jongeren zonder papieren. Julienne Nicholson, het meest bekend uit August: Osage County, speelt de zorgzame lerares Jackie die erachter komt dat verscheidene kinderen in haar klas geen verblijfsvergunning hebben. Ze doet haar uiterste best ze te helpen, stuurt ze naar een advocaat gespecialiseerd in immigratie, maar is het genoeg?

From Nowhere toont de problemen waar dit soort kinderen tegenaan lopen en protesteert in stilte tegen het Amerikaanse systeem. High school zonder papieren kan nog en wordt gedoogd, maar de universiteit? Vergeet het maar. En dat terwijl ze volledig zijn ingeburgerd, de economie draaiende houden en bijzonder slim zijn.

 

Magallanes

Magallanes
Het LIFF verzorgt niet alleen indie uit Noord-Amerika, maar ook hun Latino- en zuiderburen zijn van de partij. Neem bijvoorbeeld het regiedebuut van Salvador Del Solar, waarin een Peruviaanse taxichauffeur een vrouw in zijn taxi krijgt die hem herinnert aan zijn verleden als militair. Een verleden dat hij liever vergeet en waar hij niet trots op is.

Magallanes, met een titelrol voor Damián Alcázar als oud-militair, is een psychologisch drama dat met moeite op gang komt en het lome leven in Peru effectief verfilmt, maar ook lang van stof is. Dat het hier een debuut betreft is zichtbaar, met een rafelig, voorspelbaar plot (neergepend door Del Solar) en traag tempo. Wel lovenswaardig zijn de personages die levensecht aanvoelen en gepolariseerd handelen, zonder uitschieters naar goed of kwaad. Tel daarbij op een grimmig, corrupt sfeertje en zonovergoten shots van Lima en je hebt toch een aardige Zuid-Amerikaanse film te pakken. Een veelbelovend debuut dat wat finesse tekort komt om echt te imponeren.

 

2 november 2016

 

DEEL 2

DEEL 3

DEEL 4

 

MEER FILMFESTIVALS