Categorie: thriller

Bag Man, The

Posted on

*

recensie The Bag Man
Bagger, man!

door Cor Oliemeulen

Een man beschermt een tas met zijn leven. Een vrouw speelt een gevaarlijk spel. The Bag Man is een moderne film noir met perspectief.  

Crimineel Jack (John Cusack) krijgt opdracht een tas met onbekende inhoud op te halen om die te overhandigen aan gangster Dragna (Robert De Niro). Ze zullen elkaar treffen in een afgelegen motel in het diepe zuiden van Amerika. De sfeer is broeierig, bevreemdend en onbestemd. De afspraak is dat Jack niet in de tas mag kijken, want anders kan hij fluiten naar zijn beloning. Met alles wat de komende anderhalf uur te wachten staat, blijkt dat een ware beproeving.

Recensie The Bag Man

Wat zit er in die tas?
Zijn eerste ontmoeting is met moteleigenaar Ned (Crispin Glover, bekend als George McFly, de stuntelige toekomstige vader van Marty in Back to the Future) die zich merkwaardig opricht vanachter de desk en achterdochtig en mysterieus zijn nieuwe klant opneemt. Hierna zal een illustere stoet van marginale figuren Jacks pad kruisen: foute buren, een agressieve pooier en enge dwerg, sadistische agenten en een femme fatale met gevaarlijke rondingen. Er is een stoere antiheld, (erotische) spanning en je wordt snel nieuwsgierig wat er in die verdomde tas zit.

De vraag is: waartoe leiden alle confrontaties, het geweld, de moorden en het nachtbraken? Het antwoord is: nergens. The Bag Man begint hoopvol als interessante film noir, ontspoort en crasht zoals alleen éénsterrenfilms dat kunnen. John Cusack heeft aanvankelijk genoeg charisma, maar krijgt te maken met een verhaal dat steeds verder uit zijn voegen barst van niet uitgewerkte karakters, erbarmelijke dialogen, onzinnige plotwendingen en teveel ongeloofwaardigheden. Is er nou niemand die tegen debuterend regisseur David Grovic had kunnen zeggen: ‘Beste man, je hebt talent, maar je kunt geen keuzes maken.’

Robert De Niro
En waar zijn in hemelsnaam de vrienden en vertrouwelingen van Robert De Niro? Natuurlijk, de 70-jarige geboren New Yorker heeft zijn sporen al lang en breed verdiend en zeker hij mag doen en laten wat hij wil. Echter na de gestaag opstapelende optredens in dubieuze producties van de laatste jaren rijst de vraag of een van de grootste acteurs uit de geschiedenis daadwerkelijk kijkt naar de films waarin hij speelt. Van tevoren én erna.

Recensie The Bag Man

In 1976 ontving De Niro voor zijn rol als wereldverbeteraar in Taxi Driver het schamele bedrag van 35.000 dollar, in 2010 mocht hij na de uitgekauwde formule van Little Fockers liefst 20 miljoen dollar op zijn bankrekening laten schrijven. Wat hij heeft gekregen voor The Bag Man is niet bekend; een geldboete zou meer op zijn plaats zijn. Hij komt maar een minuut of tien in beeld en het enige waarmee zijn met Liberace-kapsel uitgedoste personage imponeert is de manier waarop hij de neus van een vrouw breekt. Fans van Robert De Niro dienen zich echter serieus af te vragen of ze hun held willen zien falen in de potsierlijke finale. Anderen zouden beter halfweg de zaal verlaten om zelf verder te fantaseren hoe mooi het allemaal had kunnen zijn.

 

28 maart 2014

 

MEER RECENSIES

Vonnis, Het

Posted on

****

recensie Het Vonnis

Courtroom drama op zijn Vlaams

door Wouter Spillebeen

Antwerps regisseur Jan Verheyen slaat een nieuwe weg in. Na lichthartige komedies als Zot van A., Team Spirit en Buitenspel tackelt hij het gerechtsdrama met een Vlaamse flair.  

Modelburger Luc Segers (Koen De Bouw) kan zichzelf terecht gelukkig noemen. Hij staat op het punt benoemd te worden als CEO, heeft een prachtige vrouw Ella (Joke Devynck) en een intelligente dochter. Maar wanneer Ella even om een brood gaat en haar gezin in de auto laat wachten, wordt ze aangevallen door Kenny De Groot (Hendrik Aerts). Ze wil haar handtas niet afgeven en Kenny gaat over tot bruut geweld, met Ella’s dood tot gevolg. Luc, die komt kijken waarom zijn vrouw zo lang wegblijft, loopt tegen de vuist van Kenny. Hij is net lang genoeg bij bewustzijn om te zien hoe zijn dochter de straat op rent en wordt aangereden. Na een drie weken durende coma, stelt Luc vast dat hij alles kwijt is. Kenny wordt door een procedurefout vrijgelaten en Luc wraakt niet alleen de dood van zijn vrouw en kind, hij probeert ook het hele Belgische gerechtssysteem onderuit te halen.

Recensie Het Vonnis

Vingerdikke boodschap
In Het Vonnis neemt een gewone man wiens gerechtigheid hem is ontnomen het recht in eigen handen. Als Kenny door het net van het systeem kan glippen, dan kan hij dat ook. De boodschap van Jan Verheyen ligt er vingerdik op, die staat uiteindelijk zelfs op het scherm te lezen: In België ontlopen teveel criminelen hun straf omwille van procedurefouten. Verheyen wil net als zijn hoofdpersonage een spreekwoordelijke bom onder de rechtstaat leggen.

Wanneer Luc zelf terecht staat voor zijn daden speelt een interessant moraliteitsdilemma mee. Je wilt voor hem supporteren want zijn wraak is verantwoord, maar hij heeft Kenny met voorbedachten rade neergeschoten. In een juridisch systeem moet hij dan ook voor dat feit berecht worden. Er is geen juist of fout, enkel wat de wet voorschrijft. Net als de jury in de assisenzaak, is de kijker verscheurd tussen het veroordelen en het vrijspreken van Luc.

Belgisch recht
Het Vonnis is een Vlaamse film met internationale allures. Acteurs als Koen De Bouw, Veerle Baetens, Jo De Meyere en Wouter Hendrickx (om er maar enkele te noemen) zijn vaste waarden in de Vlaamse cinema. De nieuwsuitzendingen worden gelezen door echte ankers van de nationale omroep VRT en de commerciële zender VTM. Hoewel vooral het Belgische gerechtssysteem centraal staat, zullen de gerechtelijke procedures niet afschrikken over de grens. Het proces is met zoveel spektakel doorspekt dat het bijna Amerikaans genoemd kan worden.

Recensie Het Vonnis

Verheyen speelt het nog steeds wat op veilig. Hij gebruikt bijna uitsluitend acteurs die in Vlaanderen al lang hun strepen hebben verdiend en zijn verhaal is rechtuit, zonder al teveel in het experimentele af te dwalen. De afwijkingen die Verheyen wel aandurft lonen hem, Het Vonnis is zijn beste film tot nu toe.

 

24 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Out of the Furnace

Posted on

***

recensie  Out of the Furnace

Getergd fatsoen in failliete gemeenschap

door Alfred Bos

Sociaal drama met thriller-trekjes waarin karakteracteurs zonder opsmuk figureren in de wraakactie van een brave burger die zijn wereld uiteen ziet vallen. Familiebanden en vriendschappen overstijgen bestuurlijke onmacht. 

Wanneer neem je het recht in eigen handen? Is het überhaupt verstandig om voor eigen rechter te spelen? De Amerikaanse cinema is dol op de vigilante, verzot op de wreker. Waar het centrale gezag faalt – incompetent of corrupt of beide – moet het individu zijn boontjes zelf doppen. Voor criminelen is dat gesneden koek, maar voor de goedwillende burger kan het uitdraaien op een oudtestamentisch drama waarin goed en fout, schuld en onschuld tot een onontwarbare kluwen verwikkeld raken. Afgelopen najaar gaf Prisoners een subtiele variant op het thema. In Out of the Furnace liggen de lijnen tussen goed en fout duidelijker. Maar het dilemma blijft.

Recensie Out of the Furnace

Russell Baze (Christian Bale), de protagonist van Out of the Furnace, bezemt keurig zijn betegelde veranda schoon en schilt na het werk een appeltje. Hij leeft in de wereld van Bruce Springsteen: het provinciestadje North Braddock (Pennsylvania) in de Appalachian Mountains. Ooit de zelfverklaarde ‘geboorteplaats van het staal’, nu een vermoeid dorp waar achter dichtgetimmerde ramen de ratten scharrelen. Baze werkt in de staalfabriek, net als ooit zijn vader en zijn oom. Zijn jongere broer Rodney (Casey Affleck) vergokt zijn geleende geld. De ex-marinier is uit Irak teruggekeerd als getroebleerde ziel die zich niet kan conformeren aan de traditionele orde.

Illegale free-fights
Het zal niet helemaal toevallig zijn dat regisseur Scott Cooper in zijn tweede, wederom zelfgeschreven film (de voormalige acteur debuteerde in 2009 verdienstelijk met Crazy Heart) uitgerekend Christian Bale de rol van wreker laat vertolken. Bale kroop eerder in het vleermuispak van Bruce Wayne/Batman, de ultieme vigilante, die bovendien wreker is want hij verdelgt het gespuis omdat zijn ouders voor zijn ogen werden vermoord. Daarnaast vertolkt Bale in Public Enemies (2009) de rol van de gedreven speciaal agent die de legendarische bankrover John Dillinger opjaagt en kalt stelt. Bale kan heel goed de verbeten wraakengel spelen.

Ook de acteur die Baze’s tegenstrever neerzet, de onmogelijk lompe mountain man Harlan DeGroat, lijkt te zijn getypecast. DeGroat is een criminele hufter van het onmogelijkste soort, een halfgeletterde bruut die in staat van oorlog leeft met iedereen die zijn blikveld betreedt. Hij huist in uitgewoonde krotten in de beboste heuvels van Pennsylvania en verdient zijn geld door het gokken op illegale free-fights te manipuleren. Woody Harrelson speelt hem met verve, compleet met lolly tussen de kiezen. Sinds Natural Born Killers (1994) staat hij in het collectieve geheugen van de bioscoopbezoekers gegrift als de antisociale maniak bij uitstek.

Geruïneerde moraal
Het universum van North Braddock is het huidige Amerika in het klein. De traditionele orde is kapot, de droom vervlogen. Wat rest is een existentiële jungle, waarin recht een farce van procedures en papierwerk is en misdaad meer loont dan deugdzaamheid. Russell schikt zich, broer Rodney niet. Dat verandert wanneer Russell, ondanks zijn goede bedoelingen, achtereenvolgens zijn vrijheid, zijn vader, zijn vriendin en uiteindelijk zijn broer verliest. Dan staat de getergde engel der wrake op.

Recensie Out of the Furnace

Ook de bijrollen in deze door Leonardo DiCaprio en Ridley Scott gecoproduceerde film zijn ingevuld door karakteracteurs als Willem Dafoe, Sam Shepard en Forest Whitaker. Out of the Furnace portretteert een gebroken samenleving met een geruïneerde moraal en stelt een vraag die centraal staat in de betere film noir van de jaren veertig en vijftig. Mag wie alles is kwijtgeraakt zijn rol van slachtoffer overstijgen door dader te worden? Hoe krom is recht? In Public Enemies droeg Bale’s personage een politiepenning en nu niet. Dat is de premisse die Out of the Furnace op scherp zet.

 

28 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Jack Ryan: Shadow Recruit

Posted on

**

recensie Jack Ryan: Shadow Recruit

Knulletje versus Russische maffia

door Simone Vogel

Spionagefilms vervelen nooit. Dat moeten ook de makers van Jack Ryan: Shadow Recruit hebben gedacht. Nine eleven, oorlogsveteranen, de CIA en Rusland-politiek worden samengebracht in dit gecompliceerde en toch vlakke aftreksel van de succesvolle boekenreeks van Tom Clancy.  

Jack Ryan (Chris Pine) is een gewone economiestudent. Na de aanslagen van 11 september komt de patriot in hem naar boven. Hij sluit zich aan bij het leger en vecht mee met de ‘War on Terror’ in Afghanistan. Door een tragisch ongeluk moet hij weer huiswaarts keren, waar hij tijdens zijn revalidatie wordt opgepikt door een CIA-agent. Ryan gaat undercover als financieel analist op Wall Street. Dat baantje lijkt nogal saai, tot hij op verdachte transacties stuit die kunnen leiden tot een tweede reeks aanslagen. Wanneer hij als geheim agent naar Moskou reist, is zijn leven ineens niet meer zo saai.

Recensie Jack Ryan: Shadow Recruit

Ongeloofwaardig
Chris Pine is niet de eerste acteur die de rol van Jack Ryan vertolkt. Alec Baldwin, Harrison Ford en Ben Affleck gingen de acteur voor. Jack Ryan: Shadow Recruit is de eerste film die niet is gebaseerd op een boek van Tom Clancy. Het karakter is los getrokken uit de bekende verhalen en beleeft nu zijn eigen avontuur. Al is het de vraag of het personage sterk genoeg is om een film te kunnen dragen. Ryan is niet bepaald het prototype James Bond. In de film zien we een onervaren, naïeve jongen. Het is dan ook zeer ongeloofwaardig wanneer dit knulletje het opneemt tegen de Russische maffia. Ineens is Ryan een meesterspion die de straten van Moskou op zijn duimpje kent en voor ieder ingewikkeld probleem een oplossing weet.

Spionnendrama
Daar wringt dan ook de schoen. De meeste spionagefilms zijn doorspekt met plotwendingen en actie. Jack Ryan laat de bezoeker met een teleurgesteld gevoel achter. Hoewel regisseur Kenneth Branagh, die ook de rol van Russische superschurk op zich neemt, zijn strepen heeft verdiend in de filmwereld met kaskrakers als Hamlet  en Thor, weet hij de kijker in dit spionnendrama niet te prikkelen. De karakters spreken niet aan en het plot is – voor een film waarin de CIA probeert een tweede Koude Oorlog te voorkomen – zeer zwakjes opgezet.

Recensie Jack Ryan: Shadow Recruit

Jack Ryan: Shadow Recruit mist diepgang. Het moeilijke taalgebruik van Ryan lijkt bedoeld om het gebrek aan verhaal en tempo goed te maken. Keira Knightley lijkt toegevoegd om het mannelijke publiek te prikkelen, wat ze als vrouwelijke superschurk misschien wel had kunnen doen. Knightley’s rol irriteert meer dan dat ze iets toevoegt. In vorige vertolkingen van Jack Ryan kozen de makers voor de verfilming van een boek van Tom Clancy. Dat hadden ze nu beter ook kunnen doen.

 

17 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Homefront

Posted on

*

recensie  Homefront

Jason versus James

door Alfred Bos

Actiefilmheld Jason Statham is de laatste der mannetjesputters. Is er in de bioscoop nog plaats voor het jaren tachtig-genre van de pratende spierbundels (Schwarzenegger, Stallone, Seagal, Van Damme)? Homefront hoort thuis op dvd. 

Films rond actie-acteur Jason Statham zijn een heimelijk genoegen; junkfood voor het brein. Als acteur heeft de Brit één stand: gemelijk loerende lomperik met gouden hart. Ongeacht zijn rol – binnen, buiten of boven de wet – houden zijn gegromde one-liners het humeur op temperatuur. Geen Shakespeare-acteur, maar dat weet de voormalige professionele duiker zelf ook. Hij wordt getypecast op zijn bozige tronie. Statham zelf zou graag eens gevraagd worden voor een komedie, bij voorkeur romantisch.

Recensie Homefront

Hij heeft de pech buiten de lijntjes van zijn vaste rol te kunnen acteren in een draak van een film. In Homefront is hij een weduwnaar met jonge dochter en mag hij in enkele warme, huiselijke momenten de gevoelige vader vertolken. En inderdaad, met zijn gelaat kan hij meer uitdrukken dan getergde macho op punt van exploderen. Jammer evenwel dat Homefront een ridicule aaneenschakeling van de meest afgekloven clichés is.

Personages van papier-maché
Wat de film rond een voormalig undercover agent van de DEA, de Amerikaanse drugspolitie, ook geen goed doet zijn enkele volstrekt ongeloofwaardige plotwendingen. Zou ex-agent Phil Broker, gespeeld door Statham, werkelijk belastende documenten bewaren in een niet afgesloten schuur achter zijn woning, een voormalige plantage in Rayville, op het platteland van Louisiana? Zou de plaatselijke crackbaron, Gator (James Franco), zijn laboratorium niet beveiligen met camera’s?

Maar zelfs met het verstand op nul valt er aan Homefront nauwelijks lol te beleven. Alle volwassenen zijn standaardpersonages van papier-maché: de onmogelijk agressieve trailer park moeder (Kate Bosworth); het onbetrouwbare crackhoertje (Winona Ryder); de begripvolle schoolpsychologe en potentiële geliefde (Rachelle Lefevre); de criminele motorduivels onder aanvoering van een moordlustige psychopaat (Frank Grillo). Het minst ongeloofwaardig is Brokers tienjarige dochter, een rol van de veelgevraagde kind-actrice Izabela Vidovic.

Vriendelijke vechtmachine
Homefront  is geproduceerd door Sylvester Stallone, die ook tekende voor het script. Het zal niet verbazen dat Statham een Rambo-achtig type vertolkt: vriendelijke vechtmachine, nieuw in het dorp, wordt belaagd door niet bijster slimme locals. Een stoet van gekende acteurs probeert iets te maken van het gekunstelde script, wat onbedoeld op de lachspieren werkt. Met name James Franco is misplaatst als lokale misdaadprins; zijn aanwezigheid moet Homefront boven het niveau van direct-to-video productie uittillen.

Recensie Homefront

Routineus gefilmd door tv-regisseur Gary Fleder heeft Homefront  de allure van een doorsnee tv-film, opgeleukt met acteurs van naam. Wat de film echter doet zinken is de volkomen humorloze aaneenschakeling van uitgekauwde stereotypen. Alles wat de Statham-films van Europese regisseurs als Guy Ritchie en Olivier Megaton zo leuk maakt – de ironie, de uitgewerkte plots, de zelfspot, het visuele spektakel – is hier ver te zoeken. Statham raakt ondertussen op leeftijd; het is te hopen dat zijn loopbaan niet uitglijdt over deze opgewarmde drol.

 

26 november 2013

 
ALLE RECENSIES

Captain Phillips

Posted on

***

recensie  Captain Phillips

Amerikaanse superheld

door Wouter Spillebeen 

Na United 93 en Green Zone pakt regisseur Paul Greengrass nogmaals uit met een film over een typisch Amerikaanse held. Kapitein Phillips buigt niet onder de druk van Somalische piraten.

Captain Phillips is gebaseerd op het verhaal van Richard Phillips, de kapitein van een vrachtschip dat in 2009 werd gekaapt door Somalische piraten. De Maersk Alabama is het enige Amerikaanse vrachtschip in tweehonderd jaar dat in de handen van kapers viel. Phillips (gespeeld door Hollywoods eeuwige goedzak Tom Hanks) houdt het hoofd koel en weet de eerste aanval van de Somaliërs af te wenden. Tegen hun tweede poging kan hij zich minder goed verdedigen, vier gewapende mannen enteren de Maersk Alabama. De crew van het schip verbergt zich in de machinekamer terwijl de kapitein en zijn adjudanten de mannen te woord staan. De piraten zijn belust op geld, maar wat in de kluis zit is niet genoeg. De situatie escaleert wanneer de kaping in een gijzelneming omslaat en uitmondt in een confrontatie tussen een reddingsboot en een Amerikaans militair schip.

Recensie Captain Phillips

Heroïsch
Het spannende verhaal van kapitein Phillips heeft alle heroïsche kenmerken om klaar te zijn voor het grote scherm. Voeg daar een uitstekende hoofdacteur, een rijkelijk budget en een ervaren regisseur aan toe en het resultaat kan bijna niet slecht zijn. De film kent een strakke montage, net genoeg schuddende camera’s om de wild deinende zee na te bootsen en een acteerprestatie van Hanks om ‘u’ tegen te zeggen.

De film creëert spanning zoals alleen Hollywood-releases dat kunnen. De Somaliërs zwaaien met hun wapens als was het speelgoed en iedere woordenwisseling kan in een bloedbad uitmonden. De snaar staat constant gespannen en de gijzelaars komen tot driemaal toe net niet vrij. De kapers zijn geen doorslechte mensen, ze zijn in de criminaliteit gedwongen. De regisseur wil dat zowel Phillips als de piraten de kijker aangrijpen, maar vergeleken met Tobias Lindholms Kapringen  komt Captain Phillips oppervlakkig over. Kapringen is dan ook een psychologisch drama over gijzelaars die maanden lang in een hel leven, terwijl Captain Phillips een meer actiegerichte film is over een kort conflict.

Recensie Captain Phillips

Realisme
Captain Phillips mist realisme, ondanks de setting van het waargebeurde verhaal. In de eerste vijf minuten van de film is het duidelijk dat de hele crew weet dat op de vaarroute een verhoogd risico op piraterij bestaat, die informatie wordt door e-mails verspreid. Toch is de ongelooflijk heldhaftige kapitein de enige die eraan denkt om de antipiratenkooien te sluiten en de veiligheidssystemen te testen. Zelfs onder de enorme druk van twee Somaliërs die een machinegeweer op hem richten, verpinkt hij niet en weet de piraten net lang genoeg aan het lijntje te houden om de crew verborgen te houden. Hij ontwijkt nipt kogels en denkt altijd een stap verder dan de piraten. Maak plaats man van staal, hier is de nieuwe Amerikaanse superheld.

Captain Phillips  is een spannende actiegerichte film die qua diepgang het loodje moet leggen tegen Lindholms Kapringen  en qua originaliteit aan de South Park-aflevering Fatbeard. Niet de film van het jaar, wel een aangenaam tussendoortje.

18 november 2013

ALLE RECENSIES
 

Counselor, The

Posted on

***

recensie  The Counselor

Schuld en boete in El Paso

door Alfred Bos 

Ridley Scotts misdaadthriller is eerder een film noir uit de jaren ’50 dan een romantiserend epos over de glamourwereld van criminelen. Morele keuzes beslissen het leven en over die waarheid kan niet worden onderhandeld. 

Ridley Scott staat bekend als regisseur van genrefilms, het soort dat vroeger B-film werd genoemd maar door de productieve veteraan wordt opgetuigd tot kraker met A-status. Van sprookjes fantasy (Legend ) tot historisch sword & sandal spektakel (Gladiator), van oorlogsdrama (Black Hawk Down) tot horror (Alien) het vakmanschap en de creatieve verbeelding druipen ervan af. Al lukt het met al die mooifilmerij niet altijd om te kijker emotioneel te engageren. 

Met The Counselor waagt Scott zich aan een crime thriller die speelt in de (Amerikaanse) drugswereld, maar verwacht geen bovengemiddeld fraai gefotografeerd misdaadepos als Stephen Soderbergs Traffic of Savages van Oliver Stone. The Counselor is een ‘kleine’ thriller, die draait om menselijk falen; niet om repeterende proppenschieters. Het is een acteursfilm, geen actiefilm. Dankzij een rolbezetting om van te watertanden zijn de 117 minuten geenszins een lange zit. 

Recensie The Counselor

Oudtestamentisch verhaal
Het scenario komt uit de pen van Cormac McCarthy, auteur van romans waarin de persoonlijke moraal het enige schild is tegen de onverschilligheid van het universum. Drie daarvan zijn naar het filmdoek vertaald (All The Pretty Horses door Billy Bob Thornton; No Country For Old Men door de Coen Brothers en The Road  door John Hillcoat) en James Franco’s verfilming van Child of God wordt eerdaags verwacht. Als chroniqueur van het naakte bestaan is McCarthy nauwelijks geëvenaard en ook The Counselor toont dat genade niet aan bomen groeit, maar met harde hand in de menselijke ziel moet worden geranseld. 

The Counselor is een Oudtestamentisch verhaal in een 21ste eeuw setting. De locatie is El Paso, aan de andere kant van de grens ligt Ciudad Juarez, de moordhoofdstad van Mexico. De naamloze protagonist (Michael Fassbender) leidt als advocaat een sprookjesleven: beeldschone vrouw (Penélope Cruz) die hem adoreert, droomvilla, luxe alom. Met een zakenrelatie, Reiner (Javier Bardem), gaat hij een club runnen. Reiner doet in drugs en heeft een vriendin, Malkina (Cameron Diaz), die jachtluipaarden als huisdier houdt: ze valt op killers. De Counselor heeft geld nodig en besluit om zich via Reiners contact, Westray (Brad Pitt), voor één keer te committeren aan een drugsdeal. 

Recensie The Counselor

Maffioso als filosoof
Dat gaat gruwelijk fout en de Counselor leert dat er geen weg terug is. Die les krijgt hij over de telefoon ingepeperd in een schitterende filosofische monoloog van de Mexicaanse maffioso Jefe (Ruben Blades). Het is een literair hoogstandje in een routineus gedraaide, maar fraai ogende film – van Scott verwacht je niets minder – waarin de personages hard uit hun schijnwereld vallen, gewetenloos gemanipuleerd door een Judas in hun midden. 

Voor de statistieken: de echtelieden Bardem en Cruz speelden los van elkaar eerder in een McCarthy-verfilming (Bardem in No Country for Old Man, Cruz in All the Pretty Horses), maar delen geen scènes in The Counseler. Het verhaal wordt onderkoeld verteld; personages zonder context geïntroduceerd; alle achtergrond komt uit de dialogen; de keuzes bepalen wie ze zijn. Ook het geweld is kort en bruut, net als het leven in Cormac McCarthy’s wereldbeeld. Misdaad en romantiek gaan niet samen. ‘Niets is zo wreed als een lafaard’, concludeert Malkina. Dit is eerder Macbeth  dan The Godfather, geen film voor jonge honden.

 

8 november 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Gravity

Posted on

***

recensie  Gravity

Het Kessler Syndroom

door Alfred Bos

Een ongeluk zit in een klein hoekje, ook als je astronaut bent en met de space shuttle satellieten repareert. Gravity laat met spectaculaire beelden zien hoe klunzige oorzaken grote gevolgen kunnen hebben. 

Mensen maken er op aarde een zooitje van en in de ruimte is het niet anders. Er cirkelt een groeiende berg puin boven onze hoofden, een wassende zwerm metalen maantjes, het zwerfvuil van een halve eeuw ruimtevaart. Het European Space Operations Centre schat dat er sinds 1957 en de lancering van de eerste ruimtesonde, Sputnik, zo’n 23.000 objecten groter dan tien centimeter in een baan om de aarde zijn gebracht. Daarvan draaien er nog steeds 7500 hun rondjes, slechts 6 procent is operationeel. 

Recensie Gravity 3D

Het is dus druk boven en dat ruimtepuin, afkomstig van satellieten en stukken van lanceerraketten, is in toenemende mate een probleem. Het slingert met zo’n 20.000 kilometer per uur rond onze planeet, sneller dan de snelste kogels. Een kunstmaan zal een botsing met ruimtepuin niet overleven en dat resulteert weer in een hagel van nieuwe brokstukken. Het is niet ondenkbaar dat er op een gegeven moment een kettingreactie optreedt. NASA heeft er zelfs een woord voor, het Kessler Syndroom. 

Onmogelijke shots
De sciencefictionfilm Gravity laat zien wat er kan gebeuren met de bemanning van de Explorer space shuttle en het International Space Station (ISS) wanneer het Kessler Syndroom toeslaat. Medisch ingenieur Ryan Stone (Sandra Bullock), op haar eerste ruimtereis, hangt in het gewichtsloze vacuüm een satelliet te repareren. Missieleider Matt Kowalski (George Clooney) is een veteraan op zijn laatste tocht en vliegt vrolijk rondjes buiten de Explorer; hij probeert een nieuw jet pack uit. Dan blijkt dat de Russen een van hun werkloze satellieten hebben vernietigd waarna de brokstukken een fatale keten van ruimtepuinbotsingen in gang zetten. 

Gravity is spectaculair in de verbeelding van de ruimte-ervaring. De film opent overweldigend met een shot van een verbluffend mooie planeet en dankzij de speciaal voor deze film ontwikkelde cameratechnieken, die ogenschijnlijk onmogelijk shots realiseren, waant de kijker zich een ruimtetoerist. De beelden van een vloedgolf ruimtepuin die inslaat op de Explorer en niet veel later op het ISS zijn bepaald dramatisch, zeker in 3D. Kowalski en Stone zijn de enige overlevenden en moeten, afgesneden van de vluchtleiding in Houston, op eigen kracht naar de aarde terug zien te keren. Het is een onmogelijke tour de force. 

Gravity

Merkwaardige kijkervaring
In die race tegen de tijd – de zuurstof raakt op en de puinzwerm draait rondjes en komt dus terug – moeten alle inventiviteit en beschikbare hulpbronnen worden aangesproken. Regisseur Alfonso Cuarón, bekend van Harry Potter and the Prisoner of Azkaban en het dystopische Children of Men, geeft Gravity met minutenlange shots het slomo-tempo van gewichtloosheid, maar ook de adrenalinegolf van een eindeloze achtervolging, wat een merkwaardige kijkervaring oplevert. Ook afwijkend is de afwezigheid van dialoog, want slechts een van de twee overleeft de crisis. 

Gravity moet het vooral hebben van zijn visuele kwaliteiten en die zijn, zacht uitgedrukt, niet kinderachtig. Clooney is zoals we hem kennen: stoer, humoristisch en een gentleman, ook onder druk. Sandra Bullock acteert voornamelijk met een helm op en dat flatteert haar bijdrage. Er is de overweldigende grootsheid van het heelal en de claustrofobie van het ruimteschip. Er is het ballet van gewichtloze beweging en de chaos van vernietiging. Maar je raakt niet bij de personages betrokken. De hoofdrol van Gravity is voor de cinematograaf.

 

27 september 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

White House Down

Posted on

***

recensie  White House Down

Wonderbaarlijke overlevingen

door Cor Oliemeulen

Met het verstand op nul, watjes in de oren en het op de koop toe nemen van alle wonderbaarlijke overlevingen heb je soms best een onderhoudend filmavondje met een Amerikaanse actiefilm die bol staat van politieke en militaire propaganda.  

De gewelddadige inname van het best beveiligde gebouw ter wereld blijkt dit jaar een bron van inspiratie voor twee filmmakers. Olympus Has Fallen van Antoine Fuqua verscheen in mei in de bioscoop en nu mag Roland Emmerich met White House Down  er een schepje bovenop doen. Qua kapitaalvernietiging is dat gelukt. Want de man die al in Independence Day (1996) het Witte Huis liet opblazen – toen door aliens, nu door paramilitairen – had maar liefst 150 miljoen dollar tot zijn beschikking. Net als in Olympus Has Fallen modelleert Emmerich in White House Down een nieuwe John McClane, de held van Die Hard (1988) die in zijn eentje tegen wil en dank zijn medeburgers moet zien te verlossen van het kwaad. De vraag die nu rijst: Wie is de nieuwe Bruce Willis?

De nieuwe Bruce Willis?
Gerard Butler doet het in Olympus Has Fallen lang niet onverdienstelijk, aanvankelijk als hoofd van de presidentiële veiligheidsdienst. Hij valt in ongenade nadat de First Lady omkomt bij een auto-ongeluk. Als enkele jaren later het Witte Huis wordt bezet door een groep meedogenloze Noord-Koreanen is hij er als de kippen bij om zich binnen te wurmen met als doel de president (en natuurlijk diens zoontje) te redden en op het allerlaatste nippertje te voorkomen dat Zuid-Korea en de VS van de wereldkaart zullen worden geveegd. Regisseur Antoine Fuqua begint veelbelovend met een zeer spectaculaire aanval. Echter zijn jammerlijke vervolg bestaat uit een orgie van ongeloofwaardigheid met veel bloederige agressie, veel te veel lijken en scènes waarin mensen door het hoofd worden geschoten. Tegen zo’n achtergrond kan zelfs de echte John McClane niet floreren.

Recensie White House Down

De andere kandidaat om Bruce Willis op te volgen, heeft meer geluk. Was Olympus Has Fallen met Gerard Butler, Morgan Freeman, Aaron Eckhart en Melissa Leo al gezegend met een topcast, in White House Down mag Channing Tatum zich omringen met Jamie Foxx, Maggie Gyllenhaal en James Woods. In tegenstelling tot Eckhart is Foxx een veel relaxtere Amerikaanse president. Hij heeft een boek over Nelson Mandela op zijn nachtkastje liggen, neemt kauwgom tegen de stress, zet eerst rustig zijn bril op voordat hij een terrorist doodschiet, trekt zijn gympies aan om sneller te kunnen vluchten én veroorlooft zich met permissie één keer het f-woord. De chemie tussen president en held in White House Down is beter, het verhaal en de actie minder onzinnig en een knipoog wordt niet geschuwd.

Roodwit hemdje
Natuurlijk is er maar één Bruce Willis, met alle bravoure en meligheid van dien. Channing Tatum komt het meest in de buurt. Hij éindigt in ieder geval als John McClane: gehavend en bebloed door de strijd, nat gesproeid door een sprinklerinstallatie en het gespierde lijf slechts gehuld in een wit hemdje, onder tromgeroffel en blazoengeschal opdoemend uit de rookpluimen, vol trots gadegeslagen door een ex-vrouw die niets liever wil dan onze nationale held in de armen sluiten om ’s avonds direct voor nageslacht te zorgen.

 

6 september 2013

 
ALLE RECENSIES

Conjuring, The

Posted on

****

recensie  The Conjuring

Duiveluitdrijving 2.0

door Cor Oliemeulen

Na de première van The Exorcist tweede kerstdag 1973 in New York brak massahysterie uit en besprenkelden bioscoopbezoekers zich spontaan met wijwater. Veertig jaar later mag je al lang trots zijn als je een onrustige nacht hebt na het kijken van The Conjuring. 

Filmbeleving is door de jaren heen sterk veranderd. Tijdens de horrorfilm van William Friedkin, die anno 2013 nog steeds angstaanjagend is en realistisch oogt, vielen destijds sommige bezoekers flauw, anderen moesten onbedaarlijk huilen of verlieten geschokt en gedeprimeerd het filmtheater. De huidige bioscoopbezoeker kan bogen op een dubieuze schat aan ervaring als het gaat om het gadeslaan van horror. Als het journaal op televisie en obscure sites op internet geen uitkomst bieden, kun je altijd nog naar de film.

The Conjuring

In de jaren zeventig verdrongen seks, karate en rampen het reguliere filmaanbod. Wat niet in de bioscoop mocht en slechts in vage videotheken onder de toonbank ging, kon je met een beetje mazzel ook zien tijdens uitzendingen van piraten die zich in de ether wisten te dringen zodra Nederland 1 en 2 overschakelden op testbeeld. De liefhebber kon zich laten verwonderen en choqueren door geesteszieken die onzedelijke handelingen met schapen verrichten of fascistoïde medeburgers die mensen in een ondergronds gat uithongeren en er niet voor terugdeinzen om met veel bloedgespetter lichaamsdelen te amputeren.

Klassieke horrorthriller
Tegenwoordig heeft de gemiddelde veertienjarige al zoveel gezien – leeftijdsrating of niet – dat je als filmmaker van goede huize moet komen. Recente remakes van The Texas Chainsaw Massacre zijn flauwtjes ontvangen; als je één Paranormal Activity hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Saw (2004) probeerde nog op intelligente wijze te confronteren met een sadistische seriemoordenaar. Maar regisseur James Wan kreeg kennelijk genoeg van collega’s die in vervolgfilms schaamteloos nieuwe dimensies aan de door hem geïntroduceerde martelporno toevoegden. Met Insidious (2010) greep Wan terug op de formule van de klassieke horrorthriller die het absoluut niet hoeft te hebben van bloed en geweld. Met The Conjuring (2013) weet hij de combinatie van horror en suspense bijna te perfectioneren.

Recensie The Conjuring

In feite lijkt het afgezaagd dat een aanvankelijk opgewekt gezin een groot, oud huis betrekt en al snel te maken krijgt met mysterieuze verschijnselen. Iemand ontdekt een verborgen kelder vol oud spul met spinnenwebben. Een ander ziet een geest in de spiegel en de hond durft niet naar binnen en wordt spoedig dood aangetroffen. De vader bagatelliseert natuurlijk de onrust terwijl zijn vijf dochters enge geluiden blijven horen, rottend vlees ruiken, tijdens hun slaap aan de benen worden getrokken en de moeder elke ochtend met steeds meer blauwe plekken ontwaakt. Dat alle klokken in het onderkomen steeds op het zelfde tijdstip stil blijven staan, voorspelt dat er in het verleden enge zaken zijn geschied. Inderdaad, clichés zijn soms noodzakelijk.

Echt gebeurd?
Toch is The Conjuring bijzonder meeslepend, vooral door de consistente opbouw, het geloofwaardige acteren, de onverwachte camerahoeken, het geluid en de schrikeffecten. Het verhaal is gebaseerd op de belevenissen van Lorraine en Ed Warren (gespeeld door Vera Farmiga en Patrick Wilson). Het echtpaar stichtte in 1952 de New England Society for Psychic Research en claimde meer dan tienduizend gevallen van paranormale activiteiten te hebben onderzocht. In 1971 worden de Warrens door het gezin Perron gesmeekt hulp te bieden bij het verjagen van duistere krachten uit hun nieuwe huis, plus een hardnekkig gevalletje van exorcisme. Bloedstollend voor de één, popcornvermaak voor de ander.

 

30 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES