Categorie: ZOE

Erupcja

Posted on

**
recensie Erupcja
Verstikken in veiligheid 

door Zoë van Leeuwen

Op het toppunt van ‘Brat-summer’ in 2024 vloog Brits popicoon Charli xcx naar Polen om de hoofdrol te spelen in de lowbudget-indiefilm van Amerikaanse filmmaker Pete Ohs. Een gewaagde keuze op het hoogtepunt van je carrière. Erupcja stort zich in een warme zomer in Warschau en de angst om vast te roesten in de verwachtingen van een ander.

Bethany (Charli xcx) en haar vriend Rob (Will Madden) gaan op reis naar de hoofdstad van Polen. Hij was van plan haar mee te nemen naar Parijs, maar Bethany stond erop dat Warschau veel romantischer is. Hoewel het vakantie is, is er geen sprake van ontspanning. Rob heeft een nauwkeurig plan voor de week, met musea en chique restaurants, terwijl Bethany zich steeds meer van haar vriend lijkt te willen terugtrekken.

Erupcja

Gebrek aan diepgang
Pete Ohs maakte Erupcja, met een mager budget van maar tweehonderdduizend dollar, als een liefdesbrief voor Warschau. De camera, hoewel filmisch niet erg spannend, toont ongefilterde beelden van het dagelijkse leven in de stad: met graffiti bekladde muren, gebouwen uit het Sovjettijdperk en een moderne tram. De film werd in enkele weken opgenomen, waarbij het grootste deel van het script nog tijdens de opnames werd geschreven. Dit had tot gevolg dat grote delen van de dialogen geïmproviseerd zijn.

Deze keuze is duidelijk terug te zien. De dialogen komen vaak niet goed over en missen diepgang. De personages laten niet zien hoe ze zich voelen. In plaats daarvan wordt de film voorzien van een anonieme mannenstem, die via een voice-over ons het grootste deel van de innerlijke belevingen en gedachtes van de personages vertelt.

Relatie die vulkanen doet uitbarsten
Zo vertelt deze stem ons dat Rob van plan is om aan het einde van de week op één knie te gaan. Iets wat Bethany al had zien aankomen. Om Robs romantische avances te ontwijken, gaat ze op bezoek bij Nel (Lena Góra), een oude jeugdvriendin die bij een plaatselijke bloemenwinkel werkt. Nel en Bethany zijn ervan overtuigd dat hun band magisch is. Iedere keer als ze elkaar ontmoeten, barst er een vulkaan uit. Eerst was het de Eyjafjallajökull in IJsland en nu, zo’n vijftien jaar later, barst de Etna op Sicilië, wanneer het Britse stel in Warschau arriveert.

Wanneer de twee vrouwen weer in elkaars vaarwater terechtkomen, ontstaat er een aantrekkingskracht die ergens tussen een vriendschap en romance bungelt. De hereniging is een vluchtweg en het duo haalt al snel het slechtste in elkaar naar boven. Nel voedt Bethanys roekeloosheid, terwijl Bethany op haar beurt Nels zelfsaboterende gedrag versterkt. De twee slenteren dagenlang door de stad, feesten en drinken, zonder zich iets aan te trekken van verplichtingen of de mensen in hun leven. Rob is de ‘perfecte’ vriend, maar juist daarom heeft Bethany het gevoel dat ze ondergaat in zijn saaiheid. Als Nel naar hem vraagt, is het antwoord simpel: “With him the earth doesn’t shake. Vulcano’s don’t erupt.”

Erupcja

Sisser
Het is overduidelijk dat de sterrenstatus van Charli xcx, of Charlotte Emma Aitchison, zoals ze echt heet, de factor is die ervoor zorgt dat deze film ook buiten Poolse filmliefhebbers onder de aandacht komt. Toch valt haar acteerwerk tegen. Bethany’s haar, accent en haar no-nonsense feestbeest-uitstraling onderscheiden haar nauwelijks van Charli’s imago op het podium en het lijkt er al snel op dat ze simpelweg een andere versie van zichzelf speelt.

Dat Erupcja ondanks de matige dialogen niet helemaal inzakt, is te danken aan Lena Góra. Als Nel is zij zonder twijfel de sterkste factor in de film. Ze weet de afstandelijkheid en de uitdrukkingsloze houding van het personage perfect neer te zetten, maar straalt een natuurlijke charme uit waardoor het snel duidelijk is waarom Bethany zo gemakkelijk in haar wereld wordt meegezogen.

Voor een film die letterlijk ‘uitbarsting’ heet, mist het verhaal enig explosiviteit. Na dagenlang Rob te hebben ontweken, beseft Bethany dat het ‘perfecte’ leven misschien toch niet iets voor haar is. En wanneer Nel ontdekt dat er elk jaar zo’n vijftig vulkanen uitbarsten en haar vriendschap met Bethany helemaal niet zo magisch is, eindigt de film met een sisser. Wat overblijft, is een film met een boodschap die nooit helemaal overkomt, waarin Ohs meer liefde voor de stad toont dan voor zijn personages.

 

20 oktober 2026

 

ALLE RECENSIES

The Unknown (1927)

Posted on

De Herfst van de Stomme Film
Deze september blikken we in De Herfst van de Stomme Film terug op klassiekers uit de maanden voordat The Jazz Singer in oktober 1927 de geluidsfilm inluidde. Een laatste oogst van tien films voordat Hollywood begon te praten. Hieronder de achtste film.

 

The Unknown (Verenigde Staten, juni 1927)
Hoe ver ga je voor de liefde?

door Zoë van Leeuwen

Nog voordat zijn bekendste geluidsfilm, Dracula (1931), in de bioscopen verscheen, was de Amerikaanse regisseur Tod Browning al de onbetwiste meester van het macabere. Dat blijkt ook uit zijn bijna verloren meesterwerk The Unknown, waarin hij thema’s als obsessie verweeft met zijn liefde voor het circus en de buitenbeentjes van de samenleving.

Lon Chaney speelt de rol van Alonzo ‘de armloze’, een messenwerper in het circus die zijn voeten gebruikt om zijn verschillende kunstjes uit te voeren. Hij is verliefd op de dochter van de circusbaas, Nanon (Joan Crawford), die een fobie heeft voor mannenhanden. Het klinkt als een eenvoudig verhaal, totdat we erachter komen dat Alonzo helemaal niet armloos is, maar zijn armen gewoon strak tegen zijn lichaam bindt omdat hij, vanwege zijn dubbele duim, wordt verdacht van meerdere misdaden.

The Unknown (1927)

Liefde voor ‘freaks’
Voordat Browning een pionier werd op het gebied van vroege Hollywood-horror, begon hij zijn carrière in het circus. Hij trad daar op als clown, slangenmens en had een act als ‘The Living Hypnotic Corpse’. Dit heeft zijn latere filmstijl sterk beïnvloed, met films als The Unknown en later zijn meer beroemde werk Freaks (1932), waarin echte circusartiesten te zien waren.

Hij was gefascineerd door lichamelijke misvormingen en de duistere menselijke geest, en verweefde vaak thema’s als horror en het macabere met diepe menselijke emoties. Deze fascinatie leverde hem de bijnaam ‘de Edgar Allan Poe van de filmwereld’ op. Zijn fixatie met de duistere kant van de samenleving was zo groot dat hij zelfs zijn eigen naam veranderde naar ‘Tod’, wat het Duitse woord voor dood is.

Dat The Unknown überhaupt nog te zien is, is een wonder. Net als vele andere films uit het tijdperk, werd de film van Browning tientallen jaren als verloren beschouwd. Totdat er in 1970 in de filmarchieven van Frankrijk een lading aan filmrollen werd gevonden. Op enkele beelden na is de film sinds een restauratie uit 2022, waarbij ongeveer tien minuten aan teruggevonden materiaal werd toegevoegd, vrijwel compleet.

Obsessie vermomd als liefde
Alonzo is niet de enige man die smacht naar Nanons liefde. De charismatische krachtpatser Malabar vertelt aan iedereen die het maar horen wil dat hij op een dag met Nanon zal trouwen, tot groot ongenoegen van Alonzo. Terwijl Nanon de man zonder armen als een veilige haven beschouwt, groeit Alonzo’s obsessie voor haar, en roept hij uit: “Niemand krijgt haar, niemand behalve ik.”

Wanneer je The Unknown met een hedendaagse blik bekijkt, kun je er niet omheen dat de film is doordrenkt met vrouwonvriendelijkheid. Nanons angst voor mannenhanden, dat heel waarschijnlijk komt door het misbruik van haar vader, wordt door beide mannen totaal niet serieus genomen. Alonzo manipuleert haar door te doen alsof hij geen armen heeft en zelfs de ‘nobele’ Malabar, overtuigd dat hij ‘een van de goede’ is, grijpt keer op keer naar Nanons lichaam. Joan Crawfords personage wordt enkel gebruikt als een object voor de mannen om te winnen.

Hoewel Browning geen moderne feminist was, creëerde hij wel degelijk bewust een verhaal over mannelijk privilege en de obsessie van mannelijk verlangen. Toch kunnen we niet negeren dat de film is gemaakt in 1927, een tijd die niet bepaald bekend staat om vrouwenemancipatie. Want hoewel hij met een kritisch oog kijkt naar de man, was hij niet in staat om zijn vrouwelijke hoofdrolspeler meer te maken dan een object om zijn boodschap over te brengen. Het is wel de moeite waard om op te merken dat Browning in eerdere projecten, zoals Outside the Law (1920) of Drifting (1923), vrouwen wel degelijk afschildert als stoere, onafhankelijke personages.

The Unknown (1927)

‘The man of a thousand faces’
Alonzos obsessie met Nanon groeit alsmaar door. Wanneer de twee dichter bij elkaar komen, wordt de messenwerper er door zijn vriend Cojo aan herinnerd dat als ze te dicht bij hem komt, ze zijn armen zal voelen. Omdat hij haar niet uit zijn greep wil laten ontsnappen, blijft er maar één wanhopige oplossing over: Alonzo besluit zijn armen chirurgisch te laten amputeren.

De tragiek die Alonzo met zich meedraagt is de danken aan de acteerkunsten van de legendarische Lon Chaney. Browning en Chaney werkten maar liefst tien keer samen en het gerucht gaat dat Chaney de wereldberoemde vampier zou spelen in Brownings Dracula (1931) voordat hij in 1930 stierf. ‘The Man of a Thousand Faces’ stond bekend om zijn fysieke toewijding en liet voor The Unknown dan ook zijn armen dagenlang strak vastbinden om de illusie van zijn handicap geloofwaardig te maken.

De scène waarin Alonzo terugkeert van de chirurg en ontdekt dat Nanon ondertussen van haar angst is genezen en is verloofd met Malabar, is het toppunt van fysieke cinema. De schok, het hysterische gelach en het immense verdriet dat volgt zonder dat Chaney maar een woord hoeft te zeggen, zal iedere kijker raken en wekt, ondanks Alonzos manipulatieve aard, medelijden op.

Hoewel de wereld van het genre de afgelopen honderd jaar behoorlijk is veranderd, weet The Unknown zich nog steeds staande te houden in de wereld van horror. Niet met jumpscares of bloed, maar door de grenzen tussen monster en slachtoffer te vervagen en ons de wrede ironie te tonen van het verlangen naar een ideaal dat je nooit kunt bereiken.

Deze film is gratis te zien op YouTube.

 

23 september 2026

 

THEMAMAAND ‘De Herfst van de Stomme Film’

Sehnsucht in Sangerhausen

Posted on

****
recensie  Sehnsucht in Sangerhausen
Verlangen naar een ander leven 

door Zoë van Leeuwen

Er gebeurt weinig in het Oost-Duitse Sangerhausen, een stadje dat bekendstaat om de grootste collectie rozen ter wereld en een honderd meter hoge berg gemaakt van afval uit de mijnen. Een perfect decor voor Julian Radlmaiers absurdistische komediedrama Sehnsucht in Sangerhausen, over het verlangen naar een ander leven.

De titel vat de film bijna perfect samen. ‘Sehnsucht’ is het Duitse woord voor een diep, melancholisch verlangen, een drang naar een onbereikbare situatie. Radlmaier voegt hier een hoop Duitse sprookjes en een lading ‘Volksmusik’ aan toe. Het resultaat is een fabel die even romantisch als komisch is, over vier buitenstaanders die dromen van verandering op een plek waar de tijd stil lijkt te staan. In vier hoofdstukken komen deze thema’s tot leven. Samen tonen ze Sangerhausen vanuit unieke perspectieven en verschillende momenten in de tijd.

Sehnsucht in Sangerhausen

De film opent in de 18e eeuw, waar we kennismaken met Lotte (Paula Schindler), een dienstmeisje van de beroemde dichter Novalis in zijn landhuis in de stad. Haar saaie werk doet haar verlangen naar meer en wanneer ze een jonge reiziger ontmoet, besluiten ze samen naar Frankrijk te vluchten. Later komen we er achter dat ze de grens nooit heeft gehaald.

Mysterieuze steen
In het hedendaagse Oost-Duitsland verschuift de focus naar Lottes achterkleinkind Ursula (Clara Schwinning), een jonge moeder die vastzit in een gemakzuchtig huwelijk. Parallel aan Ursula is er Neda (Maral Keshavarz), een YouTuber uit Iran die wordt gekweld door de geest van haar vriendin die ze in Teheran heeft achtergelaten.

Een mysterieuze steen verbindt de personages met elkaar. De felle blauwe steen is een knipoog naar de Blaue Blume, een symbool van de Duitse Romantiek dat staat voor een diep verlangen naar het oneindige. Als talisman wordt de steen keer op keer gevonden en overgedragen, en lijkt hij de personages op bijna magische wijze wakker te schudden uit hun emotionele verdoving.

Dat deze menging van innerlijke worstelingen en absurdistische magie zo goed werkt, heeft alles te maken met Radlmaiers regie. Hij staat voornamelijk bekend om zijn maatschappijkritische films als Self-Criticism of a Bourgeois Dog (2017) en Bloodsuckers (2021) en weet ook dit keer weer serieuze thema’s met heel wat droge humor te combineren.

Hedendaags sprookje
Wanneer ze op een dag een Berlijns muzikantengezelschap ontmoet, spijbelt Ursula van haar werk voor de innemende violiste Zulima (Henriette Confurius). Hun romance duurt niet langer dan een vluchtig moment, maar het wakkert iets in Ursula aan wat ze niet meer kan loslaten. Iets dat Schwinning zonder enig woord voelbaar maakt.

Behoefte aan verandering was ook de reden waarom Neda naar Duitsland kwam. Nu ze reisvideo’s maakt over de bezienswaardigheden van de deelstaat, verlangt ze ernaar om een echte filmmaker te worden, terwijl ze blijft vasthouden aan de spijt die ze voelt over het achterlaten van haar vriendin. Dat gevoel volgt haar letterlijk als een schim door de stad.

Visueel draagt de film nog meer bij aan het sprookjesachtige gevoel. De korrelige beelden blijven vaak op afstand en tonen statische landschappen en lege straten, als een ode aan de eenvoud en rust van de streek. Meerdere keren beweegt de camera langzaam terwijl een persoon het beeld abrupt verlaat; het wordt bijna komisch hoe de lens de personages niet kan bijhouden.

Sehnsucht in Sangerhausen

Ook de muziekkeuze doet meteen denken aan een verfilming van een verhaal van de gebroeders Grimm. De vioolklanken binden de hoofdstukken aan elkaar en geven Sangerhausen een nog sterkere fabelachtige sfeer.

Op zoek naar geesten uit het verleden
Wanneer in het laatste hoofdstuk ook de Koreaanse gids Sung-Nam zijn entree maakt, laat Radlmaier pas echt zijn talent zien. Sung-Nam wordt door de andere bewoners regelmatig weggezet als ‘de Chinees’, een alledaagse vorm van racisme waar ook Neda mee te maken krijgt. Radlmaier weet hier maatschappelijke problemen naadloos te verwerken. Juist dit gevoel van anders zijn, brengt de groep bij elkaar. Wanneer het drietal met een gammel busje op weg gaat naar het Kyffhäusergebergte, op zoek naar geesten uit het verleden, komen ze uiteindelijk oog in oog te staan met zichzelf.

De vier hoofdstukken komen op poëtische wijze samen met een magische ontmoeting in een grot, waarin het vooral duidelijk wordt dat hopen op een beter leven geen passieve droom hoeft te zijn. Soms hoef je alleen maar even uit je eigen bubbel te stappen.

 

19 augustus 2026

 

ALLE RECENSIES

Amoeba

Posted on

***
recensie Amoeba
Vormloze tienerrebellie 

door Zoë van Leeuwen

Het coming-of-age-genre trapt maar al te graag in dezelfde bekende valkuilen en gebruikt vaak herkenbare formules die zelden nog verrassen. Toch bewijst regisseur Tan Siyou met haar speelfilmdebuut Amoeba dat het ook anders kan en dat er wel degelijk nieuwe manieren zijn om de worstelingen van een tiener te laten zien.

Amoeba volgt de 16-jarige Choo (Ranice Tay) en haar drie vriendinnen, Vanessa, Sofia en Gia, tijdens hun laatste jaar op een prestigieuze Chinese school, in het hart van Singapore. Choo is nieuw op school en lijkt al snel weerstand te bieden tegen de strenge regels van de leraren. Door hun afkeer van de ouderwetse sociale normen groeien de meiden al snel uit tot een hechte vriendengroep.

Amoeba

Maatschappelijke buitenbeentjes
Een amoebe is een eencellig organisme, hersenloos en fundamenteel solitair. Net als de vier vriendinnen muteert de cel voortdurend en verandert zich van vorm om zich aan te passen aan haar omgeving. In de strenge wereld van de eliteschool in Singapore worden Choo en haar vrienden als buitenbeentjes beschouwd. Ze voelen zich als vissen, opgesloten in een aquarium en filosoferen over de toekomst door de verouderde tradities van het schoolsysteem te bevragen.

Losjes gebaseerd op de middelbare schoolervaring van Siyou, markeert deze film een indrukwekkend en persoonlijk speelfilmdebuut voor de Singaporese filmmaker. Na een succesvolle reeks korte films die eerder al opvielen in Cannes en Berlijn, ging Amoeba vorig jaar in première op het Toronto International Film Festival.

Echte gangsters
De rebellie wordt nog verder aangewakkerd door de stoere verhalen van Sofia’s bejaarde chauffeur Oom Phoon (Jack Kao). Samen met hun liefde voor Chinese gangsterrap besluit de groep om hun eigen ‘meidengang’ te beginnen. Een symbolische middelvinger naar het schoolsysteem en de Singaporese maatschappij. De onnozele manier waarop ze deze pas ontdekte ongehoorzaamheid aanpakken, vormt het meest charmante onderdeel van de film.

Want hoewel ze zich laten inspireren door de heftige verhalen over de onderwereld van de triades in Singapore, blijft hun eigen opstandigheid heerlijk knullig. Er is geen sprake van criminaliteit, maar van spijbelen, het roken van sigaretten en het uitvoeren van een hilarisch chaotische voorstelling, tot ergernis van de leraren. Hun verzet is klein, maar in de ogen van de tieners is het een eerste stap naar echte individualiteit. Het acteerwerk van het viertal spant hierbij de kroon. De dynamiek tussen de actrices voelt niet gespeeld en hun vriendschap is herkenbaar voor iedereen die ooit zestien is geweest.

Dualiteit van de camera
Visueel maakt Amoeba weinig indruk. Het grootste deel van de film bestaat uit kille digitale beelden die niet veel emotie opwekken. We zien witte klaslokalen, schooluniformen en de straten van Singapore. Maar misschien is dat precies wat cameravrouw Neus Ollé wil laten zien: de kijker onderdompelen in dezelfde saaie wereld die de meisjes ervaren. Want zodra de groep de digitale camcorder van Sofia’s familie steelt, beginnen de vriendinnen en de film een creatievere kant te laten zien.

De textuur en de ongecontroleerde bewegingen van de camera schijnen een nieuw licht op Singapore wanneer de groep hun dagelijks leven filmt. Verlost van hun schooluniformen zien we de vier meiden voor het eerst als individuen met een eigen stijl en persoonlijkheid. Ze filmen alles wat ze willen en krijgen zo even de kans om de regie over hun eigen leven te bepalen. Maar juist dat individualisme zorgt ervoor dat de eerste barsten in hun vriendschap zichtbaar worden.

Amoeba

Vechten voor aandacht
De film verliest zijn houvast wanneer er te veel ballen in de lucht worden gehouden. Het verhaal rondom de geest in Choo’s kamer intrigeert in de eerste helft, maar verandert snel in een overbodig zijverhaal, en zo verdwijnen meer aspecten naar de achtergrond. Amoeba probeert staatskritiek, eeuwenoude volksverhalen, een subtiele queer subtekst, de dood van een geliefde én een coming-of-age-drama te verwerken in een film van minder dan twee uur. Hierdoor krijgen al deze noemenswaardige thema’s geen ruimte om te ademen en lijkt de film te brokkelen onder het gewicht van zijn eigen ambitieuze aanpak.

Toch weet Amoeba de focus aan het eind enigszins te herpakken. Tijdens een mondeling examen om naar een universiteit te mogen, bevraagt Choo haar toekomst hardop terwijl ze recht in de camera kijkt. Met de zin “Ik vraag me af wat echt is” vat ze de hele film samen. Het ‘perfecte’ plaatje van school en de zoektocht naar de identiteit van Singapore en zichzelf. Misschien was de rebellie enkel dat, een fase om te overleven, en blijft Choo uiteindelijk die solitaire cel die zich voortdurend moet blijven muteren om niet te worden verpletterd door het systeem.

 

8 juli 2026

 

ALLE RECENSIES

Blue Heron

Posted on

****
recensie Blue Heron
Op zoek naar antwoorden in het verleden 

door Zoë van Leeuwen

Herinneringen zijn iets merkwaardigs – vooral als dat alles is wat je hebt in een poging om het onbegrijpelijke te begrijpen. Ingeklemd tussen het verleden en het heden, laat regisseur Sophy Romvari met haar speelfilmdebuut Blue Heron zien hoe herinneringen het leven kunnen vormen. De mooie, de lelijke, en alles er tussenin.

Een gezin van zes verhuist eind jaren negentig van Hongarije naar Vancouver Island, in de hoop een nieuwe start te maken. De zonovergoten beelden van de Canadese zomer doen je geloven dat je niets anders bekijkt dan een eenvoudig portret van een immigrantengezin, dat we volgen via de herinneringen van de 8-jarige Sasha (Eylul Guven). Ze is scherpzinnig en heeft oog voor de kleinste details. Het soort ontbijtgranen dat ze ’s ochtends eten of de specifieke tekenfilm die op de achtergrond speelt, zijn diep in haar geheugen gegrift. Maar wat haar vader precies op de computer doet voor werk en zelfs de namen van haar ouders blijven voor de kijker in het duister, net als alle andere onbelangrijke dingen voor een 8-jarige. Toch ontgaat het zelfs het jonge meisje niet dat haar ouders worstelen met het verontrustende gedrag van haar oudere halfbroer Jeremy (Edik Beddoes).

Blue Heron

Met haar semi-autobiografische Blue Heron bouwt Romvari verder op haar korte film Still Processing uit 2020, waar ze aan de hand van foto’s de dood van haar twee broers probeert te verwerken. Ook nu laat ze haar liefde voor analoge media zien. Of het nu gaat om de handgetekende openingscredits of de soms wankele handheldbeelden, waardoor de hele eerste helft van de film aanvoelt als een homevideo. Fotografie lijkt opnieuw net zo belangrijk als de bewegende beelden. De ouders gebruiken hun analoge camera om gedurende de hele film tal van intieme familiemomenten vast te leggen. Toch tonen deze foto’s enkel de mooie momenten, terwijl de grillige kant van hun gezinsleven buiten beeld blijft. Romvari laat hiermee zien hoe dit soort beelden herinneringen achteraf kunnen vervormen.

Ouders doen hun best
Jeremy is een eenling, teruggetrokken en vaak afgesplitst van de rest van de familie. Zijn gedrag hangt als een donkere wolk boven het gezin. Hij steelt, verwondt zichzelf en verandert een uitje naar het strand in een stressvolle situatie wanneer hij besluit weg te lopen. Zijn ouders zijn ten einde raad. Ze maken voortdurend ruzie in het Hongaars en net als Sasha krijg je als kijker geen ondertiteling het enige wat overblijft is het gevoel dat er iets heel erg mis is.

Toch is hij ook een lieve broer voor Sasha en haar twee andere broertjes. Hij pikt een sleutelhanger van een blauwe reiger en geeft die stiekem aan Sasha. En als zijn jongere broertjes en zusjes in de keuken zijn, laat hij met een zeef poedersuiker regenen. Jeremy wordt niet weggezet als monster, maar als een tiener met problemen, die tragisch genoeg in een tijd leeft waarin de middelen om hem te helpen ontbreken.

Blue Heron

Cameravrouw Maya Bankovic brengt deze kloof op treffende wijze in beeld door haar slimme gebruik van shots, waarbij ze vaak letterlijk een barrière tussen Jeremy en de rest van de familie plaatst. In andere scènes duikt de camera achter een struik, filmt ze vanuit een raam of zijn de ruziënde ouders nauwelijks in beeld, weggestopt in hun kamer, terwijl Sasha toekijkt hoe het gezin langzaam uit elkaar valt. De kleurrijke beelden van de Canadese natuur en het warme zomergevoel uit Sasha’s herinneringen worden in de tweede helft van de film omgeruild voor een koele blauwe gloed en haarscherpe digitale beelden van de 21ste eeuw.

Een onmogelijke ontmoeting
De inmiddels volwassen Sasha (Amy Zimmer) wordt nog steeds achtervolgd door haar jeugd. Als documentairemaakster probeert Sasha de gaten in haar verleden op te vullen door zich verder te verdiepen in het leven van haar broer. Ze brengt een groep jeugdzorgmedewerkers bijeen om Jeremy’s zaak te bespreken, waarbij de grenzen tussen film en documentaire vervagen en Sasha als het ware de rol van Romvari speelt. Een originele en doeltreffende manier om de autobiografische kant van de film te laten zien en de kijker er tegelijkertijd aan te herinneren dat Blue Heron vooral een terugblik op herinneringen is.

De film eindigt met een onmogelijke ontmoeting wanneer Sasha terugkeert naar haar ouderlijk huis, ditmaal als maatschappelijk werkster voor haar eigen familie. Ze zegt tegen haar ouders dat ze alles hebben gedaan wat ze konden. Maar het lijkt er meer op dat ze zichzelf daarvan probeert te overtuigen dan dat ze haar ouders wil troosten. Gekweld door haar eigen leven komt ze oog in oog te staan met haar 8-jarige zelf. Wat volgt is geen magische oplossing voor de schade, maar het beginnende besef dat je het verleden niet kan veranderen, zelfs als je alle antwoorden hebt.

 

2 juni 2026

 

ALLE RECENSIES

Silent Friend

Posted on

****
recensie Silent Friend
Natuurlijke behoefte aan verbinding 

door Zoë van Leeuwen

In de botanische tuin van de Universiteit van Marburg staat een enorme ginkgo-boom, die al bijna twee eeuwen wordt bestudeerd en onderzocht, maar tegelijkertijd de wereld om haar heen nauwkeurig observeert. Met Silent Friend brengt de Hongaarse regisseur Ildikó Enyedi een poëtische ode aan de natuur en de primitieve drang van de mens om verbinding te maken. 

Enyedi maakt van de gigantische ginkgo de stille kracht, die de tweeënhalf uur durende film draagt en de kijker meeneemt in het trage ritme van de natuur. Na haar geflopte The Story of My Wife uit 2021, is Enyedi met Silent Friend op haar best en brengt een kleinschalige, maar indrukwekkende film die het publiek een zelden belicht perspectief biedt. Het verhaal is opgebouwd als een drieluik dat zich afspeelt op de campus van de universiteit in drie verschillende tijdperken en volgt drie mensen die in hun zoektocht naar connectie verbonden raken met de natuur, en zo ook met elkaar.

Silent Friend

Zoeken naar connectie
De film opent met professor Tony Wong, gespeeld door Tony Leung Chiu-Wai, voor wie Enyedi de rol speciaal schreef. De neurowetenschapper uit Hongkong is in 2020 gastleraar in Marburg, waar hij zich een buitenbeentje voelt tussen zijn Duitse collega’s. Die eenzaamheid wordt nog sterker wanneer de eerste COVID-lockdown wordt ingevoerd en hij als enige op de campus achterblijft.

Wat volgt is een grote stap terug in de tijd naar 1908, waar Grete (Luna Wedler) de eerste vrouw is die wordt toegelaten tot de botanische afdeling van de universiteit. Dat gaat niet zonder slag of stoot, want ondanks haar enorme hoeveelheid kennis, wordt ze in iedere stap tegengewerkt door de seksistische vooroordelen van de vrouwen hatende professoren.

Het derde en laatste verhaal speelt zich af in de zomer van 1972. Hannes (Enzo Brumm) heeft niks met planten, maar is wel helemaal weg van hippie Gundula (Marlene Burow), die met haar geraniumexperiment probeert te bewijzen dat planten wel degelijk kunnen reageren op menselijke aanwezigheid.

Audiovisuele parel
Toch voelen de drie verhalen niet overweldigend en worden ze op schijnbaar moeiteloze wijze van elkaar gescheiden door het prachtige camerawerk van Gergely Pálos, die bijvoorbeeld een 35mm-camera gebruikt voor de contrasterende zwart-wittinten van 1908. De zonovergoten, korrelige uitstraling van 1972 wordt bereikt met een 16mm-camera, terwijl 2020 wordt weerspiegeld door ultrascherpe digitale beelden.

De bladeren en takken van verschillende planten en bomen in de botanische tuin verbinden deze verhalen met elkaar. Alle flora is in Silent Friend net zo belangrijk als de menselijke personages. In de meeste shots staan de planten prominent in beeld, als een stille vriend die meekijkt, waarbij de mens wordt omringd door bladeren of zelfs verdwijnt achter een dikke boomstam. Deze manier van filmen laat zien waar meerdere personages het over hebben: de natuur om ons heen is constant aanwezig en observeert ons net zo veel als wij haar observeren. Het geluid in de film draagt hier nog meer aan bij. Je hoort dingen die je normaal nooit opmerkt, zoals het sap dat door de boom stroomt, ritselende blaadjes of wortels die heel langzaam door de aarde duwen.

Silent Friend

Natuur als vriend
Het onderzoek van professor Wong op mensen is stopgezet vanwege de pandemie. Hij besteedt zijn vrije tijd op campus aan het bekijken van video’s van de Franse botanicus Alice Sauvage (Léa Seydoux), die hem inspireert om neurologisch onderzoek te gebruiken om planten beter te begrijpen. Ondertussen ontwikkelt Grete een liefde voor fotografie wanneer de academische wereld haar buitensluit. Ze leert de camera te gebruiken om de fijne details van planten vast te leggen en herontdekt haar liefde voor de plantkunde.

Vooral in 1972 lijkt er liefde te bloeien. Wanneer Gundula vraagt of Hannes een aantal weken op haar geranium wil passen, doet hij dat in eerste instantie uit liefde voor haar. Maar wanneer hij de ware mogelijkheden van de plant ontdekt, begint hij juist datgene te waarderen waarvan hij aanvankelijk had gezworen dat hij het nooit zou begrijpen.

Spektakel voor de zintuigen
Hoewel het uitgangspunt van de film misschien wat zweverig klinkt, vindt Silent Friend haar houvast niet alleen in de wortels van de bomen, maar ook in haar fenomenale cast. Als hoofdrolspeler weet Tony Leung melancholische gevoelens over te brengen zonder ook maar een woord te zeggen en Luna Wedler speelt met een moedige vastberadenheid dat je bijna zou vergeten dat dit haar eerste grote internationale speelfilm is. Haar vertolking van Grete werd erkend met een Marcello Mastroianni Award voor Beste Jonge Acteur op het Filmfestival van Venetië.

Silent Friend zal niet bij iedereen in de smaak vallen, maar wie de lange speelduur van de film volhoudt, wordt beloond. Niet met een grootse climax, maar met een spektakel voor alle zintuigen en een nuchtere boodschap: dat we pas echt mens worden als we beseffen dat we deel uitmaken van een groter, levend netwerk.

 

20 april 2026

 

ALLE RECENSIES

I Swear

Posted on

****
recensie I Swear
Leren omgaan met onbegrip 

door Zoë van Leeuwen

Met een BAFTA en de publieksprijs op het IFFR bevestigt regisseur Kirk Jones zijn plek in de Britse filmwereld. In I Swear schetst hij een bitterzoet portret van de Schotse Tourette-activist John Davidson, waarbij de oprechte kern de film verheft boven een doorsnee biografische feelgood. 

“Fuck the queen!”, schreeuwt John tijdens een ontmoeting met hare majesteit en zet zo binnen de eerste vijf minuten de perfecte toon voor de rest van de film. We keren terug naar het Schotland van 1983, waar John (Ellis Watson) nog een zelfverzekerde, maar vooral doodgewone tiener is. De sfeer van dit tijdperk wordt ondersteund door een fijne soundtrack vol nostalgische Britse new wave- en post-punknummers. Wanneer hij op een dag vreemde tics begint te krijgen, weet eigenlijk niemand hoe ze daarmee om moeten gaan. Hierdoor wordt John vaker gestraft dan geholpen. Zijn vader verlaat het gezin, omdat hij de situatie niet langer aankan en op school ziet zijn rector de tics als ongehoorzaamheid.

I Swear

Humor als leidraad
Regisseur Kirk Jones, die vooral bekend is van publiekslievelingen als Waking Ned en Nanny McPhee, laat met I Swear zien dat hij meer in zijn mars heeft dan familiefilms en zachtaardige Britse humor. Wanneer de film een sprong maakt van dertien jaar naar de volwassen John (Robert Aramayo) probeert hij in een wereld vol vooroordelen en anti-psychotische medicijnen zijn weg te vinden. Toch schuwt Jones niet weg van zijn kenmerkende humor en laat hij zien dat Johns tics, en vooral de timing ervan, soms ook gewoon erg komisch kunnen zijn, zonder dat de ernst van de situatie daarbij verloren gaat. De film is niet bang voor humor, en zo wordt het leven van Davidson ook niet weggezet als een tragedie.

Wanneer hij voor de zoveelste keer een lantaarnpaal moet kussen, omdat hij scheef staat, of wanneer hij op een wat ongelukkig moment tegen de politie zegt dat hij pedofiel is, lach je als kijker met John mee. Desondanks blijft de ernst van Johns problemen niet onopgemerkt. Vooral zijn eigen moeder (Shirley Henderson) weet na al die jaren nog steeds niet om te gaan met haar zoon en lijkt te uitgeput om het nog een kans te geven. Henderson vertolkt de uitputting en machteloosheid van een moeder die ten einde raad is op een tragisch overtuigende wijze.

Drijfkracht
Het leven van John neemt een positieve wending wanneer hij de moeder van een vriend ontmoet. Dottie (Maxine Peake) heeft snel door dat het niet goed gaat met John en verwelkomt hem met open armen. Ter ergernis van zijn moeder, die het niet kan laten om jaloers te zijn, omdat Dottie John daadwerkelijk lijkt te helpen.

Het indrukwekkende acteerwerk van de hoofdrolspelers is de drijvende kracht van de film. Met name Aramayo’s vertolking van John voelt authentiek en emotioneel, zonder dat de komische timing verloren gaat. De tics voelen niet als een ingestudeerd kunstje, maar als een reflex, alsof Aramayo in de huid van de echte John is gekropen. Het is een topprestatie die hem terecht een BAFTA opleverde.

I Swear

Elkaar beter begrijpen
John en Dottie worden steeds betere vrienden. Voor het eerst voelt hij onvoorwaardelijke liefde en acceptatie zonder dat iemand hem wil ‘repareren’. “If you do anything you can’t help, don’t apologize”, drukt ze hem op het hart wanneer hij voor de zoveelste keer sorry zegt door een van zijn tics. Haar nuchtere advies markeert het punt waarop John stopt met het vechten tegen zijn tics en een poging doet om een normaal leven te leiden. Toch beseft hij langzaam dat zijn versie van normaal simpelweg anders is dan voor de meeste mensen.

Wanneer Tommy (Peter Mullan) hem een baan aanbiedt bij het gemeenschapscentrum en John zijn hond slaat, verliest hij bijna meteen zijn baan. Hier zit ook een punt van kritiek. De film komt hier en daar nogal voorspellend uit de hoek door de repetitieve scenario’s. Telkens als er iets goed gaat in zijn leven, wacht je als kijker tot zijn tics het verpesten.

Toch gaat I Swear uiteindelijk minder over Tourette zelf dan over de reactie van de samenleving erop. De film laat goed zien dat de maatschappij neurodiversiteit liever bestraft dan probeert te begrijpen. Met een einde dat hoopvol is voor de toekomst, maakt I Swear duidelijk dat mensen zoals John pas tot bloei kunnen komen als hun omgeving begint te veranderen.

 

24 maart 2026

 

 

ALLE RECENSIES

No Other Choice

Posted on

*****
recensie No Other Choice
Wanhopig herstel van mannelijkheid 

door Zoë van Leeuwen

Je baan verliezen is klote. Maar leg dat concept in handen van Oldboy-regisseur Park Chan-wook, en je krijgt No Other Choice. Een film die werkloosheid omzet in een surrealistische en absurde thriller die wederom bewijst dat Park een verdomd goede regisseur is.

Yoo Man-su (Lee Byung-hun) heeft alles. Een mooie vrouw, twee kinderen, een indrukwekkend huis met twee honden die in de tuin rondrennen, en het belangrijkste: een langdurige carrière bij een papierfabriek, waar hij zo ontzettend trots op is. Wanneer hij na vijfentwintig jaar trouwe dienst plots wordt ontslagen door bezuinigingen vanuit een Amerikaans bedrijf valt zijn leven in diggelen.

No Other Choice

Regisseur Park Chan-wook staat vooral bekend om zijn visueel verbluffende wraakverhalen, waarin morele dilemma’s en donkere humor hand in hand gaan. Waar hij in de Vengeance Trilogy (waaronder Oldboy, 2003) kijkers meenam in een wereld van gewelddadigheid, duikt hij ditmaal een meer satirische hoek in. No Other Choice is een bewerking van de roman The Ax uit 1997, geschreven door Donald Westlake. Een boek dat in 2005 al werd verfilmd door Costa-Gavras. Toch voelt het werk van Park niet repetitief en geeft de Zuid-Koreaanse regisseur zijn welbekende absurdistische draai aan het verhaal, wat No Other Choice tot een van zijn grappigste films maakt.

Existentiële crisis
‘Waarom neem je niet gewoon een andere baan?’, vraagt zijn vrouw Yoo Mi-ri (Son Ye-jin) wanneer Man-su het zoveelste sollicitatiegesprek verpest. Maar hij houdt wanhopig vast aan het verleden en weigert van de carrièreladder af te dalen, omdat hij daar nou eenmaal zo hard voor heeft gewerkt. Maar naarmate de maanden verstrijken, begint hij meer te verliezen dan alleen zijn zelfrespect. De honden worden weggehaald, Netflix wordt afgesloten en het ouderlijk huis moet misschien worden verkocht. Ook zijn vrouw moet weer aan het werk, iets wat Man-su zich nog meer als een nutteloze man laat voelen.

De film gaat hiermee dieper in op de specifieke druk van de Koreaanse mannelijkheid. Man-su’s ‘keuze’ wordt gedreven door een wanhopige behoefte om zijn rol als hoofd van het huis te behouden. Hij laat zien (al dan niet op extreme wijze) dat mannen gevangen zitten in een systeem dat hen dwingt tot geweld om hun loyaliteit en ‘mannelijkheid’ te bewijzen, omdat het anders leidt tot een sociale dood. Een thema dat Park al sinds Joint Security Area (2000) aan de orde stelt, al ruilt Park nu het leger in voor het bedrijfsleven.

De kritiek op het kapitalisme druipt van de film af. Door de harde Amerikaanse kapitalistische cultuur zit hij zonder baan, en het hiërarchisch bedrijfsleven in Zuid-Korea voorkomt dat hij een nieuwe baan van hetzelfde niveau vindt. Man-su zit in een vicieuze cirkel en het licht aan het einde van de tunnel lijkt niet bereikbaar. Na meer dan een jaar werkloosheid besluit Man-su dat er maar één logische manier is om de concurrentie uit te schakelen: door ze daadwerkelijk uit te schakelen.

Absurde wanhoop
Hij plaatst een valse vacature in de krant om zijn concurrentie te lokken, maar een einde aan hun leven maken is makkelijker gezegd dan gedaan. Bij zijn eerste kans stuntelt hij met het pistool, wat resulteert in een chaotische en absurd hilarische schreeuwpartij tussen hem en zijn slachtoffer, terwijl op de achtergrond keiharde muziek klinkt. Die absurde en donkere humor zien we keer op keer terug, zo ook wanneer Man-su op het punt staat een nieuw slachtoffer te vermoorden. Hij staat met een vaas boven zijn hoofd op een dak, wanneer de bewoonster plots de deur van haar dakterras opendoet.

No Other Choice

Toch voel je als kijker nog steeds enige sympathie voor Man-su, want hoewel zijn acties nogal dramatisch zijn, kun je als kijker begrijpen waar hij vandaan komt. Het voelt wel wat vreemd, want je hoort natuurlijk niet te lachen om een moordenaar. Het gestuntel van Man-su doet denken aan Parks Oldboy waar het hoofdpersonage in de bekende vechtscène in de gang struikelt over wapens en af en toe even op adem moet komen. Met dit soort momenten toont Park het absurde van situaties waarin personages zich bevinden.

Typisch Park Chan-wook
Met de tweede moord verandert de film weer in een klassiek Park Chan-wook-project. Man-su lijkt deze keer meer berekenend en meedogenloos. Lee Byung-hun maakt de wanhoop van zijn personage zo realistisch dat je als kijker bijna gaat geloven dat de moorden gerechtvaardigd zijn. Park creëert een wereld waarin het op brute wijze vermoorden van je concurrenten lijkt op een wanhopige laatste poging om jezelf te redden, in plaats van de gruwelijke misdaad die het in werkelijkheid is.

Ook visueel verandert er veel in de tweede helft. Terwijl Man-su en zijn familie aan het begin van de film genieten van de stralende zon, vormen zich op de achtergrond donkere wolken. Het kleurenpalet van de film wordt steeds grauwer. Verder zit No Other Choice vol dynamisch camerawerk en een enorme hoeveelheid aan gedetailleerde decors, zoals we van Park gewend zijn.

Het einde van No Other Choice laat zowel Man-su als de kijker met een dubbel gevoel achter. Het is duidelijk dat je het verleden niet terug kan halen en dat zijn acties hem zullen blijven achtervolgen. Met zijn jongste film laat Park zien dat hij kan vernieuwen en tegelijkertijd enorm zichzelf kan blijven. De vernieuwing lijkt te werken, want bij het kijken van dit moderne meesterwerk verveel je je geen minuut.

 

4 februari 2026

 

ALLE RECENSIES

Terugblik filmjaar 2025 – Deel 6

Posted on

Terugblik filmjaar 2025 – Deel 6:
Een ode aan Letterboxd

door Zoë van Leeuwen

2025 was het jaar van sociale media in de filmindustrie. Meer dan ooit worden sociale media gebruikt om films te delen, te promoten en te adverteren. Iets waar de oude garde van filmfanaten misschien niet zo blij mee is. Maar ik nodig je uit om je open te stellen voor verandering.

YouTube-programma’s als Chicken Shop Date en Hot Ones interviewen acteurs op een veel persoonlijker niveau, waardoor mensen meer verbinding kunnen maken met het project. Ook op Instagram zijn accounts met filmrecensies steeds populairder geworden. Sociale media bieden het publiek duidelijk een nieuwe manier om films te consumeren en ermee te interacteren.

Sorry, Baby

Sorry, Baby

De heilige graal van filmgerelateerde sociale media, vooral sinds dit jaar, is zonder twijfel Letterboxd. Voor degenen die geen flauw idee hebben waar ik het nu over heb: Letterboxd is een socialemediaplatform speciaal voor filmfans dat vooral mijn generatie gebruikt om alle films die ze bekijken te beoordelen en bij te houden. Maar het is veel meer dan alleen een manier om films publiekelijk af te zeiken. Al kan dat natuurlijk ook.

Je kunt films die je hebt gezien registreren, lijstjes maken, zien wat je vrienden hebben gekeken en vooral nieuwe films ontdekken. Het opent een wereld aan films waar je anders misschien nooit van had gehoord. Want in 2025 is een Google-zoekopdracht naar ‘welke film moet ik kijken?’ gewoonweg niet meer voldoende, omdat je dan enkel de populairste films tegenkomt die momenteel op Netflix worden gestreamd. Nee, voor die pareltjes moet je vaak graven. Of je nu op zoek bent naar obscure bloederige horrorfilms of de crème de la crème uit het Hollywood van de jaren 50 wilt zien, op Letterboxd vind je talloze lijstjes van mensen die weten waar ze het over hebben.

Of je het er nu mee eens bent of niet, de integratie van sociale media in en rond het filmlandschap is niet meer weg te denken, dus waarom zou je het niet omarmen? Letterboxd geeft iedereen de mogelijkheid om zijn ongezouten mening te geven en te discussiëren, en wat is er nou leuk aan films als we geen verschillende meningen kunnen delen?

 

Top 5 van 2025

1 – Sorry, Baby
Sorry, Baby is naar mijn mening niet alleen de beste film van 2025, maar ook de meest emotionele. De film volgt het verhaal van een vrouw die een tragische gebeurtenis meemaakt. Terwijl zij met de gevolgen daarvan moet zien om te gaan, gaat de wereld om haar heen gewoon door en moet zij leren daarmee te leven. Het regiedebuut van Eva Victor is een prachtige film over trauma’s en hoe trauma’s je kijk op de wereld en anderen kunnen veranderen. Het script is fenomenaal en ondanks de heftige thema’s soms zelfs erg grappig. Het is lang geleden dat ik tijdens een film zo erg heb gehuild.

 

Sinners

Sinners

2 – Sinners
Horror lijkt een comeback te maken. Want nadat The Substance in 2024 een Oscar-nominatie kreeg, lijkt horror ook dit jaar een goede kans te maken tijdens het uitreiken van de filmprijzen. Zo kwam regisseur Ryan Coogler met een angstaanjagende film over vampieren die zich niet richt op de bleke, bloedzuigende Europeanen, maar zich juist verdiept in de geschiedenis van Afro-Amerikanen en Aziaten in het zuiden van de VS na de Eerste Wereldoorlog. Sinners is net zo goed een geschiedenisles als een huiveringwekkend en bloederig verhaal. De al bijna perfecte film wordt nog een treetje hoger getild door de geweldige soundtrack, gevuld met bluesmuziek vermengd met hiphop en Ierse folk, en dient als het belangrijkste stukje storytelling in de hele film.

 

3 – Weapons
Aan de andere kant van het horrorgenre ligt de mysterieuze, bloederige en jumpscare-gevulde horror-komedie Weapons. Regisseur Zach Cregger laat met zijn tweede film zien dat hij een meester is in het maken van griezelige films waar je lachend van weggaat en meteen naar meer verlangt. De film is half mysterie, half horror en houdt je gedurende de hele speelduur op het puntje van je stoel. Weapons heeft misschien niet dezelfde zware emotionele lading als sommige andere films in mijn lijst, maar dat maakt de film niet minder de moeite waard.

 

4 – Nosferatu
2025 is niet alleen een jaar vol goede horrorfilms, maar ook vampierenfilms lijken populairder dan ooit. In Nosferatu vertelt Robert Eggers opnieuw een vampierverhaal dat al ontelbare keren voor het witte doek is bewerkt, maar hij maakt het verhaal eigen. Het is misschien wel een van de beste bewerkingen van Bram Stokers Dracula. De film is somber en de sfeer en decors weerspiegelen dat perfect. Het is veel meer griezelig dan echt eng, maar Bill Skarsgård als graaf Orlok zorgt er wel voor dat je met een lampje aan wilt slapen.

 

5 – Left-Handed Girl
Left-Handed Girl is het intieme en rauwe regiedebuut van Shih-Ching Tsou, waarin ze aan de hand van een klein familieportret de problemen rond genderrollen, familietradities en bijgeloof onder de loep neemt. Wanneer een alleenstaande moeder en haar twee dochters naar het bruisende Taipei verhuizen, blijkt het een hele opgave om de familiebanden bij elkaar te houden. Tsou baseerde het verhaal op haar eigen jeugd en laat je als kijker verlangen naar meer van de drukke markten en levendige kleuren van Taiwan. Dat allemaal gefilmd met slechts een iPhone.

 

30 december 2025

 

Deel 1 – Cor Oliemeulen: Waarom Max Verstappen geen wereldkampioen werd
Deel 2 – Ralph Evers: Er was tenminste weer een regisseur zichtbaar
Deel 3 – Jochum de Graaf: De verschillende vormen van comedy
Deel 4 – Tim Bouwhuis: Door de lens van filmfestivals
Deel 5 – Bob van der Sterre: De absurde top 20
Deel 7 – Bert Potvliege: Verdrinken in werelden

Left-Handed Girl

Posted on

****
recensie Left-Handed Girl
Trauma voor generaties door hand van de duivel 

door Zoë van Leeuwen

Na jarenlange samenwerking met Oscarwinnende regisseur Sean Baker, komt Shih-Ching Tsou met haar intieme regiedebuut. In Left-Handed Girl geeft ze de kijker een rauwe en realistische blik op genderrollen, jeugdtrauma en Taiwanese tradities. Allemaal gefilmd met slechts een iPhone. 

Shu-Fen (Janel Tsai) heeft het maar zwaar. De alleenstaande moeder en haar twee dochters keren na jaren leven op het platteland terug naar het bruisende Taipei om een kraam te openen op een avondmarkt. Hier blijkt het nog een hele opgave om alle familiebanden bij elkaar te houden. Zeker wanneer opa de 5-jarige I-Jing (Nina Ye) wijsmaakt dat het gebruiken van haar linkerhand het werk van de duivel is, waardoor de kleuter ervan overtuigd is dat alle problemen haar fout zijn.

Die hand van de duivel is niet alleen een eigenaardigheid van de film. Het zeer reële Taiwanese bijgeloof gaat generaties terug, weet ook Tsou. Haar kindertijd in Taiwan en alle moeilijkheden die daarbij kwamen kijken inspireerden haar regiedebuut.

Left-Handed Girl

Familierollen
Het gezin loopt al snel een huurachterstand op door de schulden van de ex-man van Shu-Fen en moet gedwongen om geld smeken bij oma, die ondanks dat ze drie dochters heeft alleen maar over haar succesvolle zoon kan praten. Ondertussen doet I-Jing’s oudere zus Ik-Ann (Shih-Yuan Ma) er alles aan om al die familietradities te vermijden. Ze is het zwarte schaap van de familie en heeft gekozen om in een sigarettenwinkel te gaan werken in plaats van te gaan studeren. Moeder wordt boos omdat Ik-Ann weigert mee te helpen in de eetkraam en dochter voelt zich niet begrepen door Shu-Fen, die volgens haar vastzit in de tradities. Ondertussen wordt I-Jing geacht te gehoorzamen en geen geluid te maken als de volwassenen aan het praten zijn.

Alle onderdrukte gevoelens en geheimen zorgen ervoor dat de pot elk moment kan overkoken. Het kleine appartement, waar de vrouwen dagelijks om elkaar heen moeten manoeuvreren, illustreert perfect wat er ook in hun hoofd omgaat. Als kijker krijg je bijna het gevoel dat je deel uitmaakt van dit Taiwanese gezin. Dat realistische karakter van het verhaal wordt nog verder gevoed door het camerawerk: Tsou filmde volledig met iPhones. De camera beweegt en schudt mee met iedere beweging van de personages en doet daardoor soms denken aan een documentaire. Vaak ligt de focus in het frame op I-Jing en verdwijnen de volwassenen uit beeld.

Klein meisje, grote gevoelens
Het enige wat het jonge meisje lijkt op te vrolijken, is haar nieuwe huisdier Googoo, een stokstaartje dat Shu-Fens ‘nutteloze’ ex-man heeft achtergelaten. Maar wanneer I-Jing per ongeluk Googoo’s bal van het balkon gooit en het arme dier doodvalt, is het meisje ervan overtuigd dat dit komt omdat ze de bal met haar linkerhand heeft gegooid. Vanwege de financiële problemen van het gezin begint I-Jing te stelen en overtuigt ze haar vijfjarige brein dat niet zijzelf iets slechts doet, maar dat het de duivel is. Het escaleert tot het punt waarop I-Jing in de keuken staat, met een mes in haar rechterhand, tranen in haar ogen, klaar om haar linkerhand af te snijden, die het gezin zoveel problemen bezorgt.

Left-Handed Girl

Het tij lijkt pas te keren wanneer haar zus ontdekt dat ze steelt. Haar bitchy houding die ze de hele film had, lijkt te verdwijnen wanneer haar zusje haar huilend vertelt dat opa had gezegd dat haar linkerhand duivels is. Ze sleept I-Jing naar hun grootouders en dwingt opa haar te vertellen dat het gewoon een oud bijgeloof is en laat haar zusje alle gestolen spullen teruggeven. Voor het eerst lijkt het alsof iemand I-Jing opvoedt. Ik-Ann doet haar best om I-Jing niet bloot te stellen aan dezelfde strenge tradities waarmee ze zelf is opgegroeid.

Chaos in het dimsumrestaurant
Alle familiegeheimen en problemen leiden tot een chaotische climax in een dimsumrestaurant tijdens de viering van oma’s 60ste verjaardag. Deze twist van de film, hoewel enorm goed bedacht, komt veel te laat. Je moet eigenlijk de film opnieuw kijken om het door een andere lens te zien.

De samenwerking tussen Baker en Tsou voelt vertrouwd aan en is ook vernieuwend. De manier waarop I-Jing doelloos uren over de drukke avondmarkt slentert, doet denken aan The Florida Project waar onbezonnen kinderen door LA zwerven op zoek naar avontuur.

Left-Handed Girl introduceert het publiek in een wereld die voor menig westerse kijker onbekend is, maar laat je verlangen naar meer van de drukke markten en levendige kleuren van Taiwan. Het einde van de film roept veel vragen op, maar dat is niet erg. Eeuwenoude tradities en patriarchale opvattingen verdwijnen niet zomaar. Het leven voor dit gezin gaat gewoon door, al lijkt er wel iets positiefs te zijn veranderd voor de drie vrouwen.

 

17 december 2025

 

 

ALLE RECENSIES