Categorie: actiefilm

Raid 2, The

Posted on

**

recensie  The Raid 2

De vrouw met de hamers

door Cor Oliemeulen

Vervolg van het sensationele en vernieuwende The Raid loopt over van ambities, maar lost de hoge verwachtingen niet in. 

In The Raid kust politieman Rama de zwangere buik van zijn echtgenote, gaat naar zijn werk en beleeft vervolgens de meest enerverende dag van zijn leven. Met een stuk of twintig zwaar bewapende collega’s bestormt hij een flat waar een drugsbende de scepter zwaait. Verdieping voor verdieping vecht het gezelschap zich in één lange nachtmerrie naar boven waarbij de meeste agenten sneuvelen en Rama met onvervalste staaltjes Pencak Silat, weliswaar zwaar gehavend, de top weet te bereiken.

Nagelbijtende spanning, voortdurende dreiging, originele vondsten en spectaculaire vechtscènes brengen je op het puntje van je stoel. Na Seven Samurai (1954) en Die Hard (1988) voegde regisseur Gareth Evans met The Raid (2011) een nieuwe dimensie aan het genre actiefilm toe. Moordend tempo, bloedstollend en prachtig gechoreografeerde martial arts. Maar ook intens gewelddadig.

Recensie The Raid 2

Blubber
In The Raid 2 kust politieman Rama zijn vrouw en zoontje, gaat naar zijn werk en hoort dat hij moet infiltreren in de maffia van Jakarta. De panoramische openingsscène is veelbelovend: aan de rand van een groot veld staan een paar auto’s en daarnaast heeft iemand kennelijk zojuist zijn eigen graf gegraven. Dan schakelen we over naar de bajes waar Rama als gedetineerde verblijft om contact te kunnen leggen met Uco, de enige en machtswellustige zoon van maffiabaas Bangun.

Om zijn geloofwaardigheid te bewijzen moet Rama natuurlijk wel een paar potjes stevig knokken. Het hoogtepunt is het oproer waarin honderden gevangenen en bewaarders elkaar naar het leven staan in de gigantische blubber van het gevangenisterrein. Deze memorabele scène is overigens opgenomen in een achttiende-eeuws onderkomen van Nederlandse kolonistenofficieren op Java.

Sneeuw
Enig gevoel voor stijl, vormgeving en overdaad kun je Gareth Evans niet onthouden. Ook een kantoorgebouw, station, restaurant, nachtclub, warenhuis en de openbare weg vormen de decors voor uitgebreide actiescènes. Het gevecht in een keuken is geniaal en doet soms heel even denken aan Jackie Chan als Rama weer eens in het voorbijgaan een crimineel hoofd op een gloeiende bakplaat drukt.

Maar van echte humor is nergens sprake, wel van felle strijd op leven en dood. Bijvoorbeeld in een steeg waar de uitputtingsslag direct wordt gevolgd door de stemmige Sarabande van Händel om het barokke karakter te onderstrepen. En dat het sneeuwt in Jakarta kan natuurlijk alleen maar in een film met als esthetisch doel het donkerrode bloed met de maagdelijk witte sneeuw te contrasteren.

Incasseringsvermogen
The Raid 2 is geschoten in Cinemascope: het brede beeld moet bijdragen aan het epische gevoel. Evans goochelt met kleuren, belichting en cameraperspectieven, regelmatig van boven. Mooi is het fragment waarin onze held door een ruit springt waarbij hij wordt gevolgd door de camera. Alle vechtchoreografieën zijn met groot vakmanschap in beeld gebracht. Sommige knokpartijen duren wel erg lang, meer dan eens bewonder je het bovenmenselijke incasseringsvermogen van de protagonist en sommige opponenten.

Recensie The Raid 2

Handen, voeten, messen, stokken, honkbalknuppels, vuurwapens, vleeshaken en hamers zijn de attributen die de talloze lichamen, ledematen en hoofden teisteren. Maar dat alles is kennelijk niet genoeg. Executies komen geheel nutteloos in beeld en roepen een gevoel van walging op, zeker als iemand zijn slachtoffer met een geweer nog even de hersens uit diens schedel schiet. En over het functionele karakter van het fragment waarin iemand tijdens een dialoog over macht nonchalant vier mensen de keel doorsnijdt, zullen de meningen verdeeld zijn. (Dat The Raid 2 werd geselecteerd voor de officiële selectie van het Sundance Festival, dat zich bij monde van directeur Robert Redford meerdere malen uitsprak tegen het toenemende geweld in films, nemen we maar even voor kennisgeving aan.)

Overambitieus
Regisseur Gareth Evans is botweg doorgeslagen. The Raid is simpel, doeltreffend en overzichtelijk. Meer moet de geboren Welshman niet willen. In The Raid 2 probeert hij desondanks de combinatie van martial arts en buitensporig geweld tevergeefs te verpakken in een solide maffiaverhaal. De plot en vele subplots zijn onlogisch en rammelen van alle kanten. Alleen de relatie tussen vader en zoon is qua drama een beetje uitgewerkt, maar voor de rest is deze overambitieuze actiefilm een etalage van bordkartonnen personages. Ook Iko Uwais, die Rama speelt, blijft eendimensionaal. Hij is geweldig als vechtsportbeoefenaar, heeft geen onsympathiek hoofd, maar mist elke emotionele diepgang. Hij kan in dat opzicht nog wat leren van Jean-Claude van Damme. En dat zegt genoeg.

 

29 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Rover, The

Posted on

****

recensie  The Rover

Post-apocalyptische roadmovie

door Wouter Spillebeen

‘Wees bang voor de man die niets te verliezen heeft’, luidt de affiche van The Rover, een ijzersterke thriller van David Michôd, die de hardste uithoeken van Australië opnieuw in beeld brengt na Animal Kingdom.  

Guy Pearce bewees in Christopher Nolans Memento dat hij zonder moeite een op wraak beluste ‘badass’ met een troebel verleden kan portretteren. In The Rover is dat Eric, een mysterieuze kerel wiens auto gestolen is door een bende criminelen. Tien jaar na een niet gespecificeerde economische instorting is Australië tot een desolate en onvriendelijke wildernis vervallen. Terwijl Eric uitrust in een wegrestaurant rijden drie criminelen hun 4×4 vast. Gepanikeerd stelen ze dan maar de wagen van Eric, die daar om het zacht uit te drukken niet mee is opgezet.

Recensie The Rover

Hij zet de achtervolging in, maar de tot de tanden bewapende mannen geven de wagen niet af. Eric ontmoet Rey (gespeeld door Robert Pattinson die een nieuw imago lijkt te willen), de zwaar gewonde broer van een van de gangsters. Eerst neemt Eric hem als gijzelaar, maar hij weet de naïeve jongen te overtuigen dat zijn broer hem heeft achtergelaten en niets om hem geeft. Rey zint even veel op wraak als Eric.

Wraakpad
De grootste autoliefhebber ter wereld zou niet zo veel voor zijn wagen doen als Eric voor zijn grijze sedan. Het is meteen duidelijk dat het hem om meer gaat dan enkel de auto, maar de gedeprimeerde, steenkoude man houdt de lippen stijf op elkaar. Rey daarentegen is een flapuit, een onintelligente nietsnut die altijd van het gezag van zijn broer afhing. Of heeft de boerenkinkel toch meer in zich dan hij laat zien? Het wraakpad van het duo brengt hen onder meer langs hoerenkasten voor kleine jongetjes, fluisterende Chinezen, met shotguns zwaaiende winkeluitbaters en een opvliegende dwerg.

The Rover is net zo interessant als de kijker het wil maken. Wie hersenloos voor het scherm zit, ziet gewoon een man die op een verwoestende tocht door een woestijnlandschap is. Maar wie zich vragen stelt bij de gebeurtenissen, gaandeweg theorieën ontwikkelt over de reden achter de wraak, de hoedanigheden van het economische verval en het verleden van Eric, stelt zich open voor verrassingen. Wie zich om de tuin laat leiden, ziet dat er veel meer gaande is dan regisseur David Michôd toont.

Variatie
RPattz liet in interviews meermaals blijken dat hij het acteren in de Twilight-serie beu was. Toen hij in 2011 in Water for Elephants de dierenarts Jacob portretteerde, bewoog hij al richting een carrière met meer inhoud en variatie. In 2014 beitelt hij die diversiteit permanent vast; op het Filmfestival van Cannes was hij in maar liefst twee films te zien: David Cronenbergs Maps to the Stars en The Rover. Daarin speelt hij rollen die bijna niet verder van elkaar kunnen liggen, in Cronenbergs satire is hij namelijk een limousinechauffeur en beginnend acteur. Het acteren in meer diepgaande rollen gaat hem best goed af, hij toont dat hij veel meer in zijn mars heeft.

Recensie The Rover

The Rover is een stevige en mysterieuze thriller in een nachtmerrieachtig landschap: de kale woestijnen van Zuid-Australië waar kilometers niets te zien is en de weg het enige is dat de zandvlaktes van elkaar scheidt. De wreker veracht de gegijzelde idioot, maar beseft dat hij hem nodig heeft, de idioot moet zijn waarde bewijzen als hij niet door zijn nieuwe vaderfiguur wil worden achtergelaten. Dat is de kern van het strakke scenario dat de bij de pinken zijnde kijker constant op het verkeerde been zet.

 

11 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

X-Men: Days of Future Past

Posted on

****

recensie  X-Men: Days of Future Past

Sterke nieuwe doorstart

door Karina Meerman

Dreiging van onverslaanbare vijanden dwingt X-Men tot wanhoopsdaad. Teruggaan naar het verleden creëert nieuwe sterke ploeg voor X-Men-franchise, samengesmeed door een vitale Wolverine.  

“Wij zullen u assimileren en uw technologie bij de onze voegen.” O, wat waren de Borg ooit eng, maar het zijn watjes vergeleken bij de Sentinels. Deze metershoge machines van ondoordringbaar materiaal nemen de speciale krachten over van de mutanten die ze vermoorden. Wat de één leert, kan de ander. Ze kunnen vliegen, klimmen, door rotsen graven, metaal smelten, vuur bevriezen. Ze hebben geen gevoelens, zijn in geen enkel opzicht menselijk. Hun detectieapparatuur bespeurt niet alleen actieve mutaties, maar ook latente: potentiële vaders en moeders van nieuwe generaties mutanten. Het is, kortom, een duistere tijd voor iedereen die niet puur van het menselijk ras is.

Recensie X-Men: Days of Future Past

Sleutelmoment
X-Men: Days of Future Past opent in een uitzichtloze wereld. Jonge mutanten zijn bijzonder goed geworden in het samenwerken tegen de Sentinels, maar al snel wordt duidelijk dat het niet genoeg is. Een laatste doldwaze actie is nodig om de wereld weer goed te maken. Professor Charles Xavier (Patrick Stewart) en Magneto (Ian McKellen) hebben het sleutelmoment in de tijd gevonden waarop alle ellende is begonnen. Alles draait om Raven/Mystique (Jennifer Lawrence). Wolverine (Hugh Jackman) moet terug naar 1973, om met een jonge Xavier (James McAvoy) en dito Magneto (Michael Fassbender) de boel weer recht te breien. Dit alles natuurlijk in een afgelegen locatie die vooralsnog vrij is van Sentinels. Vooralsnog, want het is wel een actiefilm.

Aangezien Wolverine erg langzaam ouder wordt, kon Hugh Jackman zowel zijn jongere als zijn oudere zelf spelen. Daardoor blijft de koppeling met de toekomst de hele film intact, zonder een overdaad aan flashforwards. Het is overigens heel fijn te merken dat Wolverine zijn midlifecrisis voorbij is.

Genieten
Na de deprimerende opening belanden we in de zonnige jaren zeventig en dan is het een kwestie van genieten van een scala aan uitstekende acteurs. De jonge versies van de oude mannen zijn goed gekozen. Fassbender heeft een griezelig kille uitstraling als Magneto, terwijl McAvoy als Xavier overloopt van empathie. Jennifer Lawrence is een sterke en kwetsbare Mystique. Het is even wennen dat Tyrion Lannister (Peter Dinklage als Dr. Bolivar Trask) een pak draagt, maar de gedachte aan Game of Thrones verdwijnt al snel naar de achtergrond. Er is te veel te zien en te horen.

Recensie X-Men: Days of Future Past

De interactie tussen de personages is de prettige mengeling van humor en actie die we leerden kennen in de eerste X-Men in 2000. In een aantal scènes maakt die plaats voor tegeltjeswijsheden en dat is jammer, maar kennelijk noodzakelijk om psychologische veranderingen te volbrengen. Want die zijn nodig. De jonge Charles Xavier lijkt nog weinig op de wijze man die hij later wordt. Hij worstelt met zijn gave, heeft gebroken met zijn vriend Erik Lensherr en verstopt zich voor de wereld met de hulp van Hank McCoy/Beast (Nicholas Hoult). Het is aan de weinig subtiele Wolverine om vrede en inzicht te brengen. Ga er maar aan staan.

Met StarTrek: The Future Begins (2009) gaf regisseur J.J. Abrams een oud en geliefd instituut een nieuwe impuls door het verleden opnieuw vorm te geven. Days of Future Past doet hetzelfde voor X-Men. Een nieuwe, sterke ploeg, een nieuw verleden en heel veel nieuwe mogelijkheden. Bravo, Bryan Singer. Maar wat ga je doen met Wolverine?

 

18 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Sabotage

Posted on

**

recensie  Sabotage

Arnie is onsterfelijk

door Wouter Spillebeen

End of Watch-regisseur David Ayer heeft de eer om actieheld Arnold Schwarzenegger in de herfst van zijn leven op te voeren in een rol met meer inhoud dan spierbundels. 

Wat heeft Arnold Schwarzenegger toch een indrukwekkende en gevarieerde carrière. De Oostenrijkse bodybuilder zette in de jaren ’60 meermaals de titel Mister Universe achter zijn naam. Daarna acteerde hij in actieklassiekers zoals The Terminator, Predator, Total Recall… Hij ambieerde een politieke carrière en schopte het in 2003 zomaar eventjes tot gouverneur van California, zowat het hoogste ambt dat een niet-Amerikaan in de VS kan bekleden. Als politicus voerde hij vreemd genoeg strijd tegen al te gewelddadige films en games. Enkele jaren geleden keerde hij met The Expendables terug naar het grote scherm en in Sabotage, alweer een ultragewelddadige en soms ziekelijke actiefilm die hij als politicus nooit zou goedkeuren, is hij weer de enige leading man.

Recensie Sabotage

Vuurwapens en gevloek
John ‘Breacher’ Wharton is de leider van een excentriek Special Operations Team dat geregeld undercover gaat bij drugbaronnen, gangsterbendes en misdaadfamilies, om hen dan met veel  vuurwapengeweld en gevloek neer te halen. Op een van Breachers laatste missies probeert hij een paar miljoen te stelen van de misdadiger die ze in het vizier hebben. Alles lijkt volgens plan te gaan, maar wanneer ze het geld wil ophalen, is het al verdwenen. De dienst interne zaken krijgt lucht van de louche praktijken en schort het team op. Erger nog: de collega’s komen een voor een op gruwelijke wijze aan hun eind. Iemand jaagt op de losgeslagen Special Ops en Breacher lijkt in zijn onderzoek naar de dader gedreven te worden door iets anders dan geldzucht of kameraadschap.

Paranoia
Voor een keer is Schwarzenegger niet de tank die moeiteloos honderden vijanden tegelijk neermaait. Hij is een kwetsbare, oudere man met angst voor de dood, die zichzelf constant moet omringen met zijn teamgenoten, wil hij een kans hebben om te overleven. Wanneer dat team alsmaar kleiner wordt, groeit zijn paranoia.

Recensie Sabotage

Jammer genoeg is Arnie met de jaren geen betere acteur geworden, zijn performance is nog altijd even emotieloos als in Terminator, waar die karaktertrek veel beter geschikt was. Het acteerwerk van de andere acteurs varieert van overacting (Joe Manganiello en Mireille Enos) tot beladen en sympathiek (Sam Wothington), tot relatief ingehouden en sereen (Terrence Howard).

Sabotage  is keihard en zeer grafisch in het tonen van opengereten lichamen, verwijderde darmkanalen en Schwarzeneggers botoxgezicht, niet voor zwakke magen dus. Het is leuk om te zien dat de verouderde actiefiguur rollen met inhoud krijgt, nu moet hij die enkel nog overtuigend weten te brengen.

 

12 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Touch of Sin, A

Posted on

***

recensie  A Touch of Sin

Getergde tijgers en vreemde eenden

door Alfred Bos

Vierluik uit China over gewone mensen die moeten overleven in een web van corruptie; als antwoord op vernedering grijpen ze naar geweld. Gebaseerd op waar gebeurde incidenten. 

In A Touch of Sin verknoopt de Chinese regisseur Jia Zhang-Ke een viertal verhalen over de dagelijkse beslommeringen van ‘kleine luyden’ in een wereld die geen boodschap aan hen heeft. Het decor is de bijkans van economische dynamiek exploderende Chinese samenleving, die in twintig jaar tijd een sprong van twee eeuwen heeft gemaakt en bijgevolg volstrekt uit zijn voegen is gegroeid. Daarin geldt de moraal van de jungle. Zoals een van de personages het verwoordt: ‘Je leeft maar één keer, zorg niet voor de anderen’.

Recensie A Touch of Sin

A Touch of Sin (Tian zhu ding) is de vijfde speelfilm van Jia Zhang-Ke die sinds zijn internationale debuut, Zhantai (Platform, 2000), in de Nederlandse bioscopen draait; net als zijn voorlaatste, 24 City (2008), is hij eerst te zien geweest op het International Film Festival Rotterdam. Wie beelden wil zien bij de krantenartikelen over de economische reus met groeiproblemen zal niet worden teleurgesteld. Zowel de moderne metropool als de verre provincie komen langs.

Estafettefilm
Zhang-Ke maakt naast speelfilms documentaires en kortfilms en dat zie je aan A Touch of Sin af. Het is een estafettefilm, waarin op zichzelf staande verhalen rond een centraal thema – geweld als het middel van machtelozen – op losse wijze aan elkaar worden geknoopt. Al zijn films handelen over de transformatie van de Chinese samenleving en de gevolgen voor het individu, gedraaid in een rauw-realistische stijl die verwant is aan het Italiaanse neorealisme van na de Tweede Wereldoorlog.

Ook A Touch of Sin (de titel verwijst bewust naar A Touch of Zen, de martial arts klassieker van King Hu) is sociaal bewogen, maar ditmaal schroomt de regisseur niet om de uitwassen van het staatskapitalisme schrijnend – en soms onbedoeld zwart-komisch – te tonen. De vier segmenten, gebaseerd op waar gebeurde incidenten, verhalen over een eenzame wreker, een migrantenarbeider die kiest voor criminaliteit, een verstoten maîtresse en een jongen die een sweatshop ontvlucht. Elk van hen grijpt, in uiteenlopende omstandigheden en elk om eigen redenen, naar grof geweld als oplossing voor hun machteloosheid. Als het systeem hen niet vernietigt, dan doen ze het zelf wel.

Klappen met flappen
Naast geweld vormt schaamteloze corruptie de rode draad door A Touch of Sin, of het nu op het platteland is, waar het dorpshoofd de mijn verkwanselt, of de grote stad, waar een ambtenaar illegaal tolgelden int. Ronduit grotesk maar wel zo treffend is de scène waarin een saunamedewerkster weigert seks te hebben met een klant, die haar vervolgens afranselt met een bundel bankbiljetten. Alles is te koop, toch? Mensen behandelen elkaar als dieren of, nog erger, als wegwerpproducten. Op de titelrol is het vergeefs zoeken naar de disclaimer ‘voor deze film zijn geen dieren beschadigd’, want er zijn staaltjes van stuitende dierenmishandeling.

Recensie A Touch of Sin

De vier verhalen bestrijken heel China, van het kille noorden tot het subtropische zuiden. Naast troosteloze betonsteden op kaalgeslagen vlaktes en krotten van golfplaat met uitzicht op een woud van wolkenkrabbers zijn er drukbevolkte winkelstraten. Terloops tipt de film problemen aan als milieu (zandstormen) en incompetentie (treinongelukken), terwijl er even terloops straattoneel opduikt; het staat voor traditie.

Aan het slot van deze merkwaardig rijke film over getergde tijgers en vreemde eenden lijkt de regisseur zich direct tot de verantwoordelijken te richten: ‘Erken je schuld’. Welke partijfunctionaris zou deze schoen willen passen?

 

9 februari 2014

 
ALLE RECENSIES

Jack Ryan: Shadow Recruit

Posted on

**

recensie Jack Ryan: Shadow Recruit

Knulletje versus Russische maffia

door Simone Vogel

Spionagefilms vervelen nooit. Dat moeten ook de makers van Jack Ryan: Shadow Recruit hebben gedacht. Nine eleven, oorlogsveteranen, de CIA en Rusland-politiek worden samengebracht in dit gecompliceerde en toch vlakke aftreksel van de succesvolle boekenreeks van Tom Clancy.  

Jack Ryan (Chris Pine) is een gewone economiestudent. Na de aanslagen van 11 september komt de patriot in hem naar boven. Hij sluit zich aan bij het leger en vecht mee met de ‘War on Terror’ in Afghanistan. Door een tragisch ongeluk moet hij weer huiswaarts keren, waar hij tijdens zijn revalidatie wordt opgepikt door een CIA-agent. Ryan gaat undercover als financieel analist op Wall Street. Dat baantje lijkt nogal saai, tot hij op verdachte transacties stuit die kunnen leiden tot een tweede reeks aanslagen. Wanneer hij als geheim agent naar Moskou reist, is zijn leven ineens niet meer zo saai.

Recensie Jack Ryan: Shadow Recruit

Ongeloofwaardig
Chris Pine is niet de eerste acteur die de rol van Jack Ryan vertolkt. Alec Baldwin, Harrison Ford en Ben Affleck gingen de acteur voor. Jack Ryan: Shadow Recruit is de eerste film die niet is gebaseerd op een boek van Tom Clancy. Het karakter is los getrokken uit de bekende verhalen en beleeft nu zijn eigen avontuur. Al is het de vraag of het personage sterk genoeg is om een film te kunnen dragen. Ryan is niet bepaald het prototype James Bond. In de film zien we een onervaren, naïeve jongen. Het is dan ook zeer ongeloofwaardig wanneer dit knulletje het opneemt tegen de Russische maffia. Ineens is Ryan een meesterspion die de straten van Moskou op zijn duimpje kent en voor ieder ingewikkeld probleem een oplossing weet.

Spionnendrama
Daar wringt dan ook de schoen. De meeste spionagefilms zijn doorspekt met plotwendingen en actie. Jack Ryan laat de bezoeker met een teleurgesteld gevoel achter. Hoewel regisseur Kenneth Branagh, die ook de rol van Russische superschurk op zich neemt, zijn strepen heeft verdiend in de filmwereld met kaskrakers als Hamlet  en Thor, weet hij de kijker in dit spionnendrama niet te prikkelen. De karakters spreken niet aan en het plot is – voor een film waarin de CIA probeert een tweede Koude Oorlog te voorkomen – zeer zwakjes opgezet.

Recensie Jack Ryan: Shadow Recruit

Jack Ryan: Shadow Recruit mist diepgang. Het moeilijke taalgebruik van Ryan lijkt bedoeld om het gebrek aan verhaal en tempo goed te maken. Keira Knightley lijkt toegevoegd om het mannelijke publiek te prikkelen, wat ze als vrouwelijke superschurk misschien wel had kunnen doen. Knightley’s rol irriteert meer dan dat ze iets toevoegt. In vorige vertolkingen van Jack Ryan kozen de makers voor de verfilming van een boek van Tom Clancy. Dat hadden ze nu beter ook kunnen doen.

 

17 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Homefront

Posted on

*

recensie  Homefront

Jason versus James

door Alfred Bos

Actiefilmheld Jason Statham is de laatste der mannetjesputters. Is er in de bioscoop nog plaats voor het jaren tachtig-genre van de pratende spierbundels (Schwarzenegger, Stallone, Seagal, Van Damme)? Homefront hoort thuis op dvd. 

Films rond actie-acteur Jason Statham zijn een heimelijk genoegen; junkfood voor het brein. Als acteur heeft de Brit één stand: gemelijk loerende lomperik met gouden hart. Ongeacht zijn rol – binnen, buiten of boven de wet – houden zijn gegromde one-liners het humeur op temperatuur. Geen Shakespeare-acteur, maar dat weet de voormalige professionele duiker zelf ook. Hij wordt getypecast op zijn bozige tronie. Statham zelf zou graag eens gevraagd worden voor een komedie, bij voorkeur romantisch.

Recensie Homefront

Hij heeft de pech buiten de lijntjes van zijn vaste rol te kunnen acteren in een draak van een film. In Homefront is hij een weduwnaar met jonge dochter en mag hij in enkele warme, huiselijke momenten de gevoelige vader vertolken. En inderdaad, met zijn gelaat kan hij meer uitdrukken dan getergde macho op punt van exploderen. Jammer evenwel dat Homefront een ridicule aaneenschakeling van de meest afgekloven clichés is.

Personages van papier-maché
Wat de film rond een voormalig undercover agent van de DEA, de Amerikaanse drugspolitie, ook geen goed doet zijn enkele volstrekt ongeloofwaardige plotwendingen. Zou ex-agent Phil Broker, gespeeld door Statham, werkelijk belastende documenten bewaren in een niet afgesloten schuur achter zijn woning, een voormalige plantage in Rayville, op het platteland van Louisiana? Zou de plaatselijke crackbaron, Gator (James Franco), zijn laboratorium niet beveiligen met camera’s?

Maar zelfs met het verstand op nul valt er aan Homefront nauwelijks lol te beleven. Alle volwassenen zijn standaardpersonages van papier-maché: de onmogelijk agressieve trailer park moeder (Kate Bosworth); het onbetrouwbare crackhoertje (Winona Ryder); de begripvolle schoolpsychologe en potentiële geliefde (Rachelle Lefevre); de criminele motorduivels onder aanvoering van een moordlustige psychopaat (Frank Grillo). Het minst ongeloofwaardig is Brokers tienjarige dochter, een rol van de veelgevraagde kind-actrice Izabela Vidovic.

Vriendelijke vechtmachine
Homefront  is geproduceerd door Sylvester Stallone, die ook tekende voor het script. Het zal niet verbazen dat Statham een Rambo-achtig type vertolkt: vriendelijke vechtmachine, nieuw in het dorp, wordt belaagd door niet bijster slimme locals. Een stoet van gekende acteurs probeert iets te maken van het gekunstelde script, wat onbedoeld op de lachspieren werkt. Met name James Franco is misplaatst als lokale misdaadprins; zijn aanwezigheid moet Homefront boven het niveau van direct-to-video productie uittillen.

Recensie Homefront

Routineus gefilmd door tv-regisseur Gary Fleder heeft Homefront  de allure van een doorsnee tv-film, opgeleukt met acteurs van naam. Wat de film echter doet zinken is de volkomen humorloze aaneenschakeling van uitgekauwde stereotypen. Alles wat de Statham-films van Europese regisseurs als Guy Ritchie en Olivier Megaton zo leuk maakt – de ironie, de uitgewerkte plots, de zelfspot, het visuele spektakel – is hier ver te zoeken. Statham raakt ondertussen op leeftijd; het is te hopen dat zijn loopbaan niet uitglijdt over deze opgewarmde drol.

 

26 november 2013

 
ALLE RECENSIES

Thor: The Dark World

Posted on

****

recensie  Thor: The Dark World

Thor op zijn best

door Karina Meerman

Stel dat Thor, Iron Man en Superman alle drie om je vechten om jouw nieuwe verkering te worden. Wie van de drie kies je dan? Eén voorwaarde: ‘allemaal’ is geen optie.  

Op het eerste gezicht lijkt Tony Stark een aantrekkelijke keuze. Wanneer hij geen superheldenwerk doet, kleedt hij zich uitstekend. Hij is een goed geconserveerde 45-plusser met een Mensawaardig IQ, rijdt coole auto’s, woont in een gigantisch huis aan zee en heeft miljoenen te spenderen. Ook aan jou. Hij houdt van sterke vrouwen en is hartstikke handig in huis: als er iets kapot gaat, kan hij het zelf repareren.

Mode
De man van staal is, alhoewel veel jonger, modetechnisch ontzettend saai. Het is óf een blauw pak met een rode cape óf een spijkerbroek met overhemd. Met zo’n ferme kaaklijn en grote blauwe kijkers heeft hij ook niet veel nodig. Sterker nog, dat supermanlijf doet het eigenlijk veel beter zonder geruit overhemd. Kal-El heeft niets van het flamboyante van Tony, maar zijn haarstijl is veel beter. Als hij tenminste niet ongekamd langs Amerika’s wegen sluipt op zoek naar zijn identiteit. Thor oogt spectaculairder als geheel, maar zijn eeuwige outfit van vikinghaar, cape, harnas en onafscheidelijke hamer doen je vriendinnen in hun broek piesen van het lachen. Voor een man die duizenden jaren oud is zou je denken dat hij wat vaker van kapper en/of modehuis wisselt.

recensie Thor: The Dark World 3D

Maar zoals iedereen weet zit echte schoonheid van binnen. Superman is heel lief voor zijn adoptie-ouders en hij zal het prima begrijpen wanneer jij afzegt omdat je met je moeder moet winkelen. Ook Thor is een respectvolle zoon, die veel van zijn moeder houdt en eerbied heeft voor zijn vader. Het is jammer dat ze niet wat gezelliger zijn, want al dat formele gedoe maakt van de feestdagen een gespannen tijd. Zeker wanneer broer Loki besluit de boel weer eens te verstieren. Het is misschien niet jolig met de familie uit Asgard, maar saai is het zelden.

Angstaanvallen
Het makkelijke aan Tony is dat hij geen familie heeft. Die heeft hij ook niet nodig, want dan houdt hij meer aandacht over voor zichzelf. Een knappe miljonair als vriendje lijkt misschien leuk, maar als hij niet in de spotlights staat, sluit hij zich dagenlang op in de kelder om met zichzelf te spelen. En dan is er nog het vrouwelijk schoon dat zich op hem stort. Je moet sterk in je schoenen staan wil je met Tony om kunnen gaan. Zeker in periodes waarin hij aan zichzelf twijfelt waardoor hij angstaanvallen krijgt. Voor hetzelfde geld zoekt hij bevestiging buiten de deur, alhoewel de kans groter is dat hij zich in zijn werk verstopt.

Vrouwen
Superman heeft geen aandacht voor andere vrouwen en Thor evenmin. Dat ze nog nooit hebben gedate maakt jou heel bijzonder, maar doet ook twijfels rijzen over de geestelijke gesteldheid van beide mannen. Thor heeft tenminste nog een goede vriendin. Superman heeft alleen jou, maar toch kom jij altijd op de tweede plaats. Eerst moet de wereld worden gered. Je weet nooit of Kal-El op tijd zal zijn voor een afspraakje, want als een bus schoolkinderen in een Chinese afgrond dreigt te storten, zal jij toch echt moeten wachten. Daarbij toont hij de laatste tijd wat nare trekjes. Man of Steel voelt zich wel erg comfortabel als de grote redder en hij draait zijn hand niet meer om voor moord. Dat zijn toch signalen waar een meisje rekening mee moet houden, zeker als hij moeilijk over zijn emoties praat.

De wereld redden
Bij Thor is dat hoopvoller. Was hij vroeger nog een arrogant leeghoofd die vond dat hij recht had op de troon, na zijn val naar aarde is hij een stuk sympathieker geworden en geestiger dan ooit tevoren. Oké, zonder zijn hamer voelt hij zich wat onzeker dus dat ding moet altijd mee, maar het is geven en nemen in een relatie. Hij houdt je – via zijn wachter Heimdall – goed in de gaten, zonder dat het stalken wordt. En hij houdt zich aan zijn woord. Als hij zegt dat hij terugkomt, doet hij dat ook. Je moet alleen – ook bij hem – even wachten tot een wereld is gered (en zijn werkgebied is aanzienlijk groter dan dat van Superman). Als jij je echter in een van die negen werelden bevindt, doet hij er werkelijk alles aan om te zorgen dat je veilig bent. Hij vindt je geweldig om wie je bent, heeft thuis een kast vol kleren die je perfect passen en hij kan uitstekend omgaan met je vrienden. Zelfs met je vervelende jongere zusje.

 

30 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

White House Down

Posted on

***

recensie  White House Down

Wonderbaarlijke overlevingen

door Cor Oliemeulen

Met het verstand op nul, watjes in de oren en het op de koop toe nemen van alle wonderbaarlijke overlevingen heb je soms best een onderhoudend filmavondje met een Amerikaanse actiefilm die bol staat van politieke en militaire propaganda.  

De gewelddadige inname van het best beveiligde gebouw ter wereld blijkt dit jaar een bron van inspiratie voor twee filmmakers. Olympus Has Fallen van Antoine Fuqua verscheen in mei in de bioscoop en nu mag Roland Emmerich met White House Down  er een schepje bovenop doen. Qua kapitaalvernietiging is dat gelukt. Want de man die al in Independence Day (1996) het Witte Huis liet opblazen – toen door aliens, nu door paramilitairen – had maar liefst 150 miljoen dollar tot zijn beschikking. Net als in Olympus Has Fallen modelleert Emmerich in White House Down een nieuwe John McClane, de held van Die Hard (1988) die in zijn eentje tegen wil en dank zijn medeburgers moet zien te verlossen van het kwaad. De vraag die nu rijst: Wie is de nieuwe Bruce Willis?

De nieuwe Bruce Willis?
Gerard Butler doet het in Olympus Has Fallen lang niet onverdienstelijk, aanvankelijk als hoofd van de presidentiële veiligheidsdienst. Hij valt in ongenade nadat de First Lady omkomt bij een auto-ongeluk. Als enkele jaren later het Witte Huis wordt bezet door een groep meedogenloze Noord-Koreanen is hij er als de kippen bij om zich binnen te wurmen met als doel de president (en natuurlijk diens zoontje) te redden en op het allerlaatste nippertje te voorkomen dat Zuid-Korea en de VS van de wereldkaart zullen worden geveegd. Regisseur Antoine Fuqua begint veelbelovend met een zeer spectaculaire aanval. Echter zijn jammerlijke vervolg bestaat uit een orgie van ongeloofwaardigheid met veel bloederige agressie, veel te veel lijken en scènes waarin mensen door het hoofd worden geschoten. Tegen zo’n achtergrond kan zelfs de echte John McClane niet floreren.

Recensie White House Down

De andere kandidaat om Bruce Willis op te volgen, heeft meer geluk. Was Olympus Has Fallen met Gerard Butler, Morgan Freeman, Aaron Eckhart en Melissa Leo al gezegend met een topcast, in White House Down mag Channing Tatum zich omringen met Jamie Foxx, Maggie Gyllenhaal en James Woods. In tegenstelling tot Eckhart is Foxx een veel relaxtere Amerikaanse president. Hij heeft een boek over Nelson Mandela op zijn nachtkastje liggen, neemt kauwgom tegen de stress, zet eerst rustig zijn bril op voordat hij een terrorist doodschiet, trekt zijn gympies aan om sneller te kunnen vluchten én veroorlooft zich met permissie één keer het f-woord. De chemie tussen president en held in White House Down is beter, het verhaal en de actie minder onzinnig en een knipoog wordt niet geschuwd.

Roodwit hemdje
Natuurlijk is er maar één Bruce Willis, met alle bravoure en meligheid van dien. Channing Tatum komt het meest in de buurt. Hij éindigt in ieder geval als John McClane: gehavend en bebloed door de strijd, nat gesproeid door een sprinklerinstallatie en het gespierde lijf slechts gehuld in een wit hemdje, onder tromgeroffel en blazoengeschal opdoemend uit de rookpluimen, vol trots gadegeslagen door een ex-vrouw die niets liever wil dan onze nationale held in de armen sluiten om ’s avonds direct voor nageslacht te zorgen.

 

6 september 2013

 
ALLE RECENSIES

Mortal Instruments: City of Bones

Posted on

**

recensie  The Mortal Instruments: City of Bones

Nieuw voer voor tienermeiden

door Simone Vogel

Sinds de Twilight-films zijn weerwolven en vampiers populairder dan ooit. The Mortal Instruments: City of Bones speelt hier handig op in. Clary is een all American girl next door, die zich moet zien te redden tussen heksen, vampiers, weerwolven en halfengelen. Zal het haar lukken om de toekomst van alle halfengelen veilig te stellen?  

The Mortal Instruments: City of Bones is gebaseerd op de gelijknamige boekenreeks van Cassandre Clare. Om het plaatje goed op beeld te krijgen, vormde regisseur Harald Zwart een team met de schrijfster. Zij leveren een film af die zich kan meten met Twilight. In de eerste plaats omdat het verhaal draait om een doodgewoon meisje, Clary (Lily Collins). Daarnaast richt het zich op de strijd tussen goed en kwaad.

Special effects dragen de film
Bij een fantasiefilm zijn special effects erg belangrijk. In dit geval dragen ze de film. Het grootste gedeelte van de verhaallijn speelt zich af in Brooklyn. De gotische gebouwen die zich ontvouwen in de stad, lijken levensecht. Ze zouden voor het menselijke oog verborgen kunnen zijn. We moeten geloven dat deze plekken echt bestaan in de stad, gewoon in ons dagelijks leven.

The Mortal Instruments: City of Bones is doorspekt met romantiek. Zo wordt al snel duidelijk dat Simon, de beste vriend van Clary, een oogje op haar heeft, wat zij natuurlijk niet doorheeft. De aantrekkingskracht tussen Jace (Jamie Campbell Bower) en Clary lijkt haast onvermijdelijk. Twee knappe jonge mensen die zij aan zij strijden en het leven zouden willen geven voor de ander, maakt de film ietwat zoetsappig.

Recensie The Mortal Instruments: City of Bones

Romantische sfeer
Om de halfengelen, ook wel schaduwjagers genoemd, er geloofwaardiger uit te laten zien, schakelde Zwart de hulp in van cinematograaf Geir Hartly Andreassen (Kon-Tiki), een expert in belichting. Hij licht de huiden van de acteurs iets op en schiet de beelden op film in plaats van digitaal. Het resultaat draagt bij aan de romantische sfeer.

Voor tienermeiden zal het romantische karakter herkenbaar zijn en prettig om naar te kijken. Het tempo in The Mortal Instruments: City of Bones ligt hoog, de vechtscènes blijven boeiend en er zit af en toe een onverwachte wending in het plot. Toch kunnen deze elementen niet verhullen dat Lily Collins, die haar eerste hoofdrol speelt, een onervaren en weinig verrassende actrice is. Terwijl ze mooi opgemaakt en onschuldig kijkend door het beeld hupst, is het Jamie Campbell Bower die de show steelt. Zijn krachtige karakter, intelligentie en Engelse accent maken zijn personage Jace boeiend.

Dialogen vlak en emotieloos
The Mortal Instruments: City of Bones is de verfilming van het eerste deel van een populaire boekenreeks met uitgesproken karakters. Helaas heeft de cast deze karakters niet goed tot uiting kunnen brengen. De dialogen blijven vaak vlak en emotieloos. Harald Zwart, die al niet uitblonk in originaliteit met films als The Pink Panther 2 en The Karate Kid, laat ook in deze productie weinig verrassends zien. Het zijn de special effects en hunk Jamie Campbell Bower die de tienermeiden naar de bioscoop zullen lokken voor een vermakelijk maar weinig origineel verhaal.

 

21 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES