Categorie: actiefilm

Wolverine, The

Posted on

**

recensie  The Wolverine

Midlifecrisis

door Karina Meerman

Nietszeggende film met iemand die vaag doet denken aan Wolverine uit de X-Men-films.

Sommige mannen gaan zich anders gedragen wanneer zij een zekere leeftijd bereiken. Zij worden zich bewust van hun voortschrijdende jaren en proberen dit op verschillende manieren te compenseren. Zij veranderen bijvoorbeeld van voertuig, door een sportievere auto te kiezen of op de motor te stappen. Ze gaan gezonder leven: ze stoppen met roken en bezoeken vaker (of opeens) de sportschool. Een strakker lijf betekent ook dat ze zich zekerder voelen om het hemd of T-shirt uit te trekken en met ontbloot bovenlijf de barbecue te bedienen. In een laatste poging de resterende sexappeal te benutten, gaan sommige mannen erg ver en verruilen hun vrouw van jaren voor een jonger model. Of ze behouden wat ze hebben en proberen daarnaast nog een groen blaadje te verschalken. Andere mannen maken opeens verre reizen, zoeken hun oude vrienden op of gaan eindelijk de confrontatie aan met hun eigen psyche. Het is, kortom, de midlifecrisis.

Recensie The Wolverine 3D

Man in verwarring
Het is een weinig bekend feit dat ook mannen met superkrachten een dergelijke crisis doormaken. Gelukkig brengt The Wolverine dit onder de aandacht van het grote publiek. Logan (Hugh Jackman) is een man in verwarring. Moet hij doorgaan op de oude voet – vechtend en grauwend en tegenstanders vermorzelend – of kiest hij voor een vreedzaam leven en laat hij de Wolverine achter zich? Kan dit überhaupt? Een frustrerend dilemma, waar hij in het bos op broedt terwijl hij droomt van zijn grote liefde Jean Grey.

Hij wordt gestoord in zijn gepieker door een jonge Japanse genaamd Yukio (Rila Fukushima), een uitstekend zwaardvechtster met de gave soms te zien hoe en wanneer mensen sterven. Zij neemt Logan onder gesputter mee naar Japan om een oude vriend te bezoeken. De puissant rijke zakenman Yashida (Hal Yamanouchi) ligt op zijn sterfbed en hij wil Logan bedanken omdat hij ooit zijn leven redde. Het bedankje zou de oplossing kunnen zijn voor Logans identiteitscrisis. Maar Logan laat zich afleiden door de perikelen rondom de dochter van Yashida, de timide Mariko (Tao Okamoto). Omdat hij niet oplet, moet hij uiteindelijk toch weer aan het vermorzelen.

Intiem kopje thee
Van een rommelige bosbewoner met lang haar transformeert Logan gedurende de film in een sportschooltype van een zekere leeftijd. Hij laat geen gelegenheid voorbij gaan om zijn bizar brede torso te tonen (ook al lijkt hij wel steeds zijn buik in te houden). De motor is verruild voor een Audi en de sigaren zijn kennelijk in de ban gedaan. En een intiem kopje thee met de dienstbare Mariko blijkt voldoende om zijn issues rondom de formidabele Jean te doen vergeten.

Het is kortom een actiefilm met wat superkrachten en supertechnologie, wat zwaardvechten en een handvol Japanse dialogen, terwijl iemand die ooit The Wolverine was, laat zien dat ook oudere mannen best nog meedraaien in de moderne samenleving. Blijf als het lukt vooral even zitten voor de aftiteling, waarin nog meer oude bekenden verklappen dat ook zij aan een nieuw avontuur willen beginnen. Het houdt niet op, niet vanzelf.

 

24 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Red 2

Posted on

***

recensie  Red 2

Voorzichtig met de handgranaten, schat

door Alfred Bos

Nadat de stripverfilming Red een verrassende hit werd, doen de gepensioneerde geheim agenten Frank en Marvin hun spyfi-parodie nog eens vet aangezet over. 

Ze zijn ontsproten aan het brein van de Britse stripauteur Warren Ellis: de gepensioneerde ‘dirty ops’ (vuile zaakjes) agenten Frank Moses (Bruce Willis) en Marvin Boggs (John Malkovich), door hun voormalige werkgever CIA aangemerkt als RED (Retired Extremely Dangerous) en derhalve rijp voor liquidatie. Geholpen door Victoria (Helen Mirren), ex-scherpschutter van de Britse contra-spionagedienst MI6, en haar vroegere geliefde, de Rus Ivan (Brian Cox), ooit KGB-agent, trotseren ze de Amerikaanse inlichtingendienst én het geboefte.

De laconieke Frank en de door LSD-experimenten volkomen geschifte Marvin debuteerden in stripvorm in 2003 en op het witte doek in 2010. Die zeer geslaagde rolprent werd een onverwacht succes en een nieuwe franchise was geboren. Het zal niet echt verbazen dat Red 2 minder overtuigt. De verrassing is er vanaf en de film gaat gebukt onder een ‘marketing scenario’: een Zuid-Koreaanse huurmoordenaar (gespeeld door de Koreaanse ster Byung-hun Lee) voor de Aziatische markt, plus uitstapjes naar Parijs, Londen en Moskou om de Europese kijker te prikkelen.

Recensie Red 2

Geniale gek-grollen
Was de eerste Red een eigenwijze, alternatieve satire op het genre van de spionagethriller, Red 2 is een actiekomedie voor de mainstream markt; met parodistische trekjes, dat wel. Het verschil wordt hoorbaar op de soundtrack. Red  had een geluidsband met sfeerrijke elektronica en het soort funky lounge muziek dat David Holmes aanleverde voor Out Of Sight en Ocean’s Eleven van Steven Soderbergh. Een track als Cissy Strut van The Meters is op Red 2 evenwel ver te zoeken, daar domineren de gezwollen orchestraties waarmee Hollywood haar drama pleegt op te vullen. Red was cool; Red 2 is lauw. Maar u raadt het al: in Amerika is de vervolgfilm goed ontvangen, veel beter dan Red dat via mondreclame een hit werd.

Los van die kanttekeningen weet tv-regisseur Dean Parisot een vermakelijke parodie op franchises als de James Bond-films of Mission Impossible neer te zetten. Een sterke cast helpt daarbij. Mary-Louise Parker waggelt als Franks vriendin Sarah met grote ogen door het alom aanwezige gevaar. Catherine Zeta-Jones speelt Katja, officier van de Russiche geheime dienst en een ex van Frank, wat goed is voor een aantal venijnige grappen van Sarah. En schurk du jour is ditmaal Anthony Hopkins die in zijn rol van de doorgedraaide wetenschapper Bailey zijn arsenaal aan geniale gek-grollen kan aanspreken.

Kolderieke hoofddeksels
Was Red  nog een aaneenschakeling van min of meer realistische scènes in de Verenigde Staten, ingeleid door ansichtkaarten, ditmaal flitst de handeling van land naar land en zijn de schietscènes nog meer over de top dan ze in de voorgaande film al waren. Ook de MacGuffin, het plotelement waar het verhaal om scharniert, is uitzinnig onrealistisch: een nucleaire bom van ‘rode kwik’, verborgen in de catacomben van het Kremlin. Daar steekt de presidentskandidaat met duister oorlogsverleden uit Red tamelijk gewoontjes tegen af.

Is dat alles een bezwaar? Niet echt, want het hart van Red klopt nog steeds in de tweespraak tussen de gortdroge Frank, zijn emotionele vriendin Sarah en de totaal paranoïde Marvin, wiens voorkeur voor kolderieke hoofddeksels in de allerlaatste scène een krankzinnige climax bereikt. Op naar Red 3.

 

22 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

World War Z

Posted on

****

recensie  World War Z

Moderne superzombies

door Simone Vogel

Als we de media mogen geloven, richt Brad Pitt zich minder op films en meer op zijn familie. Dit sympathieke imago zien we terug in World War Z waarin hij de ultieme huisvader in een gelukkig gezin speelt. Helaas wordt dit ideale plaatje verstoord en is het aan Pitt om de wereld te redden. 

Gerry Lane (Brad Pitt) is een voormalige medewerker van de Verenigde Naties. Na jaren geconfronteerd te zijn met oorlogen, leidt hij een rustig leven. Plotseling zet een mysterieus virus de hele wereld op zijn kop. Door de uitbraak veranderen mensen in zombies en niemand is veilig. Lane wordt voor de keuze gesteld: op zoek gaan naar de oorzaak van het virus om zijn gezin in veiligheid te stellen of het in zijn eentje opnemen tegen alle zombies.

Gewapend met zijn kennis van de VN en een team SEALS brengt zijn zoektocht hem naar de oorsprong van het virus in Zuid-Korea en Israël. Hier leert hij methoden om de zombies tegen te houden. Uiteindelijk blijkt niets tegen hen bestand. Lane komt, samen met een Israëlische soldate, in Wales terecht om een middel te vinden dat de uitbraak van het virus een halt toe kan roepen.

Stalen zenuwen
World War Z is een film voor mensen met stalen zenuwen. Hoewel hij rustig begint in een huis in Philadelphia, slaat de gemoedelijke sfeer al snel om in chaos en dat blijft zo tot aan het einde. Het camerawerk is op sommige momenten van strijd zo wild dat het niet helemaal duidelijk is waar je nu precies naar kijkt. Maar op het moment dat het overzicht lijkt te verdwijnen, schijnt daar Brad Pitt als een helder baken in de nacht om de rust weer terug te brengen en het verhaal duidelijk te houden.

recensie World War Z 3D

Hij krijgt hulp van een kleine delegatie van de bevolking die veilig op een vloot leeft. Deze beelden doen denken aan films over wereldrampen zoals 2012 van Roland Emmerich. World War Z, dat gebaseerd is op het gelijknamige boek uit 2006, is daarmee een mix tussen een moderne zombiefilm en een wereldrampenfilm van apocalyptische proporties. De locaties in Zuid-Korea en Israël zijn minder conventioneel, maar daardoor des te indrukwekkender.

Beter in 3D
Het gebruik van 3D voegt een extra dimensie toe aan de film. Waar World War Z in 2D al een goede indruk zal achterlaten, zorgt het 3D-effect ervoor dat de zombies larger than life zijn. Ze zijn, dankzij fantastische make-up en indrukwekkende acteurs, hun oude imago ontstegen en geëvolueerd tot moderne superzombies met klapperende kaken en waanzin in de ogen.

Het enige mindere aspect van World War Z zijn de overduidelijke onwaarschijnlijkheden. Zo wordt Pitt de gehele film neergezet als een gewone man van vlees en bloed, maar overleeft hij op sommige momenten op zo’n onmogelijke manier dat het haast lijkt alsof hij Superman is geworden. Het einde laat ook veel aan de verbeelding over, maar Paramount maakte al bekend dat er een vervolg komt op World War Z.

 

1 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Man of Steel

Posted on

***

recensie  Man of Steel

Superman als Messias in zielloos spektakel 

door Karina Meerman

Man of Steel is een zoektocht naar wat het is om mens te zijn eneen promotiefilm van het Amerikaanse leger, met Superman als de nieuwe Messias. Wat is er toch gebeurd met die aardige superheld in zijn rode cape?  

Superman was altijd veel liever dan andere superhelden, met uitzondering misschien van Peter ‘Spidey’ Parker. Hij had geen duistere kant, hij moordde niet, hij had geen brute wapens, zijn outfit was niet te opzichtig en zijn ideale baan was die van journalist. Hij had twee aardige ouders, had geleerd zich in te houden en redde mensen tussen het schrijven van artikelen door. Maar dat was niet genoeg voor regisseur Zack Snyder (300, Watchmen).

Man of Steel

Oorsprong van de held
Het moet ongeveer zo zijn gegaan. Na het zien van The Batman Trilogy werd Zack bevangen door ambitie en milde jaloezie en belde producent Christopher Nolan. ‘Ik wil zoiets voor Superman. Een verhaal over zijn oorsprong, maar dan wel geschikt voor Amerikaans publiek van de 21e eeuw. En in mijn eigen stijl.’ Na veel drammen en soebatten ging Nolan akkoord en tot op de dag van vandaag huilt die man zich in slaap.

Henry Cavill is geen slechte Superman om te zien. Russel Crowe is een aannemelijke Jor-EL. Elliot (Christopher Meloni) uit Law & Order SVU doet het prima met zijn promotie tot kolonel in het leger. Amy Adams begint pittig als persmuskiet Lois Lane en ouders als Diane Lane en Kevin Costner willen meer mensen wel. Maar het geheel voelt niet als Superman. Het voelt als Independence Day met een vleugje Prometheus en een snufje Star Wars.

Soort Christus
Wat ook stoort zijn de weinig subtiele referenties aan Superman als een soort Christus. Hij is 33, wordt redder van de mensheid genoemd en neemt op dat moment een zegenende houding aan. Hij worstelt met zijn bovennatuurlijke krachten en innerlijke demonen en gaat naar zijn onstoffelijke vader voor hulp. Subtiel. Grootste verschil is dat de Bijbelse Jezus niet klakkeloos een verbond aanging met de plaatselijke militaire macht.

Man of Steel

Voor de meeste bioscoopgangers zal dit een zorg zijn. Die genieten ongetwijfeld van de niet-aflatende explosies, instortende hoogbouw en onpraktische maar prachtige buitenaardse technologie, dit alles begeleid door de dramatische muziek van Hans Zimmer (Gladiator, Pirates en Batman). Of ze net zo genieten van de interactie tussen de personages is een tweede. Voor een film die vragen stelt over menselijkheid, is er weinig warmte of humor tussen de spelers in dit drama. Alle emoties worden verkondigd in woorden en een beperkt scala aan gezichtsuitdrukkingen.

Als het niet om Superman ging, was het allemaal niet zo’n ramp geweest. Maar de oudste superheld van de westerse wereld (1938) verdiende toch iets meer liefdevolle aandacht.

 

18 juni 2013

 
ALLE RECENSIES

Star Trek Into Darkness

Posted on

***

recensie  Star Trek Into Darkness

Te veel franje

door Karina Meerman

Into Darkness is een leuke actiefilm met een uitstekende opening, maar met te veel franje voor een ‘echte’ Star Trek. Veel heldhaftigheid, genoeg achtervolgingsscènes en explosies, maar weinig psychologie van de koude grond en menselijke diepgang. 

In 2009 creëerde regisseur J.J. Abrams een reboot van sciencefictionlegende Star Trek, een serie die gedurende dertig jaar op tv was en een haast religieuze aanhang heeft. Dapper en eerlijk gezegd goed geslaagd. Chris Pine was een waardige Kirk en Karl Urban trof precies de juiste zure toon van de oude ‘Bones’. Voor de rol van Spock was er geen betere keus dan Zachary Quinto. Al met al was het misschien net iets te lollig, maar een waardige versie voor de 21ste eeuw.

PR-geweld
Star Trek: The Future Begins brak het hele Trekkie-universum open en schiep ruimte voor een respectvol loslaten van het verleden en het creëren van een nieuwe toekomst (lees: filmfranchise). Abrams’ tweede onderneming – Star Trek: Into Darkness – is met veel meer PR-geweld naar de bioscoop gebracht (zo vlogen op Earth Day boven Londen dertig drones die het StarTrek-embleem vormden). De titel en de trailer impliceren verwoesting en duisternis en de verwachtingen waren hooggespannen. Geruchten dat Benedict ‘Sherlock’ Cumberbatch een geliefde slechterik uit het verleden zou spelen, werden met veel bravoure ontkend, maar hielden fans bezig.

Niet zo duister
Maar Into Darkness is niet zo duister als de titel doet vermoeden. Cumberbatch speelt een voortreffelijke slechterik en zijn acties brengen wel iets teweeg in de arrogante Kirk, maar toch raakt het allemaal nauwelijks de oppervlakte. De kracht van de Star Trek-series lag nooit primair in het sciencefictiongedeelte: warpsnelheid, fotontorpedo’s, het holodek of de tricorder – het waren accessoires die het mogelijk maakten andere verhalen te vertellen dan die rond het dorpsplein spelen. Iedere Star Trek-fan heeft zijn favoriete personage en kan ook uitleggen waarom. Een film als deze heeft de ruimte niet om persoonlijkheden zo uit te diepen, en wat blijft er dan over?

recensie Star Trek Into Darkness 3D

Viva-niveau
De menselijke uitdagingen zijn uitgewerkt op een Viva-niveau. Wat was het nut van de aandacht voor de relatie tussen Uhura en Spock? Zij zou onderhand moeten weten hoe hij in elkaar zit en niet blijven janken over zijn gebrek aan emotionele expressie. Carol Marcus (bekend als Kirks echtgenote) komt even voorbij als dochter van een moeilijke vader, maar voornamelijk als opzetje voor een volgende film. Aan de andere kant zijn de gebeurtenissen tussen Kirk en vaderfiguur Captain Pike wel weer ontroerend, maar die relatie kennen we al goed uit Into the Future.

Tribble
Het kan niet makkelijk zijn voor Abrams om met zo’n kritisch publiek een tweede mirakel neer te zetten. Hij houdt de Star Trek-erfenis zeker in ere, met talloze verwijzingen naar het verleden (ja mensen, er zit een Tribble in deze film!). Eén cruciale scène is niet eens een verwijzing als wel een regelrechte kopie, aangepast aan de nieuwe tijdlijn. Voor sommige fans is dit een eerbetoon, voor anderen goedkoop scoren. En daar zit ook de crux. Abrams moet een vers publiek aanspreken en tegelijkertijd voldoen aan de oudere, uiterst loyale fan. Misschien dat die compromis van Star Trek: Into Darkness een goede film maakt en geen uitzonderlijke.

 

10 juni 2013

 
ALLE RECENSIES

Welcome to the Punch

Posted on

*

recensie  Welcome to the Punch

Standje moeilijk gezicht, met hip kinpluis

door Alfred Bos

Stereotiepe actiethrillers kunnen ondanks alle clichés toch vermaken. De film ziet er gelikt uit; het verhaal bevat net dat ene slimmigheidje; de humor is droog of juist kolderiek; de hoofdrol is een rake typering; de actie blaast het stof van de muur. Hoe meer van dit alles, hoe vermakelijker. Welcome to the Punch ziet er alleen gelikt uit.

Het zal je als held maar gebeuren: heb je als ambitieus politiebroekje bijna de grote schurk in zijn kladden, schiet hij je half invalide. Dat levert een serieus trauma op, want de loopbaan staat op een zijspoor en de stralende toekomst is een druilerige herfstdag geworden. Geen schouderklopjes (of jaloerse blikken) van collega’s, geen smachtende bewonderaarsters, maar een wrokkig bestaan als nobody.

Recensie Welcome to the Punch

Zo staat Max Lewinsky, de protagonist van Eran Creevy’s tweede speelfilm, in het leven. In de fraai gestileerde proloog zien we hem achter een viertal in strakke pakken gestoken overvallers aan jagen door een uitgestorven Londen, dat exclusief is opgetrokken uit glas, staal en neon. Max gaat in zijn eentje de boeven pakken en scheurt in zijn bolide achter de motorduivels aan. Hij negeert de instructies van zijn meerdere en dat had hij beter niet kunnen doen.

Bordkarton
Klinkt goed? Het ziet er nog beter uit. Creevy heeft een verleden als regisseur van commercials en videoclips; hij weet hoe je een budget omzet tot eye candy. Een paar jaar terug wist hij uit een schamele 100K aan Britse ponden een thriller over de Londense drugsscene te kloppen (Shifty). Voor zijn tweede werkstuk, eveneens op basis van een zelfgeschreven script, had hij tachtig keer meer geld ter beschikking en dat zie je aan Welcome to the Punch af. Ridley Scott en het British Film Institute betaalden mee.

Wanneer het verhaal niet bijster boeit (iets met wapens, cynische politici en corrupte agenten) of vlak wordt verteld (geen context of motivatie), moet de spanning uit de personages komen:  de film heeft een cast van ervaren acteurs. Ook dat helpt niet, want ze hebben niets om mee te werken. Max (gespeeld door James McAvoy, met hip kinpluis) en zijn tegenstrever James Sternweed (Max Strong) worden door omstandigheden handlangers en gaan gezamenlijk een derde vijand te lijf. Je gelooft het geen seconde, want hun karakters zijn van bordkarton, standje moeilijk gezicht, met de psychologie van een diepgevroren kabeljauw.

Stripverhaal
Humorloos is de wereld van Welcome to the Punch ook. Agenten, chefs, boeven, spin doctors – ze blaffen tegen elkaar in cynisch bedoelde oneliners die geen schuim op het bier brengen. Zo uitgebleekt blauw als de beelden zijn, zo levenloos leeg zijn de personages. Dan is er natuurlijk schietgeweld, in arty slo-mo zelfs. Kogels slaan vuistgrote gaten in de muur, hele magazijnen worden weggemitrailleurd zonder een olifant te raken en in de finale shoot out – op het containerpark dat de film zijn titel geeft – is het Max en James tegen de overmacht. In plaats van stoer komt het een beetje onbeholpen over.

‘I learned not to get involved’, zegt hoofdpersoon Max tegen zijn partner Sarah (Andrea Riseborough), de enige in dit stripverhaal die niet stijf staat van de adrenaline en het stresshormoon cortisol. Juist zij legt in een kreupele scène het loodje. De kijker raakt maar niet betrokken bij deze komisch aandoende hutspot van filmclichés en artistieke pretenties. Wat zou Ridley Scott er in hebben gezien?

 

18 mei 2013

 
ALLE RECENSIES

Sweeney, The

Posted on

***

recensie  The Sweeney

Sneller, harder en groffer

door Alfred Bos

Tussen 1975 en 1978 was de door de commerciële zender ITV uitgezonden serie The Sweeney het kijkcijferkanon van Engeland en er volgden twee spin-offs voor het witte doek. De serie katapulteerde de carrières van John Thaw (Inspector Morse) en Dennis Waterman (New Tricks). Na een pauze van 35 jaar is The Sweeney terug, als bioscoopfilm met een glansrol voor Ray Winstone.

In de dagen dat The Sex Pistols het Britse establishment uitdaagden, maakten Jack Regan en zijn tien jaar jongere sidekick George Carter jacht op het geboefte van de Londense onderwereld. Met hun baas Frank Haskins, een bureaucraat die op zijn tijd niet vies was van wat actie, vormden ze een cel van de Flying Squad, alias The Sweeney, een speciale politie-eenheid die zware misdaad bestreed. Al is alles in de wereld sneller, harder en groffer geworden, de originele serie is nog steeds het aankijken waard.

The Sweeney

Dat moet Nick Love, Brits regisseur van stoere mannenfilms als The Business, Outlaw en The Firm, ook hebben gedacht en hij blies Jack Regan en George Carter nieuw leven in middels een script waaraan hij zelf meeschreef. Een remake kun je deze film niet noemen, want het verhaal is nieuw. Gebleven zijn de personages en die zijn in Love’s versie groffer, harder en sneller dan voorheen, net als het 21ste-eeuwse Londen waarin zowel de criminaliteit als de wapens van een zwaarder kaliber zijn.

Explosieve cocktail
De ex-bokser Ray Winstone (aan het begin van zijn acteursloopbaan speelde hij een bijrol in een aflevering van de originele serie) zet Jack Regan neer als een vuilbekkende zuipschuit met een lage geweldsdrempel. Zijn rechterhand Carter, een rol van Ben Drew, is ditmaal een gewezen boef die heeft gekozen voor de actie van de wetshandhaving; zijn accent is niet cockney, maar het patois van de sociale onderklasse. De Amerikaanse tv-ster Damian Lewis (bekend van onder meer de serie Homeland) blijft als bureauchef Haskins in de schaduw, het lukt hem nauwelijks om het projectiel Jack Regan op koers te houden.

Regans eenheid is een succes, zijn team plukt met grof geweld de schurken van de straat, maar de vijand komt – is het een teken des tijds? – van binnenuit. Ivan Lewis van de interne dienst komt klagen dat Regan en zijn team bij hun arrestaties teveel geweld gebruiken en teveel interieurs slopen. Wat ook niet helpt is dat Regan een affaire heeft met zijn teamlid Nancy Lewis, de vrouw van zijn opponent. Het is een explosieve cocktail met een lange lont, maar de knal is er niet minder om.

Snelle auto’s
Ray Winstone, eerder dit jaar 56 geworden, speelt Jack Regan als een ontembare oerkracht en laat daarmee weer een ander facet van zijn talent zien, na recentelijk te hebben overtuigd in komische rollen (Snow White and the Huntsman, The Hot Potato) en als Alzheimerpatiënt in het psychodrama Ashes. Als actieheld-op-leeftijd is Winstone zeker zo geslaagd als Bruce Willis en deze film is minstens zo onderhoudend als de laatste Die Hard-variatie, waarmee hij de vader-zoonrelatie gemeen heeft.

Naast een filmgenieke held biedt The Sweeney veel actie. Een diamantroof ontaardt in een publieke schietpartij waarbij het marmer van de beelden op Trafalgar Square wordt geknald en de specialiteit van de oorspronkelijke tv-serie, achtervolgingen met snelle auto’s, wordt tot twee keer toe uit het vet gehaald. Zelfs de finale lijkt een eerbetoon aan de inspiratiebron. Maar dan sneller, harder en groffer. Missie geslaagd.

 

13 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Bullet to the Head

Posted on

**

recensie  Bullet to the Head

Veel geweld, beetje humor

door Simone Vogel

In Bullet to the Head zien we Sylvester Stallone op zijn best. Het spelen van de bad boy gaat de routinier goed af. Hoewel het verhaal niet origineel is, heeft de film een hoge amusementswaarde.

Huurmoordenaar Jimmy Bobo (Stallone) en zijn partner Louis Blanchard (Jon Seda) gaan geen opdracht uit de weg. Op een avond wordt het tweetal in de val gelokt door een collega, Keegan (Jason Mamoa). Blanchard overleeft de hinderlaag niet. Bobo zint op wraak. In zijn zoektocht naar de moordenaar van zijn partner, stuit hij op agent Sung Kang (Jason Kwan), een New Yorkse wetsdienaar die ook op zoek is naar Keegan. De natuurlijke aartsvijanden gaan verder als duo.

Bullet to the Head

New Orleans
Hoewel het script van de film gebaseerd is op een boek, is het niet iets dat nooit eerder is vertoond. Antihelden en ongebruikelijke duo’s doen het goed op het witte doek.  Het is een verademing om een setting te zien in New Orleans. Regisseur Walter Hill (48 Hours, Streets of Fire) is groot fan van de stad van de jazz. New Orleans staat ook bekend vanwege zijn corruptie. Deze schimmigheid voegt een extra dimensie toe. Je weet nooit precies wie goed is of slecht. De rustige voice-over van Stallone draagt bij aan een prettige sfeer. Iets wat je niet direct verwacht bij een film die qua geweld en rond spattend bloed niet onderdoet voor een Tarantino.

Bullet to the Head is een film met een goed uitwerkte verhaallijn, al is hij niet erg origineel. Stallone steelt de rol als antiheld, terwijl Kwan de ‘eind goed al goed’-moraal hooghoudt . Met veel geweld en hier en daar een grap of kwinkslag, onderscheidt de film zich nauwelijks van zijn soortgenoten. Het gebrek aan regietempo is af en toe pijnlijk duidelijk. De gewelddadige actie verhult nauwelijks de montagefouten.

Bullet to the Head

Sixpack
Je kunt je afvragen hoeveel mensen zitten te wachten op een actieheld op leeftijd. De oude hond doet met zijn afgetrainde lichaam en airbrush sixpack gewoon weer hetzelfde trucje. Bullet to the Head had de comeback moeten zijn van de Rocky-acteur. Toch is het de slechtst bezochte bioscoopfilm in 32 jaar met Stallone in de hoofdrol. Dat komt waarschijnlijk door het gebrek aan inhoud en originaliteit in een film waarbij de acteurs de karakters nauwelijks overeind kunnen houden.

 

12 maart 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Last Stand, The

Posted on

***

recensie  The Last Stand

Onderhoudende clichéthriller

door Karina Meerman

Neem een mengkom van ongeveer 35 miljoen dollar, gooi daar twee volle handen met clichés in, voeg wat bloederige schietgevechten toe en een heel snelle auto. Sprenkel over het eindresultaat wat oneliners van een verrassend goed opgestrakte en uitgebotoxte Arnold Schwarzenegger.

Zoals bij zoveel actiefilms is het verhaal in The Last Stand dun als toiletpapier. Een aantrekkelijke en krankzinnige drugsbaron ontsnapt uit de handen van de oververmoeide, sympathieke FBI-agent (Forest Whitaker) in Los Angeles, om op ingenieuze wijze de grens naar Mexico over te steken met behulp van een groepje schietgrage stevige jongens. Zij worden aangevoerd door de uitstekende slechterik Burrell (Peter Stormare). In het slaperige dorpje werkt echter sheriff Schwarzenegger, voormalig narcotica-agent, die op eigen wijze de plannen zal dwarsbomen.

The Last Stand

Pensionado
Natuurlijk hoeft een actiefilm zich niet serieus te nemen. Het is grappig dat pensionado Schwarzenegger (65) lollig doet over ouder worden en goed dat hij veel actie overlaat aan zijn jongere – en onervaren – collega’s. De kittige Sarah (Jaimie Alexander), de naïeve Jerry (Zach Gilford) en de getraumatiseerde Afghanistan-veteraan Rodrigo (Frank Martinez) nemen het gros van het ren- en vliegwerk voor hun rekening. De uiteindelijke confrontatie is natuurlijk wel aan de oude man.

Ook in een actiefilm kunnen clichés te ver worden doorgetrokken, tot op het pijnlijke af. Neem de rol van ‘Figgy’ (Luiz Guzmán), de suffige Mexicaanse hulp van de sheriff, die liever lui dan moe is, maar uiteindelijk toch zijn momentje krijgt. De grote verzameling clichéfiguren draagt bij aan het idee dat regisseur Kim Jee-Woon geen keuzes heeft durven maken.

Lachwekkend en pathetisch
Weinig is opvallend of eigenzinnig – met uitzondering van de custom Corvette ZR1 en Johnny ‘Jackass’ Knoxville in de rol van Dinkum, de maffe eigenaar van een munitiemuseum. Schietgevechten gaan te lang door, waardoor ze lachwekkend worden. Een tragisch voorval wordt zo lang gerekt dat het pathetisch wordt. Geen idee wat voor film Jee-Woon heeft willen maken, maar hij is onderhoudend voor een fan van Arnie, zoals deze recensent.

 

28 februari 2013

 

ALLE RECENSIES

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Posted on

**

recensie  Hansel and Gretel: Witch Hunters

Keihard knallen in latex

door Joan Gebraad

Altijd al afgevraagd hoe het Hans en Grietje is vergaan na het sprookje? In Hansel and Gretel: Witch Hunters zijn de zoete kindertjes getransformeerd in een stel genadeloze, legendarische heksenjagers.

De tijd van knibbel knabbel knuistje ligt ver achter broer en zus. Ze zijn flink getraumatiseerd. Als heksenjagers proberen ze de wereld te ontdoen van wrede heksen. In een negentiende eeuws Duits aandoend dorpje is op mysterieuze wijze een aantal kinderen verdwenen. Hansel (Jeremy Renner) en Gretel (Gemma Arterton) gaan op onderzoek uit en binden de strijd aan met een stel bloeddorstige heksen, onder leiding van opperheks Muriel (Famke Janssen) die de kinderen nodig heeft om zichzelf onschendbaar te maken tijdens een ceremonie van een zeldzame bloedmaan. Wanneer Muriel het later ook nog eens voorzien blijkt te hebben op Gretel wordt de verhaallijn helemaal bizar.

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Laten we lekker link gaan doen!
De film moet het dus niet hebben van zijn plot. Actie daarentegen bevat Hansel and Gretel: Witch Hunters genoeg. Bloed en kogels vliegen in het rond. De 3D-effecten benadrukken dit. In strakke pakjes gaan Hansel en Gretel hun tegenstanders te lijf met een wapenarsenaal waar Lara Croft jaloers op zou zijn. Opmerkelijk, omdat alleen verbranding heksen kan elimineren, zo wordt ergens in de film gezegd.

 

Verder overtuigen de personages totaal niet. De chemie tussen broer en zus spat niet van het scherm. De heksen doen eerder denken aan een stelletjes domme, gefrustreerde vampiers met een bloedtekort. De latex outfits en make-up gejat van Slipknot complementeren hun onooglijke voorkomen. De hysterische Bellatrix Lestrange (Harry Potter)  zou ze met één zwaai van haar staf neerhalen.

Hansel and Gretel: Witch Hunters

Edward, waar is Jake?
De makers hebben geprobeerd humor in de film te stoppen, maar vaak zijn de grappen te voor de hand liggend of is de timing net verkeerd. Sommige aspecten zijn best aardig gevonden zoals Hansel die diabetes heeft, omdat de heks hem dwong zich helemaal vol te proppen met snoep. Zo wordt Gretel gered door een goedaardige trol die eigenlijk voor Muriel werkt, maar gecharmeerd van haar is. Zijn naam: Edward. Deze Edward is allesbehalve een knappe, behendige vampier waarbij vrouwen massaal wegzwijmelen.

Hansel and Gretel: Witch Hunters is al met al niet de beste film in zijn genre. Meer aandacht voor het trauma van de hoofdpersonages en betere vormgeving van de heksen, minder hersenloos knalwerk en beter getimede humor hadden deze film aangenamer gemaakt. De film is echter uitermate geschikt voor wie wel van een potje knallen en harde actie houdt. De reden waarom Famke Janssen de rol van Muriel accepteerde is veelzeggend: die nieuwe keuken moest toch ergens van worden afbetaald!

 

24 februari 2013

 

 

ALLE RECENSIES