Categorie: komedie

Cuban Fury

Posted on

**

recensie  Cuban Fury

Een druiper van een dansfilm

door Joan Gebraad

Bij een dansfilm genaamd Cuban Fury hoop je op karakters waarin het Latijns-Amerikaanse vuur brandt, opzwepende dansscènes en een dosis Cubaans sjeu, waardoor je spontaan zin krijgt om de eigen heupen los te schudden. Cuban Fury is eerder een Cubaanse druiper.  

Komediant Nick Frost speelt Bruce Garret, een voormalige salsajeugdkampioen. Nadat enkele pestkoppen hem bespotten en te grazen nemen vanwege zijn glitterige danstenue, gooit Bruce in 1987 de handdoek in de ring. 25 Jaar later, wanneer hij als redelijk succesvol ingenieur werkt, wordt hij onverwacht wreed geconfronteerd met zijn oude passie.

Recensie Cuban Fury

Zijn nieuwe Amerikaanse baas Julia en love interest (Rashida Jones) heeft namelijk een heimelijke salsafetisj. Daarin ziet Bruce de kans om haar de zijne te maken. Er is echter één klein probleempje: door de jaren heeft Bruce behoorlijk meer gewicht gekregen en is zijn soepelheid verloren. Hoe haalt hij zijn voormalige salsaleraar (Ian McShane) over hem weer te in vorm te krijgen? En dan is daar nog die pesterige collega Drew (Chris O’Dowd) met zijn grote ego die natuurlijk toevallig ook net een oogje op Julia heeft. Tjongejonge, hoe zal dit verhaal aflopen?

Onontwikkelde personages
De film kraakt aan alle kanten. Zo is het script slecht uitgewerkt. De regisseur neemt weinig ruimte voor de psychologische ontwikkeling en emotionele verkenning van de personages. Na het traumatische incident in zijn jeugd gooit Bruce zomaar de handdoek in de ring. Dit komt zeer ongeloofwaardig over. Als dansen echt je passie is en je op kampioensniveau danst, zal je niet zomaar je grote liefde opgeven. Ook al ben je doodsbang.

Verder krijgt de kijker nooit goed Bruce’s worsteling hiermee te zien. Wat betekent salsa voor Bruce? En voor Julia? En wat voelt Julia precies voor Bruce en Drew? Hoe ontwikkelen de relaties tussen de personages zich? Ook hier is weinig aandacht voor.

De verhaallijn is verschrikkelijk cliché en uitgekauwd. Voormalige ster valt van zijn troon en wordt een loser. Hij gaat de strijd aan met problemen als obesitas, gebrek aan zelfvertrouwen, opnieuw leren salsadansen. Uiteindelijk verandert hij in een zelfverzekerde prince charming en wint het hart van zijn geliefde. Waar hebben we dat eerder gezien?

Recensie Cuban Fury

Dansende beer
Voor een geslaagde romcom mist Cuban Fury een duidelijke romantische ontwikkeling tussen Bruce en Julia. Maar bovenal: humor en eigentijdsheid. De dansscènes zijn niet opzwepend genoeg. De pit en de meeslepende muziek die je bij sommige andere films uit het genre tegenkomt, ontbreken. Ook is de uiteindelijke transformatie van Bruce niet overtuigend. Hij blijft je doen denken aan een dansende beer.

Dan zijn daar nog de eeuwige stereotypen: de flamboyante en grappige excuushomo Bejan (Kayvan Novak) die Bruce alles leert over ademende stoffen; maar vergeet ook Bruce zijn salsaleraar niet. Hij is een knorrige, strenge, oude Cubaan die telkens – hoe origineel ­-  aan een fles Bacardi lurpt. In het beste geval heeft hij soms iets weg van de oude Diego de la Vega uit The Mask of Zorro. Kortom, salsadansen en rum drinken is betere tijdsbesteding dan deze saaie, onoriginele dansfilm annex romcom uitzitten.

15 augustus 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Sex Tape

Posted on

*

recensie  Sex Tape

Full Frontal Fake

door Cor Oliemeulen

Het moet gezegd: Cameron Diaz ziet er appetijtelijk uit op rolschaatsen. Net zo bijzonder is dat ze figureert in de slechtste komedie van het decennium.  

Twee jaar geleden verscheen A Good Old Fashioned Orgy in de bioscoop. Het uitgangspunt was niet oninteressant: kun je wel intiem worden met al je beste vrienden? Het was geen dramatische verhandeling, noch een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, maar een puberale komedie met de diepgang van een vingerhoedje. Ook een komedie over het uitlekken van een zelfgemaakte seksfilm biedt bij voorbaat reële kansen, echter niet onder het kwijl van matige scriptschrijvers en regisseurs.

Recensie Sex Tape

Filmtitels
Soms is het plakken van een ‘pakkende’ titel op een productie kennelijk voldoende om bioscooppubliek te trekken. Dat is van alle tijden. Zo heeft Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask in 1972 ongetwijfeld bijgedragen aan een versnelde doorbraak van Woody Allen. En onlangs werd voor de release van Neighbours nog snel even de kwalificatie Bad toegevoegd. Als vervolgens blijkt dat de buren daadwerkelijk slechte bedoelingen hebben, is dat natuurlijk geen probleem. In het geval van Sex Tape zijn juist álle bedoelingen het probleem.

Jake Kasdan maakte eerder het eveneens weinig verheffende Bad Teacher met Cameron Diaz en Jason Segel. Zoals dat vaak gaat, is het stel in het begin zeer actief als copulerend koppel, maar moet ze tien jaar en twee kinderen later de agenda trekken om van bil te kunnen gaan. Vroeger liep het stel nog regelmatig rond in hun blote kont – wie full frontal naked verwacht komt bedrogen uit – tegenwoordig moet de kroost worden ondergebracht bij oma en is het maar afwachten of hij zijn jongeheer nog overeind kan houden.

Recensie Sex Tape

Hitsig
Sommige mensen raken hitsig van yoghurt met aardbeien op naakte lijven, centrifugerende wasmachines, exotische postzegels of rolschaatsen. En als dat niet helpt, kun je nog altijd besluiten om jezelf te gaan filmen terwijl je alle standjes uit The Book of Joy praktiseert. Wel lullig als de drie uur durende video per ongeluk terecht komt bij familie, vrienden, werkgever en pornosites. Dan moet je alle capriolen uithalen om eeuwig schaamrood op de kaken te vermijden.

Het terugkrijgen van de seksfilm op cadeau gegeven iPads is niet alleen één schaamteloze Apple-commercial, alle actie en dialoog is jatwerk van jatwerk van producties met een afgrijselijk niveau. De ‘gevaarlijke’ achtervolging door een grote hond, die in werkelijkheid stokoud is en ingeblikt gromt en blaft, zal zelfs de gemiddelde kleuter als infantiel betitelen. Ook Rob Lowe en zelfs Jack Black zijn niet grappig en zakken weg in de zomp van treurnis. De enige opwinding in Sex Tape bestaat uit ergernis en mededogen. Het zou niet verbazen als bioscoopoperateurs déze film per ongeluk kwijtraken.

 

1 augustus 2014

 
ALLE RECENSIES

Blended

Posted on

*
recensie Blended
Kinderen geen bezwaar

door Cor Oliemeulen

Twee alleenstaande ouders, die een nieuwe liefde zoeken, zijn tot elkaar veroordeeld. Ideale zomerfamiliefilm voor als de hersenen zijn lamgeslagen door de zon. 

Adam Sandler en Drew Barrymore kunnen niet tippen aan talrijke romantische filmkoppels als Tom Hanks en Meg Ryan, maar toch hebben ze een aardige chemie. Na The Wedding Singer (1998) en 50 First Dates (2004) acteren ze opnieuw samen in een romcom. In hun eerste twee samenwerkingen zijn ze veel jonger en is het vinden van een liefdespartner topprioriteit, ditmaal zijn ze allebei gescheiden en houden ze zich vooral bezig met opvoedperikelen. Een nieuwe partner moet vooral goed kunnen omgaan met de kids: hij heeft drie dochters, zij twee zoontjes. Om die reden is Blended vooral een familiefilm, echter ook het zoveelste Sandler-vehikel dat uitblinkt in fantasieloos vermaak en een totaal gebrek aan originaliteit.

Recensie Blended

Dick’s en Hooters
Het gegeven dat Jim (Adam Sandler) als verkoper werkt bij een sportzaak met de naam Dick’s en een blind date heeft met Lauren (Drew Barrymore) in een bar van Hooters, waar de serveersters bedienen in ultrakorte oranje broekjes en strakgespannen witte T-shirts, zet direct de toon. Hun afspraakje loopt natuurlijk uit de hand en ze spreken af dat ze elkaar nooit meer willen ontmoeten. Yeah, right! Hun tweede ontmoeting is in een winkel. Jim peinst zich een ongeluk welk merk en type maandverband of tampons hij voor zijn oudste dochter moet kopen, Lauren staat met een seksmagazine in haar hand omdat zij eerder in een opwelling een centerfold met het opgeplakte hoofd van hun babysitter onder het bed van haar irritante puberzoon vond, de foto kapot scheurde en spijt kreeg.

Op de parkeerplaats aangekomen blijken ze allebei precies dezelfde witte auto met zwart geblindeerde ruiten te hebben. Het gevolg voor hun derde ontmoeting laat zich raden. En ook de vierde, ultieme, ontmoeting is niet ver weg. ‘Heel toevallig’ belanden ze samen met hun kinderen in een luxueus Afrikaans vakantieresort en uiteraard zijn ze ‘veroordeeld’ tot dezelfde kamer die is voorzien van een gigantisch bed in hartjesvorm met een spiegel aan het plafond. Het grootse hotel van het vakantieparadijs Sun City dient als decor van de schermutselingen en onderstreept alle decadenties en clichés: massieve pilaren met uitsneden van wilde dieren, met marmer ingelegde vloeren en grote mozaïeken aan de muren. Gelukkig signaleert Jim al vrij snel na aankomst twee neukende neushoorns aan de overkant van de vijver.

Recensie Blended

Geforceerd lachen
Het moet gezegd dat in Blended bij hoge uitzondering geen poep- en piesgrappen zitten, dus blijft er voldoende ruimte voor standaardopmerkingen over masturbatie en schuddende borsten. Heel soms dreigt de interactie tussen Jim en Lauren te gaan sprankelen, echter het script en de regie zijn te pover om een glimlach of romantisch gevoel langer dan een paar flitsen vast te houden. Er moet immers geforceerd gelachen worden; het gezelschap danst, trommelt en gaat op safari. Lauren gaat parasailen achter een jeep die zonder benzine komt te staan midden tussen de leeuwen, Jim gaat zich te buiten aan een wildemans rit op een struisvogel.

Drew Barrymore verdient beter, Adam Sandler kan niet meer beter.

 

19 juli 2014

 

MEER RECENSIES

Fading Gigolo

Posted on

***

recensie  Fading Gigolo

Bloemschikker bloeit op

door Alfred Bos

Acteur John Turturro, bekend van menige Coen Brothers-film en de Transformers– reeks, schreef en regisseerde deze komedie over een uitgerangeerde vijftiger die ontdekt dat hij een succes is als vervuller ‘van al uw dameswensen’. Woody Allen schreef en acteert mee. 

De economische crisis heeft een aantal fraaie films opgeleverd, portretten van goudeerlijke Amerikanen die door de machinaties van Het Kapitaal en haar instituties bezit en waardigheid wordt ontnomen; denk aan The Company Men (2010). Totaal anders van sfeer en insteek is de komedie Fading Gigolo, waarin twee Newyorkers op leeftijd een wild plan smeden én uitvoeren om de crisis – financieel, maar ook mentaal – te pareren.

Recensie Fading Gigolo

Regisseur John Turturro schreef het script van Fading Gigolo  en speelt tevens de hoofdrol. De vijftiger Fioravante is zijn baan kwijt en werkt enkele dagen per week als bloemschikker bij een bloemist. Zijn vriend Murray (Woody Allen) moet zijn boekhandel, een familiebedrijf met enkele generaties historie, wegens teruglopende klandizie opdoeken. Ze lijken uitgerangeerd.

Trioseks
Maar Murray bruist van de chutzpah en verzint een list. Zijn dermatologe (Sharon Stone) heeft hem verteld dat zij en een vriendin (Sofia Vergara) wel oren hebben naar trioseks met een leuke man en Murray weet wie die wens zou kunnen vervullen: Fioravante. Met Murray als agent uiteraard, die voor zijn bemiddeling commissie vangt. Helemaal grappig, hoewel, wordt het wanneer het gigolo-avontuur een succes blijkt en de introverte Avigal (Vanessa Paradis), weduwe van een rabbi, van Fioravante’s diensten gebruik wil maken. Dan beginnen toneel en realiteit door elkaar te lopen.

Fading Gigolo heeft de toon, het verhaal en de morele boodschap van een Woody Allen-komedie. John Turturro, vooral bekend als karakteracteur uit een reeks films van de Coen Brothers, kent Allen al zo’n dertig jaar – hij werkte mee aan diens Hannah and Her Sisters uit 1986 – en zijn eigen films, vanaf zijn regiedebuut Mac  (1992), hebben dezelfde zwartkomische, absurdistische inslag als het werk van de joodse buitenstaanders Allen en de gebroeders Coen.

Recensie Fading Gigolo

Liaison via kapper
Die joodse identiteit speelt een voorname rol in Fading Gigolo, want Avigal wordt in de gaten gehouden door de geestelijke leiders van de joodse gemeenschap, bebaarde grijsaards die de dogma’s bewaken, en door Dovi, een wijkagent die een oogje op haar heeft en het avontuur met de heimelijke minnaar nauwgezet volgt. De gigolo laveert tussen de mondaine succeswereld van Manhattan en de mores van de joodse subcultuur, goed voor kostelijke incidenten in een moreel mijnenveld. “Je brengt magie naar eenzame mensen”, krijgt hij te horen.

De ironische, maar ontspannen toon van Fading Gigolo is het resultaat van de wisselwerking tussen Turturro en Allen. Ze werkten samen aan het script (basisidee Turturro, feedback Allen; het contact werd, geheel in de sfeer van de film, gelegd door hun gezamenlijke kapper) en vertolken de geplaagde karakters wier waardigheid op het spel staat. Overlevingskunst met een kwinkslag, wie om deze film niet moet glimlachen kan altijd nog bloemschikker worden.

16 juli 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Mistaken for Strangers

Posted on

***

recensie  Mistaken for Strangers

Portret van een zelfsaboteur

door Alfred Bos

Het idiote jongere broertje van een rockster gaat als assistent mee op tournee en filmt alles met zijn videocamera. Zijn verslag is geen rockdocumentaire, maar een hilarisch en ontroerend zelfportret van een onzeker talent en de invloed van familie.  

Matt Berninger is zanger van de Amerikaanse rockband The National, die melancholieke muziek maakt in het stramien van Nick Cave en Leonard Cohen. Na meer dan tien jaar voornamelijk voor dovemansoren te hebben gespeeld werd hun zesde album, Trouble Will Find Me, een onvervalste millionseller.Tom Berninger is zijn negen jaar jongere broer en in veel opzichten het tegendeel van Matt, een geboren loser. Althans, zo ziet hij zichzelf.

Recensie Mistaken for Strangers

Waar Matt dagelijks in het spotlicht staat maakt Tom – dikkig, een fan van metal en horror – amateurspeelfilms over seriemoordende holenmensen die niemand wil zien. Matt huist met vrouw en kinderen in het hippe Brooklyn, Matt woont weer thuis bij zijn ouders in Cincinnati, Ohio. Dan vraagt Matt aan Tom om met de band op tournee te gaan door Europa, als assistent van de toermanager. Hij moet handdoeken klaar leggen, drankjes regelen, dat soort werk. Tom stemt in en neemt zijn videocamera mee.

Chemie tussen broers
Het resultaat is Mistaken for Strangers, geen documentaire over een groep op tournee maar een egodocument over twee broers – de underdog en de alpha-man – en hun chemie. De film herinnert in dat opzicht aan Crumb, de documentaire uit 1994 over de befaamde striptekenaar Robert Crumb en diens getalenteerde, maar gefnuikte broers Charles en Maxon.

Tom is als toerhulpje geen succes. De toermanager mag hem duidelijk niet, hij krijgt te horen dat hij in het team zit ‘omdat je zijn broer bent’ en zijn draaiende camera irriteert menigeen. Bovendien verslonst hij de simpelste klusjes en laat de pret regelmatig prevaleren boven zijn taak als majordomus.

Net als piloten moeten rockmusici op tournee blind kunnen vertrouwen op de technici en het personeel aan de grond – het is hun kop die op het hakblok ligt – en voor Tom is die verantwoordelijkheid een maatje te groot. In plaats dat kleine broer grote broer verzorgt is het andersom. Maar ook Matts geduld is eindig en na de zoveelste flater wordt Tom naar huis gestuurd. Hij heeft zijn zoveelste mislukking gescoord.

Recensie Mistaken for Strangers

Ontmoedigd door pech
Mistaken for Strangers gaat niet over Matt de rockster, maar over Tom de zelfsaboteur die diep in zichzelf graaft en, geholpen door Matt en diens vrouw, uit de honderden uren aan beeldmateriaal een onthullend en geestig zelfportret monteert. Hij interviewt zijn ouders over zijn broer tegen wie hij altijd heeft opgekeken en hun onderlinge relatie. Van zijn moeder, een schilderes, hoort hij dat hij van de twee ‘het meest getalenteerde kind’ was. Pa zegt dat Matt meer zelfvertrouwen heeft, Tom huilde altijd. “Je wilde altijd opgeven.” En jeugdtekeningen, door moeder bewaard, tonen inderdaad een talent.

Tom heeft zich altijd uit het veld laten slaan en alsof de duvel ermee speelt, de voorpremière van zijn film, door Matt geregeld, mislukt dankzij technische problemen. Maar deze keer laat Tom zich niet door pech ontmoedigen en Mistaken for Strangers eindigt met een triomf; er is een film, deze film. Grappig, confronterend, ontroerend en boven alles menselijk. Zit er een plan achter de film? Is hij geënsceneerd? Het maakt niet uit, want na zich aanvankelijk te hebben verbaasd over het narcistische geklungel stapt de kijker na anderhalf uur met een warm gevoel uit de bioscoop.

 

8 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Hard Day’s Night, A

Posted on

*****

recensie  A Hard Day’s Night

Stroomstoot tussen werkelijkheid en fictie

door Alfred Bos 

Op 6 juli 1964 ging de eerste speelfilm van The Beatles in roulatie. Toen was het een regelrechte sensatie en na vijftig jaar weet het werkstuk van regisseur Richard Lester nog immer te overtuigen als een van de beste muziekfilms ooit gemaakt.  

Gedraaid in het voorjaar van 1964, tijdens de hoogtijdagen van de Beatlemania en kort nadat John, Paul, George en Ringo – zoals iedereen hen toen kende – door het Amerikaanse publiek, jong en oud, aan het hart waren gedrukt, vormen A Hard Day’s Night, film en gelijknamig album, het hoogtepunt van de eerste fase in de roemrijke loopbaan van het viertal uit Liverpool.  

Recensie A Hard Day’s Night

De film is een glorieus succes, het bijbehorende album eveneens. De derde langspeler van The Beatles is hun eerste met uitsluitend eigen composities en tevens de beste uit de eerste act van het Fab Four-verhaal. Enkele maanden daarvoor had John Lennon een verhalenbundel met tekeningen gepubliceerd, In His Own Write. Op 6 juli ging de film in Londen in première en lag de langspeler in de winkel. In de zomer van 1964 leek het alsof de Beatles alles konden.  

Quasi-docu
De grote kracht van A Hard Day’s Night – en tevens de reden waarom hij vijftig jaar later nog steeds overtuigt – is dat de film draait om waar The Beatles goed in zijn: zichzelf vermaken – het verbale vuurwerk tussen de vier is legendarisch – en muziek maken. Het publiek is de lachende derde. Het verhaal van de film blijft dicht bij de werkelijkheid van de Fab Four, zonder een documentaire te worden. In 1964, een tijd waarin het idee van mediaverzadiging nog sciencefiction was, werkte het voor de miljoenen Beatles-fans als een langgerekte quasi-docu.  

A Hard Day’s Night volgt The Beatles tijdens de voorbereidingen van een tv-optreden. Het viertal reageert laconiek op de horden gillende meisjes en de niet begrijpende tv-regisseur. Tijdens de repetities vertolken ze nieuwe nummers, die de eerste kant van het derde Beatles-album vormen. De scènes in en rond de kleedkamers worden onderbroken door terzijdes rond Pauls zogenaamde opa en een zoekgeraakte Ringo.  

Recensie A Hard Day’s Night

Gewaagde beeldtaal
Regisseur Richard Lester gebruikt een beeldtaal die in 1964 voor een publieksfilm ronduit gewaagd was. Weinig statische shots, snelle montage, extreme close-ups, bewegende camera (ook in kleine ruimtes) en zelfs helikoptershots. Het is de beeldtaal die nadien gemeengoed zou worden en de film, ondanks het patina van vervlogen actualiteit, fris houdt. Over de muziek kan geen twijfel bestaan, het titelnummer bruist van een vitaliteit die vijftig jaar na dato nog steeds werkt als een stroomstoot. Voor velen was het indertijd de aansporing om te breken met de lifestyle van hun ouders, het startschot voor een ‘happening’ jaren zestig.  

A Hard Day’s Night is even origineel en eigenzinnig als het befaamde akkoord (een F met een toegevoegde G) waarmee film en album aftrappen. De keuze voor zwart-wit was indertijd een tikje archaïsch, maar werkt nu in het voordeel: beter geconserveerd, meer authenticiteit. Ook de absurdistische humor is raak en volkomen in de geest van de Fab Four. Het werkte inspirerend op bijvoorbeeld het team dat later Monty Python zou vormen. Kortom, alles aan A Hard Day’s Night treft doel. De film groeide uit tot het ijkpunt waaraan muziekfilms zich konden meten.  

A Hard Day’s Night is opnieuw uitgebracht op dvd in een gerestaureerde, digitale kopie met drie audio opties: mono, stereo en 5.1 surround, verzorgd door Giles Martin, zoon van de oorspronkelijke producer George Martin. De gerestaureerde film draait tevens in enkele bioscopen.

 

3 juli 2014

 

 

ALLE RECENSIES

Walk of Shame

Posted on

**

recensie  Walk of Shame

Stiletto run

door Nanda Aris

Een dertien in een dozijn film met een flinterdun verhaal. We volgen een jonge vrouw in kort kanariegeel jurkje tijdens haar zoektocht naar haar auto door Los Angeles. 

De plot van de film lijkt een combinatie van Dude, Where’s My Car? (2000) en The Hangover (2009). In de eerstgenoemde film kunnen twee jongens na een avond feesten zich niet meer herinneren waar ze hun auto geparkeerd hebben; in The Hangover gaan twee vrienden na een vrijgezellenfeest op zoek naar hun vriend zodat hij op tijd bij zijn eigen bruiloft komt. In Walk of Shame gaat Meghan Miles op zoek naar haar auto zodat ze op tijd kan komen voor de baan als nieuwslezeres.

Recensie Walk of Shame

Meghan Rennt
Ergens doet de film ook denken aan Lola Rennt (1998); wanneer haar vriend belt dat hij dringend geld nodig heeft, krijgt de kijker drie verschillende uitkomsten te zien van de actie die Lola daarop onderneemt. Alle drie scenario’s zijn een hindernisbaan en een race tegen de klok voor de rennende Lola om haar vriend te redden. De hindernisbaan en race tegen de klok zijn overigens wel de enige gelijkenissen tussen de twee films, want waar Lola Rennt uitblinkt in originaliteit, is Walk of Shame dat verre van.

De film is van regisseur Steven Brill (Little Nicky, Mr. Deeds, Drillbit Taylor), dus de verwachtingen zijn bij voorbaat zeer laag. Flauwe humor en niet geslaagde grappen domineren zijn films, maar de mooie Elizabeth Banks (The Hunger Games, What to Expect When Your Expecting) als Meghan Miles tilt Walk of Shame naar een ietsje hoger niveau.

Achterstandswijken
Na een avond stappen gaat Meghan met de charmante Gordon (James Marsden: X-Men, 30 Rock) mee naar huis. Wanneer ze ’s ochtends met een kater het appartement verlaat, wordt haar auto voor haar neus weggesleept. Haast is geboden, want ze heeft net te horen gekregen dat ze uitgekozen is als nieuwslezeres.

Recensie Walk of Shame

We volgen haar door de achterstandswijken van Los Angeles wanneer ze op zoek gaat naar haar auto. Stereotypering is zeer aanwezig: tippelzone, crack house, dealers, afrekeningen, stripclub, een Aziatische massagesalon, et cetera. Meghan gaat gehuld in een strakke gele jurk, een onuitputtelijke bron voor slechte seksistische grappen. De meest onvoorstelbare situaties volgen zich in snel tempo op en ze ontmoet vreemde en tenenkrommende personages zoals haar domme vriendin Denise.

In een enkele scène werkt de grap en lacht de zaal, maar voor het overgrote deel van de tijd blijft het akelig stil. Helaas kan Elizabeth Banks in haar strakke jurk niet voorkomen dat de uitgekauwde formule van de film slecht werkt. Wanneer je met weinig verwachtingen deze romcom bekijkt, kan het zijn dat je toch soms eens moet gniffelen.

 

21 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Haunted House 2, A

Posted on

*

recensie  A Haunted House 2 

Wansmaak ver voorbij

door Wouter Spillebeen 

Met hun jongste filmreeks proberen de Wayans-broertjes nog maar eens het horrorgenre te parodiëren. Het door Michael Tiddes geregisseerde A Haunted House 2 doet afvragen: is parodie dood?  

Een jaar nadat hij in A Haunted House zijn bezeten vriendin van zich af heeft gevochten, start Malcolm (Marlon Wayans) een nieuw gezin met Megan (Jaime Pressly), die uit een vorige relatie twee kinderen heeft. Wanneer ze hun droomhuis betrekken, begint Malcolm te beseffen dat hij alweer door een demon geplaagd wordt. Eerst verplettert een kluis zijn nieuwe hond Shiloh Junior, dan vertoont de denkbeeldige vriend van het zoontje Wyatt asociaal en paranormaal gedrag en tenslotte vindt dochter Becky in de kelder een doos die tegen haar spreekt. Malcolm installeert camera’s in het hele huis in de hoop een verklaring te krijgen voor zijn abnormale ervaringen.

Recensie A Haunted House 2

Vulgair en degoutant
Van de Scary Movie-reeks zijn we niet veel meer gewoon dan kinderachtige en grove humor, maar de eerste films hadden zeker een vorm van intelligentie. Iedere overdreven seksuele grap kreeg als tegengewicht een gevatte steek onder water naar slashers of andere horrorgenres. In A Haunted House 2 is dat tegengewicht nergens te vinden, aangezien van gevatheid geen sprake is. De ene kinderachtige mislukte grap volgt de andere op, vaak in hoog tempo, nooit met het gewenste komische effect. De film wordt snel vulgair en degoutant, vooral wanneer Malcolm in een lange scène seks heeft met een enge pop en wanneer hij toegeeft opgewonden te zijn na het zien van een ophanging. Het schrijfwerk van A Haunted House 2 is de wansmaak ver voorbij.

Regisseur Michael Tiddes en cinematograaf David Ortkiese wekken de indruk dat de hele film opgenomen is met handcameraatjes, gsm’s en beveiligingscamera’s. Daarmee refereert A Haunted House 2 naar de Paranormal Activity-reeks en found footage films zoals REC en The Blair Witch Project. In de films die ze parodiëren moet het geheel amateuristisch overkomen: geen perfect geluid, slecht licht en de camera is niet altijd op de actie gericht. In A Haunted House 2 is die moeite niet gedaan, op nu en dan een kleine storing in het beeld na. Door de montage lijken scènes vaak meer op een blooper waarin acteurs geïmproviseerde grappen uitproberen.

Recensie A Haunted House 2

Originele ideeën
Wie kijkt naar A Haunted House 2, Epic Movie, Disaster Movie, Superhero Movie, Not Another Not Another Movie en noem maar op, zou wel eens de indruk kunnen krijgen dat parodie dood is. Elk van de films was een kritische flop en met uitzondering van Epic Movie zijn ze ook in de box office ten onder gegaan. Gelukkig worden buiten de Verenigde Staten ook nog films gemaakt en warempel, hier en daar is nog een origineel idee te bespeuren.

Kijk maar naar The World’s End of een andere film uit de Edgar Wright/Simon Pegg/Nick Frost-trilogie. Ook de recente Franse miniserie Goal of the Dead toont dat de koe van de parodiefilm nog lang niet is leeg gemolken. Dan Harmons televisiereeks Community parodieert op geregelde basis alle mogelijke genres op hilarische en originele manieren. Parodie is nog niet dood, je moet gewoon lang genoeg zoeken.

10 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Casse-tête chinoi

Posted on

****

recensie  Casse-tête chinois

Franse papa zoekt liefde in New York

door Joan Gebraad 

Soms zijn romantische komedies gewoonweg tenenkrommend slecht. Zo niet Casse-tête chinois. Een romcom met humor, liefde en een happy ending maar met een frisse twist.  

Casse-tête chinois (Chinese Puzzle) is het derde deel van een Franse romcomtrilogie geregisseerd door Cédric Klapisch. In 2002 trapte de trilogie af met L’auberge espagnole (The Apartment). Hoofdrolspeler en aspirant romanschrijver Xavier (Romain Duris) is in deze film nog een twintiger die in het kader van het Erasmus-uitwisselingsprogramma in een appartement in Barcelona bivakkeert. Hier leert hij een aantal levenslange vrienden kennen en ontmoet hij geliefde Martine.  

In Les Poupées Russes (Russian Doll, 2005) zijn we tien jaar verder. Xavier en enkele van zijn vrienden staan op het punt te gaan trouwen. Andere levensfase, Xavier dumpt Martine en gaat achter de Engelse Wendy aan.  

Recensie Casse-tête chinois

Het laatste deel van de trilogie speelt zich weer tien jaar later af. Xavier worstelt met zijn schrijverschap, het leven in een nieuw land, maar bovenal de complexe relaties met de vrouwen in zijn leven. Vrouw Wendy (Kelly Reilly) verruilt hem voor een rijke Amerikaan en vertrekt met hun twee kinderen naar de Big Apple. Zijn lesbische vriendin Isabelle (Cécile De France) en haar partner Ju (Sandrine Holt) zijn uit op zijn sperma en ex Martine (Audrey Tautou) – inmiddels moeder – ziet een nieuwe kans voor hun relatie. Op wonderbaarlijke wijze belanden alle personages in New York.  

Komedie met diepgang
De ontwikkeling van Xaviers complexe relaties met de vrouwen in zijn leven levert hilarische, maar tegelijkertijd ook confronterende situaties op. Als Xavier op een dag met zijn kinderen in de speeltuin is, staat Isabelle totaal onverwacht voor zijn neus. Met een kinderwagen. Ze vraagt hem even op ‘hun dochter’ te letten. Net op dat moment komt Xaviers zoon naar beneden van de glijbaan. Wat hoort hij nu? Xavier legt hem uit dat hij nog een zusje heeft. Met twee moeders. En een vader.  

Niet veel later rommelt Isabelle in Xaviers appartement aan met haar babysitter, haar vaste relatie met Ju op het spel zettend. Xavier krijgt een verrassend telefoontje van Ju. Hij moet meteen naar huis rennen, want de Amerikaanse immigratiedienst komt zijn huis inspecteren. Half in paniek zoekt Xavier een manier om Isabelle en haar lover op tijd zijn huis uit te bonjouren en de immigratiedienst ervan te overtuigen dat zijn huis geen broedplaats van illegale activiteiten is.  

Recensie Casse-tête chinois

De Chinese puzzel
De filmtitel verwijst naar een Chinese puzzel. Kenmerk hiervan is de moeilijkheid. Door een continu proces van proberen en fouten maken, puzzelstukken toevoegen of verwijderen en het nog eens proberen, kan de puzzel uiteindelijk worden opgelost. De puzzel staat dus symbool voor de relaties tussen de hoofdpersonen, die allemaal via complexe relaties met elkaar verbonden zijn en door middel van trial and error moeten leren hoe ze harmonieus met elkaar kunnen omgaan. Leven en leren. De puzzel is een metafoor voor het moderne gezinsleven, dat – een oude Chinese filosofische gedachte – chaotisch, maar ook ergens samenhangend is.  

Al met al is Casse-tête chinois een leuke film met al het goede van een romantische komedie, maar ook met aandacht voor de complexiteit van het moderne gezinsleven.

 

5 mei 2014

 

 

ALLE RECENSIES

 

100-jarige man die uit het raam klom en verdween, De

Posted on

****

recensie  De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Explosief lekkere feelgoodfilm

door Joan Gebraad

De Zweedse regisseur Felix Herngren verfilmde de bestseller De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween van Jonas Jonasson. Dat deed hij prima. Bereid je voor op een heerlijke feelgoodfilm met veel humor.  

In de eerste scène zien we de kwieke nestor Allan (Robert Gustafsson) een vos opblazen. Het schurftige dier heeft immers zijn kat gedood! Het beest knalt in honderd stukjes de hemel in. Dat zal hem leren! De toon is gezet.

Dingen opblazen
Na deze knaller belandt de bejaarde schelm in het bejaardentehuis. Een schelm is Allan zeker. Sinds zijn kinderjaren blaast hij graag dingen op. Soms pakt dat verkeerd uit: de auto van een dorpeling ontploft per ongeluk en het hoofd van het onbedoelde slachtoffer landt pardoes naast de jonge Allan. Soms is het resultaat gunstig, maar toch wel lichtelijk dubieus: wanneer Allan met een stel partizanen door Spanje banjert om de dictator Franco op te blazen, gaan de explosieven te vroeg af. Allans maten zijn dood, maar hij redt een man. Laat dat nu net Franco zijn. Na deze heldendaad worden de twee vrienden.

Recensie De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

Het bevalt Allen dan ook totaal niet tussen al die saaie, oude lieden. Terwijl de voorbereidingen voor zijn honderdste verjaardag in volle gang zijn, besluit Allen op avontuur te gaan. Hij stapt het raam uit. Dat is het begin van een absurde en humoristische roadtrip.

We volgen de avontuurlijke Allen tijdens zijn kleurrijke reis door Zweden met een paar bijzondere kompanen, op de hielen gezeten door een stel niet al te schrandere criminelen. Ook een lokale detective wordt op de zaak gezet. Hij kan echter zijn ogen al snel niet meer geloven wanneer hij het spoor van Allan begint te volgen. Een moord? Een olifant? Connecties met een gevaarlijke motorbende? Deze roadtrip wordt afgewisseld met beelden uit zijn bijzondere levensgeschiedenis. Die is al even bizar en kleurrijk als de roadtrip in het heden.

Grappig en verrassend
De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween moet het niet hebben van maatschappelijke thema’s, filmische vernieuwing of baanbrekend plot. De verfilming bevat dezelfde absurde humor als de roman van Jonas Jonasson. Wie verwacht er nu dat een honderdjarige een koffer jat van een neonazi? Of tegen Stalin zegt dat Franco een mietje is, omdat echte mannen niet dansen, maar even later met de beruchte dictator zelf op zijn Russisch aan het hopsen is? Of op de vlucht slaat in een circuswagen met een gigantische olifant aan boord?

Verder is het geweldig leuk om te zien hoe Allan toevallig betrokken is bij allerlei belangrijke hoogtepunten uit de westerse contemporaine geschiedenis. Allan, niet Einstein, is het genie achter de atoombom. Hij zit aan tafel met John F. Kennedy’s rechterhand als deze wordt neergeschoten, spioneert zowel voor de Amerikanen als de Russen en ontmaskert een dubbelspion. In dit opzicht doet de film denken aan Forrest Gump.

Recensie De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween

De film doet daarnaast vaak denken aan een detective. Als toeschouwer kijk je als het ware mee over de schouder van de politierechercheur die Allan moet zoeken. Hij representeert het dit-kan-niet-waar-zijn-gevoel van de kijker. Alles wat er gebeurt, hoe bizar soms ook, is met elkaar verbonden.

Zak onderuit en lach
Ook wat de rest aangaat is De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween een prima film. De acteurs spelen goed en hebben duidelijk plezier. De muziek, die bij tijd en wijlen zelf ook grappig is, ondersteunt de gebeurtenissen goed. De beelden zijn mooi. Wat wens je nog meer? Zak onderuit, laat je verrassen en lach. Je moet weinig gevoel voor humor hebben wil je chagrijnig de bioscoop verlaten.

 

25 april 2014

 
ALLE RECENSIES