Categorie: komedie

Weekend in Paris, A

Posted on

****

recensie  A Weekend in Paris

Gesmeerde oude liefde

door Karina Meerman

Charmant verhaal over oude liefde die misschien niet roest, maar wel gesmeerd moet blijven.  

Liefde is iets raars. Je kunt jarenlang getrouwd zijn en van elkaar houden en elkaar haten tegelijkertijd. Dit is wat er kennelijk aan de hand is met Nick (Jim Broadbent) en Meg Burrows (Lindsay Duncan). Dertig jaar zijn ze samen en dit vieren ze met een weekend in Parijs.

Recensie A Weekend in Paris

Alhoewel, vieren… Meg heeft er geen probleem mee om Nick ergens achter te laten als hij niet snel genoeg is. En Nick rolt erg vaak met zijn ogen, wanneer zijn vrouw iets doet of zegt. Dit is een getrouwd stel dat duidelijk iets uit te zoeken heeft. Tussen al het gemopper door merk je echter aan alles dat ze ook van elkaar houden. Struinend door de stad halen ze herinneringen op aan vroeger en lachen ze om krakende knieën en pijnlijke ruggen.

Impasse
Weekend in Paris is van regisseur Roger Michell, de maker van Notting Hill. De romantische komedie die ons wilde laten geloven dat een wereldberoemde actrice ook “gewoon een meisje” kon zijn. Weekend in Paris  heeft die glamour niet. Het is een (soms akelig) accuraat portret van een huwelijk van twee intellectuelen die in een impasse zijn beland. De kinderen zijn zo goed als het huis uit, het werk boeit niet meer en seks is iets van lang vervlogen tijden. En dan? Wat te doen met de jaren die nog resten? Kiezen we voor wat er van ons wordt verwacht of laten we dat betaalbare hotelletje achter ons en verkassen we roekeloos naar een vijfsterren-tent?

De film wordt gedragen door Duncan (Mansfield Park, After Life) en Broadbent (Moulin Rouge, Cloud Atlas): prachtige, ervaren acteurs die volkomen geloofwaardig zijn in hun rol. Dit zijn geen jonge, gladgestreken snuitjes met hopeloos romantische verwachtingen. Dit kunnen wij zijn, nu of over twintig jaar. Beide acteurs waren eerste keus voor Michell en beide hoefden niet lang na te denken over het accepteren van de rol.

Recensie A Weekend in Paris

De derde speler
Maar een film over het huwelijk heeft een derde speler nodig om het echt interessant te maken. En daar komt Jeff Goldblum op de proppen, als de redelijk irritante en zeer succesvolle Amerikaanse schrijver Morgan. Nick en Morgan kennen elkaar van de universiteit, toen ze beide jong en veelbelovend waren. Hij is de katalysator, de koevoet die de verzwegen gedachtes openbreekt.

Weekend in Paris is een feelgoodmovie, maar niet volgens het geijkte patroon. Nick Burrows vat het heel mooi samen: “Sex is easy. Love is hard.”

 

14 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Anchorman 2: The Legend Continues

Posted on

***

recensie Anchorman 2: The Legend Continues
Willekeur is koning

door Wouter Spillebeen

De hype rond het lang geanticipeerde vervolg op de legende van Ron Burgundy was groot. Het is moeilijk aan zo’n hoge verwachtingen te voldoen, maar Anchorman 2: The Legend Continues is een verdienstelijke poging.  

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004) geniet een cultstatus onder fans van Will Ferrell en zijn medesterren. De karikaturale personages waren hilarisch en de veelal geïmproviseerde, willekeurige en absurde grappen bleken eindeloos citeerbaar. ‘I love lamp’, ‘60% of the time, it works everytime’ en ‘Boy, that escalated quickly’ zijn nog steeds geliefd op het internet. Toen regisseur Adam McKay besloot een vervolg te maken, waren de verwachtingen torenhoog.

Recensie Anchorman 2: The Legend Continues

Ron Burgundy en Veronica Corningstone (Will Ferrell en Christina Applegate) zijn getrouwd en hebben een zoon van zeven jaar. Wanneer zij gepromoveerd wordt tot het eerste vrouwelijke fulltime nieuwsanker en hij zijn ontslag krijgt, gaan de twee uit elkaar. Veronica begint een relatie met psycholoog Gary (Greg Kinnear) en Ron begint na een korte job in een waterpark te werken als anker op het eerste 24-uur nieuwskanaal. Hij verzamelt zijn oude team en de strijd om kijkcijfers barst los. Ron is eigenhandig verantwoordelijk voor de popularisering van het nieuws wanneer hij als eerste brengt wat de mensen willen horen in plaats van wat ze moeten horen.

Improvisatie
Het verhaal van Anchorman 2 kent enkele gelijkenissen met de eerste film – Ron zit in de put en klimt er weer uit – maar neemt nog meer vreemde wendingen. Het is vrij warrig, maar naar Anchorman­ -gewoonte is het verhaal niet wat de film drijft. Alles draait om de grappen, die nog steeds vaak geïmproviseerd zijn door de hoofdrolspelers. Het valt nog af te wachten of de nieuwe citaten ook een eigen leven zullen leiden, maar reken er maar niet op. Voor wie niet genoeg kan krijgen van Burgundy is er een director’s cut met maar liefst 763 nieuwe grappen. Die verschijnt voorlopig niet in de Lage Landen.

Anchorman 2 doet alles dat een vervolg moet doen en niets meer. De stijl en het gevoel van de eerste film zijn gerecreëerd. De meeste grappen draaien rond Ron Burgundy en de naïeve weerman Brick Tamland (Steve Carell). De referenties naar nieuwsfeiten en politieke situaties zijn terug, net als het over-the-top gevecht tussen nieuwsteams. De pogingen om de absurde en willekeurige humor te repliceren zijn niet slecht, maar kunnen qua originaliteit en gevatheid niet tippen aan Anchorman. Meer van hetzelfde.

In Anchorman 2  zitten zoveel cameo’s dat het bijna vreemd is een onbekend gezicht te zien. Onder andere Harrison Ford, Jim Carrey, John C. Riley, Sacha Baron Cohen, Liam Neeson, Tina Fey en Amy Poehler tonen hun gezicht. Ook Vince Vaughn keert even terug als Wes Mantooth, Burgundy’s rivaal uit Anchorman.

Recensie Anchorman 2: The Legend Continues

Promotie
Will Ferrell speelde als Ron Burgundy het anker van enkele lokale journaals, verscheen op talkshows en maakte reclamespots voor de Dodge Durango om Anchorman 2 te promoten. De enorme hype zorgde in Amerika voor een groter financieel succes dan de eerste film, ondanks een teleurstellend openingsweekend. Sommigen zeggen dat de hype te groot werd en het publiek al genoeg had van Burgundy voordat de film verscheen.

Anchorman 2  laat een dubbel gevoel achter. De film doet succesvol denken aan de eerste Anchorman, maar herinnert de kijker er meteen aan dat die beter was. Wie meer Burgundy wil en vond dat de eerste film niet absurd genoeg was, krijgt zijn zin in The Legend Continues.

 

21 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Grudge Match

Posted on

**

recensie  Grudge Match

Opa zint op revanche

door Cor Oliemeulen

Als je je halve leven met Razzie-verzamelaar Adam Sandler hebt gewerkt, loop je het risico dat je betere acteurs niet meer goed kunt regisseren. Peter Segal ondergaat dit lot met een komische boksfilm die beter verdient.  

Sylvester Stallone kan het boksen niet laten. Doorgebroken als Rocky in de gelijknamige film uit 1976, maakte hij na een aantal vervolgfilms dertig jaar later in Rocky Balboa zijn comeback. In Grudge Match mag hij opnieuw aan de bak. Tegen Robert De Niro, die in 1980 de legendarische Jake LaMotta neerzette in Raging Bull, de beste boksfilm ooit.

Recensie Grudge Match

Touwtje springen
Beide acteurs – de een belichaamt de domme kracht die het best tot zijn recht komt met weinig tekst, de ander is een begenadigd method actor – zijn ondertussen opa’s. Stallone was nog redelijk in conditie vanwege zijn optreden in zijn eeuwige actiefilms, De Niro moest op dieet en werkte zich maandenlang in het zweet. Verbluffend om te zien hoe de 70-jarige acteur touwtje springt en grappig hoe de 67-jarige Stallone in een slachthuis nog even op een vleeshomp wil beuken.

Stallone speelt Henry ‘Razor’ Sharp, De Niro is Billy ‘The Kid’ McDonnen. Twee rivaliserende bokskampioenen uit Pittsburgh die begin jaren tachtig elkaar ieder een keer versloegen. Van een beslissende partij kwam het niet, want Razor ging plotseling met pensioen. Als ze elkaar dertig jaar later onverhoopt treffen tijdens de productie van een videogame, krijgen ze een hilarische slaande ruzie en wordt de opname hiervan een populaire viral op het internet. Het opgewonden standje The Kid daagt de bedeesde Razor andermaal uit voor een beslissende bokspartij. Komiek Kevin Hart, in de rol van bokspromotor, heeft dollartekens in de ogen en wil de match graag regelen.

Niet grumpy genoeg
Vanaf dit moment voel je dat Grudge Match, niet gehinderd door een afgezaagd scenario, platgetreden paden gaat volgen. Hart portretteert de stereotiepe Afro-Amerikaan met een aanstekelijke babbel en een voorliefde voor geld, mooie babes en snelle auto’s. The Kid blijkt een zoon te hebben van de ex-vriendin (Kim Basinger) van Razor. En zo ontvouwt zich een verhaal dat doet denken aan Grumpy Old Men, maar dan ontdaan van de heerlijke bijtende kantjes waar het duo Jack Lemmon-Walter Matthau patent op had. Echte chemie tussen Stallone en De Niro komt pas uit de verf als ze elkaar uiteindelijk treffen in de ring. Het boksen ziet er verrassend goed uit.

Recensie Grudge Match

De Niro doet met het materiaal wat hij kan, Stallone is – bewust of onbewust, je weet het nooit met deze spierbundel – een houten klaas, Kim Basinger is nog steeds aangename beeldvulling en Alan Arkin (Razors oude bokstrainer) kan zich te weinig profileren. Grudge Match is leuk voor boksliefhebbers (blijf zitten tot de aftiteling!) en was misschien een aardige kerstfilm geweest, maar als aansprekende mix van comedy en drama is hij onder de maat.

14 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Grand Budapest Hotel, The

Posted on

*****

recensie  The Grand Budapest Hotel

Verlopen schoonheid betovert

door Alfred Bos 

Relaties staan centraal (à la Woody Allen), de humor is droog-absurdistisch (Coen Brothers), de filmverwijzingen postmodern (Tarantino) en de stylering eerder Japans dan Amerikaans, maar Wes Anderson is zijn eigen man. Met The Grand Budapest Hotel overtreft hij zichzelf. 

Wes Anderson, de regisseur wiens verbeelding wegheeft van een kleuterschool bevolkt door volwassenen, is mid-veertiger. Een kleine twintig jaar actief als filmmaker heeft hij inmiddels zeven speelfilms op zijn naam staan. Er staan krasjes op zijn ziel, hij heeft de ervaring van een veteraan en is in de kracht van zijn leven; tijd dus voor zijn magnum opus. En de man die de kijker telkens weet te verrassen met zijn kinderlijke fantasie doet precies wat er van hem wordt verwacht: hij levert.

Recensie The Grand Budapest Hotel

The Grand Budapest Hotel, Andersons achtste film, is een absurdistische pastiche van de Hollywood-actiekomedie, strak gecomponeerd en fraai gestyleerd op de wijze die zijn handelsmerk is geworden en films als The Life Aquatic with Steve Zissou (2005, zijn ‘doorbraak’ in Nederland) of Moonrise Kingdom (2012, zijn voorlaatste) tot zo’n onverdeeld genoegen maakten. Voeg daarbij een overdaad aan topacteurs, ook voor de bijrollen, en het resultaat is een maf meesterwerkje dat de potentie heeft om de cultstatus te ontstijgen.

Vernuftige vertelvorm
Andersons motief is de familie, of liever: de gebroken familie en hoe mensen dat gemis compenseren door surrogaatverwanten rond zich te verzamelen, en The Grand Budapest Hotel is daarop geen uitzondering. De film, geïnspireerd door het werk van de Oostenrijkse auteur Stefan Zweig, speelt in het denkbeeldige centraal-Europees staatje Zubrowka tussen de twee Wereldoorlogen en draait rond een verdwenen Renaissance-schilderij. M. Gustave (Ralph Fiennes) is conciërge van het Grand Budapest Hotel, die vriendschap sluit met de nieuwe piccolo Zero Moustafa (Tony Revolori), een Arabische vluchteling.

De vertelvorm is vernuftig. Er zijn drie verhaallagen: het boek waarnaar de film is vernoemd, de auteur op leeftijd van het boek (Tom Wilkinson) en Zero senior (F. Murray Abraham), eigenaar van het verlopen hotel, die zijn verhaal vertelt aan de jeugdige versie van de auteur (Jude Law). Zero’s verhaal is de film, die vervolgens in vijf aktes is opgedeeld. Veel wordt verteld via voice-over, vaak een irritante kunstgreep die in dit geval evenwel naadloos aansluit op de ‘boekige’ vorm. Het geeft de film vaart en houdt het verhaal overzichtelijk.

Eindeloze rij kwaliteitsacteurs
Het hotel is, zoals een van de personages opmerkt, een ‘betoverende ruïne’. Net als in La grande bellezza is verlopen schoonheid het thema van The Grand Budapest Hotel. De nostalgische inhoud (de kracht van de traditie tegenover de leegte van de consumptiemaatschappij) heeft een actuele boodschap (de morele kanker van vreemdelingenhaat) en wordt gebracht in een eenentwintigste eeuwse vorm. Compositie, montage, mise-en-scène en kleurgebruik verwijzen eerder naar de Japanse cinema dan naar de screwball comedy’s uit het Hollywood van de jaren dertig die Anderson als voorbeeld nam.

Recensie The Grand Budapest Hotel

Opvallend maar passend is de ‘ouderwetse’ 1,37:1 aspect ratio waarin de film (grotendeels) is gedraaid, want er is in elk shot zoveel te zien dat breedbeeld de kijker wellicht horendol had gemaakt. Nu kan die kijker zich concentreren op een eindeloze rij kwaliteitsacteurs. Een kleine greep: de voortreffelijke Tilda Swinton als de licht geschifte Madame D om wier erfenis de plot draait; Willem Dafoe die kostelijk de sinistere schurk Jopling vertolkt; Jeff Goldblum als de met Freud-baard getooide advocaat Deputy Kovacs. Voor de liefhebber zijn er een aantal verwijzingen naar klassieke Hollywood-films. Zo valt er op meerdere manieren te genieten van dit fantasierijke kunststukje.

11 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Nebraska

Posted on

****

recensie  Nebraska

Diep in het hart van Amerika

door George Vermij

Met Nebraska heeft Alexander Payne een mooie variatie gemaakt op de vaste thema’s die terugkomen in zijn oeuvre. In een schijnbaar doelloze tocht door het failliete Amerikaanse achterland schetst hij een mooi beeld van een disfunctionele familieband. 

Voor velen zal de staat Nebraska vooral associaties oproepen met het gelijknamige album van Bruce Spingsteen. Op het titelnummer zingt The Boss  over een troosteloos en uitgestrekt gebied waar zinloze moorden worden gepleegd. Een verwijzing naar de moorddadige tocht die Charles Starkweather maakte door die staat en die als basis gold voor de prachtige film Badlands van Terence Malick. Dat Nebraska tot de Amerikaanse verbeelding spreekt heeft misschien iets te maken met zijn locatie in het midden van de VS wat de staat tot het symbolische hart van het land maakt. Nebraska is ook de thuisstaat van Alexander Payne en zijn eerste films speelden zich daar af. Payne keert na zijn uitstapjes naar Californië (Sideways) en Hawaii (The Descendants) in zijn nieuwste film terug naar de staat.

Recensie Nebraska

Misleidende reclameactie
De eerste beelden van Nebraska tonen een verwarde oude man die een snelweg afloopt en wordt aangehouden door de politie. Het is Woody Grant (Bruce Dern) die op weg is naar Lincoln, Nebraska om een geldprijs op te halen. Later haalt zijn zoon David (komiek Will Forte in een ingetogen rol) hem op van het bureau en ziet dat de prijs waar Woody heilig in gelooft een misleidende reclameactie is. Zijn vader moet echter niets van Davids twijfels weten en wil koste wat het kost naar Nebraska.

Davids leven is ook niet bepaald op orde en het is om die reden dat hij besluit om met zijn vader de tocht te maken ook al weet hij dat het tot niets gaat leiden. Ze reizen zo door de VS en maken een tussenstop in Woody’s oude en vervallen geboortedorp waar de Amerikaanse droom aan voorbij is gegaan.

Familiebanden
Nebraska is net als Sideways een roadmovie waar de reis uiteindelijk belangrijker is dan de bestemming. In het thema van een familie die weer bij elkaar komt, heeft de film ook raakvlakken met The Descendants. De van elkaar vervreemde vader en zoon komen in de film wat dichter bij elkaar, maar het knappe is dat Payne hier niet valt in sentimentele valkuilen. Ondanks de familieband is er een afstand merkbaar tussen Woody en zijn zoon die vooral te verklaren is door Woody’s opkomende dementie en groeiende verwardheid, perfect door Dern overgebracht. Daarnaast draagt Woody een erfenis van alcoholisme die zijn tol heeft geëist op het gezinsleven en op David. Deze serieuze zaken worden door de personages echter op humoristische wijze besproken en daarmee raakt Payne de juiste balans tussen lach en traan.

Zo ook in een van de mooiste scènes uit de film waar Woody’s temperamentvolle vrouw (briljant en chagrijnig gespeeld door June Squibb) op een begraafplaats tegen David praat over de mensen die daar liggen. Het gezegde ‘over de doden niets dan goeds’ gaat zeker niet op voor de barrage van beledigingen die zij uitkraamt over de sobere grafstenen.

Recensie Nebraska

Solide cast
Nebraska bevat een solide cast die de sterke rol van Dern als Woody perfect aanvult. Zo is daar de sluwe ex-zakenpartner van Woody gespeeld door acteerveteraan Stacy Keach en Bob Odenkirk (advocaat Saul uit Breaking Bad) duikt op in een bescheiden vertolking. De film is verder mooi geschoten in zwart-wit waarmee beeldcomposities ontstaan die doen denken aan de sobere highway foto’s van Lee Friedlander.

Met Nebraska weet Alexander Payne Amerikaans realisme met humor en empathie te brengen. Daarbij schroomt hij niet om te tonen dat het slecht gaat in het hart van Amerika waar vervallen spooksteden nog lang niet zijn bijgekomen van de crisis en mensen worstelen met hun bestaan.

23 februari 2014

 

MEER RECENSIES

Much Ado About Nothing

Posted on

****

recensie  Much Ado About Nothing  

Shakespeare voor de übernerd

door Karina Meerman

De schrijver van The Avengers (bioscoop), S.H.I.E.LD. (tv) en Astonishing X-Men (comics) brengt ons Shakespeare. En ook al is de dialoog niet van hem, Much Ado About Nothing is toch een Joss Whedon-film.  

Regisseur Joss Whedon verwierf een selecte maar rabiate groep fans als maker van de tv-serie Buffy the Vampire Slayer (1997). Zeven jaar lang volgden kijkers de belevenissen van een meisje met superkrachten en fans sloten Whedon voor altijd in hun hart. De laatste aflevering van spin-off Angel (1999) liet onder hen eenzelfde soort leegte achter als de finale van Breaking Bad (2013) dat deed in deze eeuw.

Recensie Much Ado About Nothing

Volgelingen
Ogenschijnlijk was Buffy een fantasy-serie over een blond mokkel dat doelloos vampiers afslacht, maar niet eerder had een televisieserie een verhaallijn die een heel seizoen duurde. En vonden critici de serie lekker luchtig? Whedon liet haar moeder overlijden en iedereen jankte mee met het verdriet van een kind (The Body). Dreef de serie op geestige dialoog? Whedon maakt een aflevering waarin niet gesproken werd (Hush) of alleen maar gezongen (Once More, with Feeling). En vooruit, doe dan ook maar de eerste lesbische kus op Amerikaanse prime time TV.

Het aantal volgelingen groeide met fantasy-series  Angel (1999), Firefly (2002) en Doll House  (2009). Toen Firefly (2002) na drie maanden werd geannuleerd, startten fans een internetcampagne die ervoor zorgde dat Whedon het vervolg Serenity (2006) kon maken voor de bioscoop. De film was geen commercieel succes, maar fans schroefden de verkoop van de DVD op tot grote hoogtes.

The Avengers (2012) bracht Whedon onder de aandacht van het grote publiek. Toen de film in dertien dagen 700 miljoen dollar had opgebracht, bedankte hij zijn fans uitvoerig op zijn blog voor hun niet aflatende loyaliteit. Hij hoopte dat hij nu eindelijk herkend zou worden op Comic-Con, de grootste stripbeurs ter wereld.

Shakespeare
Whedon is nerd onder de nerds en wat doet hij? Hij verfilmt Shakespeares Much Ado about Nothing, een komedie over liefde, eer, roddel en achterklap. De man die zijn carrière bouwde op het schrijven van scripts, laat nu alle teksten over aan een dichter die al bijna vierhonderd jaar dood is. En hij filmt in zwart-wit. Het is weer eens wat anders.

Much Ado about Nothing was een projectje tussendoor. In een verplichte vakantie, na het maken van The Avengers, nodigde Whedon een groep bevriende acteurs uit om samen Shakespeare te lezen. Een traditie van jaren, maar deze keer stonden er camera’s klaar. Much Ado werd in twaalf dagen opgenomen in en om zijn privéwoning. Monteren gebeurde in lunch- en koffiepauzes tijdens The Avengers. Whedon schreef zelf de muziek, samen met zijn broer.

Recensie Much Ado About Nothing

Dat de acteurs elkaar soms al jaren kennen, maakt van deze film een warme ervaring. Het plezier spat van het scherm en de interactie is snel en natuurlijk. Het blijft wel Shakespeare: het taalgebruik is prachtig, maar de arme Nederlandse vertalers hebben niet genoeg ondertitelruimte voor de rijkdom van het bloemrijke Engels. Dat is een serieus gemis, want Shakespeare is ook voor wie vloeiend Engels spreekt een uitdaging om te volgen. Wie dat geen probleem vindt, kijkt met veel plezier naar een klassieke komedie met een moderne vormgeving.

Feest van herkenning
Wie alleen gaat omdat hij fan is van Whedon, kan helemaal los op dit feest van herkenning. Benedick (Alex Denisoff) en Beatrice (Amy Acker) kibbelden immers al als Fred en Wesley in Angel. Leonato (Clark Gregg) is Phil Coulson uit The Avengers en S.H.I.E.L.D. Claudio (Fran Kranz) en Verges (Tom Lenk) zagen we in Cabin in the Woods en Don John (Sean Maher) in Firefly. De oerdomme Dogberry is Nathan Fillion, tegenwoordig bekend als Richard Castle, maar voor browncoats voor altijd Captain Malcom “Tightpants” Reynolds.

 

14 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Wolf of Wall Street, The

Posted on

****

recensie  The Wolf of Wall Street

Scorsese in topvorm

door Alfred Bos

Leonardo DiCaprio en Martin Scorsese werken voor de vijfde maal samen in een drie uur durende zwarte komedie, die bijna uit zijn voegen barst van levenslust en hilariteit. 

Er zijn zo overdonderend veel krankzinnige scènes, zoveel geestige – veelal geïmproviseerde – dialogen, zoveel absurde situaties en zoveel briljante momenten dat de drie uur die Martin Scorsese’s The Wolf of Wall Street duurt, geen verloren minuut kent. In een ongenadig tempo vertelt deze zwarte komedie het waar gebeurde verhaal van de effectenmakelaar Jordan Belfort (Leonardo DiCaprio), die begin jaren negentig absurd veel geld verdiende met illegale praktijken in de wereld van Wall Street en uiteindelijk achter de tralies belandde.

Recensie The Wolf of Wall Street

Belfort is een schurk, maar een charmante schurk. Hij komt als broekje op Wall Street en wordt ingewijd in de mores van het geldwezen door een cynische veteraan (Matthew McConaughey). Het is niet eens de hebzucht die hem drijft, het is de uitdaging om vlees te verkopen aan vegetariërs. Bij dat spel is alles geoorloofd en Belfort kent geen scrupules. Die mentaliteit en (gebrek aan) moraal kennen we uit Scorsese-films als Goodfellas (1990) en het ondergewaardeerde Casino (1995).

Mannenvriendschappen
Ook The Wolf of Wall Street is een film over de vriendschap tussen mannen die in hun eigen fantasiewereld leven naar hun eigen regels. Zoals Goodfellas de doorbraak betekende voor acteur Joe Pesci, zo fungeert deze film als het podium waarop het talent van Jonah Hill kan schitteren. Hij speelt de rol van Donnie Azoff, de adjudant van Belfort die uitgroeit tot zijn beste vriend. Zowel Belfort als Azoff zijn uitzinnige personages en ze stuwen elkaar op tot hallucinante hoogtes. Scorsese heeft extra moeten snijden om de NC-17 (voorheen X) rating te ontwijken, wat niet wegneemt dat er meer drugs en vrouwelijk naakt voorbij komen dan in al zijn voorgaande films tezamen.

The Wolf is geproduceerd door DiCaprio, die de biedingsoorlog om de rechten van Belforts autobiografie won van Brad Pitt, en kende een moeizame ontstaansgeschiedenis. Tussendoor maakten DiCaprio en Scorsese Shutter Island (2010) en Ridley Scott liet de regie van het door Terence Winter (Boardwalk Empire, The Sopranos) geschreven script aan zich voorbij gaan. Dankzij onafhankelijke financiering ging Scorsese alsnog aan de slag, met als resultaat een van de beste films uit zijn toch al imposante oeuvre. Voor DiCaprio is het na The Great Gatsby en Django Unchained zijn derde glansrol binnen een jaar. Als slagroom op de taart is er een bijrol voor Joanna ‘Absolutely Fabulous’ Lumley.

Remmen-los soundtrack
Om het filmfeest compleet te maken tekende Robbie Robertson voor de soundtrack, waarop rhythm & blues-klassiekers van Howlin’ Wolf, John Lee Hooker, Willie Dixon en Cannonball Adderley figureren naast de alternatieve rock van The Dead Weather, Me First and The Gimme Gimmes en The Lemonheads. Het is remmen-los muziek die het filmverhaal ironisch becommentarieert en de grenzeloze energie van de personages verklankt. Zo horen we Mrs. Robinson – in een punk-cover van The Lemonheads – wanneer Belfort zijn Engelse schoontante Emma (Lumley) dreigt te kussen.

Recensie The Wolf of Wall Street

Anders dan Goodfellas en Casino gaat The Wolf of Wall Street over witte boorden-criminaliteit en dat betekent: geen brute moorden of psychopathisch geweld. Al is de geestesgesteldheid van de Wall Street-bluffers even gestoord als die van hun maffioso evenknieën uit vroegere Scorsese-films, ze halen maximaal plezier uit iedere situatie. Het is die ontembare levenslust die van het filmdoek spat en van The Wolf een hilarische rollercoaster maakt. Na drie uur stap je suf gebeukt, maar intens voldaan uit de bioscoop.

 

24 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Last Vegas

Posted on

***

recensie  Last Vegas

The Hangover 60+

door Simone Vogel 

Zet Oscarwinnaars Michael Douglas, Robert De Niro, Morgan Freeman en Kevin Kline bij elkaar en wat krijg je? Een heerlijke comedy over oud worden waarin vier mannen aan hun laatste gezamenlijke avontuur beginnen.  

Billy (Michael Douglas) is een verstokte vrijgezel die, op geheel ongepaste wijze, zijn dertig jaar jongere vriendin ten huwelijk vraagt. Reden voor een feestje. Billy trommelt zijn oude vrienden Archie (Morgan Freeman) en Sam (Kevin Kline) op. De heren staan te popelen om nog een laatste keer uit de band te kunnen springen. Archie zit gevangen in het huis van zijn zoon en schoondochter en moet verplicht rust houden na een licht infarct. Sam zit samen met zijn vrouw in een seniorenwoning in Florida en wil graag de sleur doorbreken.  

Recensie Last Vegas

Frisse wind
Zonder twijfel springen de mannen in de auto om vierde musketier Paddy (Robert De Niro) op te halen. Die zit sinds de dood van zijn vrouw al een jaar binnen weg te kwijnen. Het kost de mannen enige overredingskracht om hem mee te krijgen, al kijkt hij er niet erg naar uit om Billy onder ogen te komen. Wanneer de vier elkaar ontmoeten in Las Vegas is de sfeer dan ook gespannen. Zeker wanneer blijkt dat het hotel is gesloten. Gelukkig is daar Mary Steenbergen; als Diana komt zij als een frisse wind door het leven van de mannen waaien.  

Last Vegas doet denken aan een versie van een Hangover-film voor zestigplussers. Het verhaal kent alleen niet zulke extreme situaties, maar is prettiger om naar te kijken doordat het realistischer en grappiger is. Oudgedienden Douglas en De Niro zijn steengoed, al blijven zij wel erg in hun comfortzone. Zo speelt Douglas de eeuwige vrijgezel en womanizer met een zachte kant en De Niro een nukkige, ietwat stugge man met een gouden hart. Verrassend en origineel zijn de rollen van Freeman en Kline.  

Improviseren
Volgens regisseur Jon Turteltaub (National Treasure) was het een genot om de vier grootheden te zien improviseren. Dat zorgt ervoor dat je de gehele film blijft lachen om vier acteurs die zeer goed op elkaar zijn ingespeeld. De film heeft de humor wel hard nodig: het script is geschreven door Dan Fogelman, die ook verantwoordelijk is voor Crazy, Stupid, Love. Net als die film is de verhaallijn van Last Vegas cliché. Er zitten geen bizarre twists in het plot. Dat maakt de uitwerking weinig verrassend, terwijl je dit wel zou mogen verwachten en hopen van een dergelijke sterrencast.  

Recensie Last Vegas

Morgan Freeman is de grote uitblinker. Hij weet op een zeer treffende manier een zielige oude man neer te zetten, om vervolgens het roer drastisch om te gooien. De scène waarin Archie losgaat op September van Earth, Wind & Fire laat bioscoopbezoekers swingen op de stoel. Waar het verhaal soms te wensen overlaat en te veel doorspekt is van romantisch drama, zorgt Freeman, ondersteund door Kline, voor extra pit. Seniorenversie van The Hangover of niet, Las Vegas is one hell of a party! 

 

13 december 2013

 

ALLE RECENSIES

Saving Mr. Banks

Posted on

***

recensie Saving Mr. Banks
De onttovering van Mary Poppins

door Joan Gebraad

Wie kent Mary Poppins nu niet? Dankzij de klassieker met Julie Andrews uit 1964 maakten velen kennis met Pamela Travers eigenzinnige nanny. Saving Mr. Banks laat zien dat het ontstaansproces van deze film alles behalve supercalifragilisticexpialidocious was. Een film over de mooie en minder mooie kanten van Disney.  

Saving Mr. Banks vervlecht twee verhaallijnen met elkaar. Travers jeugd en haar onderhandelingen met Disney. Schrijver Pamela Travers ziet het Australische levenslicht als Helen Lyndon Goff (Emma Thompson). Haar vader (Colin Farrell) is een charmante man met weinig succes in zijn werk. Hij wordt van bankbediende gedegradeerd tot klerk. Dit doet hem pijn. Gedurende haar jeugd worstelt de jonge Goff met haar ambivalente houding ten opzichte van haar vader. Kon ze hem maar redden. Uit haar fantasie ontspringt Mary Poppins, een creatie die later een succes wordt. De wereld is dol op de bijzondere nanny.

Recensie Saving Mr. Banks

Zo ook Walt Disney (Tom Hanks), die zijn dochters heeft beloofd een film over Mary Poppins te maken. Met moeite krijgt hij Travers zover om te onderhandelen over een verfilming. In Los Angeles ontvlamt dan ook een met vlagen komische strijd tussen de charmante Disney en de stijve, gedistingeerde Travers. Weet Disney de kritische Travers tevreden te stellen?

Mary Poppins: betere versie van Travers
Saving Mr. Banks toont de wortels en diepgang van de figuur Mary Poppins. Dat is een goede zaak, want Poppins heeft ook een verdrietige kant. Wie goed naar Travers kijkt, ziet Poppins. Haar gedistingeerde, formele taalgebruik, haar stijve houding en haar klassieke uiterlijk zeggen genoeg. Hoewel gebaseerd op Travers tante, is Poppins uiteindelijk een geïdealiseerde versie van Travers.

Mary Poppins schiet de kinderen van de familie Banks te hulp, maar uiteindelijk komt zij niet om hen  te redden. De nanny komt voor hun vader, merkt Walt Disney op, terwijl Travers in tranen schiet. Travers slaagt als Mary Poppins in de fictieve wereld iets te doen wat haar in werkelijkheid niet lukte: haar vader redden.

Komisch samenspel
Emma Thompson en Tom Hanks leveren een goede acteerprestatie. Door hun samenspel zijn de onderhandelingen tussen Disney en Travers plezierig om naar te kijken. Hun karakters verschillen als dag en nacht. Een Australische conservatieve dame met een ‘stiff upper lip’ en een charmante, vrolijke, nonchalante man. Bij hun eerste ontmoeting begroet Disney Travers warm, joviaal en slaat op haar arm. Koeltjes, en op een wat bekakte, strenge toon wijst ze hem erop dat zij ‘Mrs Travers’ is en hij ‘Mr Disney’. Disney trekt zich hier niks van aan en spoort haar aan hem Walt te noemen. Ook Travers beruchte afkeer van Disney’s ideeën voor de Poppins-verfilming wordt duidelijk neergezet.

Haar starre houding versus Disney’s spot zorgt voor grappige contrasten in hun dialogen.
Travers: ‘Mary Poppins is not for sale. I won’t have her turned into one of your silly cartoons!’
Disney: ‘Says the woman who sends a flying nanny with a talking umbrella to save the children.’

Recensie Saving Mr. Banks

Verdraaid einde
Saving Mr. Banks is een leuke film met al het goede wat Disney te bieden heeft. Humor, mooie filmbeelden, goede acteurs, een interessant verhaal. Maar Disney is ook: zoetsappigheid en dus een happy ending. Ondanks de strubbelingen over de verfilming tussen Walt Disney en Pamela Travers, gaat Mary Poppins in 1964 in première. De film toont Travers op de openingsavond, gearmd met Mickey Mouse. In werkelijkheid was de schrijfster vanwege haar kritiek aanvankelijk niet welkom op de première. Ze moest Walt Disney smeken om een uitnodiging. Op de bewuste avond klaagde ze over de cartoongedeelten in de film. In de jaren daarna weigerde ze Disney toestemming tot verdere verfilming van haar boeken. Maak de realiteit niet mooier dan hij is.

 

8 december 2013

 
ALLE RECENSIES

Tendresse, La

Posted on

***

recensie  La Tendresse

Genegenheid in de Franse Alpen

door Daniel Singelenberg

La Tendresse is een sympathieke, niet-pretentieuze film over een vijftien jaar geleden gescheiden Brussels paar, dat opnieuw genegenheid voor elkaar vindt door het skiongeluk van hun zoon, die ze in het ziekenhuis in de Haute Savoie gaan bezoeken. De toon is steeds lichtvoetig, met het accent op de alom aanwezige tederheid. Geen zware kost, dus. 

De regisseuse, Marion Hänsel, (The Quarry, Il Maestro) verklaarde in de pers met de film iets ‘heel simpels’ voor ogen te hebben gehad, dat dicht bij zichzelf staat, gebaseerd op eigen ervaringen, lineair verteld. Een roadmovie  die zich uitstrekt over twee dagen. Dat is ook precies wat de kijker krijgt voorgezet.

Recensie La Tendresse

Weer samen
Frans (Olivier Gourmet) en Lisa (Maryline Canto) zijn indertijd zonder veel strijd uit elkaar gegaan, en koesteren geen enkele wrok. Hij heeft op een dag het huis verlaten, en zij verwijt hem dat kennelijk niet. De relatie was gewoon voorbij. Lisa wordt geschetst als een nerveuze, gevoelige vrouw, onhandig met de dingen om haar heen, en voortdurend rokend.

Frans lijkt de rust zelve, een goedzak, die de dingen neemt zoals ze zijn en op een positieve, warme manier in het leven staat.

De film opent met een prachtig long shot van een besneeuwde Alpenhelling, waar we in de verte twee skiënde figuurtjes ontwaren, in een ongerepte idylle. Tot we op de soundtrack horen dat er een ongeluk plaatsvindt, en in een close-up zien dat Jack (Adrien Jolivet), de zoon van het gescheiden paar, iets gebroken heeft. Zijn vriendin Alison (Margaux Chatelier) buigt zich bezorgd over hem heen.

Vervolgens belt ze de moeder van haar vriend, die we thuis in haar appartement in Brussel bezorgd in bed de telefoon zien beantwoorden. En belt de moeder met haar gewezen echtgenoot, die zeer meelevend is en kordaat besluit hun zoon in het ziekenhuis in de Franse Alpen te gaan ophalen, een autorit van zo’n negen uur. Dan zijn ze ineens, na al die jaren, weer langdurig samen en groeien naarmate de reis langer duurt steeds meer naar elkaar toe.

Geen dramatische ontwikkeling
Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis blijkt zoonlief een paar dagen na de operatie het bed al te hebben verlaten en wordt er afgereisd naar het geheel in beton uitgevoerde wintersportoord Flaine. De nacht wordt doorgebracht in de jeugdherberg waar ook hun zoon en diens vriendin domicilie hebben gekozen. Er blijkt een kamer voor ze te zijn gereserveerd met een tweepersoons bed. Na vijftien jaar is dat ineens te veel intimiteit, afgezien van het feit dat ze allebei blijken te snurken. Lisa prefereert de enige lege kamer, zelfs zonder matras. Na een ferme slok whisky zien we haar ’s nachts op de besneeuwde hellingen een uitgelaten ritje maken achterop het sneeuwmobiel van een man die de piste onderhoudt. De volgende dag zit ze moe achter het stuur en is blij is wanneer een liftende visser het autorijden een poosje van haar overneemt en ze een dutje kan doen.

Ook deze gebeurtenis leidt niet tot enige dramatische ontwikkeling. En tussen vader en zoon speelt zich evenmin iets af dat enige ophef kan wekken.

Recensie La Tendresse

Bij de aankomst ’s avonds in Brussel tenslotte worden er voorbereidingen voor de nacht getroffen en blikken vol genegenheid gewisseld. En dat was het dan. Een film licht als schuimgebak, zonder veel beet, plezierig om naar te kijken, maar na afloop vraag je je af wat je nou feitelijk hebt gezien.

Ontknoping
Lang geleden, in 1965, maakte de grote wegbereider van de Franse Nouvelle Vague Agnès Varda een film die Le Bonheur heet. Ook daarin niets dan geluk, met volop Mozart op de soundtrack. Een driehoeksverhouding, waarin iedereen zeer liefdevol met elkaar omgaat. Helemaal de jaren zestig. Alleen, en dat is het enorme verschil met La Tendresse, in Le Bonheur ligt een adder onder het gras die aanleiding is voor een zeer heftige ontknoping. Waardoor het ook een beroemde en onvergetelijke film is geworden. Dat is van La Tendresse met de beste wil van de wereld niet te zeggen.

 

2 december 2013

 
ALLE RECENSIES