Categorie: NEDERLAND

&ME

Posted on

***

recensie  &ME

Luchthartige comedy over zware materie

door Astrid van Pelt

Kan een driehoeksverhouding uitgroeien tot een liefdevolle relatie zonder frustratie en onderling wantrouwen? De onderhoudende romantische komedie &ME wil die vraag beantwoorden. Helaas staat de luchtige vertelformule de interessante dramatische thematiek soms in de weg.

Regisseur Norbert ter Hall baseerde zich voor &ME op de Nederlandse roman Fremdkörper van Oscar van den Boogaard. De film vertoont echter ook onvervalste A’dam – E.V.A.-karakteristieken, de VARA-serie die Ter Hall ook regisseerde. Teun Luijkx vervult in zowel de serie als in &ME een van de hoofdrollen en in beide projecten zijn we getuige van lovers die voor elkaar lijken voorbestemd maar desondanks keer op keer over een nieuw relatieconflict struikelen.

Volmaakte liefde
Zelfs de manier waarop de hoofdpersonages in elkaars leven verschijnen, verloopt in beide verhalen op dezelfde manier: met een knal. De Nederlander Richard (Teun Luijkx), de Spaanse Edurne (Veronica Echegui) en de Duitser Eduard (Mark Waschke) zijn om uiteenlopende carrièremotieven bij het Europees Parlement in Brussel komen werken. In het gebouw komen Edurne en Eduard met elkaar in botsing. Resultaat: allebei een gebroken arm.

Recensie &ME

Edurne en Eduard komen elkaar de dagen na de hardhandige ontmoeting te pas en te onpas tegen. Hun dates bestaan uit tripjes door het stadshart van Brussel, gelardeerd met zoveel historische feiten en openingstijden dat het een commercial van de lokale tourist information lijkt. Edurne en Eduard komen snel nader tot elkaar en gaan samenwonen. De sympathie met de personages blijft, maar de ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig illusie doet concessies aan het spanningsniveau.

Biseksueel trio
Pas wanneer Richard, die getuige was van hun botbreekontmoeting, een bezoekje aan hun huis brengt, ontstaat er een ingewikkelde driehoeksverhouding. Eduard heeft namelijk een voorliefde voor mannen en Edurne laat Richard glimlachend in hun leven toe. Is ze naïef, of heeft ze juist een groot hart en een uitstekende intuïtie en gunt ze Eduard deze toevoeging in hun relatie? Of zit er meer achter? Om tot een antwoord op deze vragen te komen, is veel inlevingsvermogen en overpeinzingtijd vereist.

En daar wringt het soms: de kracht en zwakte van &ME is dat het verhaal heel toegankelijk wordt gepresenteerd. Hierdoor raak je direct betrokken bij de levens van de personages, maar soms komen de snelle en dynamische dialogen te veel over als hapklare blokken. Het verhaal blijft te veel in de comedysfeer hangen en existentiële vraagstukken komen minder goed tot hun recht. Dat de match tussen boek en filmuitwerking niet altijd goed uitpakt, neemt niet weg dat &ME ook veel moois te bieden heeft. De manier waarop Veronica Echegui Edurne neerzet als bang, aanhankelijk meisje vol oprecht kinderlijke onschuld is prachtig om te zien.

 

16 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Karsu: I hide a secret

Posted on

****

recensie  Karsu: I hide a secret

Fascinerende Bildungsdocu over Nederlandse Norah Jones

door Joan Gebraad

Al twee keer stond ze in de befaamde Carnegie Hall. Muziekkenners noemen haar de Nederlandse Norah Jones: Karsu Dönmez. Wie is deze tweeëntwintigjarige jongedame die jazz ademt?

Filmmaakster Mercedes Stalenhoef volgde Karsu drie jaar. De Nederlands-Turkse Karsu begint haar carrière met zangoptredens in haar vaders restaurant Kilim in het Amsterdamse Osdorp. De reacties zijn overweldigend. Stalenhoef toont haar jazz spelend achter de piano in het familierestaurant. Het beeld symboliseert haar dans met twee culturen. Enerzijds is daar de Turkse cultuur, gericht op traditie, gezelligheid en familie. Anderzijds voelt zij zich aangetrokken door de vrijere westerse cultuur. Zo heeft ze een discussie met haar moeder omdat ze graag met vriendinnen naar Istanbul wil. Op familiebezoek in Turkije blijkt dat Karsu en haar zus stiekem een beetje zonnen. Ook vriendjes zijn een heet hangijzer. Een paar keer moet de camera dan ook uit.

Recensie Karsu: I hide a secret

I hide a secret
Karsu’s ouders zien en horen haar ook graag in het Turks zingen zodat zij dat stukje Turkse cultuur behoudt, maar Karsu verdedigt vurig haar Engelstalige jazzrepertoire. In de stilte van de nacht schrijft en musiceert ze passievol haar eigen liedjes over overspelige minnaressen, liefdesverdriet en het niet durven blootgeven van je ware ik. Iedereen wil dolgraag weten in hoeverre haar diepzinnige en donkere teksten zijn gebaseerd op haar privéleven, maar ‘mijn muziek gaat nooit over mij’, houdt Karsu vol. Ze is bevreesd haar innerlijke wereld bloot te geven.

Van afwijzing tot platencontract
Muziek is een van de grote liefdes in haar leven. Ze groeit erin. Zo toont Stalenhoef een zenuwachtige Karsu als ze auditie voor het conservatorium doet. Tot haar teleurstelling wordt ze afgewezen. Haar teksten zijn zo volwassen, zij is zo jong. Karsu knokt verder. Het ene moment staat ze in een intiem studentenfestival in Leiden, later als zelfverzekerde leading lady op een groot podium in Carnegie Hall. Als haar succes groeit, staan muziekproducenten voor haar in de rij en onder streng toezicht van haar ouders krijgt Karsu uiteindelijk wat zij wil: een platencontract.

Recensie Karsu: I hide a secret

Transformatie
Karsu: I hide a secret is een ontroerende en herkenbare Bildungsdocu met mooie beelden over een tienermeisje dat haar grenzen aftast en zichzelf zoekt. Karsu’s strijd met Turkse tradities en moderne westerse waarden maakt deze documentaire extra interessant. De soms eigenwijze tiener, die stiekem muziek luistert tijdens een saaie economieles en gek wordt van haar beschermende ouders, verandert geleidelijk in een jonge zelfbewuste vrouw die haar publiek met plezier verleidt. Het is nu alleen nog wachten tot Karsu haar grote geheim prijsgeeft.

 

11 februari 2013

 

ALLE RECENSIES

Ontmaagding van Eva van End, De

Posted on

****

recensie  De ontmaagding van Eva van End

Rake komedie rond volmaakte Deutsche Bube

door Astrid van Pelt

Anders dan de titel suggereert, grossiert De ontmaagding van Eva van End niet in seksscènes en beginnersgeklungel. Wel drijft de film op ongemakkelijke momenten. Dat zorgt voor plaatsvervangende schaamte en lachsalvo’s.

Het enigszins zonderlinge gezin Van End lijkt het leven aardig op orde te hebben: groot vrijstaand huis, zwembad in de tuin, drie kinderen en een redelijk gezinsinkomen. Wanneer de 15-jarige Eva zonder medeweten van haar ouders haar Duitse uitwisselingspartner Veit mee naar huis neemt om hem twee weken onderdak te bieden, leidt dat tot veel stress en protest bij haar nietsvermoedende ouders. Na een korte woordenwisseling met Eva (Vivian Dierickx) die in de hele film niet meer dan een paar zinnen spreekt, gaat moeder Etty (Jacqueline Blom) overstag: ‘welkom in our family dan maar’.

Jeugdtrauma
Veit (Rafael Gareisen) is in alles het tegenbeeld van de familie Van End. Deze perfecte Deutsche Bube heeft de halve wereld al afgereisd, heeft een mentale karrenvracht aan filosofische bagage, heeft the looks, lijkt een ‘allround expert’, mediteert, heeft heilzame chakra-massagehanden en of dat nog niet alles is: hij is de vriendelijkheid zelve.

Recensie De ontmaagding van Eva van End

Het verhaal is gebaseerd op een jeugdtrauma van de jonge regisseur Michiel ten Horn, die door een tijdelijk bezoek van zijn Duitse uitwisselingsbuddy werd geconfronteerd met zijn eigen onvolkomenheden. Hij heeft deze ervaring als schooljongen perfect vertaald naar de speelfilm. Veit houdt het gezin indirect een spiegel voor en toont hen hun bekrompenheid, hun steenkolen Engels, maar vooral hun algehele imperfectie, alleen maar door zichzelf te zijn en te vertellen wat hem bezighoudt en fascineert. Dit resulteert in een onophoudelijke reeks pijnlijke momenten, die vaak erg lachwekkend zijn, maar binnen de realistische kaders blijven. Dit komt de identificatie ten goede.

Gluiperig
Het gezin en Veit versterken elkaars eigenaardigheden. Het scherpe contrast zorgt voor het komische effect, zeker wanneer je de situatie vanuit het perspectief van de andere partij bekijkt. Wanneer Veit zich ’s ochtends vroeg in het zweet werkt om de vrouw des huizes een ontbijt voor te zetten waar een vijfsterrenrestaurant nog aan kan tippen (‘this is for you Etty, because you deserve it’), wordt zijn gluiperigheid pas duidelijk nadat een van de broers ‘what the fuck is this?’ roept.

De film bestaat uit korte, rake scènes. Hierbij wordt het verbale en visuele slim gecombineerd. De haast surrealistische shots van de omgeving of de familie, die soms doen denken aan de films van Van Warmerdam, leiden de aandacht even af van de tenenkrommende interculturele uitwisseling.

Het hele gezin wordt in beweging gezet door de komst van Veit, met soms destructieve gevolgen: vader gaat staat op het punt vijfduizend euro gemeenschappelijk geld naar Afrika te sturen, moeder specialiseert zich in oosterse wijsheden, en zoon Evert gaat zijn acne met een huishoudschaar te lijf. De Duitse uitwisselingsstudent zelf is niet te betrappen op een foute actie of een geheime agenda, en dat maakt het frustrerend en fascinerend tegelijk. Tot het eind vraag je je af: wanneer valt hij door de mand?

 

9 februari 2013

 
ALLE RECENSIES

Matterhorn

Posted on

****

recensie  Matterhorn

Pas-de-deux

door Cor Oliemeulen

Duizendpoot Diederik Ebbinge vervolgt zijn carrière van cabaretier van De Vliegende Panters, acteur, columnist en regisseur van theaterstukken en korte films met een veelbelovend speelfilmdebuut.

Hij schrijft en regisseert een tragikomedie over de strenggelovige Fred, die zijn dagen slijt in een bekrompen gehucht. Voor de buitenwereld aanvankelijk een rustig en degelijk type, achter de gordijnen een man die wegkwijnt in eenzaamheid na de dood van zijn vrouw en het verlies van zijn zoon. Een ontmoeting met een zwerver verschaft hem de moed te ontsnappen uit zijn benauwende bestaan op zoek naar vriendschap.

Matterhorn

Verlichtingsverhaal
Het gegeven van de zwerver die het leven van de toevallige passant opnieuw zin geeft, is al zo oud als City Lights (1931) waarin vagebond Charlie Chaplin een depressieve miljonair van de verdrinkingsdood redt en en passant het hart van een blind bloemenmeisje verovert. Matterhorn is een persoonlijk verlichtingsverhaal waarin de ontwikkeling en het komen tot inzicht van de hoofdpersoon voorop staat. Volgens Ebbinge gaat het niet zozeer over het losbreken uit een religieuze dogmatiek; zoiets laat hij liever over aan schrijver Maarten ’t Hart.

De vraag is hoeveel tijd, moeite en innerlijke strijd het kost om tot nieuwe inzichten te komen. En hoezeer je daarvoor een spiegel nodig hebt in de vorm van een ander persoon. Voor Fred is de zwerver de spiegel. Voor hem is het niet van belang dat hij geen gesprek kan voeren met een zwakbegaafde man, die zich beperkt tot het uitkramen van een incidenteel ‘ja’ en het geluid van geiten en kippen. Voor Fred is de zwerver meer dan alleen de ideale figuur om enige structuur bij te brengen, hij is vooral essentieel om Fred uit het zinledige te trekken.

Matterhorn

Uitgekotst
Een vergelijking met de absurde zwarte komedies van eigenzinnig landgenoot Alex van Warmerdam ligt op de loer. Ook Matterhorn speelt zich weliswaar af in een kleine gemeenschap met zonderlinge, realistische figuren in onalledaagse situaties, echter de typische absurditeiten met de zwarte humor maken ruim baan voor meer tragiek. Zo begint Fred als de Barmhartige Samaritaan omdat hij een hulpeloze onderdak verleent, maar wordt allengs uitgekotst door de hypocriete dorpsmeute nadat de zwerver zich in kleren van zijn overleden vrouw buiten op een trapveldje vertoont. Freds strohalmen zijn flessen jenever, een reis naar de Zwitserse alpentop Matterhorn, waar hij zijn vrouw ten huwelijk vroeg, en het samenzijn met de zwerver.

Het eenvoudige verhaal heeft een slot dat het verdient en doet wonderen door de fantastische chemie tussen Ton Kas (Fred) en René van ’t Hof (zwerver), die al samen speelden in Ebbinge’s korte films Succes (2008) en Gewoon Hans (2009). Beide acteurs zijn gepokt en gemazeld in het theater en dat werpt zijn vruchten af in deze ‘kleine’ film. Het duo maakt van Matterhorn een acteerfeestje met een perfect gevoel voor non-verbale communicatie.

 

3 februari 2013

 
ALLE RECENSIES

Koning van Katoren

Posted on

**

recensie  Koning van Katoren

Een rommelig avontuur

door Karina Meerman

Stach wil de nieuwe koning van Katoren worden, maar daarvoor moet hij eerst vijf opdrachten uitvoeren. De film is met liefde gemaakt, maar wil te veel tegelijk zijn.

Zonder vorst wordt het steeds minder leuk in Katoren. Het volkslied mag niet meer gezongen, vuurwerk wordt verboden en de minister van Oorlog wil niets liever dan het buurland Eltoren binnenvallen. De mensen van Katoren missen een koning en de 17-jarige Stach (Mingus Dagelet) besluit dat hij de hoop van het volk is. Terwijl hij zijn bijna onmogelijke opdrachten probeert uit te voeren, smeden de ministers snode plannen. De jonge journaliste Kim volgt Stach in zijn avonturen. Zal het hem lukken? Kan hij een oorlog voorkomen? En wat is er aan de hand met Kim?

Lang
Koning van Katoren is gebaseerd op het gelijknamige jeugdboek van Jan Terlouw uit 1971 en is vooral een lange film. Ja, de beelden zijn prachtig en hoofdrolspeler Mingus Dagelet zal menig meisjeshart in vervoering brengen. De manier waarop technologie wordt gebruikt (mobiel, laptop, sociale netwerken) past bij deze tijd en werkt goed in het verhaal. Maar het geluid is ergerlijk en typerend voor het gebrek aan subtiliteit. Pop, rock, filmmuziek, het is een chaos aan stijlen waarmee de kijker met mokerslagen in de juiste gemoedstoestand wordt geramd. Koning van Katoren heeft te veel ‘tell’ en te weinig ‘show’: niets wordt aan de verbeelding overgelaten.

Recensie Koning van Katoren

Mannetje
Zo hebben de vijf avonturen van Stach lange introducties, terwijl de oplossingen die hij vindt te makkelijk lijken. De volwassenen die Stach tegenkomt zijn kleurrijker dan de hoofdpersoon zelf. Stach is eigenlijk een irritant, verwend mannetje. Hij zou de klassieke ontwikkeling moeten doormaken van een niemand naar een held, maar aan het eind van het verhaal lijkt hij nog verdacht veel op wie hij was aan het begin. Hij begint wel te begrijpen dat een koning offers moet brengen voor zijn land, maar wil eigenlijk nog steeds dat mensen hem toejuichen. Dat maakt hem niet bijster sympathiek, hoe schattig dat snoetje ook is.

Ook Kim blijft vrij eendimensionaal. Ze lijkt te bestaan bij de gratie van Stachs interesse in haar. Haar lesje in journalistiek door een oudgediende schrijver is van een tenenkrommende oppervlakkigheid. Ze is te kritisch, krijgt ze te horen, en ze kan beter vragen naar hoe het met hem gaat, dan dat ze zijn motivatie in twijfel trekt. Dat is precies wat de hedendaagse journalistiek nodig heeft: nog meer varianten op ‘Wat ging er door je heen?’

Verwarring
Het is niet helemaal duidelijk wat de film Koning van Katoren precies wil zijn. Een ode aan het geliefde kinderboek van Jan Terlouw? Een kinderfilm? Een avonturenfilm voor jongvolwassenen? Een demonstratie van een internationaal samenwerkingsproject in de Nederlandse fim? De karikaturale volwassenen lijken bedoeld voor een kinderfilm. Mingus Dagelet en Abbey Hoes zijn snoepjes voor jongeren. Volwassenen zullen de grote kwesties zien achter de de schuivende kerken van Uikemene, de farmafratsen in Afzette-Rije en de milieuvervuiling in Smook. Maar als je een van al deze elementen mist, wat is Koning van Katoren dan?

 

3 december 2012

 

ALLE RECENSIES

Sol LeWitt

Posted on

***

recensie  Sol LeWitt

Nederland gek op Amerikaanse minimal artist

door Mirthe van Lieshout

Nederlandse kunstliefhebbers waren gek op Sol LeWitt. De Amerikaanse kunstenaar werd al in 1968 gevraagd door onze grote musea en de tentoonstellingen waren een enorm goed bezocht succes. Waarom had Nederland zo’n bijzondere band met deze grondlegger van minimal art?

In de documentaire van Chris Teerink wordt dit langzaam duidelijk aan de hand van gesprekken met Nederlandse curatoren, museumdirecteuren en bevriende kunstenaars. LeWitt (1928-2007) was een invloedrijke kunstenaar die wordt beschouwd als grondlegger van de conceptuele kunst, in het bijzonder minimal art. Zowel inhoudelijk als in omvang ging hij verder dan we voorheen ooit gezien hadden. De film besteedt veel aandacht aan wat voor klus het was de gigantische werken te vervaardigen. En dat geeft een buitengewoon charmant kijkje achter de schermen van de moderne kunstwereld.

Ongelooflijk geduld
Alleen al de instructies waarmee LeWitt zijn assistenten aan het werk zette, zijn een welkome toevoeging. Bijvoorbeeld bij de muur waarop ze lijnen moesten tekenen: ‘Not straight not touching’. Vervolgens het proces: het aanbrengen van de kunstwerken kostte zo’n drie maanden, en het verwijderen nog eens twee. Met een ongelooflijk geduld zien we LeWitts team puzzelen met de instructies, lijnen aanbrengen en inkleuren. Maar geen enkele wanklank van de assistenten die aan het woord komen: met veel lof spreken ze over de kunstenaar en zijn werk. Ze genieten van het monnikenwerk dat ervoor nodig is om het tot stand te brengen. De beelden van de vervaardiging verrijken de werken.

Sol Lewitt

Over de kunstenaar zelf leren we mondjesmaat wat meer. Hij zocht de publiciteit nooit op: hij kwam niet naar openingen en deed geen televisieoptredens. Daardoor moeten we het hebben van één audio-opname uit 1974, enkele foto’s en de gesprekken met vrienden en collega’s. Die vertellen ons zijn visie op kunst, en op zijn eigen rol daarin. Die beschouwingen zijn soms moeilijk met elkaar te verbinden want ze zijn schijnbaar tegenstrijdig. Zo vertellen bevriende kunstenaars dat hij de ideeën belangrijker vond dan de uitvoering. Maar van de assistenten horen we dat de aandacht voor de uitvoering juist bijzonder groot was en dat esthetiek voor LeWitt de reden was dat hij het ‘nodig’ vond zijn werken te maken.

Exact geformuleerde opdracht
Die esthetiek wordt heel mooi duidelijk gemaakt in de film. De scènes zijn verweven met beelden van het aanbrengen van een van LeWitts grootste projecten: muurtekening #801, Spiral, dat in 2010 voor de derde keer in het Bonnefantenmuseum te zien is. Twee officiële assistenten uit New York en zes kunstenaars voeren de exact geformuleerde opdracht uit. Aan de binnenkant van de koepelzaal (‘de citruspers’) brengen ze met blauwe tape een dunne spiraal op de muren aan. De afstand tussen de lijnen is 10 cm, 143 omwentelingen maakt het kilometerslange plakband. Een heel precies ‘werkje’ dat niet in één keer goed gaat. Daarna wordt de hele zaal twee keer zwart geverfd. Het tape wordt weggehaald en een witte spiraal op de zwarte muur wordt zichtbaar. Vervolgens worden witte, hoekige sculpturen (Complex Forms no. 8), een gift van de royale LeWitt aan het museum, uitgepakt en in de zaal gezet. Zodra deze ijsschotsen zijn uitgepakt tegen de achtergrond van de spiraal zie je het esthetisch prachtige resultaat.

 

2 december 2012

 
ALLE RECENSIES

Droom en Daad

Posted on

***

recensie  Droom en Daad

Gespleten wil van vergeten dichteres

door Cor Oliemeulen

De moeizame wijze waarop Henriette Roland Holst haar weg zocht in grote politieke en morele dilemma’s vormt het hart van Droom en Daad. Een documentaire die afstand houdt, maar beslist confronteert.

Al in 1979 schreef Annette Apon het scenario voor een speelfilm over Henriette Roland Holst: ‘aankomend dichteres die zich vol idealisme en overgave in de arbeidersbeweging stort’. Gelukkig kreeg de filmmaakster, naar aanleiding van een expositie, een nieuwe kans. Apon ging lezen, bekeek oude foto’s, filmmateriaal en het gastenboek van het zomerverblijf op de Buissche Heide. Het resultaat is een film over de periode 1891-1927 waarin zowel Roland Holst als Nederland een dramatische ontwikkeling doormaken.

Droom & Daad

Van bloeiende bloemen tot uitgebuite fabrieksarbeiders
Jammer genoeg is er geen filmmateriaal van Henriette zelf uit die roerige periode. De kijker is aangewezen op vaak prachtige oude opnames en flarden uit brieven, gedichten, toespraken, boeken en haar nooit voltooide autobiografie. We zien unieke beelden uit de begintijd van de film, eind 19e eeuw, waarin ook schilderkunst en poëzie tot hernieuwde bloei komen. Bloemen die hun blaadjes openen, een rups die vlinder wordt en de kunst van oude ambachten. Met de opkomst van de industrie veranderen de impressies: staatsmijnen, spoorwegen en drukkerijen. Het beeld van de arbeider.

Betrokkenheid met de mens achter de machine krijgt gestalte door filmpjes te stoppen op het moment dat iemand in de camera kijkt om vervolgens in te zoomen op de gezichtsuitdrukking. Historische foto’s zijn voorzien van achtergrondgeluiden van een bibliotheek, een partijcongres en een straat met door elkaar heen krioelende automobielen, rijtuigen, fietsen en koeien. Een foto van Henriette Roland Holst en haar man, kunstschilder Rik Roland Holst, komt volledig tot leven door het gesproken commentaar over hun veelzeggende blikken.

Droom & Daad

Voorvechtster van het socialisme
Het weinige relevante authentieke beeldmateriaal bemoeilijkt de identificatie met Henriette Roland Holst. Toch leert de documentaire een interessante geschiedenisles, opgehangen aan het portret van een strijdbare vrouw die uitgroeide tot voorvechtster van het socialisme. Ze vertaalde het strijdlied De Internationale, onderhield nauwe contacten met buitenlandse revolutionairen als Rosa Luxemburg, Lenin en Trotski, werd communist, leed onder de scheuring in de socialistische beweging en het mislukken van de revolutie in Nederland om uiteindelijk ontgoocheld terug te keren uit Rusland waar ze moest concluderen dat de Communistische Partij al een dictatuur van het land had gemaakt.

‘Mijn wil is diep in mij gespleten, mijn handen weten niet wat te doen en mijn voeten weten niet waarheen te wenden’, schrijft Henriette Roland Holst als haar zoveelste persoonlijke worsteling is begonnen. Terwijl sommige bronnen spreken van periodes van flinke depressies, anorexia en hartkwalen in haar leven, maakt de documentaire slechts melding van ‘veel periodes dat ze moest uitrusten’. Het illustreert dat Droom en Daad liefdevol is gemaakt, met grote bewondering voor de sociale bewogenheid van een bijna vergeten dichteres.

 

17 november 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Alles is Familie

Posted on

**
recensie Alles is Familie
Volgepropte comedy mist juiste toon 

door Astrid van Pelt

Hun levens zijn met elkaar vervlochten, maar over de diepste emotionele drijfveren weten ze maar weinig. In Alles is Familie volgen we een groep mensen die allemaal op een cruciaal moment van hun leven zijn aangekomen en knopen moeten doorhakken.

Therapeute Winnie (Carice van Houten) wil moeder worden, maar wordt daarin belemmerd door haar partner Rutmer (Thijs Römer), die van de fertiliteitsarts de diagnose ‘lui zaad’ heeft gekregen. Rutmers broer Charlie (Benja Bruijning) is een womanizer die geen verantwoordelijkheid wil nemen. Pater familias Arend (Kees Hulst) streeft naar geluk, terwijl zijn vrouw Jeanette (Martine Bijl) hem (tijdelijk) wil verlaten en wil onderzoeken hoe het gesteld is met haar sex appeal. Ingewikkeld verhaal? De kleinere verhaaltjes zijn hier nog buiten beschouwing gelaten.

Alles is Familie

Gebrek aan emotionele betrokkenheid
Alles is Familie  is een afgeleide van het zeer succesvolle Alles is Liefde (2007). De film heeft dezelfde regisseur (Joram Lürsen) en scenarist (Kim van Kooten), en ook de wirwar van verhaallijnen is hier present. Deze talloze levenslijnen zijn redelijk te volgen, maar waar deze veelvuldige miniverhaaltjes in Alles is Liefde  voor dynamiek en een feelgood sfeer zorgen, leiden ze in de huidige film tot een gebrek aan emotionele betrokkenheid. De verhalen zijn complexer, niet langer luchtige relazen over ontluikende liefdes, maar moeilijke afwegingen over een vastgeroest huwelijk of een onvervulde kinderwens.

‘Dit is een klucht!’, verzucht Winnie tegen het einde van de film, en ze legt de vinger precies op de zere plek. Want hoewel de film diverse morele dilemma’s aansnijdt, worden die er op zo’n topsnelheid doorheen gejaagd dat er niet veel meer overblijft dan een verzameling grappen. Die combinatie van dramatiek en lichtvoetigheid werkt soms ontwapenend, maar soms slaat de toon teveel door naar een oppervlakkige komedie.

Alles is Familie

Non-verbale grappen zijn subtieler
De grappen komen soms te gemaakt over, de hand van de maker is te nadrukkelijk aanwezig en het tegenovergestelde effect wordt bereikt. Succesvoller zijn de subtielere non-verbale grappen. Bijvoorbeeld de scène waarin Kees van Kooten als Haagse autoverkoper in een hobbezakkerig pak een oudere dame een vriendelijk bedoeld schouderklopje geeft, maar dit doet met dezelfde pushkracht als waarmee hij kort daarvoor de stabiele wegligging van een invalidenwagentje demonstreerde.

De verhaallijn over Winnie’s poging om moeder te worden, dat het skelet van de film vormt, komt goed uit de verf. Deze scènes zijn langer en de kijker heeft meer ruimte zich emotioneel in te leven. Winnie’s nietsvermoedende verliefdheid op haar ‘anonieme’ zaaddonor is een gouden vondst. Het is echter moeilijk voorstelbaar dat Alles is Familie het kassucces van zijn voorganger zal evenaren.

 

16 november 2012

 

ALLE RECENSIES

Milo

Posted on

***

recensie  Milo

Twee gezichten

door Cor Oliemeulen

Een jongen vlucht weg uit de verstikkende omgeving van overbezorgde ouders en sluit voor het eerst in zijn leven vriendschap. Milo is een bijzonder verhaal over het verlangen naar een wereld waarin je geen buitenbeentje bent.

De broers Berend en Roel Boorsma, voorheen makers van videoclips en commercials, debuteren veelbelovend met hun speelfilm Milo. Samen met Heather Irmani schreven ze het originele scenario over het 10-jarige titelpersonage dat lijdt aan een zeldzame erfelijke huidaandoening maar zich hiervan niet bewust is. Zijn neurotische ouders wel. Ze voeden Milo extreem beschermend op, omdat ze bang zijn dat de buitenwereld hem zal afwijzen. ‘Altijd als mensen iets negatiefs over je ontdekken, zullen ze je erom veroordelen’, zegt zijn vader. ‘Daarom moeten we altijd uitkijken hoe we ons zelf presenteren.’

Milo

Dikke witte crème
Dit betekent voor Milo (nieuwkomer Lorcan Bonner) dat hij zich elke ochtend moet insmeren met een dikke witte crème. Eerst zijn gezicht en hals waarna zijn Roemeense moeder Nadia (Laura Vasili) hem liefdevol helpt met de moeilijk bereikbare plekken op zijn rug. Het ritueel is bedoeld om zowel de huidafwijking van Milo als de gemoedstoestand van zijn vader Brand (Stuart Graham) beheersbaar te houden. Het gevolg van de strenge leefwijze is dat de jongen nauwelijks contact heeft met andere kinderen. En áls Milo dan een keer lol maakt met zijn buurmeisje krijgt hij direct te horen hoe onverantwoordelijk hij is.

Misschien bedoelt zijn vader het allemaal niet zo slecht. Zo onderbreekt hij zonder morren zijn zonnebankkuur om een prachtige haiku van Milo qua lettergrepen kloppend te maken. Brand is niet alleen autoritair en een betweter, vaak balanceert hij op het randje van ingehouden woede en frustratie die elk moment kunnen vrijkomen. Niets vergeleken met zijn ipod uitzendingen waarin hij een relaxed verkooppraatje houdt voor kleren van bamboeweefsel en andere Feng Shui-producten ‘om je welvaartsomgeving te energetiseren’.

Milo

Hippie
De sfeer in het eigen huis slaat faliekant om als Milo opnieuw niet op schoolkamp mag. Nadat zijn opa (Dolf de Vries) tevergeefs zijn best heeft gedaan om Brand te overreden, besluit Milo op eigen houtje te gaan. Moederziel alleen zwerft hij door groen Iers heuvellandschap dat gebukt gaat onder straffe winden en dreigende luchten. Hij wordt aangereden door de oudere hippievrouw Star (leuke rol van Charlotte Bradley), die hem verzorgt en Milo confronteert met een totaal ander leven dan hij gewend is. Zonder crème.

Milo is een charmante film met aardig acteerwerk, mooie plaatjes en sfeervolle muziek. Deze internationale co-productie opende afgelopen maand Cinekid. Het spreekt voor zich dat dit ontroerende verhaal – met een onvervalste kijk op het fenomeen pesten – vooral jeugdige kijkers zeer zal aanspreken.

 

7 november 2012

 
ALLE RECENSIES