Categorie: RECENSIE

Jack and Jill

Posted on

*

recensie  Jack and Jill

Ongewenste gast 

door Cor Oliemeulen

Adam Sandler speelde met wisselend succes in komedies en verraste positief in het drama Reign over Me. In Jack and Jill trekt hij opnieuw de stoute schoenen én vrouwenkleren aan. Tenenkrommend.

Robin Williams deed het met veel elan en Eddie Murphy meestal over de top. Ook komiek Adam Sandler wilde wel eens een vrouwenrol spelen. In Jack and Jill wordt niet echt duidelijk of dit een parodie is of dat hij bewust op een vrouw moet lijken.

Jack and Jill

Een kind kan zien dat het een fout geschminkte man in een jurk is. Tel hierbij op de lompe gebaren, de dominante aanwezigheid en de verschrikkelijke stem die in het beste geval lijkt op die van Miss Piggy en je hebt ongeveer de slechtste en ongrappigste metamorfose uit de filmgeschiedenis.

De grote Al Pacino
Reclameman Jack (Sandler) krijgt een ongewenste gast: zijn tweelingzuster Jill (ook Sandler). Zij heeft en is ongeveer alles wat een vrouw onaantrekkelijk maakt. Tijdens een uitstapje naar een basketbalwedstrijd van de LA Lakers ontmoeten ze Al Pacino. Terwijl Jack de filmster voorzichtig probeert te benaderen voor een donut-commercial, krijgt Al oog voor de lawaaierige Jill, eveneens afkomstig uit de Bronx. Het begin van een onmogelijke en ongeloofwaardige romance. Hij stalkt haar, maar zij wil niets van hem weten. Jack ziet geen andere mogelijkheid dan zich voor te doen als zijn tweelingzus Jill, om zo de grote Al Pacino voor de reclamecampagne te paaien.

Het blijft een raadsel waarom Al Pacino zich überhaupt heeft laten strikken. Beland in zijn herfstjaren zal hij het wel een leuk idee hebben gevonden om een karikatuur van zichzelf neer te zetten. Hoewel de dialogen uitermate zwak zijn, probeert hij van zijn eigen tekst het beste te maken. Met zijn welbekende schmieren en oreren geeft hij de grootste onbenulligheid toch nog charme. Wanneer Al Pacino als toneelspeler op Broadway toegewijd een stuk van Shakespeare doet, raakt hij compleet van slag door een mobieltje, dat bij nader inzien zijn eigen telefoon blijkt te zijn.

Jack and Jill

Humor is relatief
Dat humor relatief is, bewijzen incidenten met een dronken papegaai, een potje jetskiën in een privé-zwembad, een zeer luidruchtige stoelgang na Mexicaans eten en een pony die onder het gewicht van Jill door de hoeven zakt. Als je maar blijft proberen, zijn sommige momenten best raak. Zo draait Jill tijdens het televisiespelletje The Price is Right zó fanatiek aan het Rad van Fortuin dat ze er met haar hoofd tegenaan knalt en knock-out gaat. Heerlijk ironisch is het als ze later bij Al Pacino thuis per ongeluk zijn enige Oscar (acht nominaties!) kapot gooit.

Het jongste Sandler-vehikel is gelukkig niet aan de lange kant. Om de martelgang op te rekken naar minimale bioscooplengte, kent de film een proloog en epiloog waarin een aantal eeneiige tweelingen anekdotes en karakteristieken vertelt. Ook het afsluitende filmpje met een donut aanprijzende Pacino geldt als extra. Nadat ze het reclamespotje hebben bekeken, walgt Al zichtbaar van het resultaat en roept gedecideerd: ‘Burn it!’ Het is zeker niet ondenkbaar dat iemand bij Jack and Jill de daad bij het woord voegt.

 

2 februari 2012

ALLE RECENSIES

Good Old Fashioned Orgy

Posted on

*

recensie  A Good Old Fashioned Orgy

Diepgang van een vingerhoedje 

door Cor Oliemeulen

Wie rekent op een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, komt bedrogen uit. De combinatie van weinig lef en belegen grappen moeten we maar heel snel vergeten.

Alex Gregory en Peter Huyck schreven vroeger teksten voor The Late Show van David Letterman. Met A Good Old Fashioned Orgy maken ze hun debuut als regisseurs/scriptschrijvers. Het duo presenteert een filmkomedie in de traditie van American Pie (1999) en EuroTrip (2004): veel toilethumor, vunzige avonturen en seksgerelateerde grappen, qua vocabulaire gevoed met de nodige ‘shits’ en ‘fucks’. Het enige verschil is het feit dat het nu geen tieners betreft maar een groep volwassenen, qua leeftijd althans.

A Good Old Fashioned Orgy

Intiem
In The Big Chill (1983) wisselt een vriendengroep dertigers van gedachten over al dan niet bereikte idealen. Heel even lijkt het alsof er in A Good Old Fashioned Orgy ook iets betekenisvols gebeurt. De enige serieuze dramatische wending in dit verhaal – namelijk de vraag of je tijdens een orgie wel intiem kunt worden als je iedereen al zo lang en goed kent – is enkel dramatisch in de manier waarop de gang dit niet oninteressante gegeven om zeep helpt.

De vrienden komen regelmatig samen in het zomerhuis van de vader van Eric (Jason Sudeikis), de natuurlijke leider van het stel. Populair is de White Trash Bash, een feest waar de gasten zich uitbundig gedragen als wannabe-white trash. De heren kleden zich bij voorkeur als trucker of jager en hullen zich in kortgeknipte broeken en kerstmisattributen. De dames bleken hun opgestoken haar en mogen graag topjes, minirokjes en visnetten dragen. Een toiletpot is gevuld met dipsaus, een kinderbadje houdt het goedkope bier koel. En dan is er natuurlijk altijd een dronken malloot die de tijd rijpt acht naakt in het echte zwembad te springen.

Penisgrootte
De grappen zijn navenant. Iemand ontfutselt een nerd zijn Blackberry, stopt de telefoon in zijn broek en wrijft hem over zijn kruis met de woorden ‘my dick is checking your email’. Een lachend meisje stelt: ‘The blowjob is the new french kiss’. Verder wordt er gesproken over de penisgrootte van ex-vriendjes en de trend dat tieners elkaar signalen geven met de kleur van hun beugels: elke tint heeft een bepaalde seksuele betekenis. Op dezelfde golflengte zitten de actuele tekst op een T-shirt, ‘Life’s too short not to be Norwegian’, en de komst van twee geüniformeerde agentes, die zich melden wegens geluidsoverlast, maar worden aangezien voor strippers.

A Good Old Fashioned Orgy

Als Erics vader zegt dat het zomerhuis zal worden verkocht, besluit het gezelschap na veel vijven en zessen dat het allerlaatste feest ter plekke een orgie moet zijn. Zij zijn immers van de generatie x: ze misten de vrije liefde van de jaren zestig en voelden tekortkomingen tijdens het aidstijdperk. Een orgie zou hen seksueel moeten bevrijden. Tijdens hun research bezoeken ze natuurlijk een seksclub. Ze bladeren in de Kamasutra, bekijken video’s, gaan hun conditie op peil brengen, laten hun bloed onderzoeken en zwaaien in een kroeg met dildo’s naar bekenden.

Beschamend
Jason Sudeikis, jarenlang komiek van Saturday Night Live, laat er geen gras over groeien sinds hij het witte doek heeft ontdekt. Het afgelopen jaar verscheen hij al in Horrible Bosses (drie vrienden willen hun bazen vermoorden) en Hall Pass (twee beste vrienden mogen van hun vrouwen een week lang doen wat ze willen). Beide voorgangers blinken eveneens uit in platvloerse meligheid, maar missen het beschamende van A Good Old Fashioned Orgy. Een orgie die weliswaar een orgie wordt, maar dan met de diepgang van een vingerhoedje.

 

26 januari 2012

ALLE RECENSIES

Beyond

Posted on

***
recensie Beyond
Leena’s perspectief 

door Cor Oliemeulen

Alcoholverslaafde ouders maken het leven van hun kroost tot een hel. In Pernilla Augusts debuutfilm Beyond (Svinalängorna) zien we de confrontaties en desastreuze gevolgen door de ogen van de tienerdochter. Niet verrassend, wel indrukwekkend.

In alle vroegte van 13 december hullen meisjes in Zweden zich in witte japonnetjes, zetten een kroon van elektrische kaarsen op het hoofd en nemen een brandende kaars in de hand. Ook dit jaar brengt het Luciafeest gezelligheid in het huis van Leena, haar echtgenoot Johan en hun twee jonge dochters. Dan rinkelt de telefoon. Na jaren van verwijdering meldt Leena’s moeder dat ze ongeneeslijk ziek is en haar dochter nog een keer wil zien. Hoewel ze absoluut geen zin heeft om het verleden op te rakelen, haalt de onwetende Johan haar over.

Beyond

Drankmisbruik en mishandeling
Tijdens de 600 kilometer lange tocht komen gedachteflarden van vroeger naar boven. Hoe het Finse immigrantengezin in de jaren zeventig een nieuwbouwflat in Zuid-Zweden betrekt en hoe ze hopen er een gelukkig bestaan op te bouwen. Moeder gaat werken als schoonmaakster en vader is beoogd bouwvakker. Leena en haar broertje Sakari merken dat hun ouders hun best doen liefde te geven. Maar ieders droom op een mooie toekomst valt in duigen als drankmisbruik en mishandeling dagelijkse kost worden en het leven bij vlagen ondraaglijk.

Ter afleiding werkt de jonge Leena aan een lijstje met definities van ‘volwassen’ woorden. Ze ruimt de lege flessen op en doet er alles aan om Sakari te beschermen. Steeds als de ouders ruziemaken, bedekt Leena zijn oren. Soms doen ze in bad wie het langst de adem kan inhouden. Als de laveloze pa weer eens valt en Leena hem uit de drek van de grond moet oprapen, is het afwachten of Sakari’s hoofd nog wel boven water komt. Ook zien we hoe haar vader Leena met zijn broekriem aftuigt, omdat ze stiekem een fles drank leeg heeft gegoten. Later in het zwembad zijn niet de striemen op haar lichaam zichtbaar, wel de pijn en schaamte in haar ogen.

Onontkoombare invoelbaarheid
Beyond is zeker niet de eerste film over alcoholistische ouders en een getraumatiseerde kindertijd. Maar het drama van Pernilla August – gebaseerd op de autobiografische bestseller van de van oorsprong Finse Susanna Alakoski – valt op door het realisme (let bijvoorbeeld op de treffende jaren zeventig-setting inclusief kettingrokers) én de onontkoombare invoelbaarheid. Dit laatste is vooral te danken aan het spel van Noomi Rapace (volwassen Leena) en Tehilla Blad (jonge Leena), die barst van het acteertalent.

Beyond

Eerder speelde dit duo in Millennium: Mannen die vrouwen haten (Män som hatar kvinnor, 2009) respectievelijk de volwassen en jonge uitgave van Lisbeth Salander. Noomi Rapace weet zich te ontworstelen aan het stereotiepe personage van punkige, met tatoeages en piercings uitgeruste hacker in de Millennium-trilogie. In het script van Beyond krijgt ze alle ruimte om haar dramatische kwaliteiten ten toon te spreiden. Innig worstelend met haar gevoelens en haar eigen gezin om uiteindelijk de confrontatie met haar terminale moeder aan te gaan.

Deze inzending voor de Oscars – die de shortlist echter niet haalde – past goed in de traditie van Zweedse familiedrama’s. Meester-cineast Ingmar Bergman verdedigde liefst driemaal met succes het landsbelang in de categorie voor beste buitenlandse film. In het winnende Fanny & Alexander (1982) debuteerde Beyond-regisseur Pernilla August overigens als actrice. Haar toenmalige echtgenoot Bille August sleepte het vierde Oscarbeeldje tot nu toe in de wacht met Pelle the Conqueror (Pelle erövraren, 1988). Ook die film gaat over emigranten die dromen van een betere toekomst. Zij slagen wel.

 

19 januari 2012

 

MEER RECENSIES

 

Separation, A

Posted on

*****

recensie  A Separation (Jodaeiye Nader az Simin)

Onmogelijke spagaat 

door Cor Oliemeulen

Na zijn met prijzen overstelpte drama About Elly (Darbareye Elly, 2009) slaat een veelbelovende Iraanse regisseur opnieuw krachtig toe met een verhaal over de perikelen van een gezin in Teheran. Moeder wil emigreren om hun elfjarige dochter betere kansen te geven, maar haar man voelt zich geroepen om voor zijn demente vader te zorgen.

Recensie A Separation

Een conflict met de huishoudster leidt tot een aangrijpende reeks van gebeurtenissen waarin de hoofdpersonen zo uit het dagelijkse leven lijken getrokken.

Leugens, belangen, trots, eer, spijt en rechtvaardigheid zijn de universele thema’s van dit inhoudelijk zeer sterke drama dat de volle twee uur blijft boeien en ontroeren om te eindigen in een onmogelijke spagaat.

 

11 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES

Melancholia

Posted on

*****

recensie  Melancholia

Alle tijd voor reflectie 

door Cor Oliemeulen

De timing van deze einde-der-tijdenparabel van enfant terrible Lars von Trier had niet beter kunnen zijn nu (volgens sommigen) de wereld is bevangen door naderend onheil vanwege een economische crisis, een tekort aan water, milieucatastrofes en een groeiend verzet tegen heersende elites.

Melancholia

Mooie vertolkingen en cinematografie, psychologische en emotionele lagen alsook lyriek en symboliek bieden alle tijd voor reflectie in deze multi-interpretabele diptiek over twee gedeprimeerde zussen en een onheilspellend naderende planeet.

Alleen al de artistieke slow motions uit het intro en de 2001: A Space Odyssey-achtige finale – beiden weldadig ondersteund door Wagners Tristan en Isolde – zijn verplichte kost voor liefhebbers van cinema met een grote C.

 

25 augustus 2011

 
ALLE RECENSIES

Trespass

Posted on

*

recensie  Trespass

Ongeloofwaardig misbaksel

door Cor Oliemeulen

Hoe een fantasieloos script met falende regie in één klap de carrières van Nicolas Cage en Nicole Kidman dreigt te ruïneren, kun je ontdekken in een thriller van 145 in een gros.

Vandaag de dag is er kennelijk veel behoefte aan dom vermaak gevoed door verbaal en fysiek geweld. Trespass past uitstekend in deze trend. Anderhalf uur lang veel hysterisch geschreeuw, mishandelingen en niet uitgevoerde doodsbedreigingen. Hoe diep kun je zakken als toch al zo wisselvallige filmmaker? Na het juweeltje Falling Down (1992) groeit het aantal zwakke producties van veteraan Joel Schumacher gestaag. De vraag is gerechtvaardigd of sommige regisseurs niet na hun 65ste jaar verplicht moeten stoppen met werken.

Trespass

Masterclass overacting
Trespass is afgezaagd in de overtreffende trap en lijkt bovendien als twee druppels water op de veel brutere, maar minder geveinsde Spaanse horrorthriller Kidnapped (Secuestrados, 2010). Vier overvallers met bivakmutsen dringen een zwaarbeveiligd huis binnen op zoek naar kostbaarheden en terroriseren de bewoners. In deze Amerikaanse variant kunnen Oscarwinnaars Nicolas Cage en Nicole Kidman niet verhinderen dat een realistisch bedoelde nachtmerrie uitmondt in een ongeloofwaardig misbaksel. Cage geeft een masterclass overacting, terwijl Kidman mag opdraven in ochtendgewaad en strandt in eendimensionaal gesnotter.

De schurken hebben het gemunt op de diamanten van handelaar Kyle Miller (Cage), die zijn echtgenote Sarah (Kidman) heeft laten verpieteren in hun immense architectonische huis aan het meer. Puberdochter Avery is stiekem naar een feestje en zal bij terugkomst ook te maken krijgen met de indringers. Er ontstaat een kat-en-muisspel als Kyle het verdomt de kluis te openen. De betrokkenen doen tevergeefs hun best om door plotwendingen en flashbacks psychologische diepgang te creëren. De kijker mag bij elke twist misschien met stijgende verbazing van zijn stoel vallen, de acteurs echter tonen zich nergens verrast. Ze beperken zich tot het opdreunen van tekst en opvoeren van agressieve handelingen.

Trespass

Welke achtergrond?
In plaats van werkelijke karakterontwikkeling krijgen alle personages precies één gelegenheid om hun achtergrond nader te duiden voordat ze natuurlijk onderling ruzie krijgen. Zo blijkt dat één van de overvallers Sarah al ooit heeft ontmoet, en wel op amoureus niveau. De volgende bekent wanhopig geld nodig te hebben om een familielid de winter door te helpen. Het derde bendelid lijkt verdacht veel op een straatvechtende primaat, rechtstreeks weggelopen van de set van Return of the Planet of the Apes. De drugsverslaafde vrouwelijke crimineel ontwikkelt ondertussen spontaan een fetisjisme voor Sarahs klerenkast.

Buiten het camerawerk en de belichting stemt de rest treurig. Zeker het infantiele eind. Terwijl je de obligate sirenes al van verre hoort, valt het sterrenduo in elkaars armen om een laatste poging van chemie te verbeelden. Voor de bioscoopzaal waar Trespass draait, zouden ze een bordje ‘Betreden op eigen risico!’ moeten zetten.

 

5 januari 2012

 
ALLE RECENSIES

Help, The

Posted on

***

recensie  The Help

De zwarte huishoudster spreekt 

door Cor Oliemeulen

Wie niet al teveel hecht aan grotere historische verbanden en geniet van een koekje van eigen deeg, vindt in The Help bijna de perfecte feelgoodfilm.

In het Mississippi van de jaren zestig moeten veel zwarte vrouwen als huishoudster bij witte families het hoofd boven water zien te houden. Meestal hebben ze het maar iets beter dan hun (groot)ouders, die de verschrikkingen van de slavernij aan den lijve ondervonden. De slecht betaalde bedienden ontlasten de vrouw des huizes door te koken, te poetsen en zelfs de zorg en opvoeding van de kinderen op zich te nemen. In veel gevallen is exploitatie, intimidatie, mishandeling en verkrachting aan de orde van de dag.

The Help

Stereotiep beeld van mammy en blanke bazin
Je zou het zomaar vergeten als je zit te kijken naar The Help. Van het systematische racisme in deze broeierige periode ervaar je slechts een klein aspect uit het leven van de zwarte huishoudster. Het beeld van de mammy is stereotiep: zeer loyaal aan haar werkgever en een dieper geloof dan de paus zelf. Haar angsten monden uit in grapjes en het enige ongemak lijkt dat ze niet hetzelfde toilet als de familie mag gebruiken. Ook de blanke bazin is simplistisch en generaliserend neergezet: roddelend tijdens theekransjes en bridgedrives.

Misschien waren deze goed geconserveerde societyvrouwen wel de ergste racisten omdat zij de terreur van White Citizens’ Council en Ku Klux Klan stilzwijgend en schouder oplatend lieten voortduren. In The Help lijkt dan ook niemand van hen onder de indruk als de televisie de totale chaos en verwarring toont na de moord op de zwarte activist Medgar Evers in 1963. Geweld en segregatie zijn de ver-van-mijn-bedshow. Het enige ‘risico’ dat de film neemt, is het moment dat een Afro-Amerikaans stel uit een bus wordt gehaald, waarbij de vrouw hardhandig wordt aangepakt door enkele krijtwitte politieagenten.

The Help

Weinig zout in de wonden
Regisseur Tate Taylor kan het nauwelijks helpen. Hij baseerde zijn draaiboek op de controversiële bestseller van Kathryn Stockett, met wie hij opgroeide in het zuiden van Amerika van de jaren zestig. Dat het fictieve verhaal van een blanke vrouw die opkomt voor de rechten van zwarte huishoudsters, nota bene door een blanke is geschreven, komt de authenticiteit natuurlijk niet ten goede. Met een beetje slechte wil kun je beweren dat zowel het boek als de film probeert de blanke zuiderling in het reine met het verleden te brengen zonder al teveel zout in de wonden te strooien.

Als de kijker bereid is de werkelijke geschiedenis buiten beeld te houden, kan deze met volle teugen genieten van een knap gemaakte, goed geacteerde en vooral onderhoudende film. Emma Stone vertolkt met verve de hoofdrol van schrijver in wording die aanvankelijk opkomt voor de huishoudster van haar snobistische vriendin om uiteindelijk tegen alle conventies in deze vergeten groep in de maatschappij te portretteren. Distributeur Walt Disney staat uiteraard borg voor een sentimentele finale.

 

8 maart 2012

 
ALLE RECENSIES

Winter Vacation

Posted on

****

recensie  Winter Vacation (Han jia)

Wat zullen we doen vandaag? 

door Cor Oliemeulen

Ver van het economische wonder in de grote Chinese steden gaan inwoners van een troosteloos provinciestadje gebukt onder uitzichtloosheid. In zijn derde film Winter Vacation geeft dichter en filmmaker Hongqi Li het begrip verveling een nieuwe dimensie.

Compositierijke kaders vanuit statische en afstandelijke cameraperspectieven tonen tienerjongens die zich enorm vervelen tijdens de wintervakantie. Hun gebrek aan belevenissen is volmaakt verbeeld in trage, losse fragmenten van kille mistroostigheid en absurde situaties. De setting en sfeer van droogkomische dialogen afgewisseld met oeverloze stiltes doet denken aan Stranger Than Paradise (1984) van Jim Jarmusch. Maar de nuchtere, minimalistische stijl in Winter Vacation (Han jia) is origineel en verfrissend door de volstrekt andere samenleving en achtergrond.

Winter Vacation

Ritueel
Het regelmatig exploderen van dynamiet en het geluid van goederenwagons verraden het decor van een stadje met mijnbouw of steengroeven, hoewel hiervan niets is te zien. Grauwe gebouwen omzomen een saai pleintje. Twee jongens staan er bewegingsloos tegenover elkaar. Plots geeft de grootste de andere een klap in het gezicht. De kleinste geeft hem een bankbiljet, waarna de grootste het opzichtig controleert op echtheid en het in zijn portemonnee doet. Vier klappen en drie bankbiljetten verder stopt het ritueel, dat later in de film terugkomt.

De scène op de groentemarkt werkt eveneens hilarisch en kent een mooie, triestige fotografie. In een kraam zitten zeven chagrijnige kooplieden als wassen beelden, enkele met mondkapjes, ieder achter een eigen keurige stapel groente. Een vrouw, die in wat kolen rommelt, ziet een passerende handelaar met een bakfiets vol dezelfde, ongetwijfeld goedkopere, kolen. Nadat ze uiteindelijk een geschikt exemplaar heeft gevonden, haalt ze er tergend langzaam een hoop ‘slechte’ bladen van af, laat de overgebleven halve kool wegen, onderhandelt over de prijs, doet hem in haar tas en neemt ook het ‘afval’ mee.

De lucht is leeg
De centrale vraag van Winter Vacation is: ‘Wat zullen we vandaag doen?’ Een jongen doodt de tijd met het soms hardop lezen van een woordenboek, een andere vraagt zich af waarom de lucht altijd leeg is en een derde praat met zijn vriendinnetje. Zij wil het voor de zoveelste keer uitmaken, omdat ze bang is dat haar schoolresultaten er onder lijden. Hij ongeëmotioneerd: ‘Je bent niet mooi en nu al de domste van de klas. Je kunt beter met mij trouwen, want je krijgt toch niemand anders. Dan krijgen we een zoon. Die trouwt en zij krijgen ook een zoon. En die krijgt ook weer een zoon…’

Winter Vacation

Het hopeloze toekomstbeeld van zelfs de allerjongsten komt aan bod. Een dikkige kleuter verblijft in een woonkamer met zijn grootvader. De kleine zit op de grond met de benen opgetrokken verveeld voor zich uit te kijken, opa op de bank staart gedeprimeerd naar buiten. Alsof je naar een foto of schilderij zit te kijken. Het jochie mag niet buitenspelen, omdat hij dat gisteren al heeft gedaan. Steeds als hij te veel vraagt naar de zin van opa, wil die dat hij zijn mond houdt met de waarschuwing: ‘Anders krijg je een pak slaag van je oom.’ Een nichtje, dat even voorbij komt, vraagt: ‘Wat wil je worden als je groot bent?’ Het manneke: ‘Wees’.

Als dan na alle vakantiepret school weer begint, blijkt al snel dat ook het onderwijs de kinderen niet kan enthousiasmeren. Niemand in deze contreien is geïnteresseerd in de vraag hoe je een nuttig persoon in de samenleving kunt zijn. Winter Vacation eindigt met satirische maatschappijkritiek van een regisseur van wie we hopelijk nog veel prachtige cinema mogen zien.

 

15 december 2011

 
ALLE RECENSIES

Don’t Be Afraid of the Dark

Posted on

**

recensie  Don’t Be Afraid of the Dark

Gremlins in Goblin-jasje 

door Cor Oliemeulen

In menige horrorfilm staat een kolossaal huis met sullige bewoners en een kind dat wordt lastig gevallen door gemene wezens. Soms zijn de bewoners té sullig en de wezens niet gemeen genoeg.

De gemiddelde tienjarige durft na afloop van Don’t Be Afraid of The Dark nog rustig onder zijn bedje te kijken en het licht uit te doen. Sommige realityprogramma’s en zangaudities bieden al snel meer horror dan deze debuutfilm van Troy Nixey. Ondanks de nauwe betrokkenheid van Guillermo del Toro (Pan’s Labyrinth, 2006) bij de productie is de remake van de tv-film uit 1973 nauwelijks vernieuwend en niet verrassend genoeg.

Don't Be Afraid of the Dark

Hamer en beitel
In de kelder van zijn immense huis roept Emerson Blackwood om assistentie. Poëtisch duistere atmosfeer, sinistere muziek en betoverend kaarslicht. De ongeruste bediende daalt tergend langzaam de trap af, struikelt halfweg, valt op de grond en breekt haar been. Haar hopeloze baas toont zijn bloederige, verminkte gebit en buigt zich met hamer en beitel over haar heen. Hij jammert dat hij tanden nodig heeft voor het voeden van de wezens in ruil voor zijn gestolen zoon. Geheven arm, doordringende doodschreeuw en opgewonden gelispel op de achtergrond.

Een eeuw later voelt het jonge meisje Sally (Bailee Madison) zich al direct unheimisch als ze met haar vader Alex (Guy ‘Memento’  Pearce) en zijn vriendin Kim (Katie Holmes) de stulp van wijlen Blackwood betrekt. De prachtige tuin zorgt voor afleiding. De klusjesman verhindert tevergeefs dat Sally achter de weelderige vegetatie de ramen van de kelder ontdekt. Het duurt niet lang voordat Sally stemmen begint te horen en de klusjesman net als Blackwood’s bediende van de keldertrap valt. Hij wordt flink toegetakeld met messen en schroevendraaiers.

Film en acteurs ontsporen
Tot hier verloopt alles naar wens. Het kwaad lijkt meedogenloos en het slachtoffer zit helemaal onder het bloed. Maar de film ontspoort vanaf het moment dat de nieuwe bewoners de klusjesman kermend in psychotische toestand aantreffen. Hij zit vol steek- en snijdwonden en er steekt nog wat gereedschap uit zijn lijf, echter Alex vermoedt dat de klusjesman een ‘ongeluk’ heeft gehad. De politie bellen is dus niet nodig. Sally flipt steeds meer van de kleine engerds die ondertussen de kelders hebben verlaten. Vader bagatelliseert haar traumatische ervaringen en stuurt haar telkens terug naar bed.

Een bepaalde ergernis hoort natuurlijk bij het genre. Alex is echter zo star en ongeïnteresseerd in zijn dochter dat je de psychiater die haar onderzoekt vriendelijk zou willen verzoeken pa wat shocktherapie aan te bieden. En dan Kim. Geleidelijk heeft zij als toekomstige stiefmoeder Sally’s vertrouwen gewonnen, maar ook zij heeft het wiel niet uitgevonden. Als ze Sally uiteindelijk gelooft, geeft ze haar een camera waarmee ze foto’s van haar kwelgeesten kan maken, zodat ze ‘bewijs’ heeft voor haar vader. Bijkomend voordeel is dat de wezens bang zijn van het flitslicht.

Don't Be Afraid of the Dark

Tandenfee
De geterroriseerde Sally speelt geloofwaardig, maar de andere karakters blijven in clichéverf steken. Ook de monsters kunnen niet overtuigen. In de gebrekkige technische mogelijkheden van het origineel zijn ze een combinatie van aardmannetjes, uit de kluiten gewassen winterpenen en grimmige oompa-loompa’s. In deze remake manifesteren ze zich als irritante Gremlins in een Goblin-jasje. Slechts de enkele keren dat ze frontaal in beeld komen, zijn ze enigszins angstaanjagend. De grootste makke is dat je ze veel te vaak en te duidelijk ziet.

Het belangrijkste kenmerk van een goede horrorfilm is dat er bijna continu een dodelijke dreiging in de lucht hangt en het kwaad juist niet vaak en niet goed zichtbaar is. De monstertjes in Don’t Be Afraid of The Dark zijn zo klungelig dat ze meer op de lach- dan op de sluitspieren werken. De variant op de Tandenfee is bovendien minder authentiek dan het lijkt: Guillermo del Toro zelf toont in Hellboy 2: The Golden Army (2008) een veel fantasierijkere speling van deze folklore.

 

24 november 2011

 

 

MEER RECENSIES

 

Strange Case of Angelica, The

Posted on

***

recensie  The Strange Case of Angelica

Onmogelijk verlangen naar overleden schoonheid 

door Cor Oliemeulen

Er zijn commerciële films die een groot publiek bedienen en je hebt arthouse. The Strange Case of Angelica is een bewust traag, spiritueel verhaal over de obsessie voor een overleden schoonheid.

Met zijn 102 jaar is de Portugees Manoel de Oliveira de oudste nog actieve cineast. Zijn zeer omvangrijke oeuvre kenmerkt zich door de eenvoudige, strakke manier van werken, het gebruik van literaire teksten en het behandelen van thema’s als ouder worden en gefrustreerde liefdes. Hij heeft een voorkeur voor filosofische vraagstukken, een theatrale manier van acteren en vooral een typische beeldvoering. De camera beweegt nooit, elk element in het kader bezit een schilderachtigheid en staat in dienst van de vertelling.

The Strange Case of Angelica

Herinneringsfoto
In het statische openingsshot van The Strange Case of Angelica (O Estranho Caso de Angélica) zie je een regenachtige straat bij nacht. Er komt een auto aanrijden, een man stapt uit, steekt zijn paraplu op, belt ergens tot drie keer toe aan en voert uiteindelijk een gesprek met de vrouw des huizes op het balkon. De fotograaf, die hij zo snel mogelijk een herinneringsfoto van de zojuist overleden Angelica wil laten maken, is niet thuis. Een voorbijganger verwijst hem hiervoor naar ene Isaac.

Met zijn fotokistje en formele voorkomen, zwart pak met hoed en witte blouse, valt Isaac als jood wat uit de toon tussen de katholieken in het Portugal van de jaren vijftig. Bij aankomst ligt Angelica prachtig aangekleed tussen de bloemen met een glimlach op het gezicht alsof ze elk moment haar ogen zal openen. Dit gebeurt ook als Isaac door de lens kijkt, maar hij is de enige die het ziet. Naarmate het verhaal vordert, raakt hij steeds meer geobsedeerd door haar goddelijke verschijning.

De wereld is een illusie
In Lisbon Story (1994) van Wim Wenders stelt regisseur Manoel de Oliveira: ‘De wereld is een veronderstelling, een illusie. Het enige werkelijke is het geheugen. Maar ook het geheugen is een verzinsel.’ Ook in The Strange Case of Angelica lijkt dit het geval. Isaac (gespeeld door Ricardo Trêpa, kleinzoon van de filmmaker) is een jongeman die hunkert naar waarden van vroeger. Hij stoort zich aan moderniteiten zoals voorbijrazende vrachtwagens. Liever legt hij ambachtelijkheid met zijn camera vast. Als hij foto’s ontwikkelt, voelt hij Angelica’s gedaante achter zich en in zijn dromen zweeft hij met haar door de lucht.

The Strange Case of Angelica

De stijl van Manoela de Oliveira wordt soms vergeleken met de droomwereld en symboliek van Luis Buñuel en het minimalistisch expressionisme van Carl Theodor Dreyer. Zijn extreem sobere vormgeving zien we ook terug in het werk van Robert Bresson, meester in de kunst van het weglaten. Dat je ook bij De Oliveira als kijker zelf conclusies moet trekken, is soms lastig. Je weet niet altijd wat de filmmaker bedoelt. In een interview zegt hij bijvoorbeeld dat de dromen en visioenen van Angelica Isaacs trauma van Jodenvervolging verlichten.

Naar hartenlust interpreteren
De grond van het onmogelijke verlangen van Isaac blijft onduidelijk en de mix van werkelijkheid, droom, magie en spiritualiteit vormt geen evenwichtig geheel. Maar de kracht van kunst is juist dat je naar hartenlust kunt interpreteren. Of het nu gaat om het ongestileerd en realistisch uitbeelden van zingende arbeiders die met houwelen een wijnveld bewerken, of het shot van een kat die minutenlang naar een vogeltje in een kooi staart met op de achtergrond een sonate van Chopin.

 

24 november 2011

 
ALLE RECENSIES