We’re the Millers

*

recensie  We’re the Millers

Test je gevoel voor humor

door Cor Oliemeulen

Een paar aardige grappen zinken in een moeras van inspiratieloze banaliteiten. Het is dat de cast er nog iets leuks van probeert te maken en dat veertiger Jennifer Aniston een wellustig dansje doet.  

De enige taak van een recensent is om een cultureel kader te scheppen, zodat de lezer een betere afweging kan maken of een film de moeite waard is. De onderbouwde mening van de recensent is misschien net dat laatste duwtje in de rug om een film te gaan kijken. Soms worden er sterretjes uitgedeeld voor een snelle indicatie, omdat niet iedereen tijd of zin heeft om de recensie te lezen. Context, nuances en achtergronden van de film kunnen echter nooit in sterretjes worden uitgedrukt. Bovendien, smaken verschillen. Zeker bij komedies, of films die als zodanig worden geafficheerd. In sommige gevallen kan de recensent het de lezer een stuk eenvoudiger maken.

Recensie We're the Millers

De test
Hieronder staan tien willekeurige gebeurtenissen uit We’re the Millers. Test zelf of je de film leuk genoeg vindt om te gaan kijken door JA of NEE in te vullen. Helemaal onderaan lees je de uitslag.

1) Alle Mexicanen zijn tuig van de richel die handelen in drugs en rondzwaaien met machinegeweren.

2) Een jonge danseres in een stripclub toont vol trots een tatoeage op haar buik. Er staat: ‘Boner Garage’.

3) De camper is helemaal volgestouwd met pakketten drugs en de bestuurder verzucht: ‘You’ve got me moving enough weed to kill Willie fucking Nelson!’

4) Een vrouw noemt haar vibrator Joe Morgan (vernoemd naar een legendarische honkbalspeler die aardig overweg kon met het slaghout).

5) Het meisje vertelt de stewardess dat ze al een paar keer niet ongesteld is geweest, wat ze niet snapt, omdat ze de laatste maanden alleen maar anale seks heeft gehad.

6) De tienerjongen leert van een meisje hoe hij moet kussen en als dat niet goed gaat, neemt haar moeder het over.

7) Dezelfde jongen krijgt te maken met een grote spin die in zijn broek kruipt en in een testikel bijt, zodat hij met spoed naar het ziekenhuis moet.

8) In een teken-en-raadspel probeert de tekenaar een skateboard te fabriceren maar roept de vrouw die moet raden de alternatieve filmtitel Black Cock Down.

9) Een corrupte Mexicaanse agent wil eigenlijk wel in nature worden betaald, dus wordt er een beroep gedaan op de echtgenote van de man die is aangehouden. Als de agent vervolgens aangeeft dat hij homo is, moet de zoon worden overgehaald voor een blow job.

10) Iedereen moet heel hard lachen omdat iemand nog maagd is.

De antwoorden
Hoe vaak heb je JA ingevuld?

0 – 3 keer: Waarschijnlijk heb je veel gevoel voor humor, maar kijk je liever naar films waarbij je ook soms moet nadenken.

4 – 6 keer: Mogelijk ga je onder invloed van alcohol en/of drugs naar de bioscoop.

7 – 9 keer: Schroom niet om ook films te bezoeken als My idiot Brother, Identity Thief, Jack and Jill, A Good Old Fashioned Orgy, Hall Pass, Grown Ups en The Heat.

10 keer: Gefeliciteerd! Je bent één van de vier scriptschrijvers van We’re the Millers en mag solliciteren voor de nieuwe film van Adam Sandler of Paul Rudd.

 

26 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

Wolverine, The

**

recensie  The Wolverine

Midlifecrisis

door Karina Meerman

Nietszeggende film met iemand die vaag doet denken aan Wolverine uit de X-Men-films.

Sommige mannen gaan zich anders gedragen wanneer zij een zekere leeftijd bereiken. Zij worden zich bewust van hun voortschrijdende jaren en proberen dit op verschillende manieren te compenseren. Zij veranderen bijvoorbeeld van voertuig, door een sportievere auto te kiezen of op de motor te stappen. Ze gaan gezonder leven: ze stoppen met roken en bezoeken vaker (of opeens) de sportschool. Een strakker lijf betekent ook dat ze zich zekerder voelen om het hemd of T-shirt uit te trekken en met ontbloot bovenlijf de barbecue te bedienen. In een laatste poging de resterende sexappeal te benutten, gaan sommige mannen erg ver en verruilen hun vrouw van jaren voor een jonger model. Of ze behouden wat ze hebben en proberen daarnaast nog een groen blaadje te verschalken. Andere mannen maken opeens verre reizen, zoeken hun oude vrienden op of gaan eindelijk de confrontatie aan met hun eigen psyche. Het is, kortom, de midlifecrisis.

Recensie The Wolverine 3D

Man in verwarring
Het is een weinig bekend feit dat ook mannen met superkrachten een dergelijke crisis doormaken. Gelukkig brengt The Wolverine dit onder de aandacht van het grote publiek. Logan (Hugh Jackman) is een man in verwarring. Moet hij doorgaan op de oude voet – vechtend en grauwend en tegenstanders vermorzelend – of kiest hij voor een vreedzaam leven en laat hij de Wolverine achter zich? Kan dit überhaupt? Een frustrerend dilemma, waar hij in het bos op broedt terwijl hij droomt van zijn grote liefde Jean Grey.

Hij wordt gestoord in zijn gepieker door een jonge Japanse genaamd Yukio (Rila Fukushima), een uitstekend zwaardvechtster met de gave soms te zien hoe en wanneer mensen sterven. Zij neemt Logan onder gesputter mee naar Japan om een oude vriend te bezoeken. De puissant rijke zakenman Yashida (Hal Yamanouchi) ligt op zijn sterfbed en hij wil Logan bedanken omdat hij ooit zijn leven redde. Het bedankje zou de oplossing kunnen zijn voor Logans identiteitscrisis. Maar Logan laat zich afleiden door de perikelen rondom de dochter van Yashida, de timide Mariko (Tao Okamoto). Omdat hij niet oplet, moet hij uiteindelijk toch weer aan het vermorzelen.

Intiem kopje thee
Van een rommelige bosbewoner met lang haar transformeert Logan gedurende de film in een sportschooltype van een zekere leeftijd. Hij laat geen gelegenheid voorbij gaan om zijn bizar brede torso te tonen (ook al lijkt hij wel steeds zijn buik in te houden). De motor is verruild voor een Audi en de sigaren zijn kennelijk in de ban gedaan. En een intiem kopje thee met de dienstbare Mariko blijkt voldoende om zijn issues rondom de formidabele Jean te doen vergeten.

Het is kortom een actiefilm met wat superkrachten en supertechnologie, wat zwaardvechten en een handvol Japanse dialogen, terwijl iemand die ooit The Wolverine was, laat zien dat ook oudere mannen best nog meedraaien in de moderne samenleving. Blijf als het lukt vooral even zitten voor de aftiteling, waarin nog meer oude bekenden verklappen dat ook zij aan een nieuw avontuur willen beginnen. Het houdt niet op, niet vanzelf.

 

24 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

World War Z

****

recensie  World War Z

Moderne superzombies

door Simone Vogel

Als we de media mogen geloven, richt Brad Pitt zich minder op films en meer op zijn familie. Dit sympathieke imago zien we terug in World War Z waarin hij de ultieme huisvader in een gelukkig gezin speelt. Helaas wordt dit ideale plaatje verstoord en is het aan Pitt om de wereld te redden. 

Gerry Lane (Brad Pitt) is een voormalige medewerker van de Verenigde Naties. Na jaren geconfronteerd te zijn met oorlogen, leidt hij een rustig leven. Plotseling zet een mysterieus virus de hele wereld op zijn kop. Door de uitbraak veranderen mensen in zombies en niemand is veilig. Lane wordt voor de keuze gesteld: op zoek gaan naar de oorzaak van het virus om zijn gezin in veiligheid te stellen of het in zijn eentje opnemen tegen alle zombies.

Gewapend met zijn kennis van de VN en een team SEALS brengt zijn zoektocht hem naar de oorsprong van het virus in Zuid-Korea en Israël. Hier leert hij methoden om de zombies tegen te houden. Uiteindelijk blijkt niets tegen hen bestand. Lane komt, samen met een Israëlische soldate, in Wales terecht om een middel te vinden dat de uitbraak van het virus een halt toe kan roepen.

Stalen zenuwen
World War Z is een film voor mensen met stalen zenuwen. Hoewel hij rustig begint in een huis in Philadelphia, slaat de gemoedelijke sfeer al snel om in chaos en dat blijft zo tot aan het einde. Het camerawerk is op sommige momenten van strijd zo wild dat het niet helemaal duidelijk is waar je nu precies naar kijkt. Maar op het moment dat het overzicht lijkt te verdwijnen, schijnt daar Brad Pitt als een helder baken in de nacht om de rust weer terug te brengen en het verhaal duidelijk te houden.

recensie World War Z 3D

Hij krijgt hulp van een kleine delegatie van de bevolking die veilig op een vloot leeft. Deze beelden doen denken aan films over wereldrampen zoals 2012 van Roland Emmerich. World War Z, dat gebaseerd is op het gelijknamige boek uit 2006, is daarmee een mix tussen een moderne zombiefilm en een wereldrampenfilm van apocalyptische proporties. De locaties in Zuid-Korea en Israël zijn minder conventioneel, maar daardoor des te indrukwekkender.

Beter in 3D
Het gebruik van 3D voegt een extra dimensie toe aan de film. Waar World War Z in 2D al een goede indruk zal achterlaten, zorgt het 3D-effect ervoor dat de zombies larger than life zijn. Ze zijn, dankzij fantastische make-up en indrukwekkende acteurs, hun oude imago ontstegen en geëvolueerd tot moderne superzombies met klapperende kaken en waanzin in de ogen.

Het enige mindere aspect van World War Z zijn de overduidelijke onwaarschijnlijkheden. Zo wordt Pitt de gehele film neergezet als een gewone man van vlees en bloed, maar overleeft hij op sommige momenten op zo’n onmogelijke manier dat het haast lijkt alsof hij Superman is geworden. Het einde laat ook veel aan de verbeelding over, maar Paramount maakte al bekend dat er een vervolg komt op World War Z.

 

1 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Wand, Die

***

recensie  Die Wand

De hel, dat ben jezelf

door Joan Gebraad

‘De hel, dat zijn de anderen’, schreef Jean-Paul Sartre. Die Wand, een verfilming van de gelijknamige, beroemde Oostenrijkse roman, lijkt echter het omgekeerde te suggereren. 

Vijftig jaar naar de verschijning van de bestseller Die Wand, verfilmde regisseur Julian Pölsler deze bijzondere roman waarin eigenlijk zeer weinig gebeurt, maar waarin auteur Marlen Haushofer donkere thema’s aansnijdt. Zowel film als boek openen met dezelfde scène. Aan tafel zit een vrouw (Martina Gedeck). Haar haren zijn kort, haar gelaat en kledij zo grauw als het weer en de omgeving. Ze schrijft over hoe ze het al die tijd heeft volgehouden: ‘Ik schrijf niet omdat ik zo graag schrijf. Het is gewoon voor mij zo gelopen dat ik wel moet schrijven als ik mijn verstand niet wil verliezen. Want er is niemand die voor mij kan denken en zorgen. Ik ga er niet van uit dat deze aantekeningen ooit worden gevonden.’

Die Wand

Glazen wand
Haar verhaal begint wanneer twee vrienden van de vrouw niet thuiskomen van een tocht naar het nabijgelegen dorp. De vrouw gaat op onderzoek uit. Ontsteld ontdekt ze dat het dal door een glazen wand plotseling is afgesloten van de rest van de wereld. Aan de andere kant staan mensen en dieren stil als ijssculpturen. De vrouw beseft dat ze alleen is, maar toch ook niet helemaal.

In het gezelschap van hond Luchs, koe Bella en een kat ontpopt de vrouw zich van een huisvrouw tot een vrouwelijke Robinson Crusoe. Ze poot aardappelen, verzamelt kruiden, leert jagen en bouwt een hechte band op met haar dieren. Soms lijkt ze gelukkig, maar op de lange termijn lijkt de duisternis van eenzaamheid, depressie en een verlangen om te sterven de vrouw meer en meer in haar ban te krijgen.

Surrealistische metafoor
De wand isoleert de vrouw zowel letterlijk als figuurlijk. Haar wereld beperkt zich tot het Alpendal. Hoewel van zo’n grote schoonheid – en ook geweldig gefilmd, dat het associaties met een hemel oproept – is het dal eerder een hel. De wand bindt niet alleen de vrijheid van de vrouw in, maar ook de mogelijkheid tot menselijke interactie. Uiteraard symboliseert de wand de eenzaamheid van de vrouw, maar ook de afsluiting van haar vroegere leven en levenswijze.

Verder kan Die Wand worden gezien als een ferm protest tegen onze moderne westerse levenswijze, waarbij de connectie van de mens met de natuur totaal verloren is gegaan. Daarnaast snijdt deze film thema’s als depressie, overleving en dood aan. Wat doe je als de wereld vergaat en jij als enige overleeft?

Die Wand

Ongeloofwaardige lotsberusting
In dit laatste opzicht herinnert Die Wand aan de verfilming van Steven Kings The Mist, waarbij een groep mensen wordt geïsoleerd door een mysterieuze, alles verslindende mist. Zij vragen zich af wat hun isolement veroorzaakt en gaan op verkenning. Ze bevechten zelfs de mist. De vrouw in Die Wand daarentegen reageert bijna passief, accepteert en onderneemt weinig initiatief om te achterhalen wat de wand is. Alsof ze bijna direct in haar lot berust. Zonder ook maar hartstochtelijk te janken, te gillen of woedend te worden. Het is alsof ze haar lot, maar ook haar isolement en later haar eenzaamheid en depressie met teveel liefde omhelst. Uiterst ongeloofwaardig.

Dit is een van de redenen waarom Die Wand irriteert. Hoe kan iemand zo gemakkelijk dergelijke omstandigheden accepteren? En wat is de wand nu precies? De regisseur stelt dezelfde vragen als Haushofer, maar komt niet met een eigen interpretatie. Dat is jammer, want de film roept meer vragen op dan hij beantwoordt. Ook gaat Die Wand  op den duur vervelen. Na talloze scènes waarin de vrouw jaagt, de koe melkt, met Luchs wandelt, aardappelen poot en schrijft, heb je het wel gezien.

De vertederende interactie van Gedeck met Luchs, een prachtige, bruine, kortharige Beierse jachthond, mooie landschapsbeelden, niet-standaard camerahoeken en dapper en goed gebruik van stilte, maken Die Wand echter zeer het bekijken waard.

 

12 juni 2013

 
ALLE RECENSIES

Welcome to the Punch

*

recensie  Welcome to the Punch

Standje moeilijk gezicht, met hip kinpluis

door Alfred Bos

Stereotiepe actiethrillers kunnen ondanks alle clichés toch vermaken. De film ziet er gelikt uit; het verhaal bevat net dat ene slimmigheidje; de humor is droog of juist kolderiek; de hoofdrol is een rake typering; de actie blaast het stof van de muur. Hoe meer van dit alles, hoe vermakelijker. Welcome to the Punch ziet er alleen gelikt uit.

Het zal je als held maar gebeuren: heb je als ambitieus politiebroekje bijna de grote schurk in zijn kladden, schiet hij je half invalide. Dat levert een serieus trauma op, want de loopbaan staat op een zijspoor en de stralende toekomst is een druilerige herfstdag geworden. Geen schouderklopjes (of jaloerse blikken) van collega’s, geen smachtende bewonderaarsters, maar een wrokkig bestaan als nobody.

Recensie Welcome to the Punch

Zo staat Max Lewinsky, de protagonist van Eran Creevy’s tweede speelfilm, in het leven. In de fraai gestileerde proloog zien we hem achter een viertal in strakke pakken gestoken overvallers aan jagen door een uitgestorven Londen, dat exclusief is opgetrokken uit glas, staal en neon. Max gaat in zijn eentje de boeven pakken en scheurt in zijn bolide achter de motorduivels aan. Hij negeert de instructies van zijn meerdere en dat had hij beter niet kunnen doen.

Bordkarton
Klinkt goed? Het ziet er nog beter uit. Creevy heeft een verleden als regisseur van commercials en videoclips; hij weet hoe je een budget omzet tot eye candy. Een paar jaar terug wist hij uit een schamele 100K aan Britse ponden een thriller over de Londense drugsscene te kloppen (Shifty). Voor zijn tweede werkstuk, eveneens op basis van een zelfgeschreven script, had hij tachtig keer meer geld ter beschikking en dat zie je aan Welcome to the Punch af. Ridley Scott en het British Film Institute betaalden mee.

Wanneer het verhaal niet bijster boeit (iets met wapens, cynische politici en corrupte agenten) of vlak wordt verteld (geen context of motivatie), moet de spanning uit de personages komen:  de film heeft een cast van ervaren acteurs. Ook dat helpt niet, want ze hebben niets om mee te werken. Max (gespeeld door James McAvoy, met hip kinpluis) en zijn tegenstrever James Sternweed (Max Strong) worden door omstandigheden handlangers en gaan gezamenlijk een derde vijand te lijf. Je gelooft het geen seconde, want hun karakters zijn van bordkarton, standje moeilijk gezicht, met de psychologie van een diepgevroren kabeljauw.

Stripverhaal
Humorloos is de wereld van Welcome to the Punch ook. Agenten, chefs, boeven, spin doctors – ze blaffen tegen elkaar in cynisch bedoelde oneliners die geen schuim op het bier brengen. Zo uitgebleekt blauw als de beelden zijn, zo levenloos leeg zijn de personages. Dan is er natuurlijk schietgeweld, in arty slo-mo zelfs. Kogels slaan vuistgrote gaten in de muur, hele magazijnen worden weggemitrailleurd zonder een olifant te raken en in de finale shoot out – op het containerpark dat de film zijn titel geeft – is het Max en James tegen de overmacht. In plaats van stoer komt het een beetje onbeholpen over.

‘I learned not to get involved’, zegt hoofdpersoon Max tegen zijn partner Sarah (Andrea Riseborough), de enige in dit stripverhaal die niet stijf staat van de adrenaline en het stresshormoon cortisol. Juist zij legt in een kreupele scène het loodje. De kijker raakt maar niet betrokken bij deze komisch aandoende hutspot van filmclichés en artistieke pretenties. Wat zou Ridley Scott er in hebben gezien?

 

18 mei 2013

 
ALLE RECENSIES

Wadjda

**

recensie  Wadjda

Tipje van sluier is jammerlijke stereotiepe blik

door Astrid van Pelt

Nog nooit eerder maakte een vrouwelijke regisseur uit Saoedi-Arabië een lange speelfilm. Wadjda brengt hierin verandering. Jammer alleen dat deze ‘unieke’ film een weinig vernieuwende boodschap heeft. 

De jonge puber Wadjda is niet geknipt voor de strakke leefregels van de Saoedische maatschappij. Ze is rebels, houdt van westerse muziek en draagt haar hoofddoekje alleen als dat strikt noodzakelijk is. Tot grote schande van haar omgeving wil ze een fiets bemachtigen, zodat ze straatraces kan houden met haar platonische vriendje Abdullah. Volgens Wadjda is het een dubbele nederlaag als een jongen verliest van een meisje. Daar zit voor haar de uitdaging.

Geloofwaardigheid
De adembenemende shots in de film zijn dun gezaaid, maar ze zijn er wel degelijk. Zoals het haast symbolische fragment waarin Wadjda een fiets zonder bestuurder door het dorre landschap ziet rijden. Wanneer even later de barrière van een zandmuur verdwijnt, zodat ze vrij zicht heeft op de onderliggende auto die de fiets op het dak draagt, zet ze de achtervolging in. Die fiets zal van haar worden!

Recensie Wadjda

Dat Wadjda de nodige hordes moet nemen om die droom in vervulling te laten gaan, blijkt al snel. Dat vormt het centrale thema van de film. Een eenvoudig thema, maar het biedt wel een kapstok om allerhande maatschappelijke en religieuze kwesties aan op te hangen. Dit gaat echter al snel irriteren, waardoor de film zijn geloofwaardigheid verliest.

Onderbuikgevoelens
De personages in de film lijken er genoegen in te scheppen alle Saoedi-Arabische mores over de positie van de vrouw uitentreuren te herhalen: ‘respectabele meisjes gaan naar binnen als mannen hen kunnen zien’ of: ‘iedereen weet dat je de koran niet mag aanraken als je ongesteld bent’. Zulke passages worden al snel stereotiep. Bovendien: als die zaken zo geaccepteerd zijn, waarom moeten ze dan nog uitgesproken worden? De film lijkt hier duidelijk klakkeloos in te spelen op de onderbuikgevoelens van de islamofobe westerse markt.

In dit strikt chronologische verhaal lijkt Wadjda recht op haar doel, haar droomfiets, af te stevenen. Je ziet immers al van kilometers ver aankomen dat zij de Koran-reciteerwedstrijd zal gaan winnen. Pas als blijkt dat ze haar beloning niet kan opstrijken vanwege de onacceptabele bestemming van het geld, komt het verhaal en de bijbehorende spanning op gang. Helaas resteren dan nog slechts enkele minuten tot het einde.

 

13 mei 2013

 
ALLE RECENSIES

Winter Vacation

****

recensie  Winter Vacation (Han jia)

Wat zullen we doen vandaag? 

door Cor Oliemeulen

Ver van het economische wonder in de grote Chinese steden gaan inwoners van een troosteloos provinciestadje gebukt onder uitzichtloosheid. In zijn derde film Winter Vacation geeft dichter en filmmaker Hongqi Li het begrip verveling een nieuwe dimensie.

Compositierijke kaders vanuit statische en afstandelijke cameraperspectieven tonen tienerjongens die zich enorm vervelen tijdens de wintervakantie. Hun gebrek aan belevenissen is volmaakt verbeeld in trage, losse fragmenten van kille mistroostigheid en absurde situaties. De setting en sfeer van droogkomische dialogen afgewisseld met oeverloze stiltes doet denken aan Stranger Than Paradise (1984) van Jim Jarmusch. Maar de nuchtere, minimalistische stijl in Winter Vacation (Han jia) is origineel en verfrissend door de volstrekt andere samenleving en achtergrond.

Winter Vacation

Ritueel
Het regelmatig exploderen van dynamiet en het geluid van goederenwagons verraden het decor van een stadje met mijnbouw of steengroeven, hoewel hiervan niets is te zien. Grauwe gebouwen omzomen een saai pleintje. Twee jongens staan er bewegingsloos tegenover elkaar. Plots geeft de grootste de andere een klap in het gezicht. De kleinste geeft hem een bankbiljet, waarna de grootste het opzichtig controleert op echtheid en het in zijn portemonnee doet. Vier klappen en drie bankbiljetten verder stopt het ritueel, dat later in de film terugkomt.

De scène op de groentemarkt werkt eveneens hilarisch en kent een mooie, triestige fotografie. In een kraam zitten zeven chagrijnige kooplieden als wassen beelden, enkele met mondkapjes, ieder achter een eigen keurige stapel groente. Een vrouw, die in wat kolen rommelt, ziet een passerende handelaar met een bakfiets vol dezelfde, ongetwijfeld goedkopere, kolen. Nadat ze uiteindelijk een geschikt exemplaar heeft gevonden, haalt ze er tergend langzaam een hoop ‘slechte’ bladen van af, laat de overgebleven halve kool wegen, onderhandelt over de prijs, doet hem in haar tas en neemt ook het ‘afval’ mee.

De lucht is leeg
De centrale vraag van Winter Vacation is: ‘Wat zullen we vandaag doen?’ Een jongen doodt de tijd met het soms hardop lezen van een woordenboek, een andere vraagt zich af waarom de lucht altijd leeg is en een derde praat met zijn vriendinnetje. Zij wil het voor de zoveelste keer uitmaken, omdat ze bang is dat haar schoolresultaten er onder lijden. Hij ongeëmotioneerd: ‘Je bent niet mooi en nu al de domste van de klas. Je kunt beter met mij trouwen, want je krijgt toch niemand anders. Dan krijgen we een zoon. Die trouwt en zij krijgen ook een zoon. En die krijgt ook weer een zoon…’

Winter Vacation

Het hopeloze toekomstbeeld van zelfs de allerjongsten komt aan bod. Een dikkige kleuter verblijft in een woonkamer met zijn grootvader. De kleine zit op de grond met de benen opgetrokken verveeld voor zich uit te kijken, opa op de bank staart gedeprimeerd naar buiten. Alsof je naar een foto of schilderij zit te kijken. Het jochie mag niet buitenspelen, omdat hij dat gisteren al heeft gedaan. Steeds als hij te veel vraagt naar de zin van opa, wil die dat hij zijn mond houdt met de waarschuwing: ‘Anders krijg je een pak slaag van je oom.’ Een nichtje, dat even voorbij komt, vraagt: ‘Wat wil je worden als je groot bent?’ Het manneke: ‘Wees’.

Als dan na alle vakantiepret school weer begint, blijkt al snel dat ook het onderwijs de kinderen niet kan enthousiasmeren. Niemand in deze contreien is geïnteresseerd in de vraag hoe je een nuttig persoon in de samenleving kunt zijn. Winter Vacation eindigt met satirische maatschappijkritiek van een regisseur van wie we hopelijk nog veel prachtige cinema mogen zien.

 

15 december 2011

 
ALLE RECENSIES

Whistleblower, The

***

recensie  The Whistleblower

Hoeren van de oorlog 

door Cor Oliemeulen

In het door burgeroorlog ontwrichte Bosnië vecht een Amerikaanse vredeshandhaver tegen seksslavernij, corrupte collega’s en laffe autoriteiten. Het aangrijpende drama The Whistleblower blijft overeind door de overtuigende hoofdrol van Rachel Weisz.

Volgens schattingen is elke minuut iemand ergens ter wereld de dupe van mensenhandel. Meisjes belanden bijna zonder uitzondering in de prostitutie. Lilja 4-ever (2002), waarin een Russische tiener van een brug springt nadat zij door een loverboy naar Zweden is gelokt, toont een menselijk drama vanuit het perspectief van het slachtoffer. In het op ware gebeurtenissen gebaseerde The Whistleblower zien we de wantoestanden door de ogen van ex-politieagent Kathryn Bolkovac (Rachel Weisz), die alles in het werk stelt de Oekraïense seksslaven Raya en Luba een beter lot te geven en de schuldigen aan te klagen.

The Whistleblower

Orde handhaven en politieagenten opleiden
De gescheiden Bolkovac — die geld nodig heeft om na afloop van de missie haar dochter vaker te kunnen zien — heeft zich laten inhuren door DynCorp, dat in de film cynisch genoeg Democra heet. Dit privaatmilitaire bedrijf ontvangt jaarlijks vele miljarden dollars van de Amerikaanse regering om te opereren in landen als Irak, Somalië, Angola, Haïti, Koeweit en Afghanistan. De Verenigde Naties sluiten in 1999 een contract met deze organisatie om in Bosnië orde te handhaven en politieagenten op te leiden.

De rechtgeaarde Bolkovac beseft snel dat ze is beland in een vreemd land zonder duidelijk mandaat. Politie, huurlingen, collega’s en autoriteiten zijn niet alleen betrokken bij het over de grens smokkelen van jonge meisjes, ook blijken ze verantwoordelijk voor intimidatie, mishandeling, verkrachting en moord. Zoals vaker met klokkenluiders wordt ze tegengewerkt door bureaucraten en autoriteiten die niet op een schandaal zitten te wachten. Of zoals een hoger geplaatste functionaris het haar verwoordt: ‘Die meiden zijn de hoeren van de oorlog. Het gebeurt gewoon.’

The Whistleblower

Mannen zijn immoreel en seksbelust
Mannen komen er niet goed van af in The Whistleblower. Ze zijn bijna zonder uitzondering immorele, seksbeluste wezens. De enigen die Bolkovac denkt te kunnen vertrouwen, zijn een Nederlandse huurling en een hoge pief van Interne Zaken, vertolkt door David Strathairn. Helaas biedt het script veel te weinig ruimte aan diens altijd degelijke spel. Hetzelfde geldt voor de innemende Vanessa Redgrave, die de rol van de hoogste mensenrechtencommissaris voor haar rekening neemt. Sexy Monica Bellucci valt als stugge, harteloze bureaucraat uit de toon.

Debuutregisseur Larysa Kondracki kiest voor een zeer serieuze aanpak, zonder een enkele lach of grap. Ze focust de hele film op Rachel Weisz, die de sterren van de grauwe Bosnische hemel speelt. Je voelt, vecht, huilt en wanhoopt intens met haar mee. The Whistleblower verliest aan authenticiteit door het niet casten van autochtone acteurs, het rare mixtaaltje en de locatiekeuzes. De optelsom is een film die nergens amuseert, maar overal deprimeert. Toch is het een verhaal dat moet worden verteld.

 

10 november 2011

 
ALLE RECENSIES

Welcome to the Rileys

****

recensie  Welcome to the Rileys

Surrogaatdochter moet huwelijk redden

door Cor Oliemeulen

Het echtpaar Doug en Lois Riley waarvan de tienerdochter is overleden na een ongeluk ontfermt zich over een zestienjarig weggelopen weesmeisje dat de kost verdient met strippen en prostitutie. Deze eenvoudige plot en het magistrale acteren van James Gandolfini en Melissa Leo maken Welcome to the Rileys een aangename kijkervaring die nergens sentimenteel of melodramatisch is.

Leo speelt in The Fighter een zelfverzekerde, dominante moeder. In Welcome to the Rileys is ze een getormenteerde ziel die het huis niet meer verlaat sinds de dood van haar kind. Gandolfini vertolkte als Tony in de gangsterserie The Sopranos een crimineel. Ditmaal is hij succesvol ondernemer in Indiana, een knuffelbeer met een gouden hart. Ook hij lijdt. Na de dood van zijn minnares aanschouwt hij op het kerkhof de familiegrafsteen van de Rileys; slechts zijn sterfdatum moet nog ingevuld.

Welcome to the Rileys

Achterdocht
Een loodgietercongres in New Orleans moet voor wat afleiding zorgen. De bijeenkomst en de collega’s boeien hem niet, dus gaat Doug de stad verkennen. In een stripclub ontmoet hij de jonge Mallory (Kristen Stewart). Als ze samen zijn en zij al direct zijn broek losmaakt en haar benen spreidt, bekent hij dat hij niet voor seks maar voor wat gezelschap is gekomen. Als hij dan ook nog naar haar leeftijd begint te vragen, scheldt zij hem de tent uit.

De volgende dag treffen ze elkaar toevallig in een koffieshop. Langzaam verdwijnt haar achterdocht en blijken ze het redelijk met elkaar te kunnen vinden. Als hij ziet in wat voor krot ze woont, biedt hij spontaan aan om te gaan klussen. Mallory blijkt Allison te heten en doet Doug denken aan zijn dochter. Hij geeft haar geld en eten, maakt de boel schoon en koopt nieuwe spullen. Voor elke keer dat ze ‘fuck’ zegt, moet ze een dollar betalen.

Lellebel
Allison lijkt Doug als vaderfiguur te accepteren en hij handelt en voelt alsof er een nieuwe dochter in zijn leven is. Liefhebbers van de Twilight-reeks zullen even moeten wennen aan Kristen Stewart als puisterige, vetharige, slecht opgemaakte, vuilspuwende lellebel. Ze doet haar stinkende best, maar op het gebied van drama en diepgang moet ze nog veel leren. Gelukkig wordt haar personage geen karikatuur.

Welcome to the Rileys

Doug belt Lois dat hij een tijdje niet thuis komt. Ze houden nog veel van elkaar, maar het vuur is gedoofd. Lois beseft dat ze nú moet handelen. Hier ontstaat de grappigste scène van de film. Het is lang geleden dat ze achter het stuur heeft gezeten en het duurt een hele poos voordat ze de oprit kan verlaten. Uiteindelijk voegt ze zich schoorvoetend bij het duo in New Orleans in een poging om zowel haar huwelijk als de gebroken kindertijd van Allison te redden.

Regisseur Jake Scott – zoon van Ridley Scott (American Gangster, Kingdom of Heaven) en neef van Tony Scott (True Romance, Domino) – tapt met zijn pas tweede speelfilm uit een heel ander vaatje dan zijn vader en oom. Welcome to the Rileys is een onafhankelijke, hartverwarmende lowbudgetvoorstelling waarin de actie voornamelijk is gereduceerd tot emoties.

 

19 mei 2011

 
ALLE RECENSIES

World Invasion: Battle Los Angeles

**

recensie World Invasion: Battle Los Angeles

Schietgrage aliens 

door Cor Oliemeulen

Eén aspect van World Invasion: Battle Los Angeles is duidelijk: de titel. Aliens bezetten de wereld en LA is het strijdtoneel. Verplichte kost voor de actieliefhebber. Tenminste als die het graatmagere verhaal, de tenenkrommende dialogen en het gebrek aan karakterontwikkeling op de koop toe neemt. 

Gissen naar de afloop hoeft niet. Stafsergeant Michael Nantz richt zich tot de overgebleven pelotonleden met de legendarische woorden: ‘Let those bastards know who they’re fucking with!’ Vloeken hoor je overigens nauwelijks in de film. Van een beetje commando zou je wat anders verwachten. Vooral nadat oorlogszuchtige, schietgrage aliens duizenden burgers doden, wereldsteden in de as leggen en je collega’s omleggen. Verder valt slechts één seksgerelateerde opmerking te noteren, ook niet al te realistisch in legerkringen.

World Invasion: Battle Los Angeles

Opdracht
Het verhaal. Enkele burgers hebben zich verschanst in een verlaten politiebureau in een door aliens veroverd gebied. Een peloton commando’s krijgt de opdracht hen te redden. De onverschrokken helden krijgen slechts drie uur de tijd, want hierna wil de luchtmacht het gebied plat bombarderen.

Tussen de aaneenschakeling van actiescènes doet regisseur Jonathan Liebesman (verantwoordelijk voor enkele matige horrorproducties) tevergeefs moeite om de kameraadschap tussen de commando’s een extra dimensie te geven. Pogingen om karakters te verdiepen blijven steken in overmatig gebruik van close-ups. De personages zijn stereotiep. Zo maken we kennis met de held die net voor zijn pensioen een laatste klus door de strot geduwd krijgt en de onervaren leider die van angst geen besluiten meer kan nemen. In hun kielzog de Afro-Amerikaan, de Aziaat, de boerenkinkel én de aantrekkelijke stoere meid die toevallig komt aanwaaien en uitstekend met vuurwapens overweg kan. Je identificeren met de meeste personages is uitgesloten; je vindt het niet eens erg als er iemand doodgaat.

Karakterloos
Ook nagenoeg karakterloos zijn de aliens, die de aarde bezetten omdat ze ons water nodig hebben. Helaas komen deze buitenaardse wezens pas duidelijk op het scherm als de commando’s uiteindelijk hun zwakke plek (waar bij mensen het hart zit!) hebben ontdekt. Door vijandelijk vuur getroffen, spatten ze met een beetje geluk uit elkaar om een veelkleurige smurrie achter te laten. Ze mogen dan wel een hogere technologische beschaving hebben met geavanceerde luchtvoertuigen, laserstralen en communicatiemiddelen, de aliens lijken volslagen blind. Ze schieten wel héél vaak mis.

World Invasion: Battle Los Angeles

Alleen de special effects in World Invasion: Battle Los Angeles scoren een voldoende. Er is veel spanning in de actiesequenties, soms nog meer in de aanloop ernaar toe. Het gebruik van handheld camera’s versterkt de nervositeit, echter de overmaat van schokkerige beelden doet Parkinson vermoeden. Bij een productie als Cloverfield (realistisch door ‘amateurvideo’) was dat ongefocuste functioneel, hier is het vaak storend.

Vergelijkingen met vorige invasiefilms als Independence Day en War of the Worlds (remake) gaan deels op. Ook dit keer geen gebrek aan Amerikaans patriottisme en superioriteit, een paar dozijn clichés, heroïsche acties onder begeleiding van nepviolen en een astronomisch budget. Wél een chronisch gebrek aan goed acteren, treffende dialogen, diepgang en humor.

 

21 april 2011

 

ALLE RECENSIES