Categorie: AMERIKA

Immigrant, The

Posted on

***

recensie  The Immigrant

Fatale driehoeksverhouding

door Cor Oliemeulen

Een Poolse immigrante worstelt met levensvragen in een magnifiek geschoten film over een driehoeksverhouding die gedoemd lijkt te mislukken.  

In de eerste helft van de vorige eeuw arriveerden miljoenen immigranten per boot in het beloofde land. Voordat ze werden toegelaten moesten ze door de poorten van het verwerkingscentrum op Ellis Island in de haven van New York. Immigranten met een crimineel verleden of een chronische ziekte werden geweigerd.

Recensie The Immigrant

Als de Poolse Ewa (Marion Cotillard) in 1921 het vasteland bereikt, constateren de autoriteiten bij haar zus Magda een fout hoestje, zodat ze in quarantaine moet. Ewa belandt in de charmante handen van Bruno (Joaquin Phoenix), baas van een pikant variétégezelschap dat als dekmantel dient voor zijn pooieractiviteiten. Ewa heeft weinig keus, vooral als Bruno zegt zich te zullen ontfermen over de doodzieke Magda.

Verhitte gemoederen
Met The Immigrant bevestigt regisseur James Gray zijn voorkeur voor romantische drama’s over mensen met verschillende achtergronden. Net als in The Yards en Two Lovers heeft hij de beschikking over Joaquin Phoenix (Walk the Line, The Master, Her) die nooit faalt. Zelfs niet als hij kijkt in de grote ogen van Marion Cotillard (La Môme, Midnight in Paris, De rouille et d’os). Hun relatie is afstandelijk, want Ewa haat Bruno, terwijl Bruno haar wel ziet zitten, en liggen. Als de illusionist Orlando (Jeremy ‘The Hurt Locker‘ Renner) in beeld komt, raken de gemoederen verhit en de rapen gaar.

Hoewel er uitmuntend wordt geacteerd, het verhaal consistent is en het Poolse accent van de immigrante aandoenlijk, zijn er te weinig indringende en verrassende momenten en laat de intrige te lang op zich wachten. Daarentegen is de klassieke muziek stemmig en zijn de kaders beeldschoon. Cinematograaf Darius Khondji (Delicatessen, Se7en, Amour, To Rome with Love) liet zich inspireren door schilderijen van George Bellows, bekend van diens realistische plaatjes van New York van het begin van de twintigste eeuw en door Everett Shinn die de toenmalige variététheaters vastlegde. De belichting van Robert Bressons meesterwerk Journal d’un curé de campagne (1951) gold als uitgangspunt. Zelfs Ewa’s biechtscène is een ode aan de Franse meester-cineast.

Recensie The Immigrant

Thematische worstelingen
Ook de grauwgrijze opnames op Ellis Island zien er prachtig uit. Destijds moest Francis Ford Coppola voor The Godfather II nog een deel van de gebouwen van het eiland laten nabouwen. The Immigrant is de eerste speelfilm die op Ellis Island mocht worden opgenomen, inclusief memorabele slotscène. Bijna twee uur thematische worstelingen – liefde en haat, geven en nemen, zonde en vergeving – cumuleren in een finale die liefhebbers van melodrama zal bekoren.

 

11 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Bag Man, The

Posted on

*

recensie The Bag Man
Bagger, man!

door Cor Oliemeulen

Een man beschermt een tas met zijn leven. Een vrouw speelt een gevaarlijk spel. The Bag Man is een moderne film noir met perspectief.  

Crimineel Jack (John Cusack) krijgt opdracht een tas met onbekende inhoud op te halen om die te overhandigen aan gangster Dragna (Robert De Niro). Ze zullen elkaar treffen in een afgelegen motel in het diepe zuiden van Amerika. De sfeer is broeierig, bevreemdend en onbestemd. De afspraak is dat Jack niet in de tas mag kijken, want anders kan hij fluiten naar zijn beloning. Met alles wat de komende anderhalf uur te wachten staat, blijkt dat een ware beproeving.

Recensie The Bag Man

Wat zit er in die tas?
Zijn eerste ontmoeting is met moteleigenaar Ned (Crispin Glover, bekend als George McFly, de stuntelige toekomstige vader van Marty in Back to the Future) die zich merkwaardig opricht vanachter de desk en achterdochtig en mysterieus zijn nieuwe klant opneemt. Hierna zal een illustere stoet van marginale figuren Jacks pad kruisen: foute buren, een agressieve pooier en enge dwerg, sadistische agenten en een femme fatale met gevaarlijke rondingen. Er is een stoere antiheld, (erotische) spanning en je wordt snel nieuwsgierig wat er in die verdomde tas zit.

De vraag is: waartoe leiden alle confrontaties, het geweld, de moorden en het nachtbraken? Het antwoord is: nergens. The Bag Man begint hoopvol als interessante film noir, ontspoort en crasht zoals alleen éénsterrenfilms dat kunnen. John Cusack heeft aanvankelijk genoeg charisma, maar krijgt te maken met een verhaal dat steeds verder uit zijn voegen barst van niet uitgewerkte karakters, erbarmelijke dialogen, onzinnige plotwendingen en teveel ongeloofwaardigheden. Is er nou niemand die tegen debuterend regisseur David Grovic had kunnen zeggen: ‘Beste man, je hebt talent, maar je kunt geen keuzes maken.’

Robert De Niro
En waar zijn in hemelsnaam de vrienden en vertrouwelingen van Robert De Niro? Natuurlijk, de 70-jarige geboren New Yorker heeft zijn sporen al lang en breed verdiend en zeker hij mag doen en laten wat hij wil. Echter na de gestaag opstapelende optredens in dubieuze producties van de laatste jaren rijst de vraag of een van de grootste acteurs uit de geschiedenis daadwerkelijk kijkt naar de films waarin hij speelt. Van tevoren én erna.

Recensie The Bag Man

In 1976 ontving De Niro voor zijn rol als wereldverbeteraar in Taxi Driver het schamele bedrag van 35.000 dollar, in 2010 mocht hij na de uitgekauwde formule van Little Fockers liefst 20 miljoen dollar op zijn bankrekening laten schrijven. Wat hij heeft gekregen voor The Bag Man is niet bekend; een geldboete zou meer op zijn plaats zijn. Hij komt maar een minuut of tien in beeld en het enige waarmee zijn met Liberace-kapsel uitgedoste personage imponeert is de manier waarop hij de neus van een vrouw breekt. Fans van Robert De Niro dienen zich echter serieus af te vragen of ze hun held willen zien falen in de potsierlijke finale. Anderen zouden beter halfweg de zaal verlaten om zelf verder te fantaseren hoe mooi het allemaal had kunnen zijn.

 

28 maart 2014

 

MEER RECENSIES

Kill Your Darlings

Posted on

***

recensie  Kill Your Darlings

Ontregel de zintuigen

door Alfred Bos

De Beat-dichters – Allen Ginsberg, William Burroughs, Jack Kerouac – figureren in Kill Your Darlings als zichzelf in een waar gebeurd verhaal over rebellie, drugs, geestesziekte en moord in het New York van de jaren veertig. 

Kill Your Darlings is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal, waarin jeugdige rebellie, literaire ambitie en seksuele obsessie mengen tot een dodelijke cocktail. Het belicht een scandaleuze episode uit de jeugdjaren van de Beat Poets, de schrijvers die in de jaren vijftig de Amerikaanse literatuur opschudden en de weg bereidden voor de culturele revolutie van de jaren zestig. Centraal daarin staat Lucien Carr, de man die Allen Ginsberg, Jack Kerouac en William Burroughs bijeen bracht.

recensie Kill Your Darlings

Ze treffen elkaar in 1943 op en om de Columbia-universiteit, waar traditie en het literaire establishment machtig en de vrouwelijke studenten gewillig zijn. De hoogbegaafde, maar getroebleerde Carr (Dane DeHaan) wordt gestalkt door een veertien jaar oudere docent Engels, David Kammerer (Michael C. Hall), die homo-erotische affectie voor de briljante jongeling koestert. Hij is de oorzaak van de twijfelachtige geestesgesteldheid van Carr, die zich uiteindelijk aan Kammerers verstikkende belangstelling ontworstelt door hem te doden. We verklappen niets, want de film opent met de daad.

Schaar als wapen
Kill Your Darlings, de eerste feature film van John Krokidas die tevens het scenario schreef, toont de pioniers van een nieuwe mentaliteit in hun leerjaren: Allen Ginsberg (Daniel Radcliffe), Jack Kerouac (Jack Huston) en de man met de stem als een vleesrasp, William Burroughs (Ben Foster). Met Rimbaud en Dada als voorbeeld gaan de jonge estheten in hun streven een nieuwe cultuur te initiëren de symbolen van de gevestigde (literaire) orde letterlijk te lijf. Hun wapen is niet de pen, maar de schaar: Burroughs’ beroemd geworden cut-up techniek is geboren. David Bowie zou er jaren later dankbaar gebruik van maken.

We zien ‘the Libertarian Circle’ (in de woorden van Ginsberg) worstelen met de leegte van het bestaan; die willen ze vullen met taal. Burroughs ontregelt de zintuigen met farmaceutica. Voor Ginsberg, zoon van een dichtende vader en een gestoorde moeder, is al dan niet gespeelde gekte een manier om de realiteit te ondermijnen. Kerouac heeft zoveel energie en bravoure dat hij de werkelijkheid simpelweg negeert. Carr daarentegen, de katalysator die de Beats uit hun ‘gevangenis’ (citaat Carr) leidt, eindigt achter tralies. Dat is de onverschilligheid van het universum ten voeten uit.

recensie Kill Your Darlings

Rake soundtrack
Regisseur Krokidas heeft dit verhaal, een Griekse tragedie waardig, met veel respect en aandacht voor authenticiteit verfilmd. Je ruikt bijna de bierlucht in de rokerige jazzkelders van New York in de jaren veertig en we zien de geboorte van het moderne, naoorlogse levensgevoel. Pluim ook voor de soundtrack, met veel Brahms (Ginsbergs favoriet) en enkele raak gekozen eenentwintigste-eeuwse tracks (Wolf Like Me van TV On The Radio lijkt voor deze film geschreven). Foutje: in 1943 bestonden er nog geen 7 inch 45 RPM plaatjes, de zogeheten single. Die kwam pas in 1949.

Na de verfilming van Kerouacs roman On The Road (2012) belicht Kill Your Darlings een ander aspect van de Beat-dichters. En net als Inside Llewyn Davis schetst de film met veel aandacht voor sfeer en authenticiteit een sleutelmoment uit de naoorlogse cultuurgeschiedenis, maar op een totaal andere wijze dan de fictieve rolprent van de Coen-broers: rauw, intens, gebaseerd op feiten. En daar hoef je helemaal niets van af te weten om deze film te kunnen waarderen, want drama is drama, ook als het echt gebeurd is.

 

25 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Book Thief, The

Posted on

**

recensie  The Book Thief

Het boek is beter

door Wouter Spillebeen 

The Book Thief is de verfilming van het gelijknamige boek van Australisch auteur Markus Zusak. Michael Petroni schreef het script dat door Brian Perceval in beeld wordt gebracht.  

Terwijl de nazi’s in het fictieve Duitse dorp Molching systematisch Joden en politieke tegenstanders opsporen en uitroeien, wordt de tienjarige dochter van een communiste geadopteerd door pleziermaker Hans Hubermann en zijn strenge vrouw Rosa (Geoffrey Rush en Emily Watson). Liesel (Sophie Nélisse) maakt snel kennis met buurjongen Rudy Steiner (Nico Liersch), die opkijkt naar de zwarte sprinter Jesse Owens. Liesel is analfabeet, maar zeer geïnteresseerd in boeken.

Ze heeft The Grave Digger’s Handbook, dat ze samen met Hans leert lezen. De vrouw van een hooggeplaatste nazi ziet haar een boek van een brandstapel stelen en besluit het pientere meisje in haar bibliotheek te laten. Intussen zoekt de Joodse Max Vandenburg (Ben Schnetzer) bij de Hubermanns een schuilplaats. Hans en Rosa doen er alles aan om de jongeman te helpen en Liesel vindt in hem een goede vriend.

Recensie The Book Thief

Lofzang
The Book Thief is geschreven door Markus Zusak, wiens ouders in de jaren ’50 van Duitsland naar Australië migreerden. Hij is veel te jong om de oorlog te hebben meegemaakt, maar vertelt een aangrijpend verhaal alsof hij er zelf bij was. Een lofzang voor gewone mensen die hun eigen toekomst opofferen om een onschuldige te helpen. Het boek focust meer op de verschillende boeken die Liesel leest en de symboliek die ze bevatten, terwijl de film vooral de relatie tussen Liesel, de Hubermanns en Max belicht.

Het jonge meisje met de zachte blonde krullen dat gek is op boeken, het weeskinderenthema, het speelse, kinderlijke karakter, de setting van de jaren ’30 en de visuele stijl doen denken aan Martin Scorsese’s Hugo (2011). The Book Thief is echter minder fantasierijk maar realistischer.

Duits Engels
In tegenstelling tot Perceval, rustte Scorsese niet ieder personage uit met een zwaar accent. De Duitsers in The Book Thief spreken op onverklaarbare wijze allemaal vloeiend Engels met een gruwelijke tongval, op een enkele ‘und’ en ‘nein’ na. Vooral het accent van de twaalfjarige Frans-Canadese Sophie Nélisse die wel een bewonderenswaardige prestatie neerzet, is soms om van ineen te krimpen. De agressieve speeches van Duitse officieren zijn in hun originele taal gebleven en zijn om die reden veel verdraagbaarder dan de geforceerde dialogen in het Engels.

Recensie The Book Thief

De Dood, die de rol van verteller op zich neemt, is niet op zijn plaats. In het boek bezorgt hij een donkerdere en meer onheilspellende toon, maar zijn Oxford-Engels contrasteert zo hard met de dialogen in de film dat het bijna lachwekkend wordt. Naar het einde van de film toe voegt zijn stem de nodige zwaarte toe, maar het onheil is dan al geschied.

De soundtrack van legendarische filmcomponist John Williams (die onder andere Star Wars en Harry Potter onder handen nam) onderstreept zoals steeds perfect de dramatische momenten, maar zelfs dat kan The Book Thief niet van de middelmatigheid redden.

22 maart 2014

ALLE RECENSIES
 

Anchorman 2: The Legend Continues

Posted on

***

recensie Anchorman 2: The Legend Continues
Willekeur is koning

door Wouter Spillebeen

De hype rond het lang geanticipeerde vervolg op de legende van Ron Burgundy was groot. Het is moeilijk aan zo’n hoge verwachtingen te voldoen, maar Anchorman 2: The Legend Continues is een verdienstelijke poging.  

Anchorman: The Legend of Ron Burgundy (2004) geniet een cultstatus onder fans van Will Ferrell en zijn medesterren. De karikaturale personages waren hilarisch en de veelal geïmproviseerde, willekeurige en absurde grappen bleken eindeloos citeerbaar. ‘I love lamp’, ‘60% of the time, it works everytime’ en ‘Boy, that escalated quickly’ zijn nog steeds geliefd op het internet. Toen regisseur Adam McKay besloot een vervolg te maken, waren de verwachtingen torenhoog.

Recensie Anchorman 2: The Legend Continues

Ron Burgundy en Veronica Corningstone (Will Ferrell en Christina Applegate) zijn getrouwd en hebben een zoon van zeven jaar. Wanneer zij gepromoveerd wordt tot het eerste vrouwelijke fulltime nieuwsanker en hij zijn ontslag krijgt, gaan de twee uit elkaar. Veronica begint een relatie met psycholoog Gary (Greg Kinnear) en Ron begint na een korte job in een waterpark te werken als anker op het eerste 24-uur nieuwskanaal. Hij verzamelt zijn oude team en de strijd om kijkcijfers barst los. Ron is eigenhandig verantwoordelijk voor de popularisering van het nieuws wanneer hij als eerste brengt wat de mensen willen horen in plaats van wat ze moeten horen.

Improvisatie
Het verhaal van Anchorman 2 kent enkele gelijkenissen met de eerste film – Ron zit in de put en klimt er weer uit – maar neemt nog meer vreemde wendingen. Het is vrij warrig, maar naar Anchorman­ -gewoonte is het verhaal niet wat de film drijft. Alles draait om de grappen, die nog steeds vaak geïmproviseerd zijn door de hoofdrolspelers. Het valt nog af te wachten of de nieuwe citaten ook een eigen leven zullen leiden, maar reken er maar niet op. Voor wie niet genoeg kan krijgen van Burgundy is er een director’s cut met maar liefst 763 nieuwe grappen. Die verschijnt voorlopig niet in de Lage Landen.

Anchorman 2 doet alles dat een vervolg moet doen en niets meer. De stijl en het gevoel van de eerste film zijn gerecreëerd. De meeste grappen draaien rond Ron Burgundy en de naïeve weerman Brick Tamland (Steve Carell). De referenties naar nieuwsfeiten en politieke situaties zijn terug, net als het over-the-top gevecht tussen nieuwsteams. De pogingen om de absurde en willekeurige humor te repliceren zijn niet slecht, maar kunnen qua originaliteit en gevatheid niet tippen aan Anchorman. Meer van hetzelfde.

In Anchorman 2  zitten zoveel cameo’s dat het bijna vreemd is een onbekend gezicht te zien. Onder andere Harrison Ford, Jim Carrey, John C. Riley, Sacha Baron Cohen, Liam Neeson, Tina Fey en Amy Poehler tonen hun gezicht. Ook Vince Vaughn keert even terug als Wes Mantooth, Burgundy’s rivaal uit Anchorman.

Recensie Anchorman 2: The Legend Continues

Promotie
Will Ferrell speelde als Ron Burgundy het anker van enkele lokale journaals, verscheen op talkshows en maakte reclamespots voor de Dodge Durango om Anchorman 2 te promoten. De enorme hype zorgde in Amerika voor een groter financieel succes dan de eerste film, ondanks een teleurstellend openingsweekend. Sommigen zeggen dat de hype te groot werd en het publiek al genoeg had van Burgundy voordat de film verscheen.

Anchorman 2  laat een dubbel gevoel achter. De film doet succesvol denken aan de eerste Anchorman, maar herinnert de kijker er meteen aan dat die beter was. Wie meer Burgundy wil en vond dat de eerste film niet absurd genoeg was, krijgt zijn zin in The Legend Continues.

 

21 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

August: Osage County

Posted on

****

recensie August: Osage County
Meryl Streep fabelachtig goed

door Alfred Bos

Familie, je wordt ermee geboren en je kunt niet zonder. En dat is niet altijd een onverbloemd genoegen. Zo ook in Osage County, Oklahoma, waar de vlaktes leeg, de harten bitter en de vrouwen dominant zijn. Meryl Streep schittert als aftakelend familieloeder. 

Anders dan in Nederland, waar alle grote succesfilms van de laatste jaren als ‘vrouwenfilm’ (Gooische Vrouwen, Komt een vrouw bij de dokter ) zijn te typeren, is het ‘zwakke geslacht’ in het Amerikaanse filmvak flink ondervertegenwoordigd. Boven een zekere leeftijd zijn vrouwelijke hoofdrollen eerder uitzondering dan regel, waardoor een enorm reservoir aan talent en vooral ervaring domweg onbenut en letterlijk buiten beeld blijft. Terwijl juist de groep van vijftigplussers groeit.

Recensie August: Osage County

Ammunitie om die actuele stelling – van het Centre for the Study of Women in Television and Film – te onderbouwen vormt August: Osage County. Het is de filmversie van het gelijknamige toneelstuk (van Tracy Letts, ze leverde ook het filmscript) rond een disfunctionele familie op het platteland van Oklahoma. Terwijl de augustuszon zindert, vormt een begrafenis de aanleiding voor een familiebijeenkomst waar met veel kabaal de skeletten uit de kast komen. August: Osage County is een toneelfilm waarin een reeks acteurs en vooral actrices van naam en faam, maar boven een zekere leeftijd, de sterren uit de hemel – of liever: het vuur uit de hel – speelt.

Collectie harpijen
Het ensemble scharniert rond het loeder van de familie, Violet Weston, onwaarschijnlijk goed neergezet door Meryl Streep. Die had voor deze rol van de boosaardige mater familias zonder twijfel een vierde Oscar verdiend. De kansen waren op voorhand klein omdat August: Osage County geen ‘filmische’ film, maar een statische en grotendeels in de geblindeerde familieboerderij spelende rolprent is. Met dialogen en toneelmatige scènes weet regisseur John Wells, tevens zeer ervaren producer en scriptschrijver voor onder meer de tv-series ER  en West Wing, overigens wel raad, maar verfilmd toneel blijft het.

In het gezin Weston zijn de vrouwen dominant. Dochter Barbara (Julia Roberts) is net als haar aan pillen verslaafde moeder door alle woede in haar lijf het contact met de realiteit kwijt en kan alleen communiceren via de frontale aanval. Op dat eenzijdige repertoire varieert Barbara met vileine terzijdes en stoten onder de gordel, niet zelden bedoeld als uiting van liefde. De derde harpij is Violets zuster, Mattie Fae (Margot Martindale), getrouwd met de onverstoorbare cowboy-gentleman Charlie Aiken (Chris Cooper).

Recensie August: Osage County

Familiegeheim
Barbara’s zussen Karen (Juliette Lewis) en Ivy (Julianne Nicholson) zijn niet minder verknipt, maar hebben andere tactieken ontwikkeld om hun valse moeder van het lijf te houden. De aangetrouwde mannen en vriendjes – vertolkt door onder meer Sam Shepard, Ewan McGregor en Benedict Cumberbatch – zijn, hoe kan het anders, meegaande types dan wel watjes, murw gebeukt door de niet aflatende stroom verbale zweepslagen en mentale vernederingen. De gespannen relaties komen tijdens de bijeenkomst tot een explosie, waarbij een familiegeheim tot onvoorziene complicaties leidt.

August: Osage County valt op door zijn sterke vrouwenrollen en wie twijfelt aan het talent van Julia Roberts wordt hier terecht gewezen. Het is evenwel Meryl Streep die de film steelt. De scène waarin ze op de nachtelijke veranda tegen haar drie dochters over zichzelf en de liefde vertelt is magisch: je ziet haar in en uit een alzheimer-verwarring zweven. Ze verliest meer dan haar geestelijke faculteiten, want in haar onvermogen om warmte te uiten lukt het haar iedereen van zich te vervreemden.

 

17 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Ain’t Them Bodies Saints

Posted on

***

recensie Ain’t Them Bodies Saints
Outlaw met een klein hart

door Wouter Spillebeen

Regisseur en schrijver David Lowery werkt vanuit zijn buikgevoel en dat merk je in Ain’t Them Bodies Saints. Het romantische drama loopt over van sentiment, ten koste van een sterk verhaal.  

Ain’t Them Bodies Saints opent met de woorden ‘Dit was in Texas’. In de jaren ‘70 zijn overvallers Bob Muldoon (Casey Affleck) en Ruth Guthrie (Rooney Mara) tot over hun oren verliefd en in verwachting van hun eerste kind. Maar een mislukte hold-up leidt tot een vuurgevecht met de politie. Ruth schiet een agent neer en Bob geeft zich over, neemt alle schuld op zich en spaart zijn vrouw en ongeboren dochter een celstraf.

Recensie Ain't Them Bodies Saints

Vier jaar later ontsnapt hij uit de gevangenis om met Ruth en dochter Sylvie een nieuw leven te beginnen. Zijn odyssee brengt hem over de Texaanse bergen en op het pad van agenten en outlaws. Echter Ruth leeft intussen onder bescherming van oldtimer Skerritt (Keith Carradine) en is bevriend met Patrick Wheeler (Ben Foster) – de agent die ze neerschoot. Of ze zomaar zal meegaan, is nog maar de vraag.

Romantische western
Ain’t Them Bodies Saints is gedrenkt in een melancholische westernsfeer. Het zuinige gebruik van kleur benadrukt de uitzichtloze situatie van Bob en het grote contrast tussen de vuurgevechten en de klassieke romantiek doet beide aspecten veel intenser overkomen. Het merendeel van de communicatie tussen de twee hoofdpersonages gebeurt via brieven tjokvol mierzoete en naïeve verliefdheid. Het romantische sentiment druipt ervan af.

Casey Affleck speelde in 2007 al een outlaw in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford. Door Afflecks kleine postuur, hoge stem en jongensachtige blauwe ogen komt hij nooit over als een geharde crimineel. Dat ging hem zeer goed af toen hij de lafaard Robert Ford portretteerde, maar in Ain’t Them Bodies Saints maakt het hem ongeloofwaardig wanneer hij zegt dat hij vroeger de duivel was. Ook Rooney Mara geeft niet de performance van haar leven. Haar weinige scènes in Spike Jonze’s Her waren de meeste vertederende van de hele film en dat wil wat zeggen. Die magie is zoek in deze film. De beste prestaties komen van Ben Foster – die volgens onafhankelijke filmsite Indiewire een Oscarnominatie verdiende – en Keith Carradine.

Recensie Ain't Them Bodies Saints

Hereniging en opoffering
De focus van Ain’t Them Bodies Saints ligt op hereniging en romantische opoffering, niet op een gedurfde ontsnapping en far-west-achtige duellen. Dat is duidelijk door wat David Lowery besluit niet te vertellen. Hoe is Bob uit de gevangenis ontsnapt? Hoe is hij zo ver geraakt zonder gevonden te worden? Wie heeft de schietgrage outlaws op hem af gestuurd en hoe kan het dat Patrick Bob zo dicht op het spoor is? Lowery introduceert plotpunten die het verhaal verder helpen, zonder die subplots diep uit te werken. Dat kan charmant zijn, maar werpt in dit geval steeds meer vragen op.

De film is absoluut genietbaar en raakt soms alle juiste noten. Maar net als Bob Muldoon is Ain’t Them Bodies Saints en outlaw met een klein hart: een onafhankelijk ogende film met een eigen visie op de klassieke romantiek, maar net te weinig ballen om helemaal te overtuigen.

 

15 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Grudge Match

Posted on

**

recensie  Grudge Match

Opa zint op revanche

door Cor Oliemeulen

Als je je halve leven met Razzie-verzamelaar Adam Sandler hebt gewerkt, loop je het risico dat je betere acteurs niet meer goed kunt regisseren. Peter Segal ondergaat dit lot met een komische boksfilm die beter verdient.  

Sylvester Stallone kan het boksen niet laten. Doorgebroken als Rocky in de gelijknamige film uit 1976, maakte hij na een aantal vervolgfilms dertig jaar later in Rocky Balboa zijn comeback. In Grudge Match mag hij opnieuw aan de bak. Tegen Robert De Niro, die in 1980 de legendarische Jake LaMotta neerzette in Raging Bull, de beste boksfilm ooit.

Recensie Grudge Match

Touwtje springen
Beide acteurs – de een belichaamt de domme kracht die het best tot zijn recht komt met weinig tekst, de ander is een begenadigd method actor – zijn ondertussen opa’s. Stallone was nog redelijk in conditie vanwege zijn optreden in zijn eeuwige actiefilms, De Niro moest op dieet en werkte zich maandenlang in het zweet. Verbluffend om te zien hoe de 70-jarige acteur touwtje springt en grappig hoe de 67-jarige Stallone in een slachthuis nog even op een vleeshomp wil beuken.

Stallone speelt Henry ‘Razor’ Sharp, De Niro is Billy ‘The Kid’ McDonnen. Twee rivaliserende bokskampioenen uit Pittsburgh die begin jaren tachtig elkaar ieder een keer versloegen. Van een beslissende partij kwam het niet, want Razor ging plotseling met pensioen. Als ze elkaar dertig jaar later onverhoopt treffen tijdens de productie van een videogame, krijgen ze een hilarische slaande ruzie en wordt de opname hiervan een populaire viral op het internet. Het opgewonden standje The Kid daagt de bedeesde Razor andermaal uit voor een beslissende bokspartij. Komiek Kevin Hart, in de rol van bokspromotor, heeft dollartekens in de ogen en wil de match graag regelen.

Niet grumpy genoeg
Vanaf dit moment voel je dat Grudge Match, niet gehinderd door een afgezaagd scenario, platgetreden paden gaat volgen. Hart portretteert de stereotiepe Afro-Amerikaan met een aanstekelijke babbel en een voorliefde voor geld, mooie babes en snelle auto’s. The Kid blijkt een zoon te hebben van de ex-vriendin (Kim Basinger) van Razor. En zo ontvouwt zich een verhaal dat doet denken aan Grumpy Old Men, maar dan ontdaan van de heerlijke bijtende kantjes waar het duo Jack Lemmon-Walter Matthau patent op had. Echte chemie tussen Stallone en De Niro komt pas uit de verf als ze elkaar uiteindelijk treffen in de ring. Het boksen ziet er verrassend goed uit.

Recensie Grudge Match

De Niro doet met het materiaal wat hij kan, Stallone is – bewust of onbewust, je weet het nooit met deze spierbundel – een houten klaas, Kim Basinger is nog steeds aangename beeldvulling en Alan Arkin (Razors oude bokstrainer) kan zich te weinig profileren. Grudge Match is leuk voor boksliefhebbers (blijf zitten tot de aftiteling!) en was misschien een aardige kerstfilm geweest, maar als aansprekende mix van comedy en drama is hij onder de maat.

14 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Grand Budapest Hotel, The

Posted on

*****

recensie  The Grand Budapest Hotel

Verlopen schoonheid betovert

door Alfred Bos 

Relaties staan centraal (à la Woody Allen), de humor is droog-absurdistisch (Coen Brothers), de filmverwijzingen postmodern (Tarantino) en de stylering eerder Japans dan Amerikaans, maar Wes Anderson is zijn eigen man. Met The Grand Budapest Hotel overtreft hij zichzelf. 

Wes Anderson, de regisseur wiens verbeelding wegheeft van een kleuterschool bevolkt door volwassenen, is mid-veertiger. Een kleine twintig jaar actief als filmmaker heeft hij inmiddels zeven speelfilms op zijn naam staan. Er staan krasjes op zijn ziel, hij heeft de ervaring van een veteraan en is in de kracht van zijn leven; tijd dus voor zijn magnum opus. En de man die de kijker telkens weet te verrassen met zijn kinderlijke fantasie doet precies wat er van hem wordt verwacht: hij levert.

Recensie The Grand Budapest Hotel

The Grand Budapest Hotel, Andersons achtste film, is een absurdistische pastiche van de Hollywood-actiekomedie, strak gecomponeerd en fraai gestyleerd op de wijze die zijn handelsmerk is geworden en films als The Life Aquatic with Steve Zissou (2005, zijn ‘doorbraak’ in Nederland) of Moonrise Kingdom (2012, zijn voorlaatste) tot zo’n onverdeeld genoegen maakten. Voeg daarbij een overdaad aan topacteurs, ook voor de bijrollen, en het resultaat is een maf meesterwerkje dat de potentie heeft om de cultstatus te ontstijgen.

Vernuftige vertelvorm
Andersons motief is de familie, of liever: de gebroken familie en hoe mensen dat gemis compenseren door surrogaatverwanten rond zich te verzamelen, en The Grand Budapest Hotel is daarop geen uitzondering. De film, geïnspireerd door het werk van de Oostenrijkse auteur Stefan Zweig, speelt in het denkbeeldige centraal-Europees staatje Zubrowka tussen de twee Wereldoorlogen en draait rond een verdwenen Renaissance-schilderij. M. Gustave (Ralph Fiennes) is conciërge van het Grand Budapest Hotel, die vriendschap sluit met de nieuwe piccolo Zero Moustafa (Tony Revolori), een Arabische vluchteling.

De vertelvorm is vernuftig. Er zijn drie verhaallagen: het boek waarnaar de film is vernoemd, de auteur op leeftijd van het boek (Tom Wilkinson) en Zero senior (F. Murray Abraham), eigenaar van het verlopen hotel, die zijn verhaal vertelt aan de jeugdige versie van de auteur (Jude Law). Zero’s verhaal is de film, die vervolgens in vijf aktes is opgedeeld. Veel wordt verteld via voice-over, vaak een irritante kunstgreep die in dit geval evenwel naadloos aansluit op de ‘boekige’ vorm. Het geeft de film vaart en houdt het verhaal overzichtelijk.

Eindeloze rij kwaliteitsacteurs
Het hotel is, zoals een van de personages opmerkt, een ‘betoverende ruïne’. Net als in La grande bellezza is verlopen schoonheid het thema van The Grand Budapest Hotel. De nostalgische inhoud (de kracht van de traditie tegenover de leegte van de consumptiemaatschappij) heeft een actuele boodschap (de morele kanker van vreemdelingenhaat) en wordt gebracht in een eenentwintigste eeuwse vorm. Compositie, montage, mise-en-scène en kleurgebruik verwijzen eerder naar de Japanse cinema dan naar de screwball comedy’s uit het Hollywood van de jaren dertig die Anderson als voorbeeld nam.

Recensie The Grand Budapest Hotel

Opvallend maar passend is de ‘ouderwetse’ 1,37:1 aspect ratio waarin de film (grotendeels) is gedraaid, want er is in elk shot zoveel te zien dat breedbeeld de kijker wellicht horendol had gemaakt. Nu kan die kijker zich concentreren op een eindeloze rij kwaliteitsacteurs. Een kleine greep: de voortreffelijke Tilda Swinton als de licht geschifte Madame D om wier erfenis de plot draait; Willem Dafoe die kostelijk de sinistere schurk Jopling vertolkt; Jeff Goldblum als de met Freud-baard getooide advocaat Deputy Kovacs. Voor de liefhebber zijn er een aantal verwijzingen naar klassieke Hollywood-films. Zo valt er op meerdere manieren te genieten van dit fantasierijke kunststukje.

11 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Her

Posted on

****

recensie  Her

De ongrijpbare muze in de machine

door George Vermij

Spike Jonze’s Her geeft op momenten een toekomstbeeld dat schokkend herkenbaar is. De melancholieke Theodore wordt verliefd op zijn besturingssysteem die de stem heeft van Scarlett Johansson. Terwijl deze geüpgradede versie van Siri langzaam een bewustzijn ontwikkelt, ontstaat er een heftige verliefdheid tussen man en machine.

Kunstmatige intelligentie is in film vaak een gevaarlijk en onnatuurlijk fenomeen. Waar HAL 9000 in 2001: A Space Odyssey zelfbewust wordt, leidt dat tot onvoorziene omstandigheden die alleen een mens kan oplossen. In Demon Seed wordt Julie Christie door het besturingssysteem van haar huis geterroriseerd en om maar te zwijgen over Skynet in de Terminator-serie. Dit pessimisme over de invloed en de macht van technologie staat haaks op hoe wij nu gebruik maken van het internet en onze smartphones. Ze voelen aan als extensies van ons lichaam en ons leven en voor velen is het ondenkbaar dat die technologie zal verdwijnen.

recensie Her

Her speelt zich af in een toekomstig maar herkenbaar Los Angeles waar mensen ook onlosmakelijk verbonden zijn met hun intelligente apparaten. Theodore Twombly (een charmante en melancholische Joaquin Phoenix) is aan het bijkomen van een stukgelopen relatie. In het relatievacuüm dat is ontstaan probeert hij te daten, maar hij heeft moeite om zich te binden aan personen.

Virtuele verliefdheid
Op een dag besluit hij om een nieuw revolutionair Operating System te gebruiken dat zich intuïtief schikt aan de persoonlijkheid van de gebruiker. Theodore raakt al snel in de ban van de mooie stem van het systeem dat zichzelf Samantha noemt. Samantha is net als Apple’s Siri, maar veel geavanceerder. Ze is grappig, gevat, pienter, sexy en helemaal afgestemd op de wensen van Theodore. Er ontstaat een intense relatie tussen beiden en een wens om verder te gaan dan alleen virtueel contact. Maar gaandeweg wordt Samantha ook zelfbewust en blijken er meer mensen verknocht te zijn aan hun OS.

Wat Her zo bijzonder maakt is dat de film overtuigend wisselt tussen herkenbaar en vreemd en je zo aan het denken zet over onze merkwaardige relatie met technologie. Dat je op kunt gaan in de wereld van Her ligt aan het bijzondere acteerwerk van Phoenix en Johansson waardoor je meeleeft met hun verliefdheid. Als stem is Johansson onweerstaanbaar en je merkt hoe gelukkig Theodore is als hij door Samantha weer gaat genieten van het leven.

Technologie bijna onzichtbaar
Een ander sterk en tegelijk subtiel element is de schijnbare low tech wereld waarin de film zich afspeelt. De technologie in de film is niet sterk aanwezig en op bijna onzichtbare wijze geïntegreerd in de levens van de personages. Het is technologie op een menselijke schaal. Ook zijn er prachtige eenvoudige details die contrasteren met de futuristische verwachtingen die je als kijker hebt. Zo gebruikt Theodore een ouderwetse veiligheidsspeld om de borstzak van zijn hemd kleiner te maken zodat Samantha via de lens van de smartphone de wereld kan waarnemen.

Recensie Her

Subtiel is ook de boodschap van de film. In de wens om geliefd en uniek gevonden te worden schakelen wij nu technologie in om leegte te vullen. Maar zijn wij niet verslaafd geraakt aan de schijnwerkelijkheid die wij voor onszelf creëren en zijn wij misschien bang om echte relaties aan te gaan met al zijn rommeligheden en kans op teleurstelling? Her levert hier geen simpel moralistisch antwoord en vervalt ook niet in de voor de hand liggende valkuil om technologie te verketteren. De film houdt ons een bescheiden spiegel voor en laat zien hoe virtuele relaties invloed hebben op hoe wij met echte mensen omgaan. Uiteindelijk weet Samantha in haar pad naar het zelfbewustzijn de personages aan het denken te zetten over de waarde van menselijk contact in onze moderne wereld.

 

25 februari 2014

 
ALLE RECENSIES