Categorie: AMERIKA

We Are What We Are

Posted on

*

recensie  We Are What We Are

Griezelen met kannibalen

door Wouter Spillebeen

Vampieren en zombies zijn al lang niets nieuws meer, horrormakers zoeken het tegenwoordig vaak elders. Jim Mickle probeert te griezelen met kannibalen, wat niet meteen een juiste keuze blijkt.  

Mexicaanse cinema scheert hoge toppen. Alfonso Cuaróns Gravity domineerde op de jongste editie van de Oscars en Alejandro González Iñárritus films Amores Perros (2000), Babel (2004) en Biutiful (2010) zetten het land op de filmische kaart.

Recensie We Are What We Are

In 2010 probeerde de Mexicaan Jorge Michel Grau met zijn horrorfilm Somos lo que hay een graantje mee te pikken. Zijn speelfilmdebuut werd zeer lauw ontvangen. Toch vond Amerikaans regisseur Jim Mickle, die tot nu toe zijn grootste succes kende met vampierfilm Stake Land (2010), dat een remake aan de orde was. Het resultaat is We Are What We Are, een waterig afkooksel van een horrordrama dat zowel horrorfans als dramaliefhebbers niet zal bekoren.

Vaste gewoonten
De familie Parker woont op geïsoleerde landerijen in een door overstromingen geplaagd ruraal Amerikaans dorp. Wanneer hun moeder sterft door een ongeluk, worden Iris (Ambyr Childers) en Rose (Julia Garner) verantwoordelijk voor de gewoonten van de familie. Ze moeten zorgen voor hun kleine broer, de vastenperiode respecteren en de duistere jaarlijkse rituelen laten doorgaan. Vader Frank (Bill Sage) rouwt om zijn vrouw, maar zal niet dulden dat ze van die gewoonten afwijken. Ze moeten God immers tevreden stellen, offers brengen en op zondag vers vlees op tafel zetten.

Mickle heeft voor We Are What We Are duidelijk zijn research gedaan. Hij heeft gelezen dat horrorfilms donker en sfeervol moeten zijn. Dat vertaalt hij naar een gebrek aan kleur, veel regen, weinig elektronische apparaten en kledij uit de negentiende eeuw (ondanks dat de film zich in een recent verleden afspeelt). Hij heeft gelezen dat mensen beter in een verhaal gezogen worden als ze er de moraliserende elementen, zoals religie en familietraditie, uit kennen. Hij volgt die vaste waarden (lees: clichés) uit het genre tot in de puntjes op. Eén ding heeft hij jammer genoeg niet begrepen: dat een horrorfilm spannend, interessant en vooral eng moet zijn.

Recensie We Are What We Are

Oersaai
We Are What We Are is oersaai. De gemiddelde actiefilm bevat meer gruwelijke elementen dan deze miskleun. Het verhaal ontwikkelt zich pijnlijk traag – terwijl de kijker lang op voorhand weet wat te gebeuren staat – en er gebeurt het grootste deel van de tijd gewoon niets. Er is een enkel echt schrikmoment, dat dan nog eens teleurstellend en voorspelbaar is. De verhaalelementen die het publiek konden doen walgen, komen niet in beeld en er is geen gevoel van angst. De muziek probeert nu en dan wat spanning op te bouwen, maar kondigt alleen aan wanneer iets zal gebeuren dat we eng zouden moeten vinden. De acteurs lijken wel verveeld, het jonge broertje kan niet eens een echt personage genoemd worden. We Are What We Are stelt teleur op zowat elk vlak.

 

14 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Joe

Posted on

***

recensie  Joe

Het ruige zuiden

door Cor Oliemeulen

Een jongen probeert te ontsnappen aan zijn lot en ziet een ex-gedetineerde als zijn bevrijding. Nicolas Cage is ouderwets in vorm als antiheld die held wordt in een droefgeestige geschiedenis.  

Joe heeft geen gemakkelijk leven gehad. Hij is een einzelgänger, heeft weinig op met de autoriteiten en betaalt voor de liefde. Zijn enige kameraad is een valse hond. In opdracht van een houthakkersbedrijf vergiftigt hij bomen, zodat ze legaal mogen worden gekapt. Iedere ochtend, weer of geen weer, stapt hij in zijn oude truck om zijn ingehuurde krachten op te halen. ’s Avonds stort hij zich afgemat op de bank van zijn aftandse woning waar hij rookt als een ketter en drinkt als een tempelier.

Recensie Joe

Surrogaatvader
We bevinden ons in het ruige zuiden van Amerika. Het is hier donker, grimmig, hopeloos, troosteloos en uitzichtloos. Disfunctionele families met ongelukkige en arme mensen. Misdaad, knokpartijen, blaffende honden, regen en een lot dat genetisch is bepaald. Een sfeer die treffend in beeld wordt gebracht en doet denken aan Winter’s Bone (2010) en Mud (2012). En net als in die films draait de plot in Joe rond een vaderfiguur. Bovendien speelt de veelbelovende jonge acteur Tye Sheridan een hoofdrol in zowel Mud als Joe – in beide gevallen desperaat op zoek naar een surrogaatvader.

In Mud heet hij Ellis, een jongen die wordt gefascineerd door de mysterieuze titelfiguur, gespeeld door Matthew McConaughey. In Joe is hij de 15-jarige Gary die de no-nonsense titelfiguur, gespeeld door Nicolas Cage, als strohalm ziet. Gary wil geld verdienen om zijn moeder en zusje te kunnen onderhouden, want zijn vader is een luie, asociale, alcoholistische rotzak die hem regelmatig slaat en jaloers op hem is omdat hij wél geld binnenbrengt. De vader wordt levensecht gespeeld door ene zwerver Gary Poulter, die letterlijk bij een bushalte in Austin werd weggeplukt tijdens een auditie voor figuranten. Enkele weken na de opnames overleed hij.

Heldenstatus
Nicolas Cage weet in zijn karakterrol weer eens te overtuigen, na talloze lamlendige optredens met onvervalste staaltjes van overacting. Als gemankeerd personage, niet vies van drank en opererend aan de zelfkant van de maatschappij, zoals in Leaving Las Vegas (1995) en The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans (2009), komt hij het best tot zijn recht. Ook als Joe is hij gedoemd onder te gaan, maar niet voordat hij bij Gary de heldenstatus bereikt. Joe herkent zich in Gary en wil voorkomen dat hij niet dezelfde fouten maakt. De reïncarnatiegedachte maakt het verhaal wel redelijk voorspelbaar.

Recensie Joe

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de schrijvende brandweerman Larry Brown, exponent van de Grit Lit: een literaire stroming van zuidelijke redneck fiction  waarvan ook Charles Bukowski deel uitmaakte. Het loodzware scenario is geschreven door Gary Hawkins, fan van Larry Brown over wie hij de veel besproken documentaire The Rough South of Larry Brown maakte – tevens de oude filmprofessor van David Gordon Green die Joe regisseerde.

Verdienstelijk en veelzijdig
Green toont zich een verdienstelijke en veelzijdige filmmaker. Hij debuteerde sterk met het drama George Washington (2000) dat gaat over een groep tieners in een naargeestig stadje in North Carolina die een tragisch ongeluk probeert te verdoezelen, waagde zich aan de stoneractiekomedie Hollywood Pineapple Express (2008 ) met Seth Rogen en James Franco, en won zijn eerste grote filmprijs in Berlijn met het sfeervolle Prince Avalanche (2013) met Paul Rudd en Emile Hirsch. Ook hier figureren de personages in een geïsoleerde setting middenin de overweldigende natuur. Die film is droogkomisch, Joe is het tegenovergestelde.

 

8 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Philosophers, The

Posted on

*

recensie  The Philosophers

Moord op de logica

door Karina Meerman

Tienerfilm pretendeert filosofievraagstuk te zijn en verzandt in emotioneel gewauwel dat niet eens de illusie van logica heeft. 

Het uitgangspunt van The Philosophers van regisseur John Huddles is niet slecht. Twintig jonge studenten, klaar om naar prestigieuze universiteiten te vertrekken, krijgen in hun laatste filosofieles een vraagstuk voorgelegd. De wereld gaat ten onder aan een nucleaire ramp. Door filosofisch te denken moeten zij bepalen welke tien studenten een jaar lang in een bunker mogen, zodat het menselijk ras kan overleven. Echter, als de post-apocalyptische mensheid moet groeien uit deze twintig, dan gaat het nog lang duren voor het wiel opnieuw wordt uitgevonden.

Recensie The Philosophers

Glanzende typetjes
De school bevindt zich in Jakarta en moet een internationaal karakter hebben, maar dat is niet echt op te maken uit de glanzende hoofdpersonen. Het zijn typetjes uit gemiddelde cosmeticareclames: alle meisjes lang haar, alle jongens sport-fit, iedereen stralend witte tanden. All-American non-Americans. Voor de diversiteit is wat kleur toegevoegd, maar de meeste van hen lijken in de eerste selectie al af te vallen. Het gedachtenexperiment wordt overigens voor de kijker in scène gezet, zodat beelden van het leslokaal worden afgewisseld met wat zogenaamd gebeurt. Een mooi excuus voor grote ontploffingen, meer teakhouten meubilair en een reisje naar een exotisch eiland.

Filosofisch denken is het fijnslijpen van een vraag tot alleen de kern overblijft, om daar vervolgens met logisch denken een antwoord op te vinden. Na een korte introductie van wat filosofische oefeningen, krijgen de twintig leerlingen ieder een kaartje met hun zogenaamde beroep in handen. Een orthopeed, een dichter, een harpspeler, een elektrotechnicus. Dat moet de keus makkelijk maken. Een boer is nuttig, een operazangers niet. Docent Mr. Zimit (James D’Arcy) ontpopt zich tot joker en brengt wat onvoorspelbare elementen in. Mede daardoor heeft het eerste experiment een ongewenste uitkomst en dus spelen ze het opnieuw, nu met extra informatie over gezondheid en andere competenties dan het beroep. Een beetje jammer dat na jaren filosofie te studeren, niemand eerder had bedacht dat een mens meer is dan zijn vakkennis.

recensie The Philosophers

Baby’s maken
Ook begint het idee van voortplanting een hele belangrijke rol te spelen. De studenten zitten een jaar in de bunker en in dat jaar moeten er baby’s worden gemaakt. Maar waarom? De meiden zijn allemaal rond de twintig, ze kunnen nog minstens vijftien jaar aan de slag. De staat van de wereld buiten de bunker is onbekend: waarom überhaupt klakkeloos aannemen dat voortzetting van het menselijk ras al met een jaar wenselijk is? En er wordt heel stellig gezegd dat de bunker precies genoeg zuurstof en eten bevat voor tien mensen voor een jaar. Baby’s verkleinen dus de overlevingskansen voor de volwassenen.

Maar het geeft jongens en meisjes de kans te laten praten over liefde en romantiek en seks. En voor Mr. Zimit om zijn duistere kant nog eens extra uit te spelen, wat impliceert dat er meer zaken spelen dan de kijker aanvankelijk dacht. Het derde deel van de film draait niet langer om logica, maar om het maken van een feelgoodmovie. ‘Slim zijn is niet alles’, zegt hoofdrolspeler Petra (Sophie Lowe) tegen Mr. Zimit, terwijl enig verstand best handig is als de genenvijver opnieuw moet worden aangevuld. Al is het alleen omdat degene met het hoogste IQ altijd de wijn meebrengt. Dat leert The Philosophers ons dan weer wel. 

 

6 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Devil’s Knot

Posted on

**

recensie  Devil’s Knot

Dossier 666

door Cor Oliemeulen

Over sommige gebeurtenissen zijn bijna evenveel films gemaakt als over de dood van John F. Kennedy. Met Devil’s Knot blijft Amerika in de ban van een geruchtmakende drievoudige moordzaak. Maar wat voegt het toe?  

Sommige mensen worden agressief van Justin Bieber. Anderen associëren het luisteren naar heavy metal met het plegen van geweld. Zo verging het de West Memphis Three, drie tieners die in 1994 werden veroordeeld voor de gewelddadige dood van drie achtjarige jongens. Het trio luisterde vaak naar Metallica en zou zich hebben beziggehouden met duivelsrituelen. De conservatieve gemeenschap in Arkansas had geen enkele twijfel over de toedracht, priesters preekten over de komst van Satan, waarna de jury het oordeel uitsprak op basis van zeer dubieus bewijs.

Recensie Devil's Knot

Beleving
De kwestie veroorzaakte in het hele land veel commotie die pas ophield nadat de veroordeelden na achttien jaar cel werden vrijgelaten op basis van een DNA-test. Tijdens de detentie van het trio verscheen onder meer een breed gewaardeerd drieluik onder de titel Paradise Lost, waarin achtereenvolgens het proces, de omstreden nasleep en het leven in de gevangenis zijn gedocumenteerd. Regisseur Atom Egoyan waagde zich aan een filmdrama over het rechtbankproces van de West Memphis Three. Devil’s Knot is gebaseerd op het gelijknamige boek van Mara Leveritt die zich focust op de persoonlijke beleving van de moeder van een van de vermoorde jongetjes (Reese Witherspoon) en een privédetective die zich in de zaak bijt (Colin Firth).

Ook deze film bevat een reconstructie: de jongens die op hun fietsjes een verboden stuk bos betreden, de zoektocht, de vondst, de mysterieuze bebloede man, de getuigenissen onder dwang, het door de politie veranderde dossiernummer en de rechtszaak. Het drama houdt zich aardig aan de feiten, maar verzuimt spannend te worden. Spijtig genoeg komen de karakters en de emoties van de drie verdachten te weinig aan bod, waardoor er nauwelijks compassie voor hun niet te benijden lot is.

Recensie Devil's Knot

Afstandelijk
Ook Colin Firth oogt saai en afstandelijk, daar kan het stoere Amerikaanse accent van de Britse acteur weinig aan veranderen. En Reese Witherspoon krijgt de ondankbare opdracht zich te vertonen in het schoolklasje van haar zoontje waar de kinderen haar als moeder van hun overleden klasgenootje massaal komen troosten. Zo verwordt Devil’s Knot een zouteloos, weinig enerverend drama met de insteek en het niveau van de gemiddelde tv-film die wil scoren op een meelijwekkend non-fictief avontuur. Gelukkig is het strijkorkest thuisgebleven.

Alsof alle aandacht voor de drie gemartelde, naakt vastgebonden en dood gevonden jongetjes nog niet genoeg is, verschijnt dit najaar opnieuw een film over de (en onder de titel) West Memphis Three. Het is zeer de vraag wat de oudgediende regisseur Monte Hellman (Two-Lane Blacktop, 1971) in satansnaam nog aan het hele relaas weet toe te voegen.

 

1 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Enemy

Posted on

***

recensie  Enemy

Jezelf lastigvallen met vervelende vragen

door Bob van der Sterre 

Het is een duister bestaan, dat van de dubbelgangers. Er is geen codex voor hoe je je gedragen moet. Ga je de hand schudden van je dubbelganger? Of ga je naar het andere eind van de wereld om hem te mijden? 

Adam is leraar Geschiedenis op een universiteit. Niet bepaald een vrolijke Frans. Een collega denkt hem te helpen door te vertellen over een komedie waarvan hij misschien zal opfleuren. Het dvd’tje is niet wat hij ervan verwachtte maar dan valt Adam ineens iets op. Hij zet het beeld op pauze. Een bagagesjouwer. Is dat…? Een seconde is voldoende voor realisatie: maar dat ben ik !

Recensie Enemy

Verwarring
Hij valt ten prooi aan verwarring. Moet hij de acteur, een man genaamd Anthony, lastigvallen? Maar met wat? De wetenschap maakt hem benauwd. Toch is de nieuwsgierigheid sterker. Hij vindt uit waar de acteur woont, kan zich niet inhouden en belt op. Maar hoe zou je zelf reageren als iemand aan de lijn zegt dat hij sprekend op je lijkt? Toch ook de hoorn erop gooien?

Hij belt nog eens en dan gaat de vriendin van de acteur poolshoogte nemen. Dankzij zoekmachines vindt ze Adams werkadres. Ze bezoekt hem, gaat naast hem op een bankje zitten. Ja, het is hem, haar vriend, onmiskenbaar, en toch ook weer niet. Ze is verbijsterd.

De rare situatie lijkt dood te bloeden totdat Anthony Adam toch opbelt en ze een merkwaardige ontmoeting hebben in een hotel. Vervolgens gaat het snel: de twee belanden in elkaars levens, en niemand weet meer wie wie is. En wat als je eigen vriendin je dubbelganger niet uit elkaar kan houden? Kun je die verleiding als dubbelganger weerstaan?

Smaak in setting
Het verhaal van Enemy beloopt bekend terrein, maar de kwaliteit ligt elders. De film van Denis Villeneuve (Prisoners, Incendies) heeft vooral smaak in setting. Het is wat morsig, ranzig, zonder in clichés te vervallen. Jake Gyllenhaal kan daar wel wat mee. Hij laat de twee karakters geloofwaardig een eigen leven leiden. De dubbelrol Adam/Anthony doet denken aan Sam Rockwells rollen in Moon (2009).

Enemy

Bovendien waait er in de film aldoor een aangename bries van mysterie. Hoe zit het met de moederrol? Het vreemde, mysterieuze begin, en natuurlijk het einde. De cast tekende een contract waarin werd afgesproken dat ze niets mochten uitleggen.

De film is gebaseerd op het boek van de Portugese schrijver José Saramago, O homem duplicado. In het boek heten de karakters Tertuliano Máximo Afonso en António Claro. Je proeft ook wel wat Latijns temperament in de film. Het is interessant om je af te vragen hoe de film zou zijn geworden in de handen van een Spaanse regisseur. In het thematisch verwante Intacto (2001) is meer snelheid, meer drama, meer mysterie. Karakters denken instinctmatiger en de filmstijl neemt dat naadloos over. Dat ontbreekt in Enemy, waardoor je een nogal afstandelijke, koele blik op de personages krijgt.

Goede spanning
Niettemin verbaast Enemy omdat de film zo foutloos is. Het sterke is dat je meteen in de film zit. Hoe zelden maak je dat nog mee met moderne films? Er is geen tel aan verveling, geen moment dat je je ergert aan een mal script of arthouse-clichés. Gewoon goede spanning.

Maar buitengewoon  presteren, nee, dat gebeurt ook niet. Je mist daarvoor net iets te veel onvoorspelbaarheid, of de absurde schrijvershersenen van iemand als Charlie Kaufman, die het verhaal van deze film vermoedelijk alleen maar als beginnetje zou hebben beschouwd.

 

26 mei 2014

 

MEER RECENSIES

Walk of Shame

Posted on

**

recensie  Walk of Shame

Stiletto run

door Nanda Aris

Een dertien in een dozijn film met een flinterdun verhaal. We volgen een jonge vrouw in kort kanariegeel jurkje tijdens haar zoektocht naar haar auto door Los Angeles. 

De plot van de film lijkt een combinatie van Dude, Where’s My Car? (2000) en The Hangover (2009). In de eerstgenoemde film kunnen twee jongens na een avond feesten zich niet meer herinneren waar ze hun auto geparkeerd hebben; in The Hangover gaan twee vrienden na een vrijgezellenfeest op zoek naar hun vriend zodat hij op tijd bij zijn eigen bruiloft komt. In Walk of Shame gaat Meghan Miles op zoek naar haar auto zodat ze op tijd kan komen voor de baan als nieuwslezeres.

Recensie Walk of Shame

Meghan Rennt
Ergens doet de film ook denken aan Lola Rennt (1998); wanneer haar vriend belt dat hij dringend geld nodig heeft, krijgt de kijker drie verschillende uitkomsten te zien van de actie die Lola daarop onderneemt. Alle drie scenario’s zijn een hindernisbaan en een race tegen de klok voor de rennende Lola om haar vriend te redden. De hindernisbaan en race tegen de klok zijn overigens wel de enige gelijkenissen tussen de twee films, want waar Lola Rennt uitblinkt in originaliteit, is Walk of Shame dat verre van.

De film is van regisseur Steven Brill (Little Nicky, Mr. Deeds, Drillbit Taylor), dus de verwachtingen zijn bij voorbaat zeer laag. Flauwe humor en niet geslaagde grappen domineren zijn films, maar de mooie Elizabeth Banks (The Hunger Games, What to Expect When Your Expecting) als Meghan Miles tilt Walk of Shame naar een ietsje hoger niveau.

Achterstandswijken
Na een avond stappen gaat Meghan met de charmante Gordon (James Marsden: X-Men, 30 Rock) mee naar huis. Wanneer ze ’s ochtends met een kater het appartement verlaat, wordt haar auto voor haar neus weggesleept. Haast is geboden, want ze heeft net te horen gekregen dat ze uitgekozen is als nieuwslezeres.

Recensie Walk of Shame

We volgen haar door de achterstandswijken van Los Angeles wanneer ze op zoek gaat naar haar auto. Stereotypering is zeer aanwezig: tippelzone, crack house, dealers, afrekeningen, stripclub, een Aziatische massagesalon, et cetera. Meghan gaat gehuld in een strakke gele jurk, een onuitputtelijke bron voor slechte seksistische grappen. De meest onvoorstelbare situaties volgen zich in snel tempo op en ze ontmoet vreemde en tenenkrommende personages zoals haar domme vriendin Denise.

In een enkele scène werkt de grap en lacht de zaal, maar voor het overgrote deel van de tijd blijft het akelig stil. Helaas kan Elizabeth Banks in haar strakke jurk niet voorkomen dat de uitgekauwde formule van de film slecht werkt. Wanneer je met weinig verwachtingen deze romcom bekijkt, kan het zijn dat je toch soms eens moet gniffelen.

 

21 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Blue Ruin

Posted on

***
recensie Blue Ruin
Oog om oog maakt blind

door Alfred Bos

Alsof Albanië naar Pennsylvania is verplaatst: in Blue Ruin vernietigen eerwraak en bloedvete de dagelijkse orde. Cinematograaf Jeremy Saulnier haalde via Kickstarter het budget op voor een opvallende arthousethriller. 

Wraak is het oudste thema van menselijke verhalen, in elk medium. Van Homerus tot Jeremy Saulnier, de regisseur van deze verrassende low budget (anti)thriller, loopt het oog-om-oog motief als een bloedrood spoor door literatuur, opera en cinema, doorgaans met onbedoelde afloop. De Chinese wijsgeer Confucius wist het al: wie uit is op vergelding, kan beter twee graven spitten.

Recensie Blue Ruin

Dwight, de protagonist van Blue Ruin, is een angstige nerd die zichzelf opdraagt zijn vervreemde familie te beschermen wanneer de moordenaar van zijn ouders uit de gevangenis wordt ontslagen. Zonder enige kennis van zaken begint (of beantwoordt?) hij een bloedvete tegen de Cleland-clan, die jaren daarvoor het pad van zijn ouders heeft gekruist, met fatale gevolgen. Waarom de vete ooit is begonnen wordt pas in de bloederige finale duidelijk. De film legt niets omstandig uit, waardoor de onzekerheid van Dwight langzaam op de kijker overslaat.

Onopgesmukt geweld
Dwight wordt vertolkt door Macon Blair, die ook meespeelde in Saulniers debuut, de horror pastiche Murder Party (2007). De regisseur, van huis uit cinematograaf, schraapte voor zijn tweede, zelf geschreven speelfilm het microbudget van twee ton onder meer via Kickstarter bijeen. Het resultaat is een geslaagde arthousethriller die oogt als een medium budget project. Blue Ruin ontregelt de verwachtingen van de kijker door genreclichés te negeren of op zijn kop te zetten. Dwight ontdekt dat de trucs van jaren tachtig mannetjesputter Rambo filmische fictie zijn.

De verteltrant is minimalistisch. Er is weinig dialoog, waardoor de soundtrack – met unheimische ambient – extra nadruk krijgt en de paranoia groeit. Dwight wordt zonder enige achtergrond geïntroduceerd; het duurt 25 minuten eer we zijn naam leren kennen en beginnen te begrijpen wat er speelt. Dan is het eerste bloederige moment al geweest. Er zullen er meer volgen en ze zijn van een onopgesmukt realisme: grof en in een mum voorbij. “De man met het wapen vertelt de waarheid”, zoals een Cleland-clanlid tegen Dwight zegt. Het had het motto van de film kunnen zijn.

Recensie Blue Ruin

Verwant aan Coen Brothers
Anders dan in Out of the Furnace – waarin een volksjongen het opneemt tegen een criminele aso – is de hoofdpersoon van Blue Ruin  een antiheld, of eigenlijk een non-held, die voor eigen rechter gaat spelen omdat het gezag niet is geïnteresseerd of erger, niet functioneert. Zo is Blue Ruin een parabel over het lot van miljoenen Amerikaanse burgers die door de overheid in de steek zijn gelaten en op eigen kracht moeten zien te overleven in een door mensen geschapen wildernis. “Je bent zwak”, zegt zijn zus tegen Dwight. Hij bewijst het tegendeel en op de soundtrack zingt Little Willie John (de man van Fever) No Regrets.

Blue Ruin moet het niet hebben van spetterende marketing, gelikte computeranimaties of een reeks steracteurs. De enige bekende naam op de titelrol is die van Amy Hargreaves (bekend van tv-series als Homeland en Law & Order); ze vertolkt Dwights zus Sam. De film vertoont overeenkomsten met de absurdistische wereld van de Coen Brothers, waarin klunzige helden verhaal komen halen, al vanaf hun debuut Blood Simple. Blue Ruin doet het evenwel zonder hun verfijnde ironie.

 

19 mei 2014

 

MEER RECENSIES

X-Men: Days of Future Past

Posted on

****

recensie  X-Men: Days of Future Past

Sterke nieuwe doorstart

door Karina Meerman

Dreiging van onverslaanbare vijanden dwingt X-Men tot wanhoopsdaad. Teruggaan naar het verleden creëert nieuwe sterke ploeg voor X-Men-franchise, samengesmeed door een vitale Wolverine.  

“Wij zullen u assimileren en uw technologie bij de onze voegen.” O, wat waren de Borg ooit eng, maar het zijn watjes vergeleken bij de Sentinels. Deze metershoge machines van ondoordringbaar materiaal nemen de speciale krachten over van de mutanten die ze vermoorden. Wat de één leert, kan de ander. Ze kunnen vliegen, klimmen, door rotsen graven, metaal smelten, vuur bevriezen. Ze hebben geen gevoelens, zijn in geen enkel opzicht menselijk. Hun detectieapparatuur bespeurt niet alleen actieve mutaties, maar ook latente: potentiële vaders en moeders van nieuwe generaties mutanten. Het is, kortom, een duistere tijd voor iedereen die niet puur van het menselijk ras is.

Recensie X-Men: Days of Future Past

Sleutelmoment
X-Men: Days of Future Past opent in een uitzichtloze wereld. Jonge mutanten zijn bijzonder goed geworden in het samenwerken tegen de Sentinels, maar al snel wordt duidelijk dat het niet genoeg is. Een laatste doldwaze actie is nodig om de wereld weer goed te maken. Professor Charles Xavier (Patrick Stewart) en Magneto (Ian McKellen) hebben het sleutelmoment in de tijd gevonden waarop alle ellende is begonnen. Alles draait om Raven/Mystique (Jennifer Lawrence). Wolverine (Hugh Jackman) moet terug naar 1973, om met een jonge Xavier (James McAvoy) en dito Magneto (Michael Fassbender) de boel weer recht te breien. Dit alles natuurlijk in een afgelegen locatie die vooralsnog vrij is van Sentinels. Vooralsnog, want het is wel een actiefilm.

Aangezien Wolverine erg langzaam ouder wordt, kon Hugh Jackman zowel zijn jongere als zijn oudere zelf spelen. Daardoor blijft de koppeling met de toekomst de hele film intact, zonder een overdaad aan flashforwards. Het is overigens heel fijn te merken dat Wolverine zijn midlifecrisis voorbij is.

Genieten
Na de deprimerende opening belanden we in de zonnige jaren zeventig en dan is het een kwestie van genieten van een scala aan uitstekende acteurs. De jonge versies van de oude mannen zijn goed gekozen. Fassbender heeft een griezelig kille uitstraling als Magneto, terwijl McAvoy als Xavier overloopt van empathie. Jennifer Lawrence is een sterke en kwetsbare Mystique. Het is even wennen dat Tyrion Lannister (Peter Dinklage als Dr. Bolivar Trask) een pak draagt, maar de gedachte aan Game of Thrones verdwijnt al snel naar de achtergrond. Er is te veel te zien en te horen.

Recensie X-Men: Days of Future Past

De interactie tussen de personages is de prettige mengeling van humor en actie die we leerden kennen in de eerste X-Men in 2000. In een aantal scènes maakt die plaats voor tegeltjeswijsheden en dat is jammer, maar kennelijk noodzakelijk om psychologische veranderingen te volbrengen. Want die zijn nodig. De jonge Charles Xavier lijkt nog weinig op de wijze man die hij later wordt. Hij worstelt met zijn gave, heeft gebroken met zijn vriend Erik Lensherr en verstopt zich voor de wereld met de hulp van Hank McCoy/Beast (Nicholas Hoult). Het is aan de weinig subtiele Wolverine om vrede en inzicht te brengen. Ga er maar aan staan.

Met StarTrek: The Future Begins (2009) gaf regisseur J.J. Abrams een oud en geliefd instituut een nieuwe impuls door het verleden opnieuw vorm te geven. Days of Future Past doet hetzelfde voor X-Men. Een nieuwe, sterke ploeg, een nieuw verleden en heel veel nieuwe mogelijkheden. Bravo, Bryan Singer. Maar wat ga je doen met Wolverine?

 

18 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Sabotage

Posted on

**

recensie  Sabotage

Arnie is onsterfelijk

door Wouter Spillebeen

End of Watch-regisseur David Ayer heeft de eer om actieheld Arnold Schwarzenegger in de herfst van zijn leven op te voeren in een rol met meer inhoud dan spierbundels. 

Wat heeft Arnold Schwarzenegger toch een indrukwekkende en gevarieerde carrière. De Oostenrijkse bodybuilder zette in de jaren ’60 meermaals de titel Mister Universe achter zijn naam. Daarna acteerde hij in actieklassiekers zoals The Terminator, Predator, Total Recall… Hij ambieerde een politieke carrière en schopte het in 2003 zomaar eventjes tot gouverneur van California, zowat het hoogste ambt dat een niet-Amerikaan in de VS kan bekleden. Als politicus voerde hij vreemd genoeg strijd tegen al te gewelddadige films en games. Enkele jaren geleden keerde hij met The Expendables terug naar het grote scherm en in Sabotage, alweer een ultragewelddadige en soms ziekelijke actiefilm die hij als politicus nooit zou goedkeuren, is hij weer de enige leading man.

Recensie Sabotage

Vuurwapens en gevloek
John ‘Breacher’ Wharton is de leider van een excentriek Special Operations Team dat geregeld undercover gaat bij drugbaronnen, gangsterbendes en misdaadfamilies, om hen dan met veel  vuurwapengeweld en gevloek neer te halen. Op een van Breachers laatste missies probeert hij een paar miljoen te stelen van de misdadiger die ze in het vizier hebben. Alles lijkt volgens plan te gaan, maar wanneer ze het geld wil ophalen, is het al verdwenen. De dienst interne zaken krijgt lucht van de louche praktijken en schort het team op. Erger nog: de collega’s komen een voor een op gruwelijke wijze aan hun eind. Iemand jaagt op de losgeslagen Special Ops en Breacher lijkt in zijn onderzoek naar de dader gedreven te worden door iets anders dan geldzucht of kameraadschap.

Paranoia
Voor een keer is Schwarzenegger niet de tank die moeiteloos honderden vijanden tegelijk neermaait. Hij is een kwetsbare, oudere man met angst voor de dood, die zichzelf constant moet omringen met zijn teamgenoten, wil hij een kans hebben om te overleven. Wanneer dat team alsmaar kleiner wordt, groeit zijn paranoia.

Recensie Sabotage

Jammer genoeg is Arnie met de jaren geen betere acteur geworden, zijn performance is nog altijd even emotieloos als in Terminator, waar die karaktertrek veel beter geschikt was. Het acteerwerk van de andere acteurs varieert van overacting (Joe Manganiello en Mireille Enos) tot beladen en sympathiek (Sam Wothington), tot relatief ingehouden en sereen (Terrence Howard).

Sabotage  is keihard en zeer grafisch in het tonen van opengereten lichamen, verwijderde darmkanalen en Schwarzeneggers botoxgezicht, niet voor zwakke magen dus. Het is leuk om te zien dat de verouderde actiefiguur rollen met inhoud krijgt, nu moet hij die enkel nog overtuigend weten te brengen.

 

12 mei 2014

 
ALLE RECENSIES

Haunted House 2, A

Posted on

*

recensie  A Haunted House 2 

Wansmaak ver voorbij

door Wouter Spillebeen 

Met hun jongste filmreeks proberen de Wayans-broertjes nog maar eens het horrorgenre te parodiëren. Het door Michael Tiddes geregisseerde A Haunted House 2 doet afvragen: is parodie dood?  

Een jaar nadat hij in A Haunted House zijn bezeten vriendin van zich af heeft gevochten, start Malcolm (Marlon Wayans) een nieuw gezin met Megan (Jaime Pressly), die uit een vorige relatie twee kinderen heeft. Wanneer ze hun droomhuis betrekken, begint Malcolm te beseffen dat hij alweer door een demon geplaagd wordt. Eerst verplettert een kluis zijn nieuwe hond Shiloh Junior, dan vertoont de denkbeeldige vriend van het zoontje Wyatt asociaal en paranormaal gedrag en tenslotte vindt dochter Becky in de kelder een doos die tegen haar spreekt. Malcolm installeert camera’s in het hele huis in de hoop een verklaring te krijgen voor zijn abnormale ervaringen.

Recensie A Haunted House 2

Vulgair en degoutant
Van de Scary Movie-reeks zijn we niet veel meer gewoon dan kinderachtige en grove humor, maar de eerste films hadden zeker een vorm van intelligentie. Iedere overdreven seksuele grap kreeg als tegengewicht een gevatte steek onder water naar slashers of andere horrorgenres. In A Haunted House 2 is dat tegengewicht nergens te vinden, aangezien van gevatheid geen sprake is. De ene kinderachtige mislukte grap volgt de andere op, vaak in hoog tempo, nooit met het gewenste komische effect. De film wordt snel vulgair en degoutant, vooral wanneer Malcolm in een lange scène seks heeft met een enge pop en wanneer hij toegeeft opgewonden te zijn na het zien van een ophanging. Het schrijfwerk van A Haunted House 2 is de wansmaak ver voorbij.

Regisseur Michael Tiddes en cinematograaf David Ortkiese wekken de indruk dat de hele film opgenomen is met handcameraatjes, gsm’s en beveiligingscamera’s. Daarmee refereert A Haunted House 2 naar de Paranormal Activity-reeks en found footage films zoals REC en The Blair Witch Project. In de films die ze parodiëren moet het geheel amateuristisch overkomen: geen perfect geluid, slecht licht en de camera is niet altijd op de actie gericht. In A Haunted House 2 is die moeite niet gedaan, op nu en dan een kleine storing in het beeld na. Door de montage lijken scènes vaak meer op een blooper waarin acteurs geïmproviseerde grappen uitproberen.

Recensie A Haunted House 2

Originele ideeën
Wie kijkt naar A Haunted House 2, Epic Movie, Disaster Movie, Superhero Movie, Not Another Not Another Movie en noem maar op, zou wel eens de indruk kunnen krijgen dat parodie dood is. Elk van de films was een kritische flop en met uitzondering van Epic Movie zijn ze ook in de box office ten onder gegaan. Gelukkig worden buiten de Verenigde Staten ook nog films gemaakt en warempel, hier en daar is nog een origineel idee te bespeuren.

Kijk maar naar The World’s End of een andere film uit de Edgar Wright/Simon Pegg/Nick Frost-trilogie. Ook de recente Franse miniserie Goal of the Dead toont dat de koe van de parodiefilm nog lang niet is leeg gemolken. Dan Harmons televisiereeks Community parodieert op geregelde basis alle mogelijke genres op hilarische en originele manieren. Parodie is nog niet dood, je moet gewoon lang genoeg zoeken.

10 mei 2014

 
ALLE RECENSIES