Categorie: A

August: Osage County

Posted on

****

recensie August: Osage County
Meryl Streep fabelachtig goed

door Alfred Bos

Familie, je wordt ermee geboren en je kunt niet zonder. En dat is niet altijd een onverbloemd genoegen. Zo ook in Osage County, Oklahoma, waar de vlaktes leeg, de harten bitter en de vrouwen dominant zijn. Meryl Streep schittert als aftakelend familieloeder. 

Anders dan in Nederland, waar alle grote succesfilms van de laatste jaren als ‘vrouwenfilm’ (Gooische Vrouwen, Komt een vrouw bij de dokter ) zijn te typeren, is het ‘zwakke geslacht’ in het Amerikaanse filmvak flink ondervertegenwoordigd. Boven een zekere leeftijd zijn vrouwelijke hoofdrollen eerder uitzondering dan regel, waardoor een enorm reservoir aan talent en vooral ervaring domweg onbenut en letterlijk buiten beeld blijft. Terwijl juist de groep van vijftigplussers groeit.

Recensie August: Osage County

Ammunitie om die actuele stelling – van het Centre for the Study of Women in Television and Film – te onderbouwen vormt August: Osage County. Het is de filmversie van het gelijknamige toneelstuk (van Tracy Letts, ze leverde ook het filmscript) rond een disfunctionele familie op het platteland van Oklahoma. Terwijl de augustuszon zindert, vormt een begrafenis de aanleiding voor een familiebijeenkomst waar met veel kabaal de skeletten uit de kast komen. August: Osage County is een toneelfilm waarin een reeks acteurs en vooral actrices van naam en faam, maar boven een zekere leeftijd, de sterren uit de hemel – of liever: het vuur uit de hel – speelt.

Collectie harpijen
Het ensemble scharniert rond het loeder van de familie, Violet Weston, onwaarschijnlijk goed neergezet door Meryl Streep. Die had voor deze rol van de boosaardige mater familias zonder twijfel een vierde Oscar verdiend. De kansen waren op voorhand klein omdat August: Osage County geen ‘filmische’ film, maar een statische en grotendeels in de geblindeerde familieboerderij spelende rolprent is. Met dialogen en toneelmatige scènes weet regisseur John Wells, tevens zeer ervaren producer en scriptschrijver voor onder meer de tv-series ER  en West Wing, overigens wel raad, maar verfilmd toneel blijft het.

In het gezin Weston zijn de vrouwen dominant. Dochter Barbara (Julia Roberts) is net als haar aan pillen verslaafde moeder door alle woede in haar lijf het contact met de realiteit kwijt en kan alleen communiceren via de frontale aanval. Op dat eenzijdige repertoire varieert Barbara met vileine terzijdes en stoten onder de gordel, niet zelden bedoeld als uiting van liefde. De derde harpij is Violets zuster, Mattie Fae (Margot Martindale), getrouwd met de onverstoorbare cowboy-gentleman Charlie Aiken (Chris Cooper).

Recensie August: Osage County

Familiegeheim
Barbara’s zussen Karen (Juliette Lewis) en Ivy (Julianne Nicholson) zijn niet minder verknipt, maar hebben andere tactieken ontwikkeld om hun valse moeder van het lijf te houden. De aangetrouwde mannen en vriendjes – vertolkt door onder meer Sam Shepard, Ewan McGregor en Benedict Cumberbatch – zijn, hoe kan het anders, meegaande types dan wel watjes, murw gebeukt door de niet aflatende stroom verbale zweepslagen en mentale vernederingen. De gespannen relaties komen tijdens de bijeenkomst tot een explosie, waarbij een familiegeheim tot onvoorziene complicaties leidt.

August: Osage County valt op door zijn sterke vrouwenrollen en wie twijfelt aan het talent van Julia Roberts wordt hier terecht gewezen. Het is evenwel Meryl Streep die de film steelt. De scène waarin ze op de nachtelijke veranda tegen haar drie dochters over zichzelf en de liefde vertelt is magisch: je ziet haar in en uit een alzheimer-verwarring zweven. Ze verliest meer dan haar geestelijke faculteiten, want in haar onvermogen om warmte te uiten lukt het haar iedereen van zich te vervreemden.

 

17 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

Ain’t Them Bodies Saints

Posted on

***

recensie Ain’t Them Bodies Saints
Outlaw met een klein hart

door Wouter Spillebeen

Regisseur en schrijver David Lowery werkt vanuit zijn buikgevoel en dat merk je in Ain’t Them Bodies Saints. Het romantische drama loopt over van sentiment, ten koste van een sterk verhaal.  

Ain’t Them Bodies Saints opent met de woorden ‘Dit was in Texas’. In de jaren ‘70 zijn overvallers Bob Muldoon (Casey Affleck) en Ruth Guthrie (Rooney Mara) tot over hun oren verliefd en in verwachting van hun eerste kind. Maar een mislukte hold-up leidt tot een vuurgevecht met de politie. Ruth schiet een agent neer en Bob geeft zich over, neemt alle schuld op zich en spaart zijn vrouw en ongeboren dochter een celstraf.

Recensie Ain't Them Bodies Saints

Vier jaar later ontsnapt hij uit de gevangenis om met Ruth en dochter Sylvie een nieuw leven te beginnen. Zijn odyssee brengt hem over de Texaanse bergen en op het pad van agenten en outlaws. Echter Ruth leeft intussen onder bescherming van oldtimer Skerritt (Keith Carradine) en is bevriend met Patrick Wheeler (Ben Foster) – de agent die ze neerschoot. Of ze zomaar zal meegaan, is nog maar de vraag.

Romantische western
Ain’t Them Bodies Saints is gedrenkt in een melancholische westernsfeer. Het zuinige gebruik van kleur benadrukt de uitzichtloze situatie van Bob en het grote contrast tussen de vuurgevechten en de klassieke romantiek doet beide aspecten veel intenser overkomen. Het merendeel van de communicatie tussen de twee hoofdpersonages gebeurt via brieven tjokvol mierzoete en naïeve verliefdheid. Het romantische sentiment druipt ervan af.

Casey Affleck speelde in 2007 al een outlaw in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford. Door Afflecks kleine postuur, hoge stem en jongensachtige blauwe ogen komt hij nooit over als een geharde crimineel. Dat ging hem zeer goed af toen hij de lafaard Robert Ford portretteerde, maar in Ain’t Them Bodies Saints maakt het hem ongeloofwaardig wanneer hij zegt dat hij vroeger de duivel was. Ook Rooney Mara geeft niet de performance van haar leven. Haar weinige scènes in Spike Jonze’s Her waren de meeste vertederende van de hele film en dat wil wat zeggen. Die magie is zoek in deze film. De beste prestaties komen van Ben Foster – die volgens onafhankelijke filmsite Indiewire een Oscarnominatie verdiende – en Keith Carradine.

Recensie Ain't Them Bodies Saints

Hereniging en opoffering
De focus van Ain’t Them Bodies Saints ligt op hereniging en romantische opoffering, niet op een gedurfde ontsnapping en far-west-achtige duellen. Dat is duidelijk door wat David Lowery besluit niet te vertellen. Hoe is Bob uit de gevangenis ontsnapt? Hoe is hij zo ver geraakt zonder gevonden te worden? Wie heeft de schietgrage outlaws op hem af gestuurd en hoe kan het dat Patrick Bob zo dicht op het spoor is? Lowery introduceert plotpunten die het verhaal verder helpen, zonder die subplots diep uit te werken. Dat kan charmant zijn, maar werpt in dit geval steeds meer vragen op.

De film is absoluut genietbaar en raakt soms alle juiste noten. Maar net als Bob Muldoon is Ain’t Them Bodies Saints en outlaw met een klein hart: een onafhankelijk ogende film met een eigen visie op de klassieke romantiek, maar net te weinig ballen om helemaal te overtuigen.

 

15 maart 2014

 
ALLE RECENSIES

American Hustle

Posted on

*****

recensie American Hustle

Het onbenul van Rosalyn

door Alfred Bos

De reacties in Amerika op deze quasi-waargebeurde oplichterstragikomedie-in-retro-stijl zijn gemengd, van zuinigjes tot jubel. Er wordt in ieder geval geweldig in geacteerd, met een bijna onherkenbare Christan Bale in de hoofdrol. 

Er staan een flink aantal Oscars op de rol voor deze bij vlagen hilarische film en één daarvan verdient Jennifer Lawrence voor haar (vrouwelijke bij)rol van Rosalyn Rosenfield, het ultieme domme blondje dat zonder enig realiteitsbesef door FBI-operaties en maffiaopzetjes blundert terwijl ze haar partner toezucht ‘Thank God for me’. Lawrence, na in 2010 te zijn doorgebroken met Winter’s Bone vorig jaar goed voor een Oscar voor haar hoofdrol in Silver Linings Playbook, is niet de enige topacteur in deze carrousel van schijn.

Recensie American Hustle

De 23-jarige actrice vertolkt de echtgenote van Irving Rosenfeld (Christian Bale), een getalenteerde oplichter die met zijn vriendin, Sydney Prosser (Amy Adams), door een manipulatieve FBI-agent, Richie DiMaso (Bradley Cooper), wordt gedwongen mee te werken aan een plan om corrupte bestuurders en maffioso ondernemers strafrechtelijk aan te klagen. Een flink deel van de cast – waaronder Robert De Niro, niet op de titelrol vermeld als de louche Victor Tellegio – werkte eerder met regisseur David O. Russell, onder meer aan een van zijn beide voorgaande films, The Fighter (2010) en het genoemde Silver Linings Playbook (2012). Bovendien is komiek Louis C.K. (Blue Jasmine) van de partij.

Bazige moeders
American Hustle  is, meer dan vergelijkbare oplichtersfilms als The Sting (1973) en The Grifters (1990), een spel met de werkelijkheid. Het verhaal, gesitueerd in 1978, wordt gepresenteerd als gedeeltelijk waar gebeurd, maar komt uit de koker van de regisseur; het logo van de distributeur is de versie die destijds werd gebruikt, net zoals de logo’s van de producenten quasi-retro zijn. In de openingsscène zien we Rosenfeld voor de spiegel bezig met zijn toupet en ook DiMaso’s kroeskop is nep; hij gebruikt haarkrullers. Alle personages wenden voor iemand anders te zijn om, naar eigen zeggen, te kunnen overleven.

In deze film speelt Christian Bale, compleet met buik en kalende schedel, een personage dat wordt geterroriseerd door vrouwen: vroeger zijn dominante moeder (leren we uit voice-overs), nu door de onmogelijke Rosalyn. Daarnaast speelt vriendin Sydney onder zijn ogen  spelletjes met de opdringerige FBI-agent. Bale heeft zich voor zijn rol zichtbaar laten inspireren door James Gandolfini’s Tony Soprano, maar dan goedzakkeriger. Ook DiMaso wordt geplaagd door een bazige moeder, zijn bravoure is een act. Alles in deze film is een act, behalve het onbenul van Rosalyn. Ze valideert het bedrog.

Recensie American Hustle

Surrealistische dialoog
Thematiek (oplichting) en toon (neiging tot uitzinnigheid) vertonen overeenkomsten met The Wolf of Wall Street, maar het scenario van American Hustle is ingenieuzer. Elk van de hoofdpersonen levert een existentiële strijd en balanceert doorlopend op het randje van hysterie, de gedreven FBI-agent niet uitgezonderd. Ver over de rand verkeert Rosenfeld’s vrouw Rosalyn, zoals een surrealistische dialoog tussen de echtelieden illustreert. In die briljante scène botsen twee overlevingsstrategieën frontaal: Rosenfelds bedrog is gebaseerd op calculatie en empathie; Rosalyn laveert impulsief, koersend op eigenwaan en tegeltjeswijsheid, door het mijnenveld. Ze leven in parallelle werelden.

Speciale vermelding verdient de voortreffelijke geluidsband en ook die truukt de kijker, want al speelt deze film in 1978, we horen hit-singles uit 1972 en 1973 van onder meer Steely Dan, Chicago, Todd Rundgren, Electric Light Orchestra, Temptations en Wings. En waar hebben ze die, perfect getimede, Arabische versie van Jefferson Airplane’s White Rabbit vandaan? Sterk scenario (inclusief geslaagde running gag), geweldige acteerprestaties en een fantastische soundtrack—American Hustle is een instant klassieker.

 

4 februari 2014

 
ALLE RECENSIES

All Is Lost

Posted on

*****

recensie All Is Lost
De oude man en de zee

door Karina Meerman

Woordloze film over solozeiler die schipbreuk lijdt is fascinerend sober aan ingrediënten maar rijk aan beeld en geluid.  

Een man lijdt schipbreuk op de Indische Oceaan. Dobberend is hij overgeleverd aan de elementen en zijn eigen vernuft, in de hoop op redding. Life of Pi? Absoluut niet. Het enige dat een naam heeft in All is Lost  is het schip. De enige die geluid maken zijn het water, de wind en het schip.

Recensie All Is Lost

Verdwaalde zeecontainer
Onze Man (Robert Redford) staat naamloos aan het roer van een twaalf meter lang zeilschip de Virgina Jean. Waarom weten we niet. Waar hij naartoe gaat of vandaan komt, weten we ook niet. Na een paar korte openingszinnen over zijn spijt dat hij niet meer van mensen heeft gehouden, wordt er ook niet meer gesproken. Geen tekst, geen uitzinnige speciale effecten, geen tijgers. Na aanvaring met een verdwaalde zeecontainer, stroomt zeewater naar binnen via een gat in de romp. Dit beschadigt zijn navigatieapparatuur waardoor de zeeman ongewild richting een zware storm koerst.

Een man, een boot, een storm en geen dialoog. Toch krijgt regisseur J.C. Chandor (Margin Call) het voor elkaar dat we anderhalf uur lang de ogen niet van het doek kunnen houden. Dit is ook zeker te danken aan de pianoloze muziek van Alex Ebert, die de menselijke strijd en de grootsheid van de oceaan weet samen te binden tot een spannend verhaal dat drama bevat maar geen melodrama. Maar het is vooral Robert Redford die onze aandacht vasthoudt.

Extra dimensie
Als acteur doorgebroken in Butch Cassidy and The Sundance Kid (1969), later ook succesvol als regisseur (Oscar voor Ordinary People in 1980) en initiator van het onafhankelijke Sundance Festival werd hij in 1989 verkozen tot Sexiest Man Alive. Redford is nu 77 maar nog steeds een plezier om naar te kijken. Juist zijn leeftijd en belijnde gezicht geven de film een extra dimensie, al is het alleen maar omdat bij een jongere acteur of actrice ervaren zeemanschap ongeloofwaardig was geweest. Niet dat Onze Man als een jonge hinde over de boot huppelt. Redford is zichtbaar in lichamelijk goede conditie, maar feitelijk een bejaarde. Je ziet het in de manier waarop hij beweegt: iets trager, iets minder soepel. Dan komen de klappen toch harder aan en is het helemaal niet vanzelfsprekend dat hij het woeste water overleeft.

Recensie All Is Lost

Deze ‘openzeethriller’, zoals het persbericht het noemt, komt ook dichtbij omdat het zo op de huid is gefilmd. We zien details van het schip waarvan niet-nautici geen idee hadden dat ze bestonden. We zitten bovenop de lichaamstaal en gezichtsuitdrukkingen van Onze Man, onze enige graadmeters voor wat er in hem omgaat. Want ook op momenten waar ieder ander mens een litanie aan verwensingen zou loslaten, blijft hij gesloten. Dat laat veel ruimte over voor een eigen visie op hoe zijn leven is geweest en waarom hij zich zo graag afzondert van de wereld.

 

11 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Avant l’hiver

Posted on

**

recensie Avant l’hiver
De leegte achter de façade

door Annika Wubbolt

Als je morgen iets zou kunnen doen waar je altijd van gedroomd had, wat zou je dan doen? Alles anders doen? Of zou je alles hetzelfde laten? Getroffen door een midlifecrisis weet de zestigjarige neurochirurg Paul zich in Avant l’hiver geconfronteerd met deze existentiële vragen. Een drama met thrillertrekjes die de beloftes niet waarmaakt.  

Paul (Daniel Auteuil) is al dertig jaar samen met zijn prachtige vrouw Lucie (Kristin Scott Thomas). Samen lijken ze het helemaal voor elkaar te hebben. Ze hebben een zoon, een kleinkind, een kast van een huis en een sociaal leven. Toch knaagt er iets. Is dit wel wat ze wilden? Paul werkt zich te pletter en Lucie brengt haar lange, lege dagen voornamelijk door tussen de planten in de tuin of met haar kleinkind.

Recensie Avant l'hiver

De conversaties van het echtpaar blijven beperkt tot de uitwisseling van minieme frasen. Wanneer een anonieme aanbidder plotseling een reeks boeketten rode rozen aflevert op Paul’s kantoor, en daarna ook aan zijn huisadres, begint hij zijn leven te overdenken. Een intrigant, in de verschijning van de mysterieuze dame Lou (Leïla Bekhti), zet de verhoudingen op scherp.

Schijn bedriegt
Schrijver en cineast Philippe Claudel (Il y a longtemps que je t’aime, Tous les soleils) toont met zijn derde film dat schijn bedriegt. Het ‘goede leven’ van Lucie en Paul blijkt een façade; een dekmantel voor de leegte die zich in de herfst van hun huwelijk tussen hen heeft genesteld. De regisseur speelt met de paradox en laat deze symbool staan voor de misleiding: niets is wat het lijkt. Zo veinst het grote, lichte huis van het echtpaar, met de vele ramen, een transparantie die het in wezen niet heeft: het verhult de nodige geheimen over het gezin.

Ook de film zelf zet ons op het verkeerde been: Claudel speelt met genrewisselingen, voert mysterieuze karakters op en gebruikt plotwendingen, daar waar we dat niet verwachten.

Gevangen
De Franse regisseur werkt voor Avant l’hiver de tweede maal samen met actrice Kristin Scott Thomas. In zijn veel bekroonde debuutfilm Il y a longtemps que je t’aime vertolkt ze de rol van Juliette, die na vijftien jaar gevangenisstraf haar leven weer probeert op te pakken. Ditmaal speelt Thomas de weemoedige Lucie, die op een bepaalde manier ook gevangene is van haar verveelde leven als upperclass doktersvrouw. Ze heeft geen werk, en dus veel tijd om na te denken en zich zorgen te maken. Zo zien we haar, meer dan ons lief is, in de eenzame vervreemdende omgeving van haar enorme tuin, fronsend en verdrietig in de verte turen. Het grote niets dat ze uitstraalt; de machteloosheid waarmee ze lijkt te concluderen dat ze tot haar leven veroordeeld is, werkt ergerniswekkend.

Recensie Avant l'hiver

Geen climax
Met Avant l’hiver weet de maker helaas niet zo te vervoeren als met zijn debuutfilm en het tweede, humoristische Tous les soleils. Dat hij het schrijversambacht goed beheerst en dus weet hoe de spanning in een verhaal op te bouwen, mag duidelijk zijn. Maar de climax blijft uit. De belofte van een ontknoping of dramatische wending, wordt steeds niet ingelost. Zelfs de thrillerelementen die hij toevoegt om de boel wat gekruider te maken, helpen het verhaal niet naar een hoger level te tillen. Net als het huwelijk tussen Lucie en Paul ontbreekt het de film aan passie en dramatische diepte- en hoogtepunten. Het schrijdt voort zonder grote gebaren of gebeurtenissen en doet de kijker zich afvragen, net als Lucie en Paul: ‘Had ik iets anders moeten kiezen?’

 

17 december 2013

 

Amazonia

Posted on

**

recensie Amazonia
Verrassend saai apendrama

door Karina Meerman

Het had zo mooi kunnen zijn, het avontuur van een hulpeloos jong kapucijnaapje dat leert zich staande te houden in het Amazonegebied. Het werd een bewegend fotoalbum.  

Braziliaans circusaapje Shaï reist mee in een vliegtuigje dat neerstort in het Amazonegebied. Piloot stapt ongeschonden uit, maar laat aapje achter in zijn kooi. Neusberen peuteren het slot los en aapje begint aan een avontuur door de jungle. Huilend in het gebladerte of jammerend op een vlot ziet hij een reeks onwaarschijnlijke dieren, die vooral geselecteerd lijken op kleur en vormgeving.

recensie Amazonia 3D

Op het hoogtepunt van zijn eenzaamheid ontmoet aapje andere aapjes, trekt met hen op, overweegt nog even terug te gaan naar de mensheid en kiest uiteindelijk voor de liefde. Want mensen zijn slecht en het oerwoud is goed en moet in stand gehouden worden. Dat we die boodschap wel even meekrijgen.

Wondere wereld voelt geënsceneerd
Amazonia 3D is een visueel en auditief kunststukje, dat staat vast. Regisseur Thierry Ragobert had een set van zes miljoen vierkante kilometer om in te werken. Gedurende achttien maanden filmde hij met zijn team de wondere wereld van het regenwoud. De majestueuze grootheid van de jungle glijdt voorbij, van bovenaf gefilmd lijkt het bladerdak zich over de hele wereld uit te strekken.

Op de grond en in de bomen zit de camera bovenop de dieren. Het geluid is haarfijn vastgelegd, het klikken van mierenpoten, het kloppen van toekans, het geschuifel van slangen. Ragoberts camera’s zitten zó dicht op het leven in de Amazone, dat het allemaal geënsceneerd voelt. Misschien is het vanwege de technische hoogstandjes, dat het brein voortdurend bezig is zich af te vragen hoe de film is gemaakt, in plaats van mee te leven met het aapje.

Dierentuin
Er zit nauwelijks verhaal in de beelden terwijl de film zich presenteert als een kruising tussen een documentaire en een avontuur. Het lijkt meer een reeks videoclipjes van bijzondere dieren die we uit de dierentuin kennen, terwijl dierentrainers net buiten beeld staan te wachten om iedereen weer in zijn hok te doen. Blauwe ara: check. Zee-arend: check. Jaguar: check. Amazonedolfijn: check. Toegegeven, de luiaard was een blijde verrassing voor wie van luiaards houdt en een zwemmend gordeldier zien we ook niet iedere dag. Ja, het zijn prachtige beelden, begeleid door de oorstrelende muziek van Bruno Coulais, maar is het een onderhoudende film?

Recensie Amazonia 3D

Nee. Amazonia is verrassend saai. Ondanks 3D. Aapjes zijn geen acteurs, ze hebben beperkte gezichtsuitdrukkingen, en laten we wel zijn: ze maken rotgeluiden. Ze piepen, krijsen, jammeren, fluiten, loeien en schreeuwen. Shaï ziet er vaak uit of hij doodsbang is of ongelukkig; dat is waarschijnlijk ook het idee, maar dat voelt toch ook als dierenleed. Wat uiteindelijk overblijft is vooral bewondering voor de technische kwaliteiten van de filmmaker en een milde bezorgdheid over het geluk van een kapucijnaapje.

 

13 december 2013

 
ALLE RECENSIES
 

APP

Posted on

**

recensie APP

App boeiender dan film

door Karina Meerman

Wereldprimeur blijkt leuke app behorend bij een matig verhaal met tenenkrommend script.

De term ‘second screen’ is in opmars. Het betekent dat de kijker niet alleen de ogen op het grote scherm heeft, maar ook de handen om een tablet of smartphone. Dat kan zijn met z’n allen twitteren over Zomergasten, maar vaker is het meestemmen op talentenshows of statistieken gluren tijdens voetbalwedstrijden.

APP

APP  is de allereerste film ter wereld met een second screen, in de vorm van een app op een Android of iOS smartphone, die tijdens de film extra informatie geeft. Zo zien we bijvoorbeeld hoe de hoofdpersoon een flatgebouw binnengaat, terwijl we op de telefoon de flat van boven zien. Leuk. Meer vertellen zou flauw zijn, maar je krijgt alle extra’s mee, dankzij een geruststellend trillen dat een nieuw elementje aankondigt.

Een briljant concept, maar helaas pover uitgewerkt. Dat komt voornamelijk door de film. Het idee is dat App De Film ook zonder App De App is te zien, maar dan blijft alleen het bloedeloos acteerwerk over dankzij een tenenkrommend script en een verhaal met gaten zo groot als het IJsselmeer.

IRIS
Psychologiestudente Anna Rijnders (Hannah Hoekstra) ontdekt op een ochtend een vreemde app op haar telefoon. Deze blijkt snode plannen te hebben met haar leven en vormt een bloederige dreiging voor haar vrienden en haar omgeving. Een zelfdenkende app, genaamd IRIS (hé, dat is SIRI achterstevoren!) die zich niet zomaar laat verwijderen… een nachtmerrie. Zeker wanneer je kennelijk geen backups maakt, synchroniseert via je pc, of je toestel gewoon in de winkel koopt. Mierenneuken? Misschien, maar ook al maak je een film die toekomstige technologie bevat (sciencefiction dus), zorg dan wel dat hij in de basis klopt.

Mierenneuken
De geavanceerde kant van appbeheer terzijde, zullen de mierenneukers onder ons zich wellicht ook afvragen hoe hard een DeWalt-versterker moet staan wil hij gaan wandelen; waarom ‘electriciteit’ in software de oude spelling heeft (en toch interactie heeft met een nieuwe app) en bovenal, hoe we een medisch specialist zo ver krijgen dat hij binnen drie seconden zijn excuses aanbiedt wanneer het ziekenhuis een dramatische fout maakt. Mag een beginner duiken zonder buddy? Hoe lang behoudt water zijn elektrocuterende krachten? Hoe snel herstelt iemand van brandwonden? En hoe kan een app van een hackersite jarenlang onopgemerkt blijven op het internet? Allemaal vragen die overblijven na het zien van App De Film.

APP

Jammer
Nederlandse filmkijkers hebben nogal de neiging complimenten uit te delen voor beoogde prestaties, nieuwigheden en spectaculaire effecten. In dat geval, krijgt App De Film 5 sterren. Het is nieuwer dan nieuw. Bezoekers downloaden de app van tevoren en zonder dat WiFi of internetverbinding nodig is, triggeren signalen in het audiospoor (audiowatermerk) van de film, de content in de app. Dat is echt leuk, zeker wanneer je geen leesbril draagt. Dan moet je namelijk schakelen tussen schermpje en scherm. Ook zit je als bezoeker 82 minuten lang met je smartphone of tablet in de hand.

Vermoedelijk heeft regisseur Bobby Boermans heel goed gekeken naar het profiel van de gemiddelde smartphonegebruiker: die is namelijk rond de 30, hoger opgeleid en derhalve vaak leesbrilloos en vergroeid met zijn telefoon. Vandaar waarschijnlijk ook de universiteit als setting, zodat we namelijk weten dat de hoofdrolspelers intelligent moeten zijn. Jammer dat deze aanvankelijk keurige mensen in het heetst van de strijd terugvallen op emotieloos vloeken en fysiek geweld. Heel Nederlands, dat wel. Waardering: 2 sterren (1 voor de app).

 

29 maart 2013

 
ALLE RECENSIES
 

Awakening, The

Posted on

***
recensie The Awakening
Mensen hebben spoken nodig

door Cor Oliemeulen

De combinatie van bovennatuurlijke suspense en psychologisch drama in The Awakening is gedurfd en geslaagd. Helaas geen overtuigend slot, maar zeker het bekijken waard.

Na de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog is heel Engeland ondergedompeld in diepe rouw en emotionele kwetsbaarheid. Veel slachtoffers en nabestaanden vormen een gewillige prooi voor oplichters die pretenderen contact met overledenen te kunnen maken. Schrijfster Florence Cathcart ontmaskert deze malafide spirituele praktijken maar al te graag. Ook als oorlogsveteraan Robert Mallory haar vertelt over de onverklaarbare, mysterieuze dood van een student op de kostschool Rockwood waar hij geschiedenisleraar is, denkt ze direct aan hocus pocus. Florence reist met Robert naar het afgelegen oord om korte metten te maken met het gerucht dat een geest verantwoordelijk is voor het drama en de ontstane onrust.

The Awakening

Oorlogstrauma
Waar de meeste spookverhalen zich afspelen in de donkere Victoriaanse tijd, geeft de achtergrond van posttraumatische stress The Awakening gelaagdheid en diepte. Humaniteit overvleugelt spiritualiteit in dit debuut van Nick Murphy dat veel meer een bovennatuurlijke thriller dan een horrorfilm is. Er zijn weliswaar genoeg momenten die je de stuipen op het lijf jagen, maar de psychologische ondertoon van schuldgevoelens, angst en eenzaamheid maakt veel meer los. Uiteindelijk gaat het er niet om of geesten wel of niet bestaan, de vraag is waarom mensen spoken nodig hebben.

Ieder karakter heeft zijn eigen diepgang. Florence (overtuigende rol van Rebecca Hall) is met haar krachtige, nuchtere persoonlijkheid en wetenschappelijke benadering haar tijd ver vooruit. Op het moment dat ze haar gevoelens toelaat, is er schuld en afkeer van liefde. Haar verloofde komt om in de oorlog net nadat ze hem een brief heeft geschreven met de boodschap dat ze niet meer van hem houdt. Robert (Dominic West) lijdt aan shellshock en voelt zich schuldig dat hij de oorlog heeft overleefd. De akelige wond op zijn been houdt hij open door de korst eraf te krabben. Ook een andere leraar en de ervaren oppasjuf van de kostschool vertalen hun leed in typisch handelen.

The Awakening

Geforceerd eind
De filmtitel refereert aan het opborrelen van het weggestopte trauma van Florence. Het ontluiken van herinneringen en gevoelens neemt een vlucht door de charmante aanwezigheid van Robert die opnieuw liefde in haar hart brengt. Leuk voor haar, minder leuk voor de kijker. Want na de veelbelovende premisse moeten plotseling alle puzzelstukjes een consistent geheel gaan vormen. Eeuwig zonde dat de film met vergezochte verklaringen uit de bocht vliegt. De scenarioschrijvers hadden minder moeten kijken naar The Others en The Sixth Sense. Dan was The Awakening een originele suspensefilm met efficiënte geluidsband, overweldigende fotografie en uitmuntend acteerwerk.

 

6 januari 2013

 

 
ALLE RECENSIES
 

Anna Karenina

Posted on

****
recensie Anna Karenina
Onderdrukte verlangens in prachtig kostuumdrama

door Eva Baaren

Sint Petersburg, 1874. Een getrouwde vrouw binnen de Russische high society valt voor een jonge legerofficier en gaat langzaam maar zeker haar ondergang tegemoet. Anna Karenina toont op meesterlijk filmische wijze de schrille contrasten tussen liefde, lust en maatschappelijke status.

Als Anna Karenina (Keira Knightley), echtgenote van de gerespecteerde minister Alexis Karenin (Jude Law), tijdelijk naar Moskou vertrekt om haar zus te bezoeken, ontmoet ze op het station de aantrekkelijke legerofficier Aleksej Vronsky (Aaron Taylor-Johnson), die vastbesloten met haar mee terug reist naar Sint Petersburg. Nadat de vonk daar ten overstaan van vrienden en familie tijdens een feestje in alle hevigheid overslaat, verandert het lot van Karenina drastisch en voorgoed.

Anna Karenina

Elitair leven als toneelstuk
Van een kostuumdrama mag je verwachten dat aan decor en aankleding veel aandacht is besteed. In Joe Wright’s (Pride & Prejudice, Atonement) verfilming van Tolstoj’s gelijknamige roman dienen de decors vooral een symbolisch doel. De ontmoetingen tussen Karenina, haar vrienden en kennissen zijn grotendeels in een oud theater, waar het geluk van welvarend Sint Petersburg op zichzelf niet meer is dan een façade.

Achter in het theater biedt één van de muren toegang naar het wijde platteland waar het tsaristische regime, armoede en koude winters heersen. Maar ook is hier ruimte voor eerlijke liefde, humor en vrijheid waar niet alleen Karenina naar op zoek is. Wrights keuze voor symbolische decors en de manier waarop ze vaak subtiel in elkaar overlopen, zorgt voor een verbeelding van scherpe maatschappelijke contrasten die de film maakt tot een waardevolle aanvulling op het boek.

Anna Karenina

Zelfbeschikking
Anna Karenina is niet alleen een liefdesverhaal in 19e-eeuws Rusland. De film roept ook een tijdloze vraag op over zelfbeschikking van de mens binnen een context van sociale druk en onderdrukte verlangens. De uitwerking van de karakters draagt hieraan sterk bij, omdat die niet volledig uitnodigt tot identificatie, maar eerder tot observatie. Zo toont het karakter van Karenina zowel passie als hysterie, en is de gelatenheid van haar echtgenoot zowel frustrerend als aandoenlijk. Hierdoor blijf je als kijker enigszins op afstand en ontstaat er verwondering over de keuzes van de personages.

De oproep tot verwondering, de uitwerking van de karakters en de bijzondere decors maken van Anna Karenina een inhoudelijk sterke film rondom een thema dat van alle tijden is.

 

4 december 2012

 
ALLE RECENSIES
 

Alles is Familie

Posted on

**
recensie Alles is Familie
Volgepropte comedy mist juiste toon 

door Astrid van Pelt

Hun levens zijn met elkaar vervlochten, maar over de diepste emotionele drijfveren weten ze maar weinig. In Alles is Familie volgen we een groep mensen die allemaal op een cruciaal moment van hun leven zijn aangekomen en knopen moeten doorhakken.

Therapeute Winnie (Carice van Houten) wil moeder worden, maar wordt daarin belemmerd door haar partner Rutmer (Thijs Römer), die van de fertiliteitsarts de diagnose ‘lui zaad’ heeft gekregen. Rutmers broer Charlie (Benja Bruijning) is een womanizer die geen verantwoordelijkheid wil nemen. Pater familias Arend (Kees Hulst) streeft naar geluk, terwijl zijn vrouw Jeanette (Martine Bijl) hem (tijdelijk) wil verlaten en wil onderzoeken hoe het gesteld is met haar sex appeal. Ingewikkeld verhaal? De kleinere verhaaltjes zijn hier nog buiten beschouwing gelaten.

Alles is Familie

Gebrek aan emotionele betrokkenheid
Alles is Familie  is een afgeleide van het zeer succesvolle Alles is Liefde (2007). De film heeft dezelfde regisseur (Joram Lürsen) en scenarist (Kim van Kooten), en ook de wirwar van verhaallijnen is hier present. Deze talloze levenslijnen zijn redelijk te volgen, maar waar deze veelvuldige miniverhaaltjes in Alles is Liefde  voor dynamiek en een feelgood sfeer zorgen, leiden ze in de huidige film tot een gebrek aan emotionele betrokkenheid. De verhalen zijn complexer, niet langer luchtige relazen over ontluikende liefdes, maar moeilijke afwegingen over een vastgeroest huwelijk of een onvervulde kinderwens.

‘Dit is een klucht!’, verzucht Winnie tegen het einde van de film, en ze legt de vinger precies op de zere plek. Want hoewel de film diverse morele dilemma’s aansnijdt, worden die er op zo’n topsnelheid doorheen gejaagd dat er niet veel meer overblijft dan een verzameling grappen. Die combinatie van dramatiek en lichtvoetigheid werkt soms ontwapenend, maar soms slaat de toon teveel door naar een oppervlakkige komedie.

Alles is Familie

Non-verbale grappen zijn subtieler
De grappen komen soms te gemaakt over, de hand van de maker is te nadrukkelijk aanwezig en het tegenovergestelde effect wordt bereikt. Succesvoller zijn de subtielere non-verbale grappen. Bijvoorbeeld de scène waarin Kees van Kooten als Haagse autoverkoper in een hobbezakkerig pak een oudere dame een vriendelijk bedoeld schouderklopje geeft, maar dit doet met dezelfde pushkracht als waarmee hij kort daarvoor de stabiele wegligging van een invalidenwagentje demonstreerde.

De verhaallijn over Winnie’s poging om moeder te worden, dat het skelet van de film vormt, komt goed uit de verf. Deze scènes zijn langer en de kijker heeft meer ruimte zich emotioneel in te leven. Winnie’s nietsvermoedende verliefdheid op haar ‘anonieme’ zaaddonor is een gouden vondst. Het is echter moeilijk voorstelbaar dat Alles is Familie het kassucces van zijn voorganger zal evenaren.

 

16 november 2012

 

ALLE RECENSIES