Dutch Mountain Film Festival 2026 – Preview 2:
Een auerhoen, rendierkuddes en een hertenhoofd

door Paul Rübsaam

Deze tweede preview van editie 16 van het Dutch Mountain Film Festival (DMFF) voert onder andere naar de Vogezen en Lapland. Verder zien we hoe een Slowaakse moeder de moeder aller bergen wil bedwingen en is er aandacht voor droefgeestige animatie, komische animatie en moderne Italiaanse bouwkunst.

Whispers in the Woods – Het fantoom van het auerhoen
We zien een donkere lucht met mistflarden, horen haast hemelse zangstemmen en beginnen de vage contouren van hoge bomen te onderscheiden. Langzaam maar zeker tekenen de blauw-groen-grijze tinten zich af van een bos in de vroege ochtend. Een moeilijk te identificeren zoogdiertje vlucht weg, een uiltje strijkt neer op een tak en fladdert weer op. Ondertussen kijkt een jongen van een jaar of twaalf waakzaam om zich heen.

Die jongen is Simon Munier, zoon van Vincent Munier, de regisseur van de natuurdocumentaire Le Chant des forêts (Whispers in the Woods), waar we de eerste beelden van zien. Samen met zijn vader en grootvader Michel bevindt hij zich midden in een bos in de Franse Vogezen.

’s Avonds, als het kaarslicht brandt in het groene houten huisje waar het drietal verblijft, beschrijft natuurvorser Michel Munier zijn herinnering aan een moment ergens in de jaren zestig van de vorige eeuw. Er lag toen een dik pak sneeuw, zoals beelden ons ook tonen. Een windvlaag trok kortstondig het mistgordijn open dat over de sneeuw hing. Even werden de contouren zichtbaar van een auerhoen, een grote trotse vogel met een waaiervormige staart. Daarna sloot het gordijn zich weer. Voor Michel was het alsof hij een fantoom had gezien.

Betoverd door de fantoomvogel besloot Michel Munier vanaf dat moment zelf ‘een fantoom’ te worden. Voortaan zou hij heel vroeg op pad gaan (soms zelfs vroeg in de nacht), zich verdekt opstellen en eindeloos geduld hebben. Zodat hij ook de zang van het auerhoen kon horen en de paringsdans kon zien. Maar ook andere vogels, zoogdieren, bomen en planten kon aanschouwen en alle geheimen van het bos ontsluieren.

Zo beeldend als zijn vader kan vertellen, zo verhalend kan Vincent Munier filmen. De pure aanschouwing van het ongestoorde dier in zijn natuurlijke omgeving staat daarbij voorop. Woorden als ‘mooi’ en ‘schitterend’ schieten tekort bij een beschrijving van de beelden in Whispers in the Woods. Hoe speelt Munier het klaar? Dat hij over de beste apparatuur beschikt, is maar een heel klein deel van de verklaring. Belangrijk zijn onder andere de tijdstippen die hij kiest (vaak rond zonsopkomst en zonsondergang), de belichting, zijn oog voor detail, zijn geduld en de weldadige lengte van zijn shots.

Zoals het shot waarin de waterlijn van een meer de breedte van het hele kader vult en je een hert, bijna als een silhouet in de mistige, nog schemerdonkere ochtendlucht behoedzaam van rechts naar links door het water ziet waden, op gepaste afstand gevolgd door haar nog behoedzamere kalf.

Of het shot dat tot stand komt nadat Michel een half opgegeten hert in het bos heeft gevonden en hij samen met Vincent de lynx betrappen wil, die de andere helft van zijn maaltijd vermoedelijk nog op zal komen halen. Vroeg in de nacht zetten vader en zoon in de buurt van het halve kadaver hun camouflagetent op. Turend door het gat in de tent, met hun camera’s ingesteld moeten ze een tijd wachten. Maar uiteindelijk nadert de grote kat die zijn buit wil ophalen dan toch de zich angstvallig stil houdende mannen en kunnen zij hun gedroomde close-ups maken, waarbij je de neusvleugels van de lynx kan zien trillen en de grote, spiedende ogen meer dan levensgroot in beeld krijgt.

Whispers in the Woods staat in dienst van de natuurobservaties, maar een verhaallijn is niettemin aanwezig. Die betreft de vertegenwoordigers van de drie generaties Munier en (de toekomst van) de Vogezen als natuurgebied. Maar ook en niet in de laatste plaats het mysterieuze auerhoen.

Michel Munier verwondert zich erover hoe jonge, nog als groene plantjes ogende berken kunnen wortelen in de liggende stammen van hun voorouders. Zelf heeft hij niet alleen bijgedragen aan de ontwikkeling van zijn beroemde zoon, maar hoopt hij ook een voorbeeld te zijn voor zijn kleinzoon, die we in de sneeuw letterlijk in de voetsporen van zijn grootvader zien treden. Simon observeert even ademloos en verwonderd de natuurverschijnselen als opa Michel en vader Vincent dat doen. Al mogen die twee wat hem betreft af en toe een leerzaam verhaaltje overslaan en wil de beginnende puber soms liever even uitslapen dan de geluiden opvangen van de allervroegste vogels.

Klimaatverandering en menselijke activiteiten hebben ook in de Vogezen hun sporen nagelaten. Het is al een tijd geleden dat Michel het auerhoen daar nog heeft gezien. Waar kan de jonge Simon de gekromde gele snavel, het donkerblauwe verenpak en de haast menselijke grijze ogen van het dier dan nog in het wild aanschouwen? En zijn klokkende, haast mechanisch klinkende baltsgeluid nog horen? Daarvoor zullen ze noordelijkere streken moeten opzoeken. Niettemin is Michel Munier ervan overtuigd dat de geest van het auerhoen nog ergens in de Vogezen aanwezig is. “Als trillingen die in ons resoneren en ons inspireren”, zoals hij zegt.

Árru – Yoik-drama met vleugje Vinterberg
De Noors-Zweeds-Finse productie Árru is een muzikale speelfilm die zich afspeelt in Lapland. Meer in het bijzonder in de regio Sápmi, die Noorwegen, Zweden, Finland en zelfs een stukje van Rusland doorkruist. Regisseuse (en choreografe) Elle Sore Sara is uit dat gebied afkomstig.

Niet alleen letterlijk houdt de film zich niet aan grenzen. Ook qua genre is deze niet direct in één hokje te plaatsen. Árru (dat zoiets als ‘hindernis’ betekent) wordt wel aangeduid als Yoik-drama. Dit verwijst naar de belangrijke rol die is weggelegd voor traditionele, vaak zonder instrumentale begeleiding gezongen liederen (Yoik), waarmee Sámi (Lappen) met woorden en soms alleen klanken mensen, dieren of geesten aanroepen. De stemmige Yoik-liederen sluiten naadloos aan bij de ingetogen acteerstijl van de personages. Nog daargelaten dat Árru met een angstvallig verborgen gehouden familiegeheim en een familiefeest herinneringen oproept aan het grimmige Festen (1998) van de Deense regisseur Tomas Vinterberg.

In de openingsscène zien we hoe Maia (Sara Marielle Gap Beaska), een jonge Sámivrouw met een traditionele hoge muts op haar hoofd, zich in een heuvelachtig sneeuwlandschap ontfermt over een vastgebonden rendierhinde. Ze begraaft het bloederige doodgeboren kalfje van het dier in de maagdelijk witte sneeuw en bekruist het grafje, waarna ze de aangeslagen moeder met vastgebonden poten achterop haar sneeuwscooter legt.

Het dier zal weer bevrijd worden zodra Maia met de scooter aankomt bij de rendierkudde die op dat moment gehoed wordt door haar broer Dánel (Simon Issát Marainen) en haar dochter Áilin (Ayla Gáren Nutti). Het gewei, dat bij rendiermoeders na de geboorte van hun kalf loslaat, wordt bij een steen gelegd. Dan heft Maia een lied aan over de bergen van Gáiru (waar ze zich bevinden), die zorg dragen voor de kudde, evenals de heilige steen dat doet. Áilin en Dánel vallen in en zingen over het bevrijdende zonlicht. Tenslotte kust en knuffelt Maia de ongelukkige rendiermoeder.

Maar de zomer, als het ’s nachts in Gáiru alleen maar een beetje schemert en het groene landschap met zijn koele meren idyllisch oogt, is niet zorgeloos. Want er zijn vergevorderde plannen om in het gebied een kopermijn te vestigen. Dat zou betekenen dat de rendierherders Maia en Dánel, die op jonge leeftijd hun ouders verloren, een groot deel van hun kudde moeten slachten, dan wel met de dieren moeten uitwijken naar een ander gebied.

Maia onderhoudt echter contact met haar naar Canada geëmigreerde oom Lemme (Mikkel Gaup), die over de nodige connecties beschikt, waaronder die met een gerenommeerd advocatenkantoor. Volgens de juristen zouden de rendierhouders de vestiging van de mijn voor de rechter aan kunnen vechten.

Tot Maia’s verwondering zegt Lemme niet alleen telefonisch zijn hulp toe. Hij keert voor de gelegenheid zelfs weer terug naar zijn geboortegrond. De in zichzelf gekeerde Dánel lijkt niet erg blij te zijn met de komst van zijn bazige oom. Maia zelf vindt dat Lemme, die mede-eigenaar is van de rendierkudde, te veel aan financieel gewin denkt en te makkelijk over het offeren van de dieren.

Lemme weet wel van aanpakken. Hij organiseert een bijeenkomst in aanwezigheid van de pers, waarbij de hele familie, inclusief de oma en tante van Maia en Dánel, alsmede vele andere genodigden, verschijnen in kleurige Sámi-klederdracht. Vanaf een podium neemt hij het woord: “Het land is niet van jou, niet van mij, en zeker niet van Scandi Copper’s (de kopermijn, PR)”, scandeert hij. “Het is van de rendieren, het gras en de wind.”

Ook Ailin wordt op het podium geroepen en het publiek ten voorbeeld gesteld als toegewijde jonge herderin, die later vermoedelijk eigenaar zal zijn van een grote rendierkudde. Vervolgens laten het meisje en andere jeugdige Sámi zien dat ze niet alleen traditionele, maar ook moderne zang- en dansvormen beheersen.

Toch blijft er iets knagen. Dat betreft niet alleen de toekomst van de kudde, maar ook de persoon van Lemme. Dánel, die zijn oom uit de weg gaat, begint steeds meer te drinken en te blowen en gedraagt zich steeds onaangepaster. Ondertussen krijgt Áilin een vermoeden van wat hem dwars zit. Spelletjes schaak zouden daarbij een minder onschuldige rol kunnen hebben gespeeld dan je zou denken.

Áilins moeder Maia komt tussen twee vuren te zitten. Terwijl (over)grootmoeder Ákkhu, die als hoofd van de familie binnenkort haar verjaardag viert, heeft laten weten dat tweedracht binnen de familie uit den boze is. In haar vertwijfeling roept Maia de naakte geesten van haar voorouders aan om haar de weg te wijzen in het doolhof waarin ze zich bevindt.

Verrassende plotwendingen volgen in dit beklemmende familiedrama, dat met muziek, dans en verwijzingen naar de moderne tijd (van het gebruik van smartphones tot breakdance) toch volop respect weet te betuigen aan de Sámi-cultuur en een zowel traditionele als actuele ecologische boodschap verkondigt.

Everest: A Mother’s Peak – Uitgerekend deze vrouw op deze berg
Lucia Janičová wil als eerste Slowaakse vrouw op de top van de Mount Everest staan. Dat lijkt een wat kleurloos Guinness Book of Records-achtig streven en een weinig onderscheidend onderwerp voor een bergfilm. Everest: A Mother’s Peak van de Schotse regisseur Paul Diffley weet het gegeven echter van een verrassende eigen inhoud te voorzien.

Om te beginnen door de hoogste berg ter wereld een ziel toe te dichten. Aanknopend bij de Tibetaanse naam van de Everest: ‘Chomolungma’ (‘godin-moeder van de wereld’), wordt deze ons daadwerkelijk voorgesteld als vrouw en moeder. Met een over haar flanken en ijsvelden echoënde, mysterieuze vrouwenstem, die verlokkend maar ook waarschuwend klinkt.

Maar vooral met dank aan de persoon van Lucia Janičová zelf: een goedlachse, maar ook niet zelden geëmotioneerde blonde vrouw met sprekende lichtblauwe ogen en een neuspiercing. Ze kan het nauwelijks over haar hart verkrijgen om haar dochtertje Adélka voor twee maanden toe te vertrouwen aan de zorg van haar eigen moeder (Adélka’s oma). Ze wil met haar beklimming haar dochtertje laten zien dat een vrouw alles kan bereiken, als ze daar maar haar zinnen op zet.

De in 1986 geboren, als chemicus op een laboratorium werkzame Slowaakse probeert in het beeld dat ze schetst van haar eigen niet bepaald makkelijke jeugd de nodige nuances aan ten brengen. Haar vader bracht zijn zin voor avontuur over op zijn zes kinderen, waar Lucia hem dankbaar voor is. Maar van zijn driftbuien als hij gedronken had, hebben zij, haar drie zussen en twee jongere broertjes wrange gevolgen ondervonden. Ook is Lucia als nog jong meisje door een niet met name aangeduid manspersoon verkracht. Het trauma dat daar het gevolg van is, draagt ze nog steeds met zich mee. Ze hoopt dat de beproeving die de godin-moeder van de wereld voor haar in petto heeft haar daarvan kan bevrijden.

Die beproeving zal des te zwaarder uitvallen omdat Janičová geen goed getrainde alpiniste is. Met de nodige steun en begeleiding moet ze een hoogtestage en een intensief trainingsprogramma doorlopen. Een uit de zee oprijzende rotsnaald bij Schotland, de Mont Blanc. De Mera Peak in Nepal en de Aconcagua in de Andes komen daar in die volgorde aan te pas. En ook een sportschool, een klimhal en zuurstofopnametesten.

Nadat tijdens het afscheid van haar dochter en haar moeder op het vliegveld de tranen rijkelijk zijn gevloeid en Janičová zich samen met haar gids (de nuchtere Sherpa Rinjin Bhote) en andere expeditieleden eenmaal gevestigd heeft in het Everest-basiskamp op 5300 meter, horen we opnieuw de stem van Chomolungma.

Up here the past returns, holding what pain has buried, galmt de vrouwelijke berg, waarmee ze lijkt te doelen op het trauma van de Slowaakse die zich op haar flanken waagt. En ze vervolgt: The pelgrims must learn how to survive where my air is thin. They move in cycles, climbing towards my higher realm and then falling back again. Een verwijzing naar het acclimatisatieprogramma van de expeditie, waarbij eerst naar een hoogte van ruim zesduizend meter wordt geklommen, om vervolgens ter voorbereiding op de summit push weer terug te keren naar het basiskamp.

De hoogte speelt Janičová niettemin parten. Benauwdheid en hoofdpijn kwellen haar. Daarnaast heeft ze ook nog te kampen met diarree en de ongemakken van haar maandelijkse cyclus. Pain marked her passage. Not as weakness, but as right, weet Chomulongma.

Je kunt niet anders dan hopen dat deze zo aanraakbare en openhartige Slowaakse heldin zal slagen in haar missie, van haar trauma verlost zal worden en ongeschonden haar dochter Adélka weer in de armen zal kunnen sluiten. Al had Everest: A Mothers Peak iets meer maat kunnen houden met het aantal door de berg der bergen gedebiteerde wijsheden.

Like Friend, Like Deer – Omineus hertenhoofd
Een (beeld)verhaal doet veelal op chronologische wijze verslag van gebeurtenissen waarvan de betekenis vrij snel duidelijk is. Het karakter van de personages of hun functie in het verhaal ontdekken we doorgaans pas gaandeweg. De Iraanse regisseur en schilder Malek Eghbali heeft deze twee gangbare regels in zijn korte animatiefilm Like Friend, Like Deer echter volledig omgedraaid.

Een man met een melancholiek hertenhoofd wordt als gevangene uitgeleverd en mogelijk terechtgesteld. Hij is als een personage uit ‘La commedia dell’arte’. Zijn verschijning verklapt al hoe we hem moeten duiden: als een onschuldig slachtoffer. Minder duidelijk is waarvan (of van wie) hij het slachtoffer is, hoe zijn verleden, heden en toekomst eruitzien en wat zijn betrekking is met een leraar in een bergdorp, die tijdelijk en met tegenzin een overheidsfunctie vervult.

Like Friend, Like Deer is opgedragen aan gevangen genomen Iraanse milieuactivisten. Dat verheldert de omgevings- en sfeerelementen ervan enigszins, maar licht de verhaallijn nog niet volledig op. In de animatiefilm zonder gesproken woord, waarin vertraagde echte filmbeelden op een mysterie scheppende manier met donkere aquareltinten lijken te zijn overgeschilderd, zijn de natuur en geweld tegen mens en dier (die onderling verwisselbaar zouden kunnen zijn) hoe dan ook belangrijke elementen. Dat geldt ook voor gevangenschap onder erbarmelijke omstandigheden en het al dan niet tijdelijke karakter van vriendschap.

Zijn de man met het hertenhoofd en de leraar vrienden van vroeger? Of wórden ze juist vrienden? En wie van deze twee is het uiteindelijke slachtoffer? Iedere aanschouwer van het fraaie, droefgeestige en hypnotiserende Like Friend, Like Deer kan op deze vragen zijn eigen antwoord proberen te vinden.

Kronoshock – Geschiedenis van het alpinisme in vogel- en dronevlucht
De klimaatverandering heeft als voordeel dat alpinisten die decennia geleden op grote hoogten onder de sneeuw zijn bedolven nu kunnen ontdooien en alsnog hun toppogingen kunnen hervatten. Een krankzinnige gedachte natuurlijk. Maar uitstekend op zijn plaats in een even korte als vermakelijke stopmotion-animatiefilm, die ook nog eens aansluit bij het festivalthema ‘Top View’ (zie deel 1 van deze preview).

Het bedoelde werkje van de Spaanse regisseur Ignasi López Fàbregas heet niet voor niets Kronoshock. De toch nog ontdooide Lord Cliffrider, die in het tijdperk van de zwijgende film als eerste de Devil’s Horn probeerde te beklimmen, ervaart inderdaad een ’tijdschok’. Hevig transpirerend moet de pijprokende en met een grote pikkel gewapende lord aanschouwen dat hij niet meer alleen is op de berg. Een klimmer met een stoppelbaard en een sigarettenpeukje in zijn mond en eentje met een aluminium helmpje, paarse thermokleding en twee ijsbijltjes waar hij mee jongleert, proberen eveneens de top te bereiken.

Maar het kan nog erger, want die alpinisten uit pakweg de jaren zestig en negentig van de vorige eeuw zijn inmiddels ook al van gisteren. En niet alleen rond te de top van de Devil’s Horn is alles anders geworden. Ook de omgeving van die eens zo afgelegen bergnaald is totaal onherkenbaar. Hoe deze stopmotion-geschiedenis van het alpinisme in vogelvlucht (en dronevlucht) dat laat zien, is opnieuw om te lachen. En eigenlijk ook om te huilen.

Mountain Time – Bouwen aan een toekomst in de bergen
Het toekomstbeeld dat Kronoshock schetst van het door mensen beheerste berggebied is dus weliswaar vermakelijk, maar weinig opwekkend. Gelukkig zijn er in ieder geval in Italië de nodige architecten, projectontwikkelaars en landschap-consultants die hun best doen om te bouwen met respect voor het berglandschap en in overeenstemming met de bijzondere aard en betekenis daarvan. Hun projecten en visies passeren de revue in de documentaire Mountain Time. Alpine Architecture in Ten Stories van Francesca Molteni.

Eén van de tien getoonde projecten is het zogeheten ‘elektrisch landschap’. Met een toelichting van landschap-consultant Luca Gremese krijgen we te zien hoe men in Paluzza (nabij Udine) een functionerende blokvormige elektriciteitscentrale weer onderdeel heeft laten worden van de natuur. De centrale staat in een weiland, is overwoekerd door groene takken en de ermee verbonden elektriciteitsdraden zijn ondergronds weggewerkt. Een door Gremese aangebrachte 24-uurs wildcamera registreert een hert dat zich ’s nachts dicht in de buurt van het nagenoeg verborgen object uitstekend op zijn gemak lijkt te voelen.

Een ander project is de gedeeltelijke restauratie van een bergdorp met een roemrucht oorlogsverleden. Aan de hand van een fragment uit de documentaire Le Prime Bande van Paolo Gobetti uit 1984 maken we kennis met het in dat jaar nog volledig verlaten, op 1360 meter hoge bergdorpje Paraloup (provincie Cuneo) in de Italiaanse Alpen. Dit dorpje met zijn tot ruïnes vervallen, maar karakteristieke huisjes deed in de Tweede Wereldoorlog dienst als knooppunt van de Italiaanse verzetsbeweging.

Een van de partizanen was de schrijver Nuto Revelli. Zijn zoon, de historicus en politicoloog Marco Revelli, heeft zich later ingezet voor het weer tot leven brengen van Paraloup. Een groep architecten, waaronder Aldo en Giovanni Berberis, bouwden er nieuwe huizen, die qua bouwstijl aansluiten bij een aantal gerestaureerde ruïnes. Bezoekers en potentiële nieuwe bewoners kunnen het dorpje in veel opzichten dus weer ervaren zoals het was. Met dien verstande dat er tegenwoordig een bibliotheek is gevestigd en een museum waar bezoekers op een interactieve manier kennis kunnen nemen van het verleden van Paraloup.

Verder hebben Daniele Zerbi, Massimiliano Savino en Simone Mazzali van het zogeheten Fuzz Atelier zich bezig gehouden met de transformatie van een voormalige steengroeve in het plaatsje Crevoladossola (provincie Verbano-Cusia- Ossola) in het openluchttheater Tones Teatro Natura. De hoge bergwand die aanvankelijk de groeve markeerde, maakt nu deel uit van het decor bij uitvoeringen van opera’s als Madame Butterfly van Giacomo Puccini. “De transformatie was een gecompliceerde operatie”, aldus theater- en artistiek directeur Maddalena Calderoni. “Want zowel duurzaamheid als dramaturgische waarde dienen te worden nagestreefd.” De akoestiek is in ieder geval fenomenaal, zoals we al tijdens de repetities van Madame Butterfly kunnen horen. Maar het kan tijdens repetities en uitvoering natuurlijk ineens gaan regenen.

Van de overige van de tien projecten zien we onder andere de restauratie van het ook al leeg gelopen bergdorpje San Gottardo di Rimella. Verder een nieuw gebouwde kleuterschool en een middelbare school in de Dolomieten, waar de kinderen zowel binnen als buiten optimaal van de ruimte kunnen profiteren en het herbestemmen van een dorpsplein in Borgo D’Anaunia (Trento) tot een plek voor sociale ontmoetingen en culturele evenementen.

Mountain Time voert ons met hoogleraar architectuur Antonio de Rossi en voormalig voorzitter van de Associazione Architetti Alto Alpino (AAA), Alberto Winterle, als terugkerende commentatoren langs vele schilderachtige plekken in bergachtig Italië. De documentaire is een werkzaam medicijn voor iedereen met een overdreven wantrouwen jegens moderne architectuur. Wel krijg je soms de indruk dat het ecologisch en historisch verantwoord hergebruiken van de alpine-locaties is voorbehouden aan mensen die niet alleen idealistisch, maar ook welgesteld zijn.

En verder…
Er zijn nog heel wat meer films op het festival te zien. Zoals Triglav – The Path of Redemption, een documentaire van Rožle Bregar en Aleš Žemlja over een ongeluk op de hoogste berg van Slovenië (de Triglav), dat een halve eeuw na dato overlevenden nog altijd vervult met pijnlijke herinneringen. Of Temporary Nomad, waarin de jonge Oostenrijker Valentin Macke verslag doet van een reis naar het oosten die hem uiteindelijk aansluiting doet vinden bij een nomadenfamilie in Iran. Maar ook Nininbaori, een verrassende korte documentaire van Mathieu Acherman over paraklimmen (klimmen met een beperking).

Zoals ieder jaar vertoont het DMFF minstens één markante oudere film. Dit jaar is dat de prijswinnende documentaire Sherpa van de Australische regisseur Jennifer Peedom uit 2015. De film over een verwoestende lawine op de flanken van de Mount Everest en de gevolgen daarvan voor de Sherpa-gemeenschap is mede door de recente natuurrampen in Nepal nog altijd pijnlijk actueel.

En ook dit jaar is er meer te doen dan alleen films kijken. Zo kun je een bezoekje brengen aan de gratis toegankelijke expositie ‘Van plek van verlangen tot social media-hotspot’ in café Vers in Aken. Aansluitend bij het festivalthema ‘Top View’ worden daar historische afbeeldingen van reisbestemmingen gekoppeld aan de beeldwerelden van Instagram.
Wie de benen wil strekken, kan meedoen aan de 12 kilometer lange Mt, Vaals Nordwand Summit Attempt.

Overzicht van alle films en activiteiten. 

 

3 november 2026

 

DMFF 2026 – Preview 1: Influencers van weleer en kleinoden in de bergen

 

MEER FILMFESTIVAL

Dutch Mountain Film Festival 2025 – Preview 2:
Vergankelijkheid en kwetsbare dieren

door Paul Rübsaam

De tweede preview van editie 15 van het Dutch Mountain Film Festival (DMFF) voert onder andere naar Asturië, de Karpaten en het noorden van Nepal. Is het leven in die bergregio’s nog als vroeger? Verder zien we hoe een jonge schaapherder in de Franse Alpen voor een duivels dilemma komt te staan en dat een naar de natuur getekende hermelijn het ook al niet makkelijk heeft.

Muyeres – Echo’s van weleer 
Een weemoedig verlangen naar vroeger, het leven in de bergen en een soundtrack met historische en moderne elementen leverden al eerder een vruchtbare combinatie op in op het DMFF vertoonde films. Zoals vorig jaar in Wondrous Kiental van Christina Zürbrugg en Michel Hudecek.

Dat Zwitserse duo trakteerde ons op de nodige ironie. De Spanjaarden Marta Lallana (regie en scenario) en Raül Refree (soundtrack en hoofdrol) daarentegen proberen in hun geromantiseerde zwart-wit documentaire Muyeres (die op 27 oktober een voorvertoning beleefde in Maastricht) de kijker zonder terughoudendheid te ontroeren en te ontwapenen, waar ze met inzet van diverse cinematografische en auditieve middelen uitstekend in slagen.

De titel van de film laat zich lezen als een samentrekking van de Spaanse woorden ‘muy’ en ‘mujeres’ (vrouwen). ‘Vrouwen van formaat’, zou je kunnen zeggen. Dat waren ze en zijn ze, de vrouwen die destijds op de hellingen van Trasmonte (Asturië, Noordwest-Spanje) zwaaiend met hun zeisen en onder het zingen van liederen de graanoogst voor hun rekening namen.

Inmiddels zijn ze oud geworden, Die oude dag is niet zo’n pretje. Waar we in het geval van Constantina (Concha), met haar destijds prachtige zangstem, en Irene, die zeer bedreven was in het vervaardigen van de traditionele Asturische pandero (een trommelinstrument), getuige van zijn. Ze missen de saamhorigheid van vroeger, kampen met de nodige fysieke en mentale beperkingen en zijn aangewezen op de zorgzaamheid van respectievelijk een Roemeense immigrante en een jongere zuster.

Maar Muyeres laat het Trasmonte van weleer niet in de eerste plaats herleven door bejaarden hun klachten te laten uiten. Evenmin door geforceerd jonge acteurs in te zetten die mensen uit het verleden gestalte moeten geven. Lallana en Refree weten een magische weg daartussen te vinden, waarbij het verleden ergens in ruimte en tijd, die soms elkaar plaats innemen, nog tastbaar, of als een verre echo hoorbaar is.

Refree vindt in het uitgewoonde huis van zijn grootvader cassettebandjes waarop deze de liedjes vastlegde zoals de vrouwen die ooit zongen tijdens de oogst. Naar die vrouwen wil hij op zoek gaan in het inmiddels nogal verlaten Asturische landschap. Zijn reis per auto voert over een weg door een donkere kloof die heden en verleden lijkt te scheiden. Kleine boerendorpjes die hij aandoet, waar het vee los rondloopt, maken een tijdloze indruk. Ondertussen beluistert hij op de cassetterecorder in zijn auto door melancholieke vrouwenstemmen vertolkte ballades, die zich vermengen met Refree’s aanvullende composities en verstilde impressies van het dal.

Ondertussen lijkt het wel of Concha en Irene iets van hun jeugdige kracht hervinden. De zwijgzame Concha, aanvankelijk teleurgesteld dat haar zoon José die zo weinig langskomt haar afscheept met een televisietoestel terwijl ze liever uit het raam kijkt, begint stukje bij beetje een hechte band op te bouwen met haar toegewijde Roemeense verzorgster Nadia. Irene op haar beurt weet haar zus te verbazen door te demonstreren hoe ze nog steeds het fijne handwerk beheerst waarmee je het vel over een pandero spant.

Maar zal het Refree lukken de bandjes bij Constantina en Irene af te leveren? Eenzame oude vrouwen als Irene zijn er niet erg happig op om voor onbekenden de deur te openen. Voorts blijkt de afslag naar het dorpje Ardesaldo, waar Constantina nog altijd woont, door veranderende weersomstandigheden moeilijk begaanbaar. Een folkloristische optocht, waarbij mensen met fakkels een als beer verklede man meesleuren aan een ketting en beelden van een jagende José (Constantina’s zoon) in het bos zijn evenmin erg geruststellend.

Als kijker (en luisteraar) blijf je niettemin hopen dat de echo’s van ballades als ‘Non Subas Paloma Al Monte’ en het meer dan vijfhonderd jaar oude ‘Blancaflor y Filomena’ door wie ze ook vertolkt gaan worden door het dal zullen blijven klinken.

Where we used to sleep – Aan de rand van een koperkleurig meer
Ook in de documentaire Where we used to sleep van de Duitse regisseur Matthäus Wörle wordt met weemoed terug geblikt op een kleurrijker verleden. Dit keer vormen de Westelijke Karpaten in Roemenië het decor en is de weemoed vermengd met het gif van een sociale misstand.

We maken kennis met Valeria Praţa, een bejaarde maar noch krasse, in een oranje trainingsjack gehulde dame met rood geverfd, kort haar. Samen met haar ietwat hoestende koe Păuna en een energiek, naar de naam Duracell luisterend terriërachtig hondje bewoont ze een boerderij in een op het eerste gezicht schilderachtige omgeving.

In het dal, waar een bijna tot Valeria’s woning reikend meer het middelpunt van vormt, hangen de wolken laag. Het meer heeft een kleur tussen roestbruin en geel, die als het zonlicht erop valt niet eens lelijk is. Maar het oogt onnatuurlijk. Opvallend is verder dat het bovenste stuk van een kerktoren uit het meer omhoog lijkt te steken.

Langzaam komen we achter de oorzaak van dit alles. Onder de oppervlakte van het meer gaat het verdronken, ooit zo levendige dorpje Geamăna schuil. Valeria’s destijds relatief hooggelegen boerderij en het topje van de kerktoren zijn daarvan de laatste zichtbare restanten. De kleur van het water is het gevolg van een stroom afval afkomstig van een voormalige kopermijn in het nabije Roșia Poieni, die in de jaren zeventig werd gevestigd als prestigeobject ter meerdere glorie van de voormalige Roemeense dictator Nicolae Ceaușescu.

Het lot van Valeria en de andere oorspronkelijke inwoners van Geamăna geeft aanleiding tot veel woede en verdriet. Maar ook tot vertwijfeling, zoals die tot uiting komt in de Engelse vertaling van een gedicht van Valeria’s overleden echtgenoot Nicolae Praţa: “Is it because we had no faith, that you have left us in a grave, and condemned our holy town, to perish and sink deep down?”

We volgen de eenzame oude boerin in haar dagelijks doen en laten. Figuurlijk, maar ook bijna letterlijk probeert ze haar hoofd boven water te houden. Liever wil ze niet weg uit het huis waar ze zo lang met haar man heeft gewoond en waar haar kinderen zijn opgegroeid. Maar er zit niet veel anders op. Als ze het met laarzen aan haar voeten met grote stappen opmeet, blijkt het vervuilde water van het meer inmiddels tot zeven passen van haar woning te reiken.

Als familie en oude vrienden op bezoek komen, brengen ze met kampvuur en vioolmuziek nog één keer de sfeer tot leven die er ooit in Geamăna moet hebben geheerst. Maar als de winter die de dalen van de Karpaten met een dichte laag sneeuw bedekt, volgt op de zomer en de zomer weer op de winter, komt de dag dat Valeria vertrekken moet steeds dichterbij. Ze schrikt er met dat vooruitzicht niet voor terug ondubbelzinnige verwensingen te uiten aan het adres van de hoge heren die ze verantwoordelijk houdt voor haar donkere toekomst.

Haar dapperheid, haar verdriet en woede maken Valeria Praţa tot een onvergetelijke heldin in een documentaire waarin Matthäus Wörle een tot de verbeelding sprekende balans heeft gevonden tussen poëzie en aanklacht. Valeria’s lot staat namelijk niet op zichzelf. De huizen van meer dan duizend van de oorspronkelijke inwoners van Geamăna zijn onteigend zonder dat daar een behoorlijke vergoeding tegenover stond. Ondertussen is de Roemeense staat nog steeds de enige aandeelhouder van de mijn in Roșia Poieni, waar nog altijd een van de grootste hoeveelheden koperreserves van Europa ligt opgeslagen.

The Lama’s Son – Van Shangri-La naar Queens
Vergankelijkheid en een verloren paradijs staan eveneens centraal in The Lama’s Son van de Tibetaans-Nepalese regisseur Kesang Tseten. Twee van de hoogste bewoonde gebieden op Aarde vormen het decor: de regio’s Mustang en Dolpo in het noorden van Nepal. Daar tracht men tegen de klippen op de tradities in ere te houden van de Bön-religie, een voorloper van het boeddhisme met eveneens een nadruk op karma, reïncarnatie, verlichting en het bezweren van de geesten van de natuur.

Tseten’s documentaire opent met een verwijzing naar James Hilton’s roman ‘Lost Horizon’ uit 1933, waarin voor het eerst gewag werd gemaakt van ‘Shangri-La’, een mythisch Utopia in de Himalaya. In het op 3000 meter hoogte gelegen dorpje Lubra in Mustang is van dat Utopia op het oog echter weinig terug te vinden. Een klein groepje lemen huizen ligt er verlaten bij in een stoffige en dorre hoogvlakte. Onder invloed van de klimaatverandering teisteren droogte, maar ook overstromingen en aardverschuivingen de omgeving. Er groeit nauwelijks nog iets en de bronnen van inkomsten zijn er schaars. Jongeren trekken massaal weg naar dat andere ‘beloofde land’ gezien vanuit materialistisch perspectief welteverstaan: de Verenigde Staten.

Lubra is evenwel het enige dorp in Mustang waar men nog volledig leeft volgens de Bön-tradities. Lama Tsultrin zet een ononderbroken lijn van negenhonderd jaar voort van oorspronkelijk uit Tibet afkomstige lama’s en verricht er als toegewijde Bonpo nog altijd nauwgezet zijn rituele handelingen. Maar hij wordt een dagje ouder en wacht daarom met smart op de komst van zijn zoon, die hem zou kunnen opvolgen.

Die zoon woont echter al sinds twintig jaar in New York, waar hij inmiddels goed schijnt te verdienen als chef-kok in een sushi-restaurant. Toch zou Tsultrin blij zijn als hij in ieder geval weer eens kwam kijkje kwam nemen in Lubra. Andere dorpelingen denken er net zo over. Ze hebben te doen met de lama en zijn vrouw, die te oud zijn om zelf te vertrekken, terwijl er in het leegstromende dorp niemand overblijft om voor hen te zorgen.

In het op 3800 meter hoogte gelegen Lo Montanhg, dat geldt als de ‘hoofdstad’ van Mustang, verschilt het straatbeeld weinig van dat van Lubra. Hier en daar wordt een kleine kudde koeien of blauwschapen gehoed. Verder voeren stoffigheid, moedeloosheid en verlatenheid de boventoon. Van de weinige bewoners is het grootste deel van oudere leeftijd. In Dhey village, op 3900m, dat ook naar de maatstaven van Mustang afgelegen ligt, is de droogte zelfs zo nijpend dat door de overheid is besloten het hele dorp zeshonderd meter naar beneden te verplaatsen.

Maar in Samlung op 4200 meter, dat het epicentrum vormt van de Bön-religie in de regio Dolpo, lijkt het Shangri-La-gevoel iets minder ver te zoeken. De hoogvlakte is groener en je hebt uitzicht op de besneeuwde toppen van de Dhaulagiri-bergketen. Dat positievere beeld lijkt zich te vertalen in de plaatselijke leefomstandigheden. Er is een graanmolen, kuddes worden gehoed en kleren worden geweven. Wel is er weinig cashgeld in omloop, zodat een reisje naar de Nepalese hoofdstad Kathmandu er voor de bewoners nauwelijks in zit.

Sherap, de lama van Samlung, laat trots het fraaie, honderden jaren oude klooster zien, waarvan hij het beheer ooit overnam van zijn grootvader. Anders dan Tsultrin in Lubra heeft hij twee toegewijde zoons. Ze zijn monnik en spelen evenals hij een belangrijke rol bij het uit het oude koninkrijk Zhangzhung afkomstige zogeheten Walchu-ritueel. Dit ritueel – waar Sherap de nodige wonderen zal verrichten om de wereld van de geesten te kalmeren en zo aandoeningen als epilepsie, verlammingen, beroertes en onvruchtbaarheid te bezweren –

maakt onderdeel uit van een vierdaagse ceremonie, waar vele in handgeweven poncho’s gehulde dorpsbewoners voor uitlopen.

Na de soms wijdlopige route waarop de regisseur ons heeft meegenomen, zal nog worden opgehelderd of de zoon van lama Tsulstrin in Lubra zijn vader toch te hulp komt schieten, waarvoor Kesang Tseten naar Queens in New York moet afreizen. Het antwoord op de vraag of de tradities van de Bön-religie nog levensvatbaar zijn, blijft in deze ondanks zijn fraaie en indringende impressies wat taaie documentaire echter ietwat in de mist hangen.

A Thousand Sheep – Een moeilijke beslissing
Als subgenre van de toch al wijd vertakte bergfilm lijkt zich de laatste jaren iets aan te dienen wat je de ‘schaapherdersfilm’ zou kunnen noemen. Het weidse panorama van grazige hellingen onder de rotsen van het hooggebergte, grote kuddes daarover uitwaaierende schapen en het zware, maar uitdagende werk van een vaak jonge herder, die zich na gedane arbeid terugtrekt in een eenvoudige hut leveren meeslepende filmbeelden op, die bijna als vanzelf een verhaal in zich dragen.

Tijdens de veertiende editie van het DMFF was A Shepherd (Un Pasteur) van Louis Hanquet te zien, waarin de herder Félix zijn schapen moest behoeden voor wolven en de gevolgen van de klimaatverandering. Dit jaar wordt A Thousand Sheep (Mille moutons) vertoond, met in de hoofdrol opnieuw een jonge schaapsherder die een kudde hoedt in de Franse Alpen. Een herhaling van zetten kun je deze korte film van Omer Shamir echter niet noemen. Alleen al niet vanwege de indringende bijrol die een hond voor haar rekening neemt.

Nog onervaren als herder beheert Théo een aantal dagen de kudde van de oudere herder Hervé. De jongen heeft zichtbaar hart voor de schapen en niet minder voor de hond Potti, die hem tijdens zijn werk bijstaat. Dit teefje, zo blijkt ’s avonds in de hut, is hoogzwanger.

Terwijl ze hem regelmatig trouwhartig aankijkt, is Théo er getuige van dat Potti bevalt van vijf zo te zien gezonde pups. Gevoelig als hij is, vindt de jonge herder dat de kersverse moeder recht heeft op zwangerschapsverlof. Een kudde van duizend schapen hoeden zonder de assistentie van een hond is echter nog niet zo eenvoudig. Théo weet niet te voorkomen dat zijn kudde zich de volgende dag vermengt met een andere kudde schapen. Alleen met de hulp van de herder van die tweede kudde en diens honden vallen de twee grote groepen schapen weer uit elkaar te drijven.

Telefonisch legt Théo aan Hervé schoorvoetend zijn situatie uit, waarop de oudere herder hem wijst op een afspraak die ze eerder hebben gemaakt. De jongen weet dat hij zich daaraan moet houden, maar dat valt hem zichtbaar zwaar. Met een vertrokken gezicht ijsbeert hij door het prachtige berglandschap dat nu ineens onherbergzaam lijkt. In zijn jonge leven en als beginnend schaapsherder moet hij een moeilijke beslissing die ook de kijker niet onberoerd zal laten.

Volcelest – Roofdiertje tussen hoop en vrees
Volcelest van de Fransman Eric Briche zou je een klein meesterwerkje kunnen noemen. Het liefst zou je deze korte animatiefilm over een hermelijn die moet zien te overleven in een winters berglandschap beeld voor beeld bespreken.

De titel Volcelest schijnt te verwijzen naar het signaal dat een jager afgeeft als hij op een mogelijke prooi of een spoor daarvan stuit. In het geval van een hermelijn zou de betekenis daarvan tweeledig kunnen zijn. Want deze verwant van de wezel, wiens vacht in de zomer bruin en in de winter wit kleurt en die naar de maatstaven van de tegelijk aaibaar en afschrikwekkend is, is jager en prooi tegelijk. Met zijn betoverende zwart-wittekening van het universum van het kleine roofdiertje heeft Briche dat op onnavolgbare wijze tot uitdrukking gebracht.

De eerste beelden worden gevormd door een lange keten van overvliegende, als silhouetten ogende kraanvogels tegen een loodgrijze lucht, gevolgd door een impressie van een lawine die van een berghelling afraast. Onze nog in zijn bruine zomervacht gehulde hoofdrolspeler gaat op karakteristieke wijze op zijn achterpootjes op een heuveltop staan en strekt zijn lange lijfje zo ver mogelijk uit om de omgeving te overzien. De tekenen van de naderende winter zijn niet mis te verstaan. Dus rent hij naar zijn hol, waar hij een nog juist verschalkte woelmuis verorbert.

De wereld wordt wit en onze hermelijn ook. Hij graaft zich uit de sneeuw en moet op zoek naar eten. Dat laatste geldt echter ook voor natuurlijke vijanden als de vos en de arend. Misschien moet hij zichzelf voorlopig maar even tevreden stellen met wat knabbelen aan een kadaver. Helaas verjagen inktzwarte, vervaarlijk krassende kraaien hem daarbij.

Struiken steken donker af tegen hellende sneeuwvelden, sneeuwstormen teisteren het dal en bomen wuiven in de wind als onze opnieuw de omgeving afspiedende held in de verte een menselijke nederzetting ontwaart, met zo’n kenmerkende rookpluim die uit de bovenkant daarvan opstijgt. Iets zegt hem, of misschien ruikt hij het zelfs, dat daar misschien wel iets te eten valt. Want mensen houden kippen en die leggen weer eieren. Wel moet hij eerst het donker van de nacht afwachten.

Wat het mooiste beeld is van Volcelest blijft vatbaar voor discussie. Een beeld waarop de witte hermelijn met een sterrenhemel als achtergrond een donker hek beklimt met door klompjes sneeuw afgedekte ijzeren punten, komt in ieder geval in aanmerking. Zijn klimtocht zal overigens niet tevergeefs zijn. Wat het voedsel betreft heeft hij zich niet vergist in de boerderij achter het hek. Maar zal hij ook de mens, de meest onberekenbare van zijn natuurlijke vijanden, te slim af kunnen zijn?

En verder….. 
Zoals gezegd zijn er nog een aanzienlijk aantal andere films te zien op het festival. Neem Vermiglio van Maura Delpero, een beeldschone speelfilm over het schijnbaar rustige leven in een dorpje in de Italiaanse Alpen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Of Footprints on Katmay, waarin filmmaker en tekenaar Max Romey in Alaska op zoek gaat naar de plek waar zijn grootmoeder ooit haar tekeningen maakte. En wat te denken van B.I.G. A world first van Johannes Mair over een recente eerste beklimming van een rotsroute in een Noorse grot?

Ook gekende bergfilmklassiekers komen zoals ieder jaar aan bod. Menig bezoeker van het festival zal Touching the Void (2003) van Kevin MacDonald, Nordwand (2008) van Philipp Stölzl en Nanga Parbat (2010) van Joseph Vilsmaier thuis in zijn of haar kastje hebben staan. Maar het weer terugzien van die drie spannende en dramatische films op een groot scherm blijft aanlokkelijk.

En natuurlijk is er meer te doen op het festival. En meer te zien dan alleen films. Liefhebbers van oude (gebied)kaarten kunnen bijvoorbeeld hun hart ophalen bij de expositie Mapping the Mountains. Of maak vanuit berghut Halverwege in Vaals een stevige wandeltocht langs de oude grenzen van Neutraal Moresnet, een verdwenen landje ten zuiden van de Vaalserberg. Om maar iets te noemen.

Lees hier het volledige filmprogramma inclusief alle nevenactiviteiten.

 

2 november 2025

 

Preview DMFF deel 1: Klimtouwen en andere hechte banden

 

MEER FILMFESTIVAL

Dutch Mountain Film Festival 2025 – Preview 1:
Klimtouwen en andere hechte banden

door Paul Rübsaam

Op 4 november gaat in Heerlen, Kerkrade, Vaals en het Duitse Aken de vijftiende editie van het Dutch Mountain Film Festival (DMFF) van start. Met als thema ‘De touwgroep’. Naast dat samenwerkingsverband van alpinisten komen in de films collegiale banden, familiebanden en liefdesbanden aan bod.

In de toelichting van het DMFF op dat thema ‘De touwgroep’ kunnen we onder andere lezen: ”Het ’touw’ is een symbool van onze gedeelde verantwoordelijkheid. Het verbindt ons niet alleen met het verleden, maar ook met de toekomst. In de touwgroep dragen we samen de lasten, maken we samen keuzes, en zorgen we voor elkaar in een constante wisselwerking.”

Het thema reikt volgens de toelichting echter verder dan de grenzen van het alpinisme en het festival. “Het herinnert ons eraan dat we allemaal op deze aarde met elkaar verbonden zijn. Wat we doen heeft invloed op de ander, en onze keuzes hebben gevolgen voor de samenleving en de natuur.”

Dat het trouwens niet eenvoudig is om voor een festival als het DMFF een overkoepelend thema te bedenken, kan ik bevestigen nu ik dit jaar niet alleen de voor het festival uitverkoren films grotendeels kon bezichtigen, maar ook een aanzienlijk deel van de honderden kandidaten voor die uitverkiezing.

Voor een doorsnee filmliefhebber klinkt ‘bergfilm’ al specialistisch, Maar feitelijk valt het genre uiteen in een steeds groter wordend aantal subgenres. Die kunnen betrekking hebben op verschillende soorten van klimmen in de bergen (of in een klimhal), maar ook op andere sporten die in de bergen beoefend worden (bijvoorbeeld mountainbiken en paragliden).

Daarnaast gaan de films over het leven en de cultuur in de bergen, of over de invloed van de klimaatverandering op het hooggebergte. En nog zijn daarmee lang niet alle subgenres benoemd. Het aanbod en de diversiteit zijn groot. Wat tevens tot gevolg heeft dat deze preview zelfs van de ruim dertig films die binnenkort in Zuid-Limburg (en Aken) vertoond gaan worden niet meer dan een selectie kan bevatten.

The Tops – Taal noch teken in de sneeuw
In The Tops (Les Cimes) van de Franse regisseuse Lucile Prin draait het anders dan de titel doet vermoeden niet om het beklimmen van bergen. Wel is er genoeg reden voor hoogtevrees en is er sprake van een touwgroep. Maar de communicatie tussen de twee leden daarvan laat te wensen over.

Op een dag in de winter ligt een dal in de Franse Alpen bedekt onder een dik pak sneeuw. Dat heeft consequenties voor het bereik van mobiele telefoons, het functioneren van gemeentelijke diensten en dergelijke. Dus moeten onderhoudsmonteurs Lorna (Eveline El Garby Klaï), een vrouw van in de veertig met een Arabisch uiterlijk, en Marius (Jan Hammenecker), een Noord-Europees ogende zestiger, er in hun kleine terreinautootje op uit om herstelwerkzaamheden te verrichten aan de hoge communicatiepalen.

Marius is bezig aan zijn laatste werkdag voor zijn pensioen en zou zich liever niet al te druk meer maken. Lorna, op haar beurt, lijkt zich niet al te lekker te voelen. Als ze gezekerd door Marius in een hoge paal moet klimmen, krijgt ze last van duizelingen. Later, wanneer ze samen weer in het autootje zitten, wrijft ze met haar rechterhand over haar linker bovenarm, als iemand met hartklachten.

Ondertussen verslechtert het weer. Er steekt een sneeuwstorm op en de ruitenwissers moeten overuren maken. Het tweetal krijgt bericht dat het hele dal geen bereik meer heeft en dat er onmiddellijk iets moet gebeuren aan communicatiepaal D3. Maar steeds dikkere pakken sneeuw bedekken ook het asfalt, zodat het een kunst wordt het voertuig op de weg te houden.

Uiteindelijk komt het wagentje vast te zitten in de sneeuw. Contact met hun opdrachtgevers kunnen de twee monteurs niet meer krijgen. Lorna denkt evenwel dat paal D3 vlakbij moet zijn en gaat er alleen op uit. Marius, die haar in een mum van tijd in een witte waas ziet verdwijnen, blijft aanvankelijk in het wagentje zitten. Als echter blijkt dat hij ook met haar telefonisch geen contact meer kan krijgen, besluit hij Lorna te gaan zoeken.

Zonder het geringste levensteken van de ander belanden de twee collega’s in een volslagen witte wereld, waarin niets valt te onderscheiden en onderlinge afstanden onpeilbaar zijn. Wie moet uiteindelijk wie gaan redden? De zich haast onmerkbaar met het geluid van de huilende sneeuwstorm vermengende soundtrack van Jany Kasmi draagt bij aan het gevoel van desoriëntatie waar Marius en Lorna aan ten prooi vallen. Alleen dat al vergoedt ruimschoots de voor de kijker niet altijd even logische keuzes die de protagonisten in hun uur van ontreddering maken.

The Hills of Wrath – Moeder van de wijnranken
Ook in The Hills of Wrath – A Winemaking Epic van Léo Boudet, met als originele Franse titel Les Chaillées d’Enfer (De terrassen van de hel) draait het niet om extreem alpinisme, maar wel om solidariteit die vergelijkbaar is met die van binnen een touwgroep en om kerende kansen op hellingen. We hebben het dan over de terrassen van een immense wijngaard nabij het plaatsje Condrieu, in het Zuidoosten van Frankrijk.

Het centrale personage in de documentaire van Boudet met muziek van Alexandre Desplat (The Shape of Water) wordt gevormd door Christine Vernay. In 1996 nam ze van haar fameuze vader Georges Vernay het beheer over van het immense, naar hem vernoemd wijndomein. De oude Georges veronderstelde toen nog dat Christine’s echtgenoot Paul Amsellem, een voormalig producent van babykleertjes, zijn opvolger zou worden. Maar die ambieerde slechts een zakelijke functie in het familiebedrijf. Christine zelf wilde in de voetsporen van haar vader treden. En dat deed ze. ‘De paus heeft een dochter’ heette het vervolgens in de Franse kranten. Later zou die dochter haar sekse ten spijt zelfs tot ‘man van het jaar’ worden verkozen.

Ze streeft naar intimiteit met haar wijnen, vertelt Christine. Ze koestert de momenten dat ze alleen met ze is in haar grote wijnkelders. Alsof het om een moment van bezinning gaat, tapt ze daar wat van het kostbare vocht uit een van de grote vaten, ruikt eraan, neemt een slokje, proeft zorgvuldig en spuugt de wijn volgens de regelen der kunst weer uit.

Die intense betrekking met het product dat ze verbouwt, wil de middelbare Christine geleidelijk gaan overdragen op haar dochter Emma, die uiterlijk op haar lijkt en zelfs op dezelfde manier als haar moeder in haar handen wrijft. Maar voor die tijd moet Emma bij wijze van stage het nodige werk verrichten op de wijngaard zelf. Daar ontdekt ze dat toewijding niet alleen een vereiste is voor mensen in de top van het wijnbouwbedrijf. Maar ook voor mensen als Jean-Luc Vincent, Fatma Kabal en Alain Balas, die al sinds jaren ieder een eigen deel van de wijngaard beheren en daar het werk verdelen. En zelfs voor de leerlingen en seizoenarbeiders. Iedereen die op de wijngaard werkt, maakt als het ware deel uit van één grote familie die één gezamenlijk doel nastreeft.

In het jaar 2021, dat we op het wijndomein bijna van dag tot dag volgen, is de klimaatverandering verantwoordelijk voor de nodige meteorologische uitschieters en stortten insecten als de Drosophila (fruitvlieg) zich op de witte en paarse druiven. Wat allemaal van invloed kan zijn op de kwantiteit en de kwaliteit van de wijnen. Niet alleen in 2021, maar zelfs in de jaren daarna.

Zelden is wat er achter termen als ‘ een goed wijnjaar’ of ‘ een slecht wijnjaar’ schuilgaat zo minutieus en tot in de puntjes van de wijnranken over het voetlicht gebracht als in The Hills of Wrath. Die nauwgezetheid maakt Boudets documentaire tot een bijzondere. Al is de 118 minuten durende film voor een niet vinologisch georiënteerd publiek arm aan enerverende plotwendingen.

Ashima – Uit de schaduw, naar het goud?
Claustrofobie is niet de vorm van angst waar je het eerst aan denkt als je het over rotsklimmen hebt. Toch bekruipt dat gevoel je als in de documentaire Ashima van regisseur (en cameraman) Kenji Tsukamoto de frêle dertienjarige titelheldin Ashima Shiraishi in de donkere holte ziet staan onder een ‘Golden Shadow’ genoemde rotsformatie in Zuid-Afrika. De beklemmende aanwezigheid van de zich als mental coach en drilsergeant manifesterende vader van het Amerikaans-Japanse klimtalent draagt daar niet weinig aan bij.

V-14 is de officiële moeilijkheidsgraad van het klimprobleem ‘Golden Shadow’. Een niveau dat slechts één keer door een (volwassen) vrouw werd gehaald. Het onderste deel van een sterk voorover hellende, op een kleinere rots steunende grotere rots vormt bijna een plafond. Daaraan moet ‘spidergirl’, zoals Ashima door haar fans liefkozend wordt genoemd, de grepen voor haar handen en voeten zien te vinden. Om zich vervolgens nog steeds met haar hoofd en rug naar beneden hangend door een spleet te werken, waarna ze eindelijk het vrije, nog altijd loodrechte deel van de grote rots en de open lucht zou kunnen bereiken.

Dat lukt haar echter niet in één keer, En ook niet in twee, drie of vier keer, Het is zelfs de vraag of het haar hoe dan ook lukken gaat. Maar dag na dag trekken haar vader en zij, met ieder een matrasje op de rug om haar voortdurende kleine valpartijtjes mee te verzachten, door een dor Zuid-Afrikaans landschap naar die donkere, grotachtige plek waar Ashima het opnieuw proberen moet.

We hebben dan reeds kennis kunnen maken met Ashima Shiraishi als een meisje dat als klein kind al gek was op het beklimmen van speeltoestellen. Die voorliefde werd door haar ouders en vooral haar vader prompt dermate gretig ‘gestimuleerd’ dat ze alle prijzen die ze gewonnen heeft ten spijt inmiddels niet goed meer weet of ze het klimmen voor zichzelf doet of voor haar ouders.

Poppo en Miko Shiraishi, een naar New York geëmigreerd echtpaar van Japanse oorsprong, zijn tien jaar lang onvrijwillig kinderloos geweest, waarna ze de geboorte van Ashima verwelkomden als een godsgeschenk. Vader Poppo had zich lang onderscheiden als danser in Butoh, een Japanse dans- en theatervorm. Hij beëindigde zijn carrière echter toen zijn dochter geboren werd. Moeder Miko ging vervolgens werken om het gezin te onderhouden.

Dat Poppo Shiraishi zijn dochter is toegenegen lijdt geen twijfel. En dat zijn als Butoh-danser opgedane ervaring met lichaamsbeheersing, concentratie en innerlijke aanschouwing Ashima bij het klimmen van dienst zijn evenmin. Wel vraag je je als kijker af of hij zijn opvattingen over wat goed is voor haar niet wat meer zou moeten toetsen aan de voorkeuren van de dertienjarige zelf. Om het voorzichtig uit te drukken.

Want eigenlijk kent hij daar in Zuid-Afrika geen genade. De tranen staan Ashima in de ogen als ze voor de zoveelste keer moet horen dat haar mentale voorbereiding tekort schiet. Of als het haar verboden wordt te klagen over de kou of over haar door de rotsen kapot gescheurde vingers.

De pas op de plaats die het meisje bijna tot gek wordens toe moet maken bij klimprobleem ‘Golden Shadow’ zal nog lang op het netvlies van de kijker blijven branden. Maar ondanks die grote verdienste van zijn documentaire heeft Kenji Tsukamoto’s algemene keuze voor een momentopname in het leven van Ashima Shiraishi ook een keerzijde. Want meer nog dan je wil weten of Ashima uiteindelijk vanuit de duisternis van haar ‘grot’ het goud van het zonlicht bovenop de rots zal bereiken, blijf je je afvragen hoe het verder moet in haar nog jonge leven. Wat als de nog beginnende puber ouder wordt en de relatie met haar ouders en in het bijzonder dei met haar vader – op wie ze in voice-overs slechts milde kritiek uit – gaat veranderen? Zal ze dan nog gelukkig zijn met al haar klimgoud?

K2 Mon Amour – Adembenemende liefde
Een hele hechte touwgroep, namelijk een die gevormd wordt door een liefdeskoppel, zien we in K2 Mon Amour van Mathieu Rivoire. De ervaren Franse alpinisten Liv Sansoz en Seb Roche vormen een stel en met zijn tweeën willen ze de K2 beklimmen, de op een na hoogste berg ter wereld. Niet direct een boottochtje over de Seine, zou je zeggen. Voor hen is het echter naast een uitdagend ook een romantisch avontuur, dat ze in stijl willen afronden door als paraglidingtandem van de top van het 8611 meter hoge gevaarte naar beneden te zweven.

De K2, ook wel Mount Godwin-Austen genoemd, is een berg zoals een kind die zou tekenen, zegt men. Dat klinkt geruststellend, maar is het juist niet. Als een immense, bijna volmaakte piramide waarvan de wanden allemaal even steil zijn, verheft hij zich als onderdeel van de bergketen Karakoram op de grens van Pakistan en China uit het laagland. Onder alpinisten geldt hij als veel moeilijker dan de Mount Everest. Zelfs als je de normale route volgt, zoals het alpinistenkoppel zonder het gebruik van zuurstofflessen wil doen. Want die voert nog altijd langs beruchte passages als de House Chimney op 7000 meter, de Pyramide Noir op 7400 meter en last but not least de Bottleneck op 8200 meter, waar je bedolven kan worden onder de sneeuw van omvallende ijstorens.

Zelf de (drone)camera bedienend, doen Seb en Liv de nodige grapjes makend hun best om ondanks hun ontberingen en vermoeidheid op de kijker een opgewekte en nog altijd verliefde indruk te maken. Wat bij die zich soms een beetje een voyeur voelende kijker wel eens wat op de zenuwen kan werken. Op de grote hoogtes beland, kan liefdevol informeren naar elkaars welzijn en belevingswereld evenwel bijzonder nuttig zijn. Door een zuurstoftekort in de hersenen val je daar namelijk gemakkelijk ten prooi aan hallucinaties.

Maar ook zonder zinsbegoocheling zijn de majestueuze K2 zelf, zijn onmetelijk steile sneeuwvelden en het panorama gevormd door de omliggende bergen adembenemend. Voor het oog is er alle inspanningen ten spijt romantiek genoeg te vinden. Ongeacht of het tweetal erin slaagt de top van de berg te bereiken en hun gedroomde zweeftocht naar beneden te maken.

See what I saw: Karakoram – Kampvuur versus avondrood
We blijven even in de Karakoram. Het zeventien minuten beslaande See what I saw: Karakoram van de Nederlandse filmmaker Boris Peters is echter geen speelfilm of documentaire, maar een videoproject, waarvan de installatie op het festival op 8 en 9 november doorlopend te zien zal zijn. Gebruikmakend van gesplitst beeld geeft Peters zijn impressies weer van een bijna drie weken beslaande trektocht die hij samen met een groep Pakistaanse dragers maakte over de immense Biafo- en Hispargletsjer.

Dat gesplitste beeld is even wennen. Maar al snel word je meegevoerd door de effecten die Peters ermee weet te bereiken. Er zijn beeldkoppels van een detailbeeld van zware rugzakken en voeten die moeizaam hun weg zoeken tussen hoekige stenen tegenover een wijde wereld van eindeloze sneeuwvelden en tot aan de hemel reikende bergtoppen. Of van panoramische impressies van een hele stoet dragers die over de gletsjer trekt versus close-ups van de karakteristieke, door weer en wind getekende gezichten van ieder van hen.

De beelden die de Nederlandse cineast ons gelijktijdig laat zien, verhouden zich niet uitsluitend tot elkaar als detail tot panorama. Soms is de connectie meer symbolisch van aard en een enkele keer raadselachtig. Een zonsondergang wordt gekoppeld aan een beeld van een knapperend kampvuur met een rode gloed daaromheen. Of we zien een drager turen door een verrekijker en gelijktijdig een kraai die op een rost zit. Bespiedt de drager de kraai, of tuurt de kraai op dezelfde manier in de verte als de drager?

Dat de tocht van Peters zwaar en tegelijkertijd mooi was, is duidelijk. En dat zijn methode om daar verslag van te doen opmerkelijk is eveneens. Wat enigszins ontbreekt is een intentie van de maker om los van die methode een niet te voorspelbaar achterliggend verhaal te vertellen.

The Future of Climbing – Met je vingers in een duivenhol of aan een stuk plastic?
In The Future of Climbing volgen we actuele ontwikkelingen in de klimsport in twee richtingen. De eerste – die van het outdoor klimmen – lijkt wel een doodlopende weg op te leveren. In de tweede – die van het indoor klimmen – zit meer toekomst. Maar heeft die nog iets te maken met de hang naar vrijheid en het verlangen naar de ongerepte natuur van de alpinisten van weleer?

In de drukke, soms bijna manische documentaire waarin naast rotsklimmers en klimhalexploitanten ook geleerden en natuurbeschermers aan het woord komen, laten ervaren bergfilmregisseur Guilaume Broust en de niet van humor gespeende verteller Cédric Lachat (een Zwitserse rotsklimmer) ons zien hoe klimlocaties in Europa als Fontainebleau (Frankrijk), Val Bavona (Zwitserland) en Meschia (Italië) overbevolkt raken met waaghalzen die elkaar via sociale media geïnfecteerd hebben met de klimkoorts.

Het levert een beeld op dat soms lachwekkend, maar ook pijnlijk is. Hun kampvuurtjes veroorzaken bosbranden, hun uitwerpselen liggen overal verspreid door de bosjes, vee wordt schrik aangejaagd en vogels (duiven, maar ook oehoes) op zoek naar een nestplaats in de rotsformaties moeten hun heil elders zoeken door toedoen van de klimmende meute. Om nog maar te zwijgen van de door geologische processen van miljoenen jaren gevormde rotsen zelf, die eroderen en ontsierd worden door de vele krijtstreepjes die goede grepen moeten markeren. Geen wonder dat landeigenaren en natuurbeschermers er meer en meer toe overgaan letterlijk paal en perk te stellen aan het klimgeweld.

Ondertussen schieten – al dan niet als reactie op die beperkende maatregelen – de klimhallen als paddenstoelen uit de grond. Het indoor klimmen is al sinds enige jaren een Olympische sport en wereldwijd zijn er inmiddels dertig miljoen gymklimmers. De meeste van hen laten de echte rotsen welbewust links liggen.

De routes op de klimmuren in een hal zijn door mensen bedacht en uitgezet (soms met behulp van artificiële intelligentie) en worden voortdurend veranderd. Maar verrassend genoeg zou juist dat volgens geïnterviewde indoorklimmers de meest ‘pure’ klimervaringen opleveren.

Toch zullen de onmogelijke routes die de natuur zelf te bieden heeft altijd blijven lonken. De liefhebbers daarvan zullen zich echter meer van die natuur bewust moeten worden, benadrukken Julia Chanourdie en met haar andere gewetensvolle rotsklimmers. Als The Future of Climbing echter iets op indringende wijze laat zien is het dat ons dat met inmiddels acht miljard mensen op Aarde op zijn zachtst gezegd moeilijk afgaat.

 

In het binnenkort te verschijnen tweede deel van deze vooruitblik op DMFF #15 aandacht voor oude tradities, het leven van weleer en het verlangen daarnaar in Spanje, Roemenië en Nepal. Verder het wel een wee van een zwangere hond die schapen moet hoeden en een hermelijn in de winter.

 

31 oktober 2025

 

Preview DMFF deel 2: Vergankelijkheid en kwetsbare dieren

 

MEER FILMFESTIVAL