Hobbit: The Desolation of Smaug, The

****

recensie  The Hobbit: The Desolation of Smaug

Smaug de formidabele

door Karina Meerman 

Solide vervolg op An Unexpected Journey waarin de belofte van de draak meer dan waar wordt gemaakt. Bilbo en de dwergen marcheren naar de Eenzame Berg in een Heel Groot Avontuur.  

Voelde het eerste deel van The Hobbit  nog als een samen geraapte reeks herinneringen aan The Lord of the Rings, onderbroken door overdreven trollenlol, met het tweede deel komt het verhaal echt op stoom. Nog steeds geen perfecte vijf sterren, want nog steeds bevat de film te veel scènes die meer lijken op vulling dan op concrete bijdragen aan Bilbo’s avontuur. De overnachting bij de gedaantewisselaar Beorn (Mikael Persbrandt) bijvoorbeeld en de verwarde aanwezigheid van Radagast (Sylvester McCoy). En is die skateboardtruc van Legolas (Orlando Bloom) nu standaard elvengedrag?  

Recensie The Hobbit: The Desolation of Smaug 3D

Jagen op dwergen
Het is gewoon erg druk in de Woestenij van Smaug. Het wemelt van de personages en hun verhalen. Nieuw in het spectaculaire Tolkien-landschap dat regisseur Peter Jackson ons toont is Lake Town, waar een smoezelige Master (Stephen Fry) de scepter zwaait. Daar maken we kennis met Bard (Luke Evans) die in deel 3 een belangrijke rol zal spelen. De moordlustige ork Azog (Manu Bennett) jaagt nog steeds enthousiast op de dwergen, Gandalf (Ian McKellan) gaat om pad om te ontdekken wie de dodenbezweerder is en Legolas worstelt met vaderissues en gevoelens voor het stoere elvenwijf Tauriel (Evangline Lily).  

Naast al die uitwaaierende lijnen is er meer ontwikkeling in de personages die we al kenden. Zo is Bilbo (Martin Freeman) niet langer het onwillige hulpje, maar een volwaardig lid van het reisgezelschap en tot twee maal toe zelfs redder van dwergen. Ook is er een indrukwekkend moment waarop hij ten volle de kwaadaardige invloed van de ring ervaart. We leren Kili (Aiden Turner) en Bofur (James Nesbitt) beter kennen. En we zien dat Thorins (Richard Armitage) duistere kant bovenkomt, hoe dichter hij zijn doel nadert. Wanneer hij op een gegeven moment openbaart dat hij de koning der dwergen is en iedereen weer rijk zal maken, is het duidelijk dat corruptie plaats gevat heeft in zijn hart.  

Recensie The Hobbit: The Desolation of Smaug 3D

Ultieme draak
Van al die personages is de grootste toch wel Smaug. In het eerste deel was hij slechts een oog en een duistere schaduw, maar in The Desolation of Smaug komt hij grandioos tot leven. Smaug is de ultieme draak, niet alleen in uiterlijk maar ook in karakter zoals we die kennen uit West-Europese legendes: grote hebzucht, welbespraaktheid en tomeloze arrogantie. Zijn stem galmt door de met goud bezaaide grotten en de vleierijen van Bilbo strelen zijn enorme ego genoeg om de hobbit niet direct op te eten. Herinneringen aan Draco (Sean Connery) in Dragonheart zijn op slag vergeten: dit is de beste filmdraak ooit.  

Het is heel knap hoe Peter Jackson van minder materiaal meer film maakt, het omgekeerde van wat hij deed bij The Lord of the Rings. Al die drukte leidt bijna af van de grote lijn: dat Bilbo de Arkensteen moet stelen uit de klauwen van Smaug, zodat Thorin een thuis kan creëren voor zijn dwergenvolk. Niet dat alles wat hierbuiten valt nutteloze franje is, maar het maakt het palet bijzonder veelkleurig en dat is niet voor iedereen prettig. Wie zich echter graag laat overdonderen door een veelheid aan beeld, geluid, personages en verhalen, zal van The Desolation of Smaug meer genieten dan van An Unexptected Journey. 

 

9 december 2013

 

ALLE RECENSIES

Midden in de Winternacht

***

recensie  Midden in de Winternacht

Eland met chocomelk-boeren

door Simone Vogel

Een week voor Kerst valt eland Moos bij de kleine Max door het dak van zijn schuur. In samenwerking met de Kerstman, een pittige oma, een enge buurman en bergen sneeuw ontspint zich een echt kerstavontuur.  

Max (Dennis Reinsma) is een gewone jongen die samen met zijn moeder en zus Kiki een rustig leven leidt. Tot hij eland Moos (Jeroen van Koningsbrugge) tegenkomt. Moos is niet zomaar een eland, hij werkt voor de Kerstman en kan ook nog praten! Daarnaast drinkt hij bergen chocomelk en boert hij er lustig op los. De gekke eland is de Kerstman (Derek de Lint) kwijtgeraakt toen hij neerstortte tijdens één van de testritten voor Kerst. Max helpt hem om weer op de been te komen en zijn baas te vinden.

Recensie Midden in de Winternacht

Verloren sterrenstof
De negen rendieren van de Kerstman doen alleen de echte Kerstrit. Apollo, zoals Moos zich eigenlijk noemt, is bang om zijn baan te verliezen nu hij de Kerstman is kwijtgeraakt. Wanneer Max aan zijn moeder (Jelka van Houten) en zus Kiki (Dana Goldberg) vertelt dat er een eland in de schuur ligt die chocomelk drinkt en Harry Potter kijkt om de verveling tegen te gaan, verklaren ze hem voor gek. Volgens de dames overtreedt Max veel natuurwetten, maar ze vinden Moos ook hartstikke lief.

Er komt een wending in het plot wanneer Moos zijn sterrenstof verliest. Dat poeder zorgt ervoor dat Moos de slee kan trekken om zo de Kerstman terug te brengen naar huis. Enge buurman Panneman (Arjan Ederveen) heeft het stof in zijn bezit en hij wil graag nog een elandenhoofd aan de muur. Deze griezel, die zijn geweer richt op alles wat rondloopt en zijn neus ophaalt vlak voor hij een schot lost, heeft slechts één zwakte: Max’ moeder. In een poging om Moos te redden gaan Max, Kiki en hun moeder bij Panneman eten. Dit levert een hilarisch en ongemakkelijk tafereel op.

Recensie Midden in de Winternacht

Voor kind en ouder
In Midden in de Winternacht wisselen het serieuze verhaal, prachtige kersttaferelen (geschoten in Zweden) en absurde fragmenten elkaar in rustig tempo af. Hierdoor is de film goed te volgen voor kinderen, het publiek waarvoor hij is bedoeld. Sarcastische opmerkingen en een dronken Kerstman die helemaal vies en besmeurd met de oma (Carla Hardy) van Max flirt, houden ook het oudere publiek geboeid.

Hoewel het gezin in de film redelijk standaard is: een moeder, oma, zoon en een hoogbegaafde zus, zijn de karakters goed uitgewerkt. Reinsma zet een ontroerende Max neer en Goldberg weet een grappige snaar te raken met haar vertolking van Kiki. Van Houten valt nogal tegen als moeder, doordat zij weggespeeld wordt door briljante acteurs als Arjan Ederveen, Derek de Lint en Carla Hardy, die hun gecompliceerde, gekke karakters met veel verve neerzetten.

 

25 november 2013

 
ALLE RECENSIES

Young and Prodigious T.S. Spivet, The

****

recensie  The Young and Prodigious T.S. Spivet

Betoverende roadmovie

door Ralph Evers

Tucsemsah Sparrow Spivet is een jochie met een verbazingwekkende creatieve geest die een perpetuum mobile weet uit te vinden. Voor het in ontvangst nemen van een prestigieuze prijs van het Smithsonian moet hij in Washington D.C. zien te geraken.  

Spivet vormt samen met zijn broer Layton een twee-eiige tweeling. Layton heeft de lengte meegekregen en Spivet de hersens. Layton is de oogappel van hun vader. Spivet wordt niet geliefd door zijn ouders. Hij heeft een zwijgzame vader en een moeder die op zoek is naar een niet bestaande krekel. En naast Layton is er nog Gracie, de zus die alleen bezig lijkt te zijn met het winnen van de Miss America-wedstrijd.

Recensie The Young and Prodigious T.S. Spivet 3D

Spivet zoekt zijn toevlucht in uitvindingen en wetenschap. Een terrein waar Jean-Pierre Jeunet wel raad mee weet. Hij trekt flink wat uit de kast om een onderhoudende film te maken. Een film die het midden houdt tussen een sprookje en een roadmovie met een prachtige soundtrack, kleursetting en aangenaam gebruik van 3D-effecten.

Countryside
De odyssee van Spivet is van een zeldzame schoonheid. De landschappen die hij doorkruist zijn adembenemend mooi in beeld gebracht, ondersteund door de dromerige, folky muziek van Denis Sanacore. De weidsheid doet denken aan de grenzeloze fantasie van de jongen. De natuur herbergt een lyriek, die erotiserend werkt voor de creatieve geest. De kleurstelling geeft een magisch tintje aan de landschapsheroïek.

De film, die is gebaseerd op het boek The Selected Works of T.S. Spivet van Reif Larsen, doet qua tederheid en timbre denken aan The Straight Story van David Lynch. Wanneer Washington D.C. bereikt wordt, is het alsof je als kijker ontwaakt uit een vredige slaap. De stad die met haar geometrische strengheid weinig ruimte voor de fantasie overlaat, is in handen van Jeunet nog altijd lieflijk. De wolkenkrabbers lijken eerder versteende reuzen en de op geld beluste inwoners lijken marionetten in een groteske komedie.

Recensie The Young and Prodigious T.S. Spivet 3D -

Bijzondere karakters, mooie vondsten
Jeunet zou Jeunet niet zijn, wanneer er niet een overdaad aan mooie vondsten in zijn film verstopt zitten. Tijdens de uitbeelding van het leven van Spivet worden we voortdurend getrakteerd op kleine kaders waarin door animaties nadere uitleg wordt gegeven. De wetenschapsdocent van Spivet lijkt op de starre wetenschapsdocent uit Frankenweenie. De vertegenwoordiger van het Smithsonian, mevrouw Jibsen, is vermakelijk met al haar neurotische trekjes. Ze lijkt zo weggelopen te zijn van de set van de Britse sitcom Bottom.

Met de consequente voering van de thematiek en bijpassende soundtrack, herpakt Jeunet de charme die zijn meesterwerk Amélie ook heeft. Al haalt deze film net niet dat niveau.

 

12 november 2013

 
ALLE RECENSIES

Thor: The Dark World

****

recensie  Thor: The Dark World

Thor op zijn best

door Karina Meerman

Stel dat Thor, Iron Man en Superman alle drie om je vechten om jouw nieuwe verkering te worden. Wie van de drie kies je dan? Eén voorwaarde: ‘allemaal’ is geen optie.  

Op het eerste gezicht lijkt Tony Stark een aantrekkelijke keuze. Wanneer hij geen superheldenwerk doet, kleedt hij zich uitstekend. Hij is een goed geconserveerde 45-plusser met een Mensawaardig IQ, rijdt coole auto’s, woont in een gigantisch huis aan zee en heeft miljoenen te spenderen. Ook aan jou. Hij houdt van sterke vrouwen en is hartstikke handig in huis: als er iets kapot gaat, kan hij het zelf repareren.

Mode
De man van staal is, alhoewel veel jonger, modetechnisch ontzettend saai. Het is óf een blauw pak met een rode cape óf een spijkerbroek met overhemd. Met zo’n ferme kaaklijn en grote blauwe kijkers heeft hij ook niet veel nodig. Sterker nog, dat supermanlijf doet het eigenlijk veel beter zonder geruit overhemd. Kal-El heeft niets van het flamboyante van Tony, maar zijn haarstijl is veel beter. Als hij tenminste niet ongekamd langs Amerika’s wegen sluipt op zoek naar zijn identiteit. Thor oogt spectaculairder als geheel, maar zijn eeuwige outfit van vikinghaar, cape, harnas en onafscheidelijke hamer doen je vriendinnen in hun broek piesen van het lachen. Voor een man die duizenden jaren oud is zou je denken dat hij wat vaker van kapper en/of modehuis wisselt.

recensie Thor: The Dark World 3D

Maar zoals iedereen weet zit echte schoonheid van binnen. Superman is heel lief voor zijn adoptie-ouders en hij zal het prima begrijpen wanneer jij afzegt omdat je met je moeder moet winkelen. Ook Thor is een respectvolle zoon, die veel van zijn moeder houdt en eerbied heeft voor zijn vader. Het is jammer dat ze niet wat gezelliger zijn, want al dat formele gedoe maakt van de feestdagen een gespannen tijd. Zeker wanneer broer Loki besluit de boel weer eens te verstieren. Het is misschien niet jolig met de familie uit Asgard, maar saai is het zelden.

Angstaanvallen
Het makkelijke aan Tony is dat hij geen familie heeft. Die heeft hij ook niet nodig, want dan houdt hij meer aandacht over voor zichzelf. Een knappe miljonair als vriendje lijkt misschien leuk, maar als hij niet in de spotlights staat, sluit hij zich dagenlang op in de kelder om met zichzelf te spelen. En dan is er nog het vrouwelijk schoon dat zich op hem stort. Je moet sterk in je schoenen staan wil je met Tony om kunnen gaan. Zeker in periodes waarin hij aan zichzelf twijfelt waardoor hij angstaanvallen krijgt. Voor hetzelfde geld zoekt hij bevestiging buiten de deur, alhoewel de kans groter is dat hij zich in zijn werk verstopt.

Vrouwen
Superman heeft geen aandacht voor andere vrouwen en Thor evenmin. Dat ze nog nooit hebben gedate maakt jou heel bijzonder, maar doet ook twijfels rijzen over de geestelijke gesteldheid van beide mannen. Thor heeft tenminste nog een goede vriendin. Superman heeft alleen jou, maar toch kom jij altijd op de tweede plaats. Eerst moet de wereld worden gered. Je weet nooit of Kal-El op tijd zal zijn voor een afspraakje, want als een bus schoolkinderen in een Chinese afgrond dreigt te storten, zal jij toch echt moeten wachten. Daarbij toont hij de laatste tijd wat nare trekjes. Man of Steel voelt zich wel erg comfortabel als de grote redder en hij draait zijn hand niet meer om voor moord. Dat zijn toch signalen waar een meisje rekening mee moet houden, zeker als hij moeilijk over zijn emoties praat.

De wereld redden
Bij Thor is dat hoopvoller. Was hij vroeger nog een arrogant leeghoofd die vond dat hij recht had op de troon, na zijn val naar aarde is hij een stuk sympathieker geworden en geestiger dan ooit tevoren. Oké, zonder zijn hamer voelt hij zich wat onzeker dus dat ding moet altijd mee, maar het is geven en nemen in een relatie. Hij houdt je – via zijn wachter Heimdall – goed in de gaten, zonder dat het stalken wordt. En hij houdt zich aan zijn woord. Als hij zegt dat hij terugkomt, doet hij dat ook. Je moet alleen – ook bij hem – even wachten tot een wereld is gered (en zijn werkgebied is aanzienlijk groter dan dat van Superman). Als jij je echter in een van die negen werelden bevindt, doet hij er werkelijk alles aan om te zorgen dat je veilig bent. Hij vindt je geweldig om wie je bent, heeft thuis een kast vol kleren die je perfect passen en hij kan uitstekend omgaan met je vrienden. Zelfs met je vervelende jongere zusje.

 

30 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

Zarafa

****

recensie  Zarafa

Aaibare aimabele langnek

door Ralph Evers

Vrij naar het waargebeurde verhaal over de eerste giraffe in Parijs. Met oog voor detail en liefde gemaakt.  

Het verhaal wordt verteld door een dorpsoudste, die met houten poppen de kinderen vermaakt. Maki is samen met zijn vriendinnetje Soula geketend door de boosaardige slavendrijver, Moreno. Op een nacht ontdekt Maki dat de ketens te groot zijn en dat hij kan ontsnappen. Wanneer Moreno de achtervolging inzet weet Maki ternauwernood aan hem te ontsnappen en wordt hij gered door een giraffe. Moreno geeft niet op. Hij komt Maki op het spoor en schiet de giraffe, die Maki probeert te beschermen, dood. Dan springt een illustere vreemdeling, Hassan, tussenbeide. Maki belooft de stervende giraffemoeder dat hij voor haar kalf Zarafa zal zorgen.

Diepere lagen
Tegen de achtergrond van dit avonturenverhaal spelen thema’s als slavernij, oorlog, vriendschap, dierenliefde en vrijheid. Het belangrijkste thema lijkt het individuatieproces van Maki. De jongen op weg naar volwassenheid tegen een achtergrond waarin de wereld uit de onderdrukkende blanke slavendrijver emancipeert. Hassan, die als een vader voor Maki is, geeft hem de raad de sterren te volgen wanneer hij mocht verdwalen.

Recensie Zarafa

Een andere belangrijke rol in dit avontuur is voor Malaterre, een ontdekkingsreiziger. Hij verzorgt het noodzakelijke oriëntatiepunt. Malaterre is overigens een leuk gevonden naam: ‘mal à terre’, slechte grond. Hij verblijft dan ook het liefst in zijn luchtballon, van waaruit hij veilig overzicht houdt over de aarde.

Wanneer de baai voor Alexandrië belegerd is door de Turken, vraagt de Pasha van Egypte een gunst aan de Franse koning om hem te hulp te schieten. Als gift stuurt de Pasha een giraffe naar Parijs. Zo begint een vrolijk makend, doch onwaarschijnlijk avontuur over een giraffe, twee Tibetaanse koeien, Hassan, Malaterre en Maki in een luchtballon.

Progressief
Regisseur Rémi Bezançon heeft een goed gevoel voor subtiliteit en dosering. Hij weet de gevoelige snaar te raken, zonder te overdrijven. Dit deed hij eerder in het overtuigende familiedrama Le premier jour du reste de ta vie (2008). In Zarafa, zijn eerste animatiefilm, ontgint hij nieuw terrein op overtuigende manier.

De animatie doet denken aan een mix tussen Sylvain Chomets Les Triplettes de Belleville (2003) met de karakters van de Japanse animatiegrootmeester Hayao Miyazaki. Dit is niet heel gek, wanneer je weet dat Jean-Christophe Lie de grafische regie in handen heeft. Hij werkte eerder mee als animator aan Les Triplettes de Belleville. De afwisseling tussen de stijlen werkt goed. Tegen een prachtig getekende achtergrond komen de kleurrijk en simpeler getekende personages meer tot leven. Als een levend stripboek. Door in de personages de nadruk op emoties en persoonlijkheid te leggen en in de achtergrond de details, versterkt dit elkaar. De film weet zich te bevrijden uit de ketens van computeranimaties en 3D. In die vrijheid ontstaat een levendige film die voor jong en oud zeer te genieten valt.

 

6 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

Sneeuwkoningin, De

***

recensie  De Sneeuwkoningin

IJzige vorst

door Ralph Evers

Door een tenenkrommende moraal te vermijden stijgt deze Russische animatiefilm (met Nederlandse stemmen) over het overwinnen van haat boven zichzelf uit en zit er een leerzame les in voor kinderen.  

Er was eens een koningin, die verbitterd door haat het hele land in een ijzige wereld omgetoverd had. Haar magische spiegel vertelde haar dat er slechts één bedreiging voor haar overbleef: de glasmaker Vegard. Hij maakt spiegels die zo zuiver zijn dat ze je ware gezicht onthullen en daarmee je toverkracht tenietdoen. Wanneer Vegard en zijn vrouw ontvoerd worden denkt de koningin rust te vinden. Totdat haar spiegel haar vertelt dat het paar een zoon heeft, Kai, die de nalatenschap van zijn vader bezit.

Vlak voordat Kai gevangen werd, wist hij het hart te veroveren van een dromerig meisje, Gerda. Gerda is evenals Kai wees en heeft slechts een goede vriend, een witte wezel. Ze leven allebei in een weeshuis met een nare, strenge huismeester die alles wat Gerda fijn vindt verbiedt. Wanneer Kai voor haar ogen ontvoerd wordt, zet Gerda alles op alles om Kai te redden.

Ze krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek. De trol Orm (leuke rol met grappige stem), die doet denken aan een leukere versie van de luiaard uit Ice Age, blijkt behulpzamer dan hij dacht. Dit levert een grappige tweestrijd op, waardoor hij soms doet denken aan Gollum. De trol is een lafaard, een grote bek met een klein hartje, een opschepper. Er zit iets vriendelijks en nonchalants in de trol wat hem zeer aimabel maakt.

Recensie De Sneeuwkoningin 3D

Op reis
Onderweg komt Gerda tal van maffe figuren tegen. Een terugkerend thema is die van de heksen. Haar eerste avontuur brengt haar bij een nogal hebzuchtige heks met een bijzondere kruiden- en bloementuin. Voor Gerda, een meisje met een uitermate zuiver hart, is het slechts de beleving en esthetische schoonheid die telt. De heks heeft slechts oog voor euro’s, wat al gauw tot problemen leidt, zeker wanneer de bloemen in Gerda’s bijzijn beginnen te stralen. Later in het verhaal ontmoeten Orm en Gerda een koning die het verstand heeft van een bijzettafeltje, maar die luid kenbaar maakt een tiran en despoot te zijn. Hij is met zijn stommiteiten een grappig intermezzo in de film. De laatste heks is ogenschijnlijk de meest angstaanjagende: een Lapse sjamaan en van alle heksen de meest pientere en behulpzame. Zij leert Gerda hoe ze de verschrikkelijke Sneeuwkoningin te lijf kan gaan.

Misfit
Het centrale thema in De Sneeuwkoningin is de misfit, degene die buiten de maatschappij valt. Teleurgesteld, vereenzaamd of verbitterd door haat, keert de misfit zich tegen de samenleving. De haat die zich in ijs heeft laten vertalen. Alleen degene die dapper genoeg van hart is en een waarlijk zuivere ziel heeft, kan een verschil maken tegenover zoveel kille haat. De bestrijding ligt dus niet in de vernietiging, maar in het tegendeel: inzien dat een haatdragende mens nog altijd een mens is. Een verrassende moraal die afwijkt van Hollywood-wetten, waarin het kwaad vernietigd wordt.

Uniformiteit
Met haar animatiestijl hoopt De Sneeuwkoningin toch aansluiting te vinden bij de grote Hollywood-producties. De ronde rimpelloze gezichten en steeds groter wordende ogen zie je nagenoeg in elke grote animatiefilm terug. Deze snel om zich heen grijpende uniformiteit maakt de animatiefilm tot plat consumptievermaak. De uitstapjes naar simpelere animatie tijdens deze film en het fantasierijk vormgegeven verhaaltje geeft De Sneeuwkoningin nog net een beetje eigen gezicht. De 3D werkt in de reisscènes door gladde sneeuwlandschappen, maar is over het geheel genomen overbodig.

 

4 oktober 2013

 
ALLE RECENSIES

Lone Ranger, The

***

recensie  The Lone Ranger

Bassie & Adriaan en het Witte Paard

door Karina Meerman

Curieuze mix van slachting en slapstick sleurt naoorlogse cowboyheld en indianenvriend de 21ste eeuw in. Een onderhoudende film, met een belangrijke bijrol voor de Willem Tell Ouverture.  

The Lone Ranger en Tonto vormen een legendarisch duo uit de Amerikaanse cultuur. De tv-serie stamt uit de jaren veertig en Tonto is de nietszeggende Indiaan die de heldhaftige All American  cowboy bijstaat in zijn avonturen. In zijn eentje (nou ja, met Tonto dan) strijdt de rechtvaardige Ranger tegen onrecht, galopperend over de prairie op zijn witte paard Silver. Hey ho!

Het oorspronkelijke duo heeft een ferme plek veroverd in de populaire cultuur tussen vergelijkbare setjes als Han Solo en Chewbacca, Holmes en Watson en Frodo en Sam. Eén is de slimste, de ander heeft een ondergeschikte rol maar is ook de onmisbare steun en toeverlaat. De rolverdeling is duidelijk, de twee personages versterken elkaar, maar eigenlijk is er maar één de held.

Kraai op het hoofd
Een onderdanige Indiaan kon natuurlijk niet in 2013 en regisseur Gore Verbinski (Pirates of the Carribean, Rango)  besloot de twee een heel andere relatie te geven. Het is niet langer duidelijk wie Han Solo is en wie Chewbacca. The Lone Ranger, die de film begint als rechtschapen advocaat John Reid (Armie Hammer), is niet de man naar wie alle aandacht uitgaat. Die wordt getrokken door Tonto, gespeeld door een beschilderde Johnny Depp met een kraai op zijn hoofd. Hij is ook degene die het verhaal vertelt. Wie zich zorgen maakt dat Depp een variatie neerzet van Jack Sparrow, wees gerust. Slechts één duidelijke verwijzing spat van het doek, verder lijkt Tonto weinig op Depps andere creatie.

Recensie The Lone Ranger

Deze Lone Ranger en Tonto zijn aan elkaar gewaagd, in heldhaftigheid en in onnozelheid. Eerlijk gezegd doet dit duo soms meer denken aan Bassie en Adriaan, dankzij doldwaze dialogen, begeleid door onnatuurlijk paardengedrag en omringd door stereotype slechteriken. Door de oude Tonto het verhaal te laten vertellen, kan Verbinski de grenzen van het mogelijke oprekken. Tonto herinnert zich immers niet alles even helder. Slimme truc, maar soms ook irritant. Moest dat nou, met die konijnen? Toch heeft de film ook oprechte emotie en is de groeiende vriendschap tussen de twee geloofwaardig.

Poesje van hoerenmadam
En dat terwijl het verhaal zich beweegt tussen slachting en slapstick. Gaandeweg leren we waarom Tonto een kraai op zijn hoofd heeft en blijkt het een treurige geschiedenis. Dit in dezelfde film waarin John Reid het jonge poesje zoekt van een sympathieke hoerenmadam (Helena Bonham Carter). Het voelt een beetje ongemakkelijk om het ene moment te grinniken en het andere moment close-up een moord te aanschouwen. Soms werkt dat, soms niet.

Uiteindelijk is The Lone Ranger een lekkere avonturenfilm, met cowboys, indianen, ongewassen boeven, een nieuwe spoorlijn, een oude zilvermijn, een bordeel, een obscuur stadje en glimmende sheriff-sterren. Het begint allemaal wat rommelig, maar wees gerust. Wanneer de Willem Tell Ouverture in alle hevigheid losbarst, worden alle losse eindjes opgeruimd.

 

2 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

Wolverine, The

**

recensie  The Wolverine

Midlifecrisis

door Karina Meerman

Nietszeggende film met iemand die vaag doet denken aan Wolverine uit de X-Men-films.

Sommige mannen gaan zich anders gedragen wanneer zij een zekere leeftijd bereiken. Zij worden zich bewust van hun voortschrijdende jaren en proberen dit op verschillende manieren te compenseren. Zij veranderen bijvoorbeeld van voertuig, door een sportievere auto te kiezen of op de motor te stappen. Ze gaan gezonder leven: ze stoppen met roken en bezoeken vaker (of opeens) de sportschool. Een strakker lijf betekent ook dat ze zich zekerder voelen om het hemd of T-shirt uit te trekken en met ontbloot bovenlijf de barbecue te bedienen. In een laatste poging de resterende sexappeal te benutten, gaan sommige mannen erg ver en verruilen hun vrouw van jaren voor een jonger model. Of ze behouden wat ze hebben en proberen daarnaast nog een groen blaadje te verschalken. Andere mannen maken opeens verre reizen, zoeken hun oude vrienden op of gaan eindelijk de confrontatie aan met hun eigen psyche. Het is, kortom, de midlifecrisis.

Recensie The Wolverine 3D

Man in verwarring
Het is een weinig bekend feit dat ook mannen met superkrachten een dergelijke crisis doormaken. Gelukkig brengt The Wolverine dit onder de aandacht van het grote publiek. Logan (Hugh Jackman) is een man in verwarring. Moet hij doorgaan op de oude voet – vechtend en grauwend en tegenstanders vermorzelend – of kiest hij voor een vreedzaam leven en laat hij de Wolverine achter zich? Kan dit überhaupt? Een frustrerend dilemma, waar hij in het bos op broedt terwijl hij droomt van zijn grote liefde Jean Grey.

Hij wordt gestoord in zijn gepieker door een jonge Japanse genaamd Yukio (Rila Fukushima), een uitstekend zwaardvechtster met de gave soms te zien hoe en wanneer mensen sterven. Zij neemt Logan onder gesputter mee naar Japan om een oude vriend te bezoeken. De puissant rijke zakenman Yashida (Hal Yamanouchi) ligt op zijn sterfbed en hij wil Logan bedanken omdat hij ooit zijn leven redde. Het bedankje zou de oplossing kunnen zijn voor Logans identiteitscrisis. Maar Logan laat zich afleiden door de perikelen rondom de dochter van Yashida, de timide Mariko (Tao Okamoto). Omdat hij niet oplet, moet hij uiteindelijk toch weer aan het vermorzelen.

Intiem kopje thee
Van een rommelige bosbewoner met lang haar transformeert Logan gedurende de film in een sportschooltype van een zekere leeftijd. Hij laat geen gelegenheid voorbij gaan om zijn bizar brede torso te tonen (ook al lijkt hij wel steeds zijn buik in te houden). De motor is verruild voor een Audi en de sigaren zijn kennelijk in de ban gedaan. En een intiem kopje thee met de dienstbare Mariko blijkt voldoende om zijn issues rondom de formidabele Jean te doen vergeten.

Het is kortom een actiefilm met wat superkrachten en supertechnologie, wat zwaardvechten en een handvol Japanse dialogen, terwijl iemand die ooit The Wolverine was, laat zien dat ook oudere mannen best nog meedraaien in de moderne samenleving. Blijf als het lukt vooral even zitten voor de aftiteling, waarin nog meer oude bekenden verklappen dat ook zij aan een nieuw avontuur willen beginnen. Het houdt niet op, niet vanzelf.

 

24 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

World War Z

****

recensie  World War Z

Moderne superzombies

door Simone Vogel

Als we de media mogen geloven, richt Brad Pitt zich minder op films en meer op zijn familie. Dit sympathieke imago zien we terug in World War Z waarin hij de ultieme huisvader in een gelukkig gezin speelt. Helaas wordt dit ideale plaatje verstoord en is het aan Pitt om de wereld te redden. 

Gerry Lane (Brad Pitt) is een voormalige medewerker van de Verenigde Naties. Na jaren geconfronteerd te zijn met oorlogen, leidt hij een rustig leven. Plotseling zet een mysterieus virus de hele wereld op zijn kop. Door de uitbraak veranderen mensen in zombies en niemand is veilig. Lane wordt voor de keuze gesteld: op zoek gaan naar de oorzaak van het virus om zijn gezin in veiligheid te stellen of het in zijn eentje opnemen tegen alle zombies.

Gewapend met zijn kennis van de VN en een team SEALS brengt zijn zoektocht hem naar de oorsprong van het virus in Zuid-Korea en Israël. Hier leert hij methoden om de zombies tegen te houden. Uiteindelijk blijkt niets tegen hen bestand. Lane komt, samen met een Israëlische soldate, in Wales terecht om een middel te vinden dat de uitbraak van het virus een halt toe kan roepen.

Stalen zenuwen
World War Z is een film voor mensen met stalen zenuwen. Hoewel hij rustig begint in een huis in Philadelphia, slaat de gemoedelijke sfeer al snel om in chaos en dat blijft zo tot aan het einde. Het camerawerk is op sommige momenten van strijd zo wild dat het niet helemaal duidelijk is waar je nu precies naar kijkt. Maar op het moment dat het overzicht lijkt te verdwijnen, schijnt daar Brad Pitt als een helder baken in de nacht om de rust weer terug te brengen en het verhaal duidelijk te houden.

recensie World War Z 3D

Hij krijgt hulp van een kleine delegatie van de bevolking die veilig op een vloot leeft. Deze beelden doen denken aan films over wereldrampen zoals 2012 van Roland Emmerich. World War Z, dat gebaseerd is op het gelijknamige boek uit 2006, is daarmee een mix tussen een moderne zombiefilm en een wereldrampenfilm van apocalyptische proporties. De locaties in Zuid-Korea en Israël zijn minder conventioneel, maar daardoor des te indrukwekkender.

Beter in 3D
Het gebruik van 3D voegt een extra dimensie toe aan de film. Waar World War Z in 2D al een goede indruk zal achterlaten, zorgt het 3D-effect ervoor dat de zombies larger than life zijn. Ze zijn, dankzij fantastische make-up en indrukwekkende acteurs, hun oude imago ontstegen en geëvolueerd tot moderne superzombies met klapperende kaken en waanzin in de ogen.

Het enige mindere aspect van World War Z zijn de overduidelijke onwaarschijnlijkheden. Zo wordt Pitt de gehele film neergezet als een gewone man van vlees en bloed, maar overleeft hij op sommige momenten op zo’n onmogelijke manier dat het haast lijkt alsof hij Superman is geworden. Het einde laat ook veel aan de verbeelding over, maar Paramount maakte al bekend dat er een vervolg komt op World War Z.

 

1 juli 2013

 
ALLE RECENSIES

Man of Steel

***

recensie  Man of Steel

Superman als Messias in zielloos spektakel 

door Karina Meerman

Man of Steel is een zoektocht naar wat het is om mens te zijn eneen promotiefilm van het Amerikaanse leger, met Superman als de nieuwe Messias. Wat is er toch gebeurd met die aardige superheld in zijn rode cape?  

Superman was altijd veel liever dan andere superhelden, met uitzondering misschien van Peter ‘Spidey’ Parker. Hij had geen duistere kant, hij moordde niet, hij had geen brute wapens, zijn outfit was niet te opzichtig en zijn ideale baan was die van journalist. Hij had twee aardige ouders, had geleerd zich in te houden en redde mensen tussen het schrijven van artikelen door. Maar dat was niet genoeg voor regisseur Zack Snyder (300, Watchmen).

Man of Steel

Oorsprong van de held
Het moet ongeveer zo zijn gegaan. Na het zien van The Batman Trilogy werd Zack bevangen door ambitie en milde jaloezie en belde producent Christopher Nolan. ‘Ik wil zoiets voor Superman. Een verhaal over zijn oorsprong, maar dan wel geschikt voor Amerikaans publiek van de 21e eeuw. En in mijn eigen stijl.’ Na veel drammen en soebatten ging Nolan akkoord en tot op de dag van vandaag huilt die man zich in slaap.

Henry Cavill is geen slechte Superman om te zien. Russel Crowe is een aannemelijke Jor-EL. Elliot (Christopher Meloni) uit Law & Order SVU doet het prima met zijn promotie tot kolonel in het leger. Amy Adams begint pittig als persmuskiet Lois Lane en ouders als Diane Lane en Kevin Costner willen meer mensen wel. Maar het geheel voelt niet als Superman. Het voelt als Independence Day met een vleugje Prometheus en een snufje Star Wars.

Soort Christus
Wat ook stoort zijn de weinig subtiele referenties aan Superman als een soort Christus. Hij is 33, wordt redder van de mensheid genoemd en neemt op dat moment een zegenende houding aan. Hij worstelt met zijn bovennatuurlijke krachten en innerlijke demonen en gaat naar zijn onstoffelijke vader voor hulp. Subtiel. Grootste verschil is dat de Bijbelse Jezus niet klakkeloos een verbond aanging met de plaatselijke militaire macht.

Man of Steel

Voor de meeste bioscoopgangers zal dit een zorg zijn. Die genieten ongetwijfeld van de niet-aflatende explosies, instortende hoogbouw en onpraktische maar prachtige buitenaardse technologie, dit alles begeleid door de dramatische muziek van Hans Zimmer (Gladiator, Pirates en Batman). Of ze net zo genieten van de interactie tussen de personages is een tweede. Voor een film die vragen stelt over menselijkheid, is er weinig warmte of humor tussen de spelers in dit drama. Alle emoties worden verkondigd in woorden en een beperkt scala aan gezichtsuitdrukkingen.

Als het niet om Superman ging, was het allemaal niet zo’n ramp geweest. Maar de oudste superheld van de westerse wereld (1938) verdiende toch iets meer liefdevolle aandacht.

 

18 juni 2013

 
ALLE RECENSIES