Categorie: avonturenfilm

Star Trek Into Darkness

Posted on

***

recensie  Star Trek Into Darkness

Te veel franje

door Karina Meerman

Into Darkness is een leuke actiefilm met een uitstekende opening, maar met te veel franje voor een ‘echte’ Star Trek. Veel heldhaftigheid, genoeg achtervolgingsscènes en explosies, maar weinig psychologie van de koude grond en menselijke diepgang. 

In 2009 creëerde regisseur J.J. Abrams een reboot van sciencefictionlegende Star Trek, een serie die gedurende dertig jaar op tv was en een haast religieuze aanhang heeft. Dapper en eerlijk gezegd goed geslaagd. Chris Pine was een waardige Kirk en Karl Urban trof precies de juiste zure toon van de oude ‘Bones’. Voor de rol van Spock was er geen betere keus dan Zachary Quinto. Al met al was het misschien net iets te lollig, maar een waardige versie voor de 21ste eeuw.

PR-geweld
Star Trek: The Future Begins brak het hele Trekkie-universum open en schiep ruimte voor een respectvol loslaten van het verleden en het creëren van een nieuwe toekomst (lees: filmfranchise). Abrams’ tweede onderneming – Star Trek: Into Darkness – is met veel meer PR-geweld naar de bioscoop gebracht (zo vlogen op Earth Day boven Londen dertig drones die het StarTrek-embleem vormden). De titel en de trailer impliceren verwoesting en duisternis en de verwachtingen waren hooggespannen. Geruchten dat Benedict ‘Sherlock’ Cumberbatch een geliefde slechterik uit het verleden zou spelen, werden met veel bravoure ontkend, maar hielden fans bezig.

Niet zo duister
Maar Into Darkness is niet zo duister als de titel doet vermoeden. Cumberbatch speelt een voortreffelijke slechterik en zijn acties brengen wel iets teweeg in de arrogante Kirk, maar toch raakt het allemaal nauwelijks de oppervlakte. De kracht van de Star Trek-series lag nooit primair in het sciencefictiongedeelte: warpsnelheid, fotontorpedo’s, het holodek of de tricorder – het waren accessoires die het mogelijk maakten andere verhalen te vertellen dan die rond het dorpsplein spelen. Iedere Star Trek-fan heeft zijn favoriete personage en kan ook uitleggen waarom. Een film als deze heeft de ruimte niet om persoonlijkheden zo uit te diepen, en wat blijft er dan over?

recensie Star Trek Into Darkness 3D

Viva-niveau
De menselijke uitdagingen zijn uitgewerkt op een Viva-niveau. Wat was het nut van de aandacht voor de relatie tussen Uhura en Spock? Zij zou onderhand moeten weten hoe hij in elkaar zit en niet blijven janken over zijn gebrek aan emotionele expressie. Carol Marcus (bekend als Kirks echtgenote) komt even voorbij als dochter van een moeilijke vader, maar voornamelijk als opzetje voor een volgende film. Aan de andere kant zijn de gebeurtenissen tussen Kirk en vaderfiguur Captain Pike wel weer ontroerend, maar die relatie kennen we al goed uit Into the Future.

Tribble
Het kan niet makkelijk zijn voor Abrams om met zo’n kritisch publiek een tweede mirakel neer te zetten. Hij houdt de Star Trek-erfenis zeker in ere, met talloze verwijzingen naar het verleden (ja mensen, er zit een Tribble in deze film!). Eén cruciale scène is niet eens een verwijzing als wel een regelrechte kopie, aangepast aan de nieuwe tijdlijn. Voor sommige fans is dit een eerbetoon, voor anderen goedkoop scoren. En daar zit ook de crux. Abrams moet een vers publiek aanspreken en tegelijkertijd voldoen aan de oudere, uiterst loyale fan. Misschien dat die compromis van Star Trek: Into Darkness een goede film maakt en geen uitzonderlijke.

 

10 juni 2013

 
ALLE RECENSIES

Oblivion

Posted on

***

recensie  OBLIVION

Futuristisch spektakel zonder hart

door Karina Meerman

Oblivion lijkt op het eerste gezicht een uitstekende sciencefictionfilm. Het is voor de liefhebbers echter ook een goede ‘drinking game’. Zet de fles(sen) op tafel, nodig wat vrienden uit en neem een glaasje iedere keer als een element uit een andere sci-fi voorbij komt. Dronkenschap verzekerd.

Regisseur Joseph Kosinski toont de toekomst. Er zijn ruimteschepen, drones, meubilair met futuristisch ontwerp, hi-tech communicatiemiddelen en een verwoeste aarde na een buitenaardse invasie. Morgan Freeman is een leider. Maar toch zijn al deze elementen tezamen geen garantie voor een goede sci-fi. Hoogstens voor een onderhoudende actiefilm met futuristische elementen, die uit andere SF-films zijn gejat.

Wat als?
Een goede sf-film stelt de vraag ‘wat als?’ en werkt dat concept gedegen uit. Bijvoorbeeld. Wat als een spel een speler aanvalt (Tron)? Wat als apen de rol overnemen van mensen (Planet of the Apes)? Wat als de wereld aangevallen wordt door een superieure buitenaardse macht (War of the Worlds)? Wat als we misdaad kunnen voorspellen (Minority Report)? Wat als we herinneringen kunnen implanteren (Total Recal)? Wat als voedseltekort tot onmenselijke maatregelen leidt (Soylent Green)?

Recensie Oblivion

Natuurlijk zijn ook in goede SF personages belangrijk, maar zij dragen bij aan het overkoepelend concept en zijn niet het onderwerp van de ‘wat als’-vraag. Dus niet: wat als Tom Cruise de waarheid ontdekt over zijn werk (Oblivion)? Wat als Tom Cruise zijn kind moet redden (War of the Worlds)? Wat als Tom Cruise vervolgd wordt voor een misdaad die hij nog niet heeft gepleegd (Minority Report)?

Wanneer de aandacht van het grote idee weglekt naar sentimenten die in ieder ander genre hadden gepast, doet dat afbreuk aan de sciencefiction. Korben kreeg zijn Leeloo (Fifth Element), maar het zat niet in de weg van de film. Han Solo en Princess Leia: idem dito. Uhura en Spock. Wall-E en Eve.

Indrukwekkende ervaring
Dat Oblivion in beeld en geluid een indrukwekkende ervaring is, lijdt geen twijfel. De soundtrack dendert door de bioscoop, de landschappen zijn van het verbluffende soort CGI. (Kosinski heeft lang kunnen nadenken over het visuele aspect: de film is gebaseerd op een ongepubliceerde grafische roman van zijn hand). Maar toch is het ook weer een Tom Cruise-film.

En ook wanneer alle vragen in Oblivion zijn opgelost – en de antwoorden tot in detail worden uitgelegd – blijven er nog vele over. Zoals waarom de vrouwen in het verhaal eendimensionale schapen zijn die zonder Tom Cruise geen leven hebben. Het antwoord zou kunnen zijn omdat het script door drie mannen is gemaakt. En dat terwijl de mooiste SF door vrouwen geschreven is: Mary Gentle, Ursula Leguin, Margaret Atwood, Lois McMaster Bujold, C.S. Friedman. Ach ja.

 

10 april 2013

 
ALLE RECENSIES

Croods, The

Posted on

***

recensie  The Croods

Aaibaar gevaar en gevaarlijke aaibaarheid

door Ralph Evers

In de nieuwe creatie van Dreamworks is maar weinig wat het lijkt. Schattige, bonte vogeltjes vreten in luttele seconden een walvis kaal en vervaarlijk lijkende sabeltandtijgers blijken de voorouders van onze luie huiskat.

Het avontuur begint wanneer Iep, de puberende dochter van vader Grug, op een nacht uit de grot ontsnapt. Hierbij breekt ze de belangrijkste regel van haar vader: het is goed om bang te zijn. En: de grot is de enige veilige plek. Haar nieuwsgierigheid wordt gewekt door een kleine ‘zon’. Niet veel later ontmoet ze Guy, een jongen die het vuur meester is en weet heeft van de wereld. Hij leeft niet meer in grotten, want van die tunnelvisie en duisternis word je niet wijzer.

The Croods

Daarbij zijn grotten gevaarlijk, nu de wereld op springen staat. Met zijn avontuurlijke inborst weet hij het hart van Iep te stelen. Wanneer door omstandigheden de rest van Ieps familie noodgedwongen op pad moet, omdat hun grot aan puin gaat, vallen ook zij al gauw voor de charmes van Guy. Behalve dan Grug, die blijft vasthouden aan zijn regels, die hem en zijn familie zo lang bescherming boden.

Dageraad van de mensheid
We tekenen de dageraad van de mensheid en ook de aarde is nog maar net ontwaakt in nieuw leven. In tegenstelling tot de protectionistische aard van de holbewoners trekken de continentale platen er op uit. Gevolg? Aardverschuivingen, vulkaanuitbarstingen, vluchtende dieren, chaos en paniek. Guy houdt zijn hoofd koel, dus Grug ook. De twee kemphanen houden de energie in de film levendig en zorgen voor de nodige kolderieke situaties.

The Croods

De tocht die de Croods hebben te maken breekt met het leven in de grot. De tijden van duisternis zijn voorbij, nieuw inzicht ontwaakt zich letterlijk in de zonovergoten nieuwe wereld. Tegelijkertijd wordt de familie, die jaren in angst geleefd heeft, overdonderd met nieuwe indrukken waarmee ze uit de voeten moeten zien te komen. Het geklungel van de familie levert dan ook lekker veel grappen op. Met een beetje pech zie je dan al de vervolgfilms aankomen. Wees gerustgesteld dat de luiaard in deze film een leukere rol speelt en dat de mammoeten vooral lomp en roekeloos zijn.

Heerlijk en komisch
We krijgen met The Croods een heerlijk en komisch heldenverhaal. De verplichte emoties in Amerikaanse films blijven enigszins achterwege, want ja, die holbewoners waren vooral bezig met overleven. De chemie tussen de personages en hun nieuwe omgeving, die fantasierijk en zinnenprikkelend weergegeven is, werkt goed. De film kent een hoge grapdichtheid en de humor is ‘Britser’(dank je wel, Cleese!) Naast slapstick is er voldoende ruimte voor running gags. Een zeer geslaagde running gag is de schoonmoeder Grannie, die met haar bijtende sarcasme Grug menigmaal tot het uiterste tergt. Zo is The Croods een film waarvan jong en oud kan genieten.

 

27 maart 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Jack the Giant Slayer

Posted on

***

recensie  Jack the Giant Slayer

Vermakelijke remake van Brits volksverhaal

door Joan Gebraad

In 1963 bracht de Amerikaanse regisseur Nathan H. Juran het verhaal Jack and the Bean Stalk tot leven op het witte doek. Vijftig jaar later maakt Bryan Singer een remake met hedendaagse technieken, maar ouderwets filmplezier.

Net als in het origineel, is Jack (Nicholas Hoult) een simpele boerenjongen. Tijdens een trip naar de markt om wat pingels binnen te halen voor zijn oom, ontmoet Jack een monnik op de vlucht die zijn ooms paard ruilt voor een stel bonen. En passent redt Jack ook een dame in nood. Niet zomaar een dame, maar de vrijgevochten prinses Isabelle (Eleanor Tomlinson) die liever op avontuur gaat dan te moeten trouwen met oude sik Roderick (Stanley Tucci). Wanneer Isabelle op een regenachtige dag voor Jacks huis staat en een van de bonen contact maakt met de regen, schiet er een reusachtige bonenstaak uit de grond, Isabella meenemend.

Jack Ryan: Shadow Recruit

Isabelle’s vader (Ian McShane) stuurt een reddingsteam onder leiding van Elmont (Ewan McGregor) de staak in. Boven aanschouwen ze Gantua, waar een stel kannibalistische, schetenlatende en neuspeuterende computeranimatiereuzen hen opwacht. General Fallon (Bill Nigh), gezegend met een tweede minihoofd (stem van John Kassir) en leider van dit rapalje, is vastbesloten Isabelle, Jack en zijn maten te verorberen. Ze belanden dan ook als tapasingrediënt in de keuken. Ondertussen heeft Roderick macht over de reuzen vergaard. Hij wil met een leger reuzen de macht grijpen.

Singer just wants to have fun
Wat Jack the Giant Slayer aangenaam maakt is dat regisseur Bryan Singer (X-men) de film duidelijk met plezier heeft gemaakt. Dit uit zich onder meer in de mooie landschapsanimaties en digitale reuzen. Soms doet de film hierdoor aan The Lord of the Rings denken. Dit geldt ook voor de gevechten met hordes heldhaftige zwaardvechters, kruisbogen met brandende peilen en hongerige reuzen.

Verder bevat de film een dosis humor. Naast wat platte grappen zoals scheten latende en neuspeuterende reuzen en venijnige opmerkingen van onder meer Roderick en zijn maffe schildknaap, verwijst Singer – soms heel subtiel – naar allerlei films en verhalen. Wie goed oplet, hoort in het begin van de film een toneelspelende dwerg zeggen: ‘Guantua is where we lay our scene.’

Jack Ryan: Shadow Recruit

Elmont, de reuzendoder
Wat Jack the Giant Slayer ook overeind houdt, is de goede casting. Hierdoor is het minder erg dat de verhaallijn wat dunnetjes is. Jammer is dat de belangrijkste personages niet sprankelen. Prinses Isabelle lijkt niet echt een functie te hebben. De romance tussen Jack en Isabelle krijgt weinig aandacht. Personages als Roderick en Elmont stelen de show. Het was uiterst aangenaam geweest als Elmont een groter aandeel in de film had gekregen. Naast McGregor – let op de close-ups van zijn in details gestylede snor – is Hoult een muurbloempje.

Jack the Giant Slayer  is de zoveelste film in de trend van sprookjesreanimaties als Alice in Wonderland, Red Riding Hood, Snow White and the Huntsman en is zeker niet de slechtste. Singers plezier en goede casting verzekert de bioscoopganger van twee uur vermaak.

 

20 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Life of Pi

Posted on

****

recensie  Life of Pi

Oogstrelend filmepos met spiritueel tintje

door Astrid van Pelt

Voor wie National Geographic mooi maar te traag en organisch vindt, kan Life of Pi uitkomst bieden. Sterrenhemels, Hindoeïstische tempels, een range aan diersoorten en razend natuurgeweld verpakt in een haast mystiek verhaal over levenskracht.

Life of Pi is het onwaarschijnlijke overlevingsverhaal van de jonge Pi, gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Yann Martel uit 2001. Terwijl het boek begint met een uitgebreide filosofische bespiegeling van Pi’s visie op het leven, reduceert de film dit tot enkele treffende voorbeelden. Regisseur Ang Lee heeft er duidelijk voor gekozen de nadruk op het visuele spektakel te leggen.

Life of Pi

Moeizaam begin
De beginscènes, waarin Pi in gesprek is met de schrijver die zijn levensgeschiedenis wil optekenen, komen niet echt van de grond. Pas wanneer Pi’s verhalen verdergaan dan het navertellen van zijn kindertijd en worden ondersteund door flashbacks, gaat het verhaal leven.

Pi, voluit Piscine, vernoemd naar een zwembad, groeit op in India als zoon van dierentuineigenaren. Aan het eind van Pi’s tienerjaren besluit het gezin zijn heil in Canada te zoeken. Onderweg komt de boot in een allesverwoestende storm terecht. Pi kan nog net samen met enkele meegereisde dierentuindieren in een reddingsboot springen. In een survival of the fittest leggen zij al snel het loodje. Maar één dier zal Pi tot het einde blijven vergezellen: de Bengaalse tijger Richard Parker, die zijn naam dankt aan een administratieve omwisseling met de vinder van het dier.

Overlevingspoging
De helft van de film portretteert Pi’s overlevingspoging na de scheepsramp. Hij moet niet alleen met veel creatief vermogen de tijger in bedwang houden, maar krijgt ook te maken met de onstuimige natuur. Het onrealistische verhaal wordt hierbij niet gemaskeerd: de levendigheid van de oceaan varieert van een spiegelglad gemeentelijk kanaaltje waarin de kwallen fluorescerend wit oplichten tot een wild golvende watermassa waarin een buitencategorie formaat walvis enkele meters naast de lifeboat een ceremoniële sprong maakt.

Life of Pi

Deze ongeloofwaardige natuurverschijnselen zijn echter met zoveel overtuigingskracht uitgevoerd dat ze geen lachwekkend effect hebben. Een stijlbreuk ontstaat pas wanneer de film zonder succes een humoristische noot tracht toe te voegen, bijvoorbeeld als Richard Parker in het gezicht van Pi plast.

Visuele krachtpatserij
De CGI-techniek, die mogelijk maakt de tijger digitaal in te voegen, is zo precies uitgevoerd dat het lijkt alsof acteur Suraj Sharma zijn leven daadwerkelijk heeft geriskeerd door op enkele meters van een tijger te zitten. In deze prachtige beelden stelt Pi zijn relatie met Richard Parker aan de kaak: ‘My fear of him keeps me alert and gives my life a purpose’. De combinatie van visuele krachtpatserij en levensbeschouwelijke bespiegelingen zorgen voor betovering en een filosofische nazit.

 

18 december 2012

 
ALLE RECENSIES

Hobbit: An Unexpected Journey, The

Posted on

****
recensie The Hobbit: An Unexpected Journey
Genot voor Tolkien-fan

door Karina Meerman

Overvol spektakel dwingt tot vergelijkingen met de vorige trilogie, maar The Hobbit heeft ook zijn eigen verhaal. De dwergen zijn geen komische noten en Gandalf is een kick-ass tovenaar in deze bijzonder rijke film.

Waar te beginnen met het recenseren van The Hobbit… Met de wetenschap direct weer thuis te zijn in Midden-Aarde? Met vergelijkingen met The Lord of the Rings? Met literaire verwijzingen naar het kinderboek van J.R.R. Tolkien uit 1937? Of misschien gewoon met het verhaal?

The Hobbit: An Unexpected Journey

Het verhaal
In een hol onder de grond woonde een hobbit… Bilbo is een huismus van een hobbit, die door tovenaar Gandalf wordt verleid tot een avontuur. Nou ja verleid, overdonderd is misschien een beter woord. Een collectief van dwergen valt zijn huis binnen en plundert zijn voorraadkast. Maar deze dwergen zijn geen komische noten, het zijn stoere kerels die hun rijk proberen terug te veroveren van de draak Smaug. Dit enorme monster heeft hen verdreven uit hun thuisland Erebor en bewaakt de gouden schat die ooit de rijkdom was van het dwergenvolk. Berooid en thuisloos dolen ze door Midden-Aarde, tot prins en krijger Thorin Eikenschild besluit zijn rijk terug te veroveren. Slechts dertien dwergen gaan met hem mee – en een onwillige hobbit. Hun avontuur naar de Eenzame Berg voert hen langs gevaarlijke aardmannen, orks, tovenaars en wargs. En Bilbo ontmoet Gollem (hoogtepunt!) en vindt een gouden ring, waarvan niemand weet hoe belangrijk die is.

Weer thuis
Zodra de eerste noten klinken, zijn we weer thuis in Midden-Aarde. We kennen het lieflijke Hobbitstee, de oogverblindende landschappen onderweg, de magische personages. Er zijn talloze overeenkomsten met The Lord of the Rings en dat moet natuurlijk ook, want dit is de voorgeschiedenis. Maar dat maakt het erg lastig om onbevangen te kijken. Terwijl een deel van het brein de draden van het grote verhaal aan elkaar probeert te knopen en vergelijkingen maakt, moeten we bedenken dat The Hobbit ook een eigen film is. Een film van bijna drie uur, met alle ruimte voor lange gesprekken, zijlijnen, achtervolgingen en pittige gevechten. Want The Hobbit is misschien een kinderboek, in dit avontuur is niet alles leut en kinderlol: voldoende aardmannen, orks en wargs in dit verhaal en speculaties over een duistere macht die groeiende is.

De personages
Martin Freeman (Sherlock, Hitchhiker’s Guide to the Galaxy) speelt de jonge Bilbo. Regisseur Peter Jackson noemt hem de ultieme Engelsman en vond hem daarom zo geschikt voor de rol. Freeman is subtiel en heeft iets charmant neurotisch. Het duurt daarom ook vrij lang voor hij zijn plek vindt in het bonte gezelschap van drinkende, rokende krijgers. (Ja ja, 2012 en alle helden roken en drinken. Top.) We zien een zestig jaar jongere Gandalf (Ian McKellan), die veel beter overweg kan met paard en zwaard dan zijn oudere versie. Ook andere bekenden zijn strakker, energieker en minder grijs. Zelfs Gollem (Andy Serkis) ziet er beter uit. Hij is nog niet zo verbitterd en we begrijpen Bilbo prima, wanneer hij zijn belangrijkste beslissing neemt. Maar de echte held van het verhaal is Thorin Eikenschild (Richard Armitage), gefrustreerde zoon van een gevallen koning, leider van een verloren volk. Hij blijft een dwerg, qua lengte, maar in karakter heeft hij het formaat van de vrij onsmakelijke Goblin Koning (Barry Humphries).

The Hobbit: An Unexpected Journey

De film
Hoe maakte Peter Jackson een trilogie van een redelijk dun kinderboek? Door al het materiaal van Tolkien door te spitten en toe te voegen, niet alleen uit In de Ban van de Ring, maar ook de Silmariliën, de bijlagen en epilogen. The Hobbit is dus meer dan een luchtig verhaal waarin een hobbit onverwacht met dertien dwergen op stap gaat om goud te stelen van een draak. Het is een uitbreiding van het universum dat neergezet is in de eerste trilogie, maar zich afspeelt voor het verhaal dat we al kennen. Dat maakt van The Hobbit een hele rijke film, waar Tolkien-fans van zullen genieten, maar die voor anderen wellicht te dichtbevolkt is met schijnbaar nutteloze informatie. We worden heen en weer geslingerd tussen ernst en komedie, tussen rust en avontuur, tussen praten en doen. We leren een heel groot gezelschap kennen en dat kost altijd tijd. En wanneer komt verdorie die draak nou eens echt in beeld?!

Wie van Midden-Aarde houdt, moet The Hobbit: An Unexpected Journey gaan zien. Natuurlijk. Ga vooral naar de 3D-versie in de bioscoop want de beelden zijn spectaculair en de muziek is weer prachtig. Maar probeer je hoofd thuis te laten en de analyses stop te zetten. Dompel jezelf onder in de wereld van Jackson en Tolkien en laat je meenemen op avontuur.

 

11 december 2012

 

ALLE RECENSIES

Koning van Katoren

Posted on

**

recensie  Koning van Katoren

Een rommelig avontuur

door Karina Meerman

Stach wil de nieuwe koning van Katoren worden, maar daarvoor moet hij eerst vijf opdrachten uitvoeren. De film is met liefde gemaakt, maar wil te veel tegelijk zijn.

Zonder vorst wordt het steeds minder leuk in Katoren. Het volkslied mag niet meer gezongen, vuurwerk wordt verboden en de minister van Oorlog wil niets liever dan het buurland Eltoren binnenvallen. De mensen van Katoren missen een koning en de 17-jarige Stach (Mingus Dagelet) besluit dat hij de hoop van het volk is. Terwijl hij zijn bijna onmogelijke opdrachten probeert uit te voeren, smeden de ministers snode plannen. De jonge journaliste Kim volgt Stach in zijn avonturen. Zal het hem lukken? Kan hij een oorlog voorkomen? En wat is er aan de hand met Kim?

Lang
Koning van Katoren is gebaseerd op het gelijknamige jeugdboek van Jan Terlouw uit 1971 en is vooral een lange film. Ja, de beelden zijn prachtig en hoofdrolspeler Mingus Dagelet zal menig meisjeshart in vervoering brengen. De manier waarop technologie wordt gebruikt (mobiel, laptop, sociale netwerken) past bij deze tijd en werkt goed in het verhaal. Maar het geluid is ergerlijk en typerend voor het gebrek aan subtiliteit. Pop, rock, filmmuziek, het is een chaos aan stijlen waarmee de kijker met mokerslagen in de juiste gemoedstoestand wordt geramd. Koning van Katoren heeft te veel ‘tell’ en te weinig ‘show’: niets wordt aan de verbeelding overgelaten.

Recensie Koning van Katoren

Mannetje
Zo hebben de vijf avonturen van Stach lange introducties, terwijl de oplossingen die hij vindt te makkelijk lijken. De volwassenen die Stach tegenkomt zijn kleurrijker dan de hoofdpersoon zelf. Stach is eigenlijk een irritant, verwend mannetje. Hij zou de klassieke ontwikkeling moeten doormaken van een niemand naar een held, maar aan het eind van het verhaal lijkt hij nog verdacht veel op wie hij was aan het begin. Hij begint wel te begrijpen dat een koning offers moet brengen voor zijn land, maar wil eigenlijk nog steeds dat mensen hem toejuichen. Dat maakt hem niet bijster sympathiek, hoe schattig dat snoetje ook is.

Ook Kim blijft vrij eendimensionaal. Ze lijkt te bestaan bij de gratie van Stachs interesse in haar. Haar lesje in journalistiek door een oudgediende schrijver is van een tenenkrommende oppervlakkigheid. Ze is te kritisch, krijgt ze te horen, en ze kan beter vragen naar hoe het met hem gaat, dan dat ze zijn motivatie in twijfel trekt. Dat is precies wat de hedendaagse journalistiek nodig heeft: nog meer varianten op ‘Wat ging er door je heen?’

Verwarring
Het is niet helemaal duidelijk wat de film Koning van Katoren precies wil zijn. Een ode aan het geliefde kinderboek van Jan Terlouw? Een kinderfilm? Een avonturenfilm voor jongvolwassenen? Een demonstratie van een internationaal samenwerkingsproject in de Nederlandse fim? De karikaturale volwassenen lijken bedoeld voor een kinderfilm. Mingus Dagelet en Abbey Hoes zijn snoepjes voor jongeren. Volwassenen zullen de grote kwesties zien achter de de schuivende kerken van Uikemene, de farmafratsen in Afzette-Rije en de milieuvervuiling in Smook. Maar als je een van al deze elementen mist, wat is Koning van Katoren dan?

 

3 december 2012

 

ALLE RECENSIES

Ronal the Barbarian

Posted on

**

recensie  Ronal the Barbarian

Zouteloos Barbaars

door Ralph Evers

Deze animatiefilm is van het Deense trio, dat eerder wist te vermaken met Terkel i Knibe en Rejsen till Saturn. Ronal Barbaren (Ronal the Barbarian)  is hun derde creatie, een parodie op onder andere Conan the Barbarian. De film blinkt uit in flauwe grappen, poep- en pishumor, karikaturen en seksueel getinte ongein.

Het verhaal is flinterdun. In Ronal the Barbarian volgen we een barbarendorp dat zich onoverwinnelijk waant. De gemeenschap wordt door een ongelukkige samenloop van omstandigheden onder de voet gelopen door een clubje zwarte ridders onder aanvoering van Lord Volcazar, die zich gesteund weet door een Balrog. De onhandigste der barbaren en tevens slapjanus, Ronal, is de enige die de dans weet te ontspringen. Samen met de hardrock-bard Aliberd gaat hij op pad naar het legendarische zwaard, dat als enige de boze tegenstander zou kunnen verslaan.

Recensie Ronal the Barbarian

Een uiteraard moeizame tocht staat hen te wachten, vol gevaren en reddingen, die op onverwachte wijze het verhaal in sluipen en geheel in lijn van de filmmakers doorgaans gekruid zijn met flauwe humor. Later in de film ontmoeten de ‘helden’ de pittige tante Zandra, voor wie geen gevaar te groot lijkt. Haar zoektocht is een heel andere, namelijk een man vinden die háár aankan. Nu hebben zich in de film al de nodige gegadigden voorgesteld, maar Zandra is uit speciaal hout gesneden. Zij heeft geen haar, maar staaldraad, op haar tanden. Zo’n type.

Voor Ronal is Zandra een welkome gast, maar voor de kijker zou het gevaar kunnen ontstaan dat de film saai wordt. Gelukkig is zij ‘zelfstandig’ en eigenzinnig. Voordat Ronal goed kan profiteren van Zandra’s superkrachten bevindt hij zich in een nieuwe netelige situatie.

Wie van flauwe humor en hersenloos vermaak houdt en niet al te gauw gechoqueerd is, zal in deze film prima aan zijn trekken komen. Wellicht handig om een potje zout mee te nemen voor de soms erg flauwe grappen.

 

31 augustus 2012

 
ALLE RECENSIES