Categorie: ENGELAND

Weekend in Paris, A

Posted on

****

recensie  A Weekend in Paris

Gesmeerde oude liefde

door Karina Meerman

Charmant verhaal over oude liefde die misschien niet roest, maar wel gesmeerd moet blijven.  

Liefde is iets raars. Je kunt jarenlang getrouwd zijn en van elkaar houden en elkaar haten tegelijkertijd. Dit is wat er kennelijk aan de hand is met Nick (Jim Broadbent) en Meg Burrows (Lindsay Duncan). Dertig jaar zijn ze samen en dit vieren ze met een weekend in Parijs.

Recensie A Weekend in Paris

Alhoewel, vieren… Meg heeft er geen probleem mee om Nick ergens achter te laten als hij niet snel genoeg is. En Nick rolt erg vaak met zijn ogen, wanneer zijn vrouw iets doet of zegt. Dit is een getrouwd stel dat duidelijk iets uit te zoeken heeft. Tussen al het gemopper door merk je echter aan alles dat ze ook van elkaar houden. Struinend door de stad halen ze herinneringen op aan vroeger en lachen ze om krakende knieën en pijnlijke ruggen.

Impasse
Weekend in Paris is van regisseur Roger Michell, de maker van Notting Hill. De romantische komedie die ons wilde laten geloven dat een wereldberoemde actrice ook “gewoon een meisje” kon zijn. Weekend in Paris  heeft die glamour niet. Het is een (soms akelig) accuraat portret van een huwelijk van twee intellectuelen die in een impasse zijn beland. De kinderen zijn zo goed als het huis uit, het werk boeit niet meer en seks is iets van lang vervlogen tijden. En dan? Wat te doen met de jaren die nog resten? Kiezen we voor wat er van ons wordt verwacht of laten we dat betaalbare hotelletje achter ons en verkassen we roekeloos naar een vijfsterren-tent?

De film wordt gedragen door Duncan (Mansfield Park, After Life) en Broadbent (Moulin Rouge, Cloud Atlas): prachtige, ervaren acteurs die volkomen geloofwaardig zijn in hun rol. Dit zijn geen jonge, gladgestreken snuitjes met hopeloos romantische verwachtingen. Dit kunnen wij zijn, nu of over twintig jaar. Beide acteurs waren eerste keus voor Michell en beide hoefden niet lang na te denken over het accepteren van de rol.

Recensie A Weekend in Paris

De derde speler
Maar een film over het huwelijk heeft een derde speler nodig om het echt interessant te maken. En daar komt Jeff Goldblum op de proppen, als de redelijk irritante en zeer succesvolle Amerikaanse schrijver Morgan. Nick en Morgan kennen elkaar van de universiteit, toen ze beide jong en veelbelovend waren. Hij is de katalysator, de koevoet die de verzwegen gedachtes openbreekt.

Weekend in Paris is een feelgoodmovie, maar niet volgens het geijkte patroon. Nick Burrows vat het heel mooi samen: “Sex is easy. Love is hard.”

 

14 april 2014

 
ALLE RECENSIES

Invisible Woman, The

Posted on

***

recensie  The Invisible Woman

Mooi beeld van frustrerende tijden

door Karina Meerman 

De hoofdpersoon in De Onzichtbare Vrouw is juist erg zichtbaar in deze oogstrelende film, die licht werpt op voorbijgaande tijden. De moderne vrouw fronst haar wenkbrauwen en dankt de hemel voor emancipatie. 

Stel je voor: je bent een vrijgezelle vrouw, maar je mag niet zomaar met mannen omgaan en je bent ook niet vrij om het werk te doen dat je wilt. Beschaafde beroepen zoals lerares of gouvernante zijn wel acceptabel, maar op al het andere wordt neergekeken. Echte dames werken al helemaal niet. Je belangrijkste taak is om een echtgenoot te zoeken, zodat je een inkomen hebt en een maatschappelijke status.

Recensie The Invisible Woman

Een man mag een minnares hebben, maar niet openlijk. Een vrouw mag geen minnaar hebben, want dan is ze verknoeid voor het huwelijk. Mocht je dus je hart verliezen aan een getrouwde man, dan eindig je ergens in een huisje achteraf, waar je bordurend wacht tot je geliefde een keer tijd voor je heeft. Je bent een onzichtbare vrouw.  

Charles Dickens
Dat is de plek waar de jonge Nelly Ternan (Felicity Jones) uiteindelijk belandt tijdens het leven van schrijver en acteur Charles Dickens (Ralph Fiennes), maar dit is niet waar de film begint (of eindigt). The Invisible Woman opent met het beeld van Nelly die, gekleed in zwart, met ferme pas op over het strand loopt. Er zijn duivels te verdrijven, dat is duidelijk. Dickens is overleden. Nelly is getrouwd en werkt als lerares. De mensen om haar heen weten dat zij Dickens vaag kende, maar verder zwijgt zij over haar verleden. Alleen dominee William Benham (John Kavanagh) voelt dat er veer meer aan de hand is.  

Flashback naar de eerste ontmoeting tussen Dickens en Ternan. Zij is een van de drie dochters van actrice Frances Terman (Kristin Scott Thomas). Hij is op het hoogtepunt van zijn carrière. Zijn boeklezingen en theatervoorstellingen worden drukbezocht; hij is een superster, die overal wordt herkend. Wanneer de getrouwde Dickens de twintig jaar jongere Nelly voor het eerst ziet, is direct duidelijk dat hij haar bijzonder interessant vindt. Zij heeft vooralsnog niets in de gaten. Hun vriendschap ontwikkelt zich tot een romance, maar in Victoriaanse tijden gaat dat traag en voorzichtig.  

Recensie The Invisible Woman

Mannen regeren
Wat The Invisible Woman vooral laat zien, is dat die wereld werd geregeerd door mannen. Dickens’ vrouw Catherine (Joanna Scanlon) moet lijdzaam toezien hoe haar man uit haar leven verdwijnt. Zij blijft achter in het ‘country house’ met de kinderschaar. De 18-jarige Nelly kan kiezen voor een half leven, onderhouden door een man, zonder hoop op een echt huwelijk. De moderne vrouw wil beide dames bij de schouders grijpen en ze ferm door elkaar rammelen. Ze toeschreeuwen dat ze iets moeten zeggen, iets moeten doen, hun leven in eigen handen moeten nemen. Maar zo werkte dat toen niet.  

Dat maakt The Invisible Woman soms een frustrerende kijkervaring. Wie die ongelijkheid kan loslaten, kijkt naar een onderhoudende film met mooi spel en authentiek ogende decors en kostuums. Regisseur Ralph Fiennes heeft duidelijk veel plezier gehad met deze productie. Zijn Dickens is een extroverte kunstenaar, die een manier zoekt om al zijn ambities te kunnen verwezenlijken. Hij wel.  

 

23 maart 2014

 

ALLE RECENSIES

Selfish Giant, The

Posted on

****

recensie  The Selfish Giant

In het grauwe Britse noorden

door George Vermij

In bepaalde landschapsshots uit The Selfish Giant contrasteert het ruwe Britse landschap met de grauwheid van industriële architectuur. Het doet denken aan de Britse dichter William Blake die ooit de woorden ‘Dark Satanic Mills’ gebruikte om de onnatuurlijke monsterlijkheid van de industriële revolutie in Engeland te typeren. 

Recensie The Selfish Giant

Maar de beelden zijn toch echt van het Engeland van nu en in dat landschap trekken de jongens Arbor en Swifty te paard erop uit om schroot te stelen en te verkopen. De vriendschap tussen de twee is er een van tegengestelden. De kleine en opvliegerige Arbor is een brok boze energie. Een adhd-er die geen moment stil kan zitten, maar ook beschikt over scherpe humor en een sterke drang om te overleven. Hij neemt de zachtaardige Swifty keer op keer mee op strooptochten. Swifty vormt de gewetensvolle tegenpool van de impulsieve en op geld beluste Arbor, maar hun vriendschap blijft ondanks dat contrast sterk en voortbestaan.

Dat de jongens zo gedreven zijn in hun gevaarlijke werk komt vooral door hun uitzichtloze situatie. Swifty komt uit een groot gezin waar de vader werkloos is en de moeder wanhopig elk dubbeltje moet omdraaien voordat de deurwaarders die komen ophalen. Arbor wordt geterroriseerd door zijn broer die het heeft voorzien op zijn adhd-medicatie. Het is daarom niet verwonderlijk dat de jongens troost vinden bij elkaar en in het avontuur van het schroot zoeken.

Lood om oud ijzer
Dat dit niet zonder gevaren is, wordt wel het sterkst gepersonifieerd in de figuur van Kitten, een keiharde schroothandelaar waar Arbor en Swifty hun oud ijzer verkopen. Dreigend wordt hij neergezet door acteur Sean Gilder die met een blik al genoeg heeft om te overtuigen. Het is door zijn toedoen dat de jongens worden gedwongen om een gevaarlijke klus aan te nemen en kostbare koperdraad gaan stelen op een industrieterrein.

The Selfish Giant past in de realistische filmtraditie van de Brit Ken Loach (in de band die Swifty opbouwt met een racepaard van Kitten zit een knipoog naar de hoofdpersoon in Loachs Kess en zijn valk) en de Belgische Dardenne-broers. Regisseuse Clio Barnards vorige film, The Arbor, was wel meer gewaagd en vernieuwend. In The Arbor speelde Barnard voortdurend met fictie en realiteit waardoor een spanning werd veroorzaakt die je als kijker deed nadenken over wat een realistische stijl nu precies betekent als je de werkelijkheid op film wil vastleggen.

Recensie The Selfish Giant

Die vraag stel je niet bij The Selfish Giant en Barnard laat je opgaan in het harde leven van Arbor en Swifty. Dat dit lukt, komt vooral door de indrukwekkende vertolkingen van beide hoofdrolspelers en een vriendschap die mooi en onsentimenteel in beeld wordt gebracht door Barnard. Hierdoor begeef je je als kijker in het grauwe Britse noorden waar de hardheid van de industriële revolutie nog niet verdwenen is.

 

24 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Much Ado About Nothing

Posted on

****

recensie  Much Ado About Nothing  

Shakespeare voor de übernerd

door Karina Meerman

De schrijver van The Avengers (bioscoop), S.H.I.E.LD. (tv) en Astonishing X-Men (comics) brengt ons Shakespeare. En ook al is de dialoog niet van hem, Much Ado About Nothing is toch een Joss Whedon-film.  

Regisseur Joss Whedon verwierf een selecte maar rabiate groep fans als maker van de tv-serie Buffy the Vampire Slayer (1997). Zeven jaar lang volgden kijkers de belevenissen van een meisje met superkrachten en fans sloten Whedon voor altijd in hun hart. De laatste aflevering van spin-off Angel (1999) liet onder hen eenzelfde soort leegte achter als de finale van Breaking Bad (2013) dat deed in deze eeuw.

Recensie Much Ado About Nothing

Volgelingen
Ogenschijnlijk was Buffy een fantasy-serie over een blond mokkel dat doelloos vampiers afslacht, maar niet eerder had een televisieserie een verhaallijn die een heel seizoen duurde. En vonden critici de serie lekker luchtig? Whedon liet haar moeder overlijden en iedereen jankte mee met het verdriet van een kind (The Body). Dreef de serie op geestige dialoog? Whedon maakt een aflevering waarin niet gesproken werd (Hush) of alleen maar gezongen (Once More, with Feeling). En vooruit, doe dan ook maar de eerste lesbische kus op Amerikaanse prime time TV.

Het aantal volgelingen groeide met fantasy-series  Angel (1999), Firefly (2002) en Doll House  (2009). Toen Firefly (2002) na drie maanden werd geannuleerd, startten fans een internetcampagne die ervoor zorgde dat Whedon het vervolg Serenity (2006) kon maken voor de bioscoop. De film was geen commercieel succes, maar fans schroefden de verkoop van de DVD op tot grote hoogtes.

The Avengers (2012) bracht Whedon onder de aandacht van het grote publiek. Toen de film in dertien dagen 700 miljoen dollar had opgebracht, bedankte hij zijn fans uitvoerig op zijn blog voor hun niet aflatende loyaliteit. Hij hoopte dat hij nu eindelijk herkend zou worden op Comic-Con, de grootste stripbeurs ter wereld.

Shakespeare
Whedon is nerd onder de nerds en wat doet hij? Hij verfilmt Shakespeares Much Ado about Nothing, een komedie over liefde, eer, roddel en achterklap. De man die zijn carrière bouwde op het schrijven van scripts, laat nu alle teksten over aan een dichter die al bijna vierhonderd jaar dood is. En hij filmt in zwart-wit. Het is weer eens wat anders.

Much Ado about Nothing was een projectje tussendoor. In een verplichte vakantie, na het maken van The Avengers, nodigde Whedon een groep bevriende acteurs uit om samen Shakespeare te lezen. Een traditie van jaren, maar deze keer stonden er camera’s klaar. Much Ado werd in twaalf dagen opgenomen in en om zijn privéwoning. Monteren gebeurde in lunch- en koffiepauzes tijdens The Avengers. Whedon schreef zelf de muziek, samen met zijn broer.

Recensie Much Ado About Nothing

Dat de acteurs elkaar soms al jaren kennen, maakt van deze film een warme ervaring. Het plezier spat van het scherm en de interactie is snel en natuurlijk. Het blijft wel Shakespeare: het taalgebruik is prachtig, maar de arme Nederlandse vertalers hebben niet genoeg ondertitelruimte voor de rijkdom van het bloemrijke Engels. Dat is een serieus gemis, want Shakespeare is ook voor wie vloeiend Engels spreekt een uitdaging om te volgen. Wie dat geen probleem vindt, kijkt met veel plezier naar een klassieke komedie met een moderne vormgeving.

Feest van herkenning
Wie alleen gaat omdat hij fan is van Whedon, kan helemaal los op dit feest van herkenning. Benedick (Alex Denisoff) en Beatrice (Amy Acker) kibbelden immers al als Fred en Wesley in Angel. Leonato (Clark Gregg) is Phil Coulson uit The Avengers en S.H.I.E.L.D. Claudio (Fran Kranz) en Verges (Tom Lenk) zagen we in Cabin in the Woods en Don John (Sean Maher) in Firefly. De oerdomme Dogberry is Nathan Fillion, tegenwoordig bekend als Richard Castle, maar voor browncoats voor altijd Captain Malcom “Tightpants” Reynolds.

 

14 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Shell

Posted on

***

recensie  Shell

Stil leven

door Wouter Spillebeen

Schots regisseur en scenarioschrijver Scott Graham cast in zijn eerste speelfilm Shell Chloe Pirrie, ook debuterend op het grote scherm. In alle stilte drukken beiden hun stempel op het drama. 

De zeventienjarige Shell (Chloe Pirrie) baat samen met haar vader Pete (Joseph Mawle) een pompstation en schroothandel uit in de Schotse Highlands. Gelegen tussen groene heuvels en een pittoresk meer ligt een lange weg waar in de winter soms weken geen auto’s rijden. Dit prachtig stukje afgelegen natuur vormt het decor van Shell. De moeder van Shell is jaren geleden vertrokken en dat valt Pete nog steeds zwaar. De oorverdovende stilte waarin de twee leven wordt slechts sporadisch onderbroken door de enkele klanten die het pompstation heeft. Shell zegt geen probleem te hebben met het gebrek aan menselijk contact, maar haar epileptische en depressieve vader maakt het samenleven niet makkelijk.

Recensie Shell

Liefdesbrief aan de hooglanden
Chloe Pirrie kreeg voor haar rol in Shell de British Independent Film Award voor meest beloftevolle nieuwkomer. Haar prestatie is meeslepend, wat moet in een film als deze. Shell draait immers niet om de schaarse dialogen, maar om de gelaatsuitdrukkingen van Shell en Pete. Hun ogen communiceren oneindig veel meer dan hun stemmen. Ze tonen niet bepaald een groot spectrum aan emoties, maar zonder de blikken die variëren van mistroostig tot zwaar gedeprimeerd, zou er helemaal geen communicatie zijn. Het zou leuk zijn om te zien wat Pirrie nog meer kan.

Graham kiest duidelijk voor een minimalistische aanpak. Er wordt maar op één locatie gefilmd, weliswaar binnen en buiten, de hele cast bestaat uit elf mensen en er is slechts tweemaal muziek te horen: van de radio. Shell neemt de tijd om ieder detail uitvoerig in beeld te brengen, van de zonsopgang boven de Schotse heuvels tot het villen van een aangereden hert. Over ieder shot is zorgvuldig en met veel liefde nagedacht. Het camerawerk is een liefdesbrief aan de simpele schoonheid van de Highlands.

Recensie Shell

Verhaal
Waar Shell jammer genoeg tekort schiet, is het verhaal. De personages worden helemaal niet uitgediept en alle gebeurtenissen in de film kunnen in minder dan vijf minuten verteld worden. De rest van de tijd is opgevuld met lange stille shots van de bergen en het meer, of Shell die mijmerend een kop koffie drinkt. Het gebrek aan muziek en dialogen zorgt voor een zekere spanning, de kijker weet dat iets te gebeuren staat. Wanneer het eindelijk zo ver is, voelt de climax niet aan alsof die de moeite waard was. In plaats van een zoveelste shot van de lege weg in de bergen te zien, leren we liever wat meer over de personages. Niet dat alles voorgekauwd moet worden, maar de kijker heeft vaak het raden naar wat echt gaande is.

Shell is sfeervol, deprimerend, uitstekend geacteerd en zeer mooi gefilmd, maar soms ook ronduit saai. Het verhaal over liefde en verlaten is te eenvoudig om de hele film te vullen.

 

12 januari 2014

 
ALLE RECENSIES

Mandela: Long Walk to Freedom

Posted on

***

recensie  Mandela: Long Walk to Freedom

Trailer van Madiba’s leven

door Karina Meerman

Televisiefilm schetst een overzicht van het leven van Nelson Mandela en creëert meer sympathie voor Winnie Mandela dan de geschiedenis dat deed.  

Een film maken over een man die bij leven al heilig is verklaard en dan overlijdt vlak voor jouw film uitkomt. Is dat een droom of een nachtmerrie? Mandela: Long Walk to Freedom is het levensverhaal van Nelson Mandela, gebaseerd op diens autobiografie. Een leven van 95 jaar samenvatten in 146 minuten, dan moeten er duidelijke keuzes worden gemaakt. Regisseur Justin Chadwick heeft niet gekozen voor vals sentiment, maar voor een registratie van gebeurtenissen.

Recensie Mandela: Long Walk to Freedom

Marginale rol voor de gevangene
Chadwick legt de nadruk op het begin en het einde, met een bijna marginale rol voor de 27 jaar gevangenschap die Mandela maakte tot wie hij was. We leren de jeugdige Mandela kennen als een rokkenjager, een levenslustige man die liever studeerde en werkte als advocaat dan harde actie voerde tegen de absurditeiten van apartheid. Een man met uitstraling en charme, wat ook te zeggen is van acteur Idris Elba, die geen kopie speelt van Mandela maar zijn essentie uitstekend neerzet.

De groeiende betrokkenheid bij de anti-apartheidsstrijd is logisch in beeld gebracht. Het is een glijdende schaal. De strijd begint op papier, met woorden, dan met eenvoudige daden: ergens gaan zitten waar het niet mag vanwege je huidskleur.  Het beginnend verzet trekt de aandacht van de blanke autoriteiten en geleidelijk aan wordt de strijd harder en feller. Mandela blijft zijn afkeur voor geweld uitspreken, maar escalatie is onvermijdelijk. Terwijl Nelson op Robbeneiland zit, grijpt Zuid-Afrika naar de wapens.

Winnie
Long Walk to Freedom is ook het verhaal van de relatie tussen Nelson en Winnie Mandela, vurig vertolkt door Naomie Harris. Terwijl Nelson zijn persoonlijke strijd voert in de gevangenis, afgesloten van de buitenwereld, staat Winnie er middenin. Invallen in haar huis, meermaals opgepakt worden vlak voor haar jonge dochters thuis komen van school, zodat die in een leeg huis komen. Zestien maanden eenzame opsluiting, mishandeling, verkrachting. Het is geen wonder dat Winnie zoveel woede in zich heeft en niet heeft kunnen vergeven.

recensie Mandela: Long Walk to Freedom

Doordat het verstrijken van Nelson’s gevangenschap in de film redelijk snel voorbij gaat, lijkt het bijna alsof hij het aanzienlijk makkelijker heeft gehad dan de vrouw die dagelijks de gevolgen van apartheid bevocht. Hij had tenminste zijn vrienden in de buurt en later zelfs tijd om tomaten te kweken. Zij lijkt geen moment rust te hebben gehad.

Dit is misschien niet helemaal wat Long Walk to Freedom beoogt te vertellen. De film lijkt vooral een geschiedenisles en schreeuwt om verdieping. Alsof dit de trailer is voor een leven dat te groot bleek voor een filmscript.

 

19 december 2013

 
ALLE RECENSIES

World’s End, The

Posted on

****

recensie  The World’s End

Zuipen voor de mensheid

door Wouter Spillebeen

Edgar Wright sluit zijn Cornetto-trilogie af met The World’s End: een passend einde voor drie fantastisch absurde komedies met Simon Pegg en Nick Frost in de hoofdrollen.  

Twintig jaar geleden slaagden vijf vrienden er niet in een epische kroegentocht door alle cafés van hun dorp Newton Haven te voltooien. Gary King (Simon Pegg) kan de mislukking niet uit zijn hoofd zetten en verzamelt anno 2013 de oude bende om de tocht opnieuw te proberen. De desastreuze gevolgen van hun eerste poging liggen de vier andere drinkebroers (gespeeld door Nick Frost, Martin Freeman, Paddy Considine en Eddie Marsan) nog vers in het geheugen.

Recensie The World's End

King heeft vooral moeite om Frosts Andy Knightly ervan te overtuigen dat het deze keer beter zal gaan. Dat blijkt niet het geval te zijn, aangezien een gevecht in de vierde kroeg de vijf vrienden doet realiseren dat de brave burgers van Newton Haven een voor een worden vervangen door autoritaire robots. Ze moeten vechten om te overleven, om de mensheid te redden en vooral om het laatste café – The World’s End – te bereiken.

Trilogie
Voor wie de cultklassiekers Shaun of the Dead (2004) en Hot Fuzz (2007) gezien heeft, gebruikt The World’s End een beproefde formule. De drie films vormen dan ook de door de fans benoemde Cornetto-trilogie. Elk van de films vertelt een absurd verhaal met een over-the-top plottwist en een terugkerend attribuut, je raadt het al, een Cornettohoorntje. Terwijl Shaun of the Dead en Hot Fuzz respectievelijk een zombiefilm en een politiefilm parodiëren, stort The World’s End zich op het sciencefictiongenre. Wright noemt het sociale sciencefiction in de traditie van de boeken van John Wyndham en Samuel Youd.

Vuistgemeen
Net zoals zijn voorgangers is The World’s End constant hilarisch en op het hoogtepunt ongemeen spannend en gewelddadig. Het vuistgemeen maakt een groot deel uit van de tweede helft van de film. Dat is niet gefilmd als een Bourne-film – met korte jumpshots en close-ups die een snelle en flitsende gevechtsstijl tonen – maar met langere en tragere bewegingen. De vijf drinkebroers zijn dan ook geen afgetrainde agenten, maar half zatte veertigers. Voeg aan dat uitstekende montagewerk toe dat de acteurs hun groeiende dronkenschap subtiel en correct spelen en de gevechten lijken meer op die in een kroeg rond vier uur ‘s nachts dan op een geregisseerde scène.

Recensie The World's End

Onmisbaar
The World’s End sluit de fantastische trilogie af op een magistrale en passende manier, met een vuurwerk van blauw robotbloed dat alle kanten uit spat. Hoewel de drie films niet hetzelfde verhaal vertellen, kennen ze eenheid in cast, gevoel voor humor en personages. Simon Pegg omschrijft zijn personages als volgt: ‘Shaun (Shaun of the Dead) is een weinig gemotiveerde nietsnut en Nicholas (Hot Fuzz) is een veel te gemotiveerde werker. Kruis die twee en als synthese krijg je Gary (The World’s End), een veel te gemotiveerde nietsnut.’

De drie films zijn elk apart de moeite waard, maar de subtiele gelijkenissen, de terugkerende grappen en de evolutie maken van de Cornetto-trilogie een onmisbaar geheel. Te denken dat Nederland deze parel bijna niet te zien kreeg.

 

13 november 2013

 
ALLE RECENSIES

Look of Love, The

Posted on

***

recensie  The Look of Love

De koning van Soho

door Alfred Bos 

Michael Winterbottoms biopic van Engelands meest succesvolle zakenman van na de oorlog – een pornobaas die zijn geld stak in vastgoed – toont de tragiek van een man die alles had, maar de belangrijkste vrouw in zijn leven, zijn dochter, niet kon geven wat ze vroeg. 

De Engelse regisseur Michael Winterbottom is een manusje-van-alles. Tv-series, documentaires, thrillers, sociale drama’s, sciencefiction, biografieën – het rolt met imponerende regelmaat uit zijn handen en zit allemaal tussen de kleine veertig titels die hij de afgelopen 24 jaar bij elkaar filmde. Een gedreven, om niet te zeggen werkverslaafde vakman. 

The Look of Love is Winterbottoms weergave van leven en loopbaan van Paul Raymond (1925-2008), een door zijn vader verlaten arbeiderszoon die zich opwerkt tot een van de meest succesvolle zakenlieden van Engeland. Raymond, in Liverpool geboren als Geoffrey Quinn, verdiende zijn fortuin als uitgever van een reeks erotische magazines. Daarnaast exploiteerde hij een aantal stoute nachtclubs. Hij was de koning van Soho, de derde oksel van Londen.  Alles wat hij aanraakt lijkt een succes te worden. In de liefde kon hij geen maat houden. 

recensie The Look of Love

Seks als lifestyle
Raymond (vertolkt door Steve Coogan) is een intrigerende figuur, die zich een leven lang wist te omringen met de meest fantastische vrouwen, maar daar eigenlijk niet mee om kon gaan. Winterbottom psychologiseert niet en portretteert de man die seks als lifestyle verkocht ook niet als de heraut van nieuwe vrijheden – zoals Milos Forman deed met Larry Flint, uitgever van het Amerikaanse blootblad Hustler, in The People vs. Larry Flint (1996). Hij toont zonder te (ver)oordelen een man met humor en charme, die diep in zijn hart het verlaten kind blijft. 

Het verhaal kent genoeg drama van zichzelf, want Raymonds tweeslachtige relatie met vrouwen – bron van verlossing én verwisselbaar decorstuk – heeft verregaande consequenties voor zijn persoonlijke leven. Voor de buitenwereld is hij de(boe)man; achter de voordeur waadt hij door drijfzand. Hij verruilt zijn liefhebbende echtgenote Jean (Anna Friel) voor een jonger exemplaar, het naaktmodel Fiona Richmond (Tamsin Egerton), die hem uiteindelijk verlaat omdat ze geen figurant op zijn seksfeesten wil zijn. Erger is dat zijn relatie met dochter Debbie (Imogen Poots), die een loopbaan als entertainer in pa’s clubs en revues ambieert, ongezonde trekjes vertoont. Hij adoreert en verpest haar. 

Overdosis
Voor vader noch voor Debbie zelf wordt haar gedroomde toekomst werkelijkheid. Haar artistieke talent is beperkt en pa ziet in zijn favoriete dochter zijn troonopvolger. Zijn vaderliefde is onbegrensd, zelfs wanneer Debbie’s zelfdestructieve gedrag excessief wordt. Een maand voor Paul Raymond wordt uitgeroepen tot de rijkste man van Engeland overlijdt Debbie, op 5 november 1992, aan een cocktail van coke en heroïne.  

Winterbottom vertelt het verhaal met veel aandacht voor uiterlijk vertoon, maar een kitschkermis van borsten en billen à la Verhoevens Showgirls wordt het nimmer. Ieder tijdsgewricht – de film opent in de jaren ’50 – heeft zijn eigen filmische uiterlijk en met kordate montage springt The Look of Love door de tijd, geholpen door een sterke soundtrack met onder meer Uma Sumac, Donovan, T. Rex en Soft Cell. De titel is ontleend aan een jaren ’60 compositie van Burt Bacharach, vereeuwigd door Dusty Springfield. Het leven van Paul Raymond was één grote act, een vlucht voor de leegte die zijn gemankeerde jeugd had achtergelaten. Hij kon alleen maar doorgeven wat hij had georven, niet wat hij had verworven.

 

20 augustus 2013

 

ALLE RECENSIES

Byzantium

Posted on

***

recensie  Byzantium

Te veel thematiek wurgt fijne vampierfilm

door Joan Gebraad

Bijna twintig jaar geleden liet Neil Jordan het menselijke gezicht van vampiers zien met een fijne verfilming van Interview with the Vampire: The Vampire Chronicles (1994). Met Byzantium  lukt dat hem weer. De overvloed aan thematiek wurgt deze film helaas.

Op een dag in de negentiende eeuw gaat de jonge Clara (Gemma Arterton) mee met de charismatische, maar verdorven kapitein Ruthven (John Lee Miller). Hij maakt een prostituee van haar, iets wat ze altijd zal blijven. Wanneer Clara bevalt van haar dochter Eleanor (Saoirse Ronan) brengt ze deze naar het weeshuis. ’s Nachts sluipt ze het bordeel uit om Eleanor te bekijken. Jaren later neemt ze het heft in handen en maakt zichzelf onsterfelijk. Enkele jaren later doet ze hetzelfde met Eleanor. Happy sweet sixteen! Na tweehonderd jaar zwerven door Groot-Brittannië belandt het tweetal in het mistroostige Hastings om zich daar te settelen. Clara maakt het vervallen hotel Byzantium tot een bordeel en Eleanor zoekt zichzelf.

Byzantium

Rapunzelcomplex
Byzantium snijdt allerlei thema’s aan. Zo is het naast een gotisch vampierenverhaal met romantiek en coming-of-age elementen, een verhaal over een dochter die zich als een Rapunzel probeert los te rukken van haar moeder. Hun geringe leeftijdsverschil zorgt voor een moeilijke moeder-dochterrelatie. De twee lijken soms eerder zussen, want ondanks tweehonderd jaar levenservaring gedraagt Clara zich als twintiger. Sexy kleding, torenhoge hakken, niet in staat haar hoerenleven te doorbreken en Eleanor los te laten. Ze voedt zich zonder schuldgevoel met pooiers en andere mannen, om zo wraak te nemen op mannen die vrouwen onfatsoenlijk behandelen. Ze beschermt Eleanor en verbiedt haar over hun geheim te speken.

Eleanor daarentegen is een verlegen grijze muis, die zich voedt met ouderen en ernstig zieken. Ze voelt zich altijd schuldig. Gedurende de film ontwikkelt Eleanor zich. Ze wordt verliefd en vindt de moed haar geheime identiteit, die haar zo kwelt, te onthullen met alle gevolgen van dien.

De vampier als getormenteerde schrijver
Naast de talrijke in het oog springende thema’s, presenteert Byzantium het concept van de vampier als lijdende negentiende-eeuwse auteur. Eleanor, gekweld door het verbergen van haar identiteit, heeft de gewoonte om haar verhaal op te schrijven. De pagina’s laat ze meevoeren door de wind, want niemand mag haar verhaal horen. Een schrijfcollege zet haar echter aan om haar levensverhaal op te schrijven. Ze blijkt een geboren schrijver. Een schrijfcarrière zal Eleanor echter nooit kunnen hebben, of de wereld moet haar accepteren.

Vergezochte titel
De titel Byzantium roept verwarring op. Het hotel waar Clara en Eleanor verblijven, mag dan wel zo heten, maar zegt verder weinig over de film. De eerste associatie is die met de oude stad Byzantium die later als Constantinopel en tegenwoordig Instanbul heet. Jordan verklaart dat de titel verwijst naar de laatste scène van het toneelstuk A vampire story van Moira Buffini. Byzantium is hierin ‘een tijdloze plek die zowel bestaat als niet bestaat. Een plaats voor en van de verbeelding.’ Maar waarom dan Byzantium en niet Carthago of Babylon?

Recensie Byzantium

De beschermgodin van Byzantium is de Griekse godin Hecate, een machtige, duistere godin die veelal wordt geassocieerd met de onderwereld, hekserij, de maan en kruispunten. In dit licht kan hotel Byzantium worden gezien als een wereld waarin verdorvenheid, goddeloosheid en het uitschot van de wereld regeert.

Wat ‘kruispunten’ betreft staat Clara, maar vooral ook Eleanor voor een keuze. Laat Clara haar dochter eindelijk vrij om zo Eleanor haar eigen weg te laten vinden? Durft Eleanor haar geheim te onthullen? Durft ze te kiezen voor haar geliefde en de volwassenheid?

Jordan wil te veel
Jordan snijdt zoveel thema’s aan dat van Byzantium misschien beter een miniserie gemaakt had kunnen worden. Ook met de cinematografie en kostumering probeert hij een verhaal te vertellen. De grauwe beelden en kledij in het naargeestige en spookachtige Hastings (sommige mensen zouden waarschijnlijk spontaan zelfmoord plegen in deze depressieve hel) staan in scherp contrast met de kostuumachtige sfeer en de sporadisch warme beelden. Door de vele thema’s is Byzantium wel origineel en geeft de realistische vampierfilm veel stof tot nadenken.

5 juli 2013

 

ALLE RECENSIES

I, Anna

Posted on

****

recensie  I, Anna

Het geheugen als vijand

door Alfred Bos

Eigentijdse variatie op het soort Europese psycho-thriller dat tot begin jaren ’80 gangbaar was. Met de nog immer boeiende Charlotte Rampling in de hoofdrol.

Hoeveel regisseurs laten in hun eerste lange speelfilm hun moeder fellatio verrichten? In een scenario dat ze zelf schreven bovendien? Barnaby Southcombe verkeert in de bijzondere positie dat hij de zoon is van Charlotte Rampling en I, Anna is een niet-lineair vertelde film over een gescheiden oma met gaten in haar geheugen. De logline luidt: ‘The darkest secrets are the ones we hide from ourselves.’ Het is een broeierige psycho-thriller, een eigentijdse film noir in full colour.

Charlotte Rampling heeft een reputatie opgebouwd met filmrollen van psychisch beschadigde vrouwen die zich niettemin weten te handhaven (Nightporter, Swimming Pool, binnenkort in Dexter). Ze is geknipt voor de rol van Anna, een nog steeds aantrekkelijke rijpe vrouw, tikje afwezig, raadselachtig ook, die voornamelijk in haar hoofd leeft. Haar tegenspeler, Bernie (Gabriel Byrne, The Usual Suspects, Miller’s Crossing), is een vermoeide rechercheur die een moord in een modernistische Londense betonkolos onderzoekt. Ze ontmoeten elkaar bij de lift. Zij is verstrooid, hij geïntrigeerd.

Recensie I, Anna

Trance zonder fratsen
Het duurt enige tijd eer de puzzelstukjes in elkaar vallen, want I, Anna wordt niet chronologisch verteld. Heden en voorgeschiedenis zijn in de montage versplinterd en bovendien telt dat verleden meerdere tijdslagen. Het bezorgt de film zijn spanning. Het verbeeldt ook de verwarring van de beide hoofdpersonages en wanneer de mist optrekt is de realiteit bepaald schokkend.

Vertelprocedé (meerdere verhaallagen versneden) en thematiek (het brein speelt spelletjes) komen overeen met Danny Boyle’s recente Trance. Maar de verschillen zijn groter: I, Anna mist iedere zweem van ironie en is existentialistisch op een bijna ouderwetse manier. Regisseur Southcombe verdiende zijn sporen in het theater en met tv drama, en geeft aan de film een gebeeldhouwde kwaliteit. Geen fratsen, wel degelijk vakwerk.

Klassieke Europese film
I, Anna is gebaseerd op de gelijknamige roman van de Amerikaanse schrijfster Elsa Lewin en voor de rest een compleet Europese productie. Gedraaid in Londen en Hamburg (Ramplings woonplaats), met Ierse en Engelse acteurs (waaronder Honor Blackman, Bond-girl uit Goldfinger en John Steeds kompaan in De Wrekers voor Diana Rigg/Miss Peel haar rol overnam), Duitse en Engelse producers, en filmmuziek van het Franse elektronische duo K>i<D (Keep It Dark). Het verhaal is universeel; in het drama van Anna kan iedereen zich verplaatsen.

Wie moe is van Hollywoodfilms met computergestuurde personages en een fascistische ondertoon en ook niet staat te trappelen om zijn avond stuk te slaan met een ‘moeilijke’ Europese arthouse-film, heeft aan I, Anna een goed alternatief. De film biedt klassieke cinema uit de tijd, inmiddels alweer dertig jaar vervlogen, dat de Europese mainstream film ruime bezoekersaantallen naar de bioscoop trok. Intelligent script met een menselijk thema, gelouterde acteurs, vakkundig gedraaid, slim gemonteerd en voorzien van een dramatische ontknoping die aankomt. Geheimtip van de week.

 

27 juni 2013

 

ALLE RECENSIES