Categorie: FRANKRIJK

White Bird in a Blizzard

Posted on

*

recensie  White Bird in a Blizzard 

Per ongeluk grappig

door Wouter Spillebeen

Gregg Araki, die in 2004 het tienerdrama Mysterious Skin regisseerde, is gedeeltelijk verantwoordelijk voor het lanceren van Joseph Gordon-Levitts carrière na 3rd Rock from the Sun. Daarna slaagde hij er nooit in dat succes te herhalen en dat is met White Bird in a Blizzard niet anders. 

In 1988 verdwijnt Eve Connor (geportretteerd door Eva Green, die ook in die andere teleurstelling Sin City: A Dame to Kill For speelt) zonder enig spoor. Haar rebelse dochter Kat (Shailene Woodley, The Descendants) gaat ervan uit dat ze met een minnaar is gaan lopen, haar huwelijk loopt namelijk al zo lang als ze zich kan herinneren erg stroef. Ze is bezorgd over haar vriendje die haar niet meer neukt zoals vroeger en over of ze al dan niet iets zou beginnen met de rechercheur die haar moeder zoekt. Enkel vreemde dromen over sneeuwstormen en haar moeder weerhouden de zeventienjarige ervan zorgeloos door het leven te gaan.

Recensie White Bird in a Blizzard

Tienermeisjes
“Als Fincher Gone Girl verfilmt, dan verfilm ik de tienerversie”, moet Araki gedacht hebben. De film is namelijk gebaseerd op het gelijknamige boek van Laura Kasischke, dat de psyche van een tienermeisje in een traumatische situatie poogt te ontleden. Natuurlijk met gelijkaardige tienermeisjes (met als enige leeservaring de Twilight-reeks) als doelpubliek. Het bronmateriaal was bij Fincher al niet van de bovenste plank, het mag geen verrassing wezen dat het White Bird in a Blizzard niet beter afgaat.

Laten we duidelijk zijn: White Bird in a Blizzard is een komedie. Het was niet Araki’s bedoeling, maar zijn film is hilarisch voor wie cynisch is en de humor van een slechte film kan inzien. Wie echter een diepgaand emotioneel drama verwacht, kan op de kin kloppen. De ontwikkelingen zijn voorspelbaar, de symboliek ligt er net als de stroop vingerdik op, de personages maken belachelijk domme keuzes en de acteurs zijn net bordkarton. Jammer, want als deze film enkele minuten korter was, dan was dit misschien wel mijn persoonlijke favoriete film van 2014.

Recensie White Bird in a Blizzard

Enkele plotwendingen teveel
Na ongeveer een uur en twintig minuten worstelen door een verhaal dat maar niet op gang komt en een plot die ongeveer zo interessant is als kijken naar drogende verf, schotelt Araki zijn publiek warempel een plotwending voor! En niet eens één, maar meerdere (denk aan Loft, maar dan met minder samenhang en meer voorspelbaarheid)!

Had Araki het bij zijn eerste twee twists gehouden, dan kon zijn hele film gezien worden als een dikke middelvinger naar het filmlandschap, naar films met een enorm budget die proberen kunstig te zijn en meerwaarde proberen te hebben. Hij zou het statement gemaakt hebben dat de kracht van dromen de meest luie manier is om een verhaal af te ronden, dat de magie van de liefde geen geldige motivatie voor personages is. De hele film kon een grap met een ellenlange aanleiding en een heerlijk droge punchline worden, een commentaar op de tienerfilm met het gezapige slot waarin alles netjes opgelost wordt. Jammer genoeg kon Araki daar niet stoppen en nog enkele plotwendingen later is White Bird niet meer de film die de cynicus al jaren wil zien, maar eerder anderhalf uur tijdverlies.

 

16 november 2014

 
ALLE RECENSIES

3 coeurs

Posted on

**

recensie  3 Coeurs

Belastinginspecteur ontduikt trouw

door Cor Oliemeulen

Blauwe brieven op kantoor, blauwe ballen na werktijd. Dat overkomt belastinginspecteur Marc die langzaam afglijdt in een ongemakkelijke driehoeksverhouding. 

Na zijn film over de laatste tumultueuze dagen van koningin Marie Antoinette, Les adieux à la reine, waagt de Franse regisseur Benoît Jacquot zich aan een driehoeksverhouding. In het relatiedrama 3 Coeurs speelt de Belgische acteur Benoît Poelvoorde de belastinginspecteur Marc die valt voor twee zussen: Sylvie (Charlotte Gainsbourg) en Sophie (Chiara Mastroianni).

Recensie 3 Coeurs

Rendez-vous
Het is laat in de avond en Marc ontmoet Sylvie op straat. Ze raken aan de praat en er ontstaat een klik. Ze spreken af voor een rendez-vous over een week in het populaire Parijse stadspark Jardin des Tuileries. Sylvie wacht tevergeefs op Marc, die door zakelijke beslommeringen en acute ademnood (de man rookt als een ketter) wordt opgehouden. Wat voorbestemd leek om spoedig uit te groeien tot een hartstochtelijke relatie mondt uit in een deceptie. Sylvie vertrekt na enige tijd naar Amerika en Marc ontmoet bij stom toeval haar zus Sophie op wie hij ook snel verliefd raakt.

Dat 3 Coeurs wordt verteld vanuit het perspectief van de man maakt het gegeven bij voorbaat misschien interessant, de uitwerking laat te wensen over. Passievolle liefde hoef je misschien niet direct van een belastinginspecteur te verwachten, maar als kijker vraag je je in alle redelijkheid af wat beide zussen toch zien in Marc. De ontdekking dat hij verliefd is op twee vrouwen die zussen zijn slaat bij Marc niet direct in als een bom, hoezeer ook de regisseur middels de geluidsband de spanning tot een climax probeert te brengen.

Egoïstisch en hypocriet
Normaliter zie je dit soort driehoeksverhoudingen in romantische komedies en komt alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht. In 3 Coeurs zijn de verhoudingen gedoemd te mislukken, omdat de man egoïstisch en hypocriet is. Egoïstisch omdat hij van twee walletjes eet en hypocriet omdat hij op kantoor iemand dreigt aan te geven voor belastingontduiking, terwijl hij zelf privé de boel belazert. Als de ene zus weet van de affaire met de andere zus spreekt ze af met Marc af om geen opheldering van zaken te geven, omdat ze het tere hart van zuslief niet wil beschadigen.

Recensie 3 Coeurs

In dat opzicht is het drama voer voor psychologen en een bron van herkenning voor onfortuinlijke kijkers die hetzelfde lot (hebben) ondergaan. De drie hoofdrolspelers hebben dan wel een hart, waarvan de filmtitel gewag maakt, maar er valt verdraaid weinig warmte in te bespeuren. Als kijker raak je nooit echt betrokken bij hun liefde en hun (on)geluk. Gelukkig is er nog Catherine Deneuve, de moeder van de twee zussen (en in werkelijkheid ook de moeder van Chiara Mastroianni), die de intrige in de gaten lijkt te hebben. In haar schaarse optredens geeft Deneuve het trio acteerles, waardoor 3 Coeurs nog enigszins de moeite waard is.

 

1 november 2014

 
ALLE RECENSIES

Perfecte Franse eenzaamheid

Posted on

Een perfecte Franse eenzaamheid

door George Vermij

Het is weer herfst en de dagen worden korter. Daarom tijd voor drie mooie boekverfilmingen die gaan over eenzaamheid en depressie in Parijs. Want naast het epicentrum van de romantiek is de stad in de filmgeschiedenis ook een existentialistisch labyrint waar antihelden worstelen met hun bestaan.

Frankrijk heeft een waardig pantheon van tobbende antihelden die twijfelen aan de zin van het bestaan of geconfronteerd worden met de absurde grillen van de werkelijkheid. Albert Camus had zijn Meursault die in het boek L’Étranger symbool stond voor la condition humaine  in een tijd zonder zingeving. Eerder beschreef Louis-Ferdinand Céline de uitzichtloze weg die de moderne mens moet afleggen in zijn Voyage au bout de la nuit. Binnen dit gezelschap vormt Pierre Drieu La Rochelle een geval apart. Binnen de Franse letteren is zijn positie omstreden. Net als Céline had hij fascistische en antisemitische sympathieën. Anders dan Céline pleegde Drieu La Rochelle aan het einde van de Tweede Wereldoorlog zelfmoord. Het is ook zelfmoord wat het hoofdthema vormt in zijn roman Le feu follet waarvan Louis Malle in 1963 een filmbewerking maakte.

Emotioneel uitgeblust
Malle verplaatste de setting van het Parijs van het interbellum naar een bruisende stad in de jaren zestig. Daar volgen wij de emotioneel uitgebluste Alain Leroy. Een alcoholist die aan het bijkomen is in een rehabilitatiekliniek in de buitenwijken van Parijs. Hij kampt met liefdesverdriet, maar ook met de kennis dat zijn wilde jaren nu echt voorbij zijn. Zijn dandy levensstijl blijkt uiteindelijk oppervlakkig en zinloos te zijn geweest.

Marice Ronet speelt Alain met een verleidelijke en eerlijke kwetsbaarheid. Hij besluit om zelfmoord te plegen, maar voordat hij zich overgeeft aan die onomkeerbare daad, gunt hij zichzelf nog een dagje Parijs. Misschien dat er iets is dat hem tot inkeer kan brengen. Malle volgt Leroy tijdens zijn tocht en levert een prachtig portret van een melancholiek Parijs.

Leroy komt oude bekenden en geliefden tegen. In een mooie scène praat hij met een oude vriend die zijn passie heeft gevonden in de archeologie. Hij probeert Leroy nog op andere gedachten te brengen als hij ziet hoe hij twijfelt aan de zin van zijn leven. Een oprechte dialoog ontvouwt zich als Leroy de diepten van zijn depressie probeert uit te leggen. Malle contrasteert dit echter met een levendig Parijs. Ze wandelen langs L’Odéon en Le Jardin du Luxembourg en zien de schoonheid van de stad. Verleidelijke vrouwen lopen vluchtig voorbij en alles is gefilmd met de vernieuwende frisheid van de nouvelle vague.

Het is die tegenstelling die Le feu follet zo sterk maakt. Het is geen film die zwelgt in misère, maar de depressie van de hoofdpersoon juist invoelbaar maakt door scènes die mooi en poëtisch zijn. Ondanks de troost van die momenten blijft er iets knagen aan de ziel van Leroy. De film is daarmee eerlijk in de getrokken conclusies over leven en dood en is een krachtig en onverouderd portret van een man aan de rand van de afgrond.

Lethargisch labyrint
Parijs vormt ook een labyrint zonder hart in het opmerkelijke Un homme qui dort uit 1974 van Bernard Queysanne. De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van Georges Perec en wordt geheel verteld door middel van een vrouwelijke voice-over. Zij spreekt in de tweede persoon over een student die zich langzaamaan terugtrekt uit het leven. Queysanne toont beelden van de student die zich door Parijs begeeft of zit te piekeren in zijn kleine en claustrofobische appartement. Geleidelijk aan krijg je als kijker het gevoel dat je vastzit in zijn hoofd. De voice-over vertelt treffende details en zijn overpeinzingen terwijl zijn onverschilligheid toeneemt en hij streeft naar een pure lethargische staat.

Net als Malle weet Queysanne een deprimerende en uitzichtloze situatie te contrasteren met beelden en scènes die een rauwe en onwerkelijke schoonheid hebben. Het leven gaat zoals in Le feu follet gewoon door. Un homme qui dort is verder bijzonder omdat het een film is waar de laatste stuiptrekkingen van de nouvelle vague nog merkbaar zijn. Het is een experimentele, serieuze maar speelse trip van een schimmige regisseur die nog onbekend is binnen de filmgeschiedenis. Ten onrechte als je getuige bent van deze krachtige film die je mee zuigt in de vervreemding en eenzaamheid van de hoofdpersoon.

Eigentijdse isolatie
Veel eigentijdser is de depressie van de naamloze antiheld in Extension du domaine de la lutte uit 1999. Maar net als de hoofdpersoon in Un homme qui dort wordt hij in zijn gedachten ook bijgestaan door een alwetende verteller. We zitten in het Parijs van de jaren negentig en volgen een eenzame ambtenaar die peinst over zijn mislukte leven. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Michel Houellebecq heeft de film ook de nodige quasifilosofische tirades die gericht zijn tegen de moderne maatschappij.

Regisseur Philippe Harel, die ook de hoofdrol speelt, balanceert de zwartgalligheid echter met humor. In bepaalde gevallen wordt het karikaturaal, maar het versterkt ook de momenten waarop de hoofdpersoon alleen is met zijn gedachten. De film verandert van tempo in de tweede helft als hij gedwongen wordt om met een andere ambtenaar door de provincie te trekken voor een zinloos project. Er ontstaat een herkenbaarheid en een spanning tussen de mannen die beiden iets pathetisch hebben.

Er zijn ook komische incidenten die je een plaatsvervangende schaamte doen voelen zoals in de Britse serie The Office. Maar er zijn ook scènes die surreëel zijn zoals een segment waarin de hoofdpersoon dwaalt door een verlaten stad in de nacht en nadenkt aan de erfenis van het revolutiejaar 1968. Het was het moment dat alles stilstond en alles mogelijk leek, herinnert de hoofdpersoon zich. Maar al snel ging alles onverbiddelijk door. Het zijn die overpeinzingen over de grotere krachten tegenover de nietigheid van het bestaan die je aan het denken zetten.

Ondanks de uitzichtloosheid weet Harel wel in een poëtisch einde ruimte open te laten voor schoonheid en troost zonder te vervallen in een simpele catharsis. Dat geldt voor al deze films die eerlijk zijn in hun uitbeelding van depressie en eenzaamheid, maar tegelijk een mate van troost bieden wegens de empathie die zij teweegbrengen tussen personage en publiek.

28 oktober 2014

 
 
MEER ESSAYS

Gemma Bovery

Posted on

***

recensie  Gemma Bovery

De verveelde vrouw als archetype

door Cor Oliemeulen

Literair komisch drama over een aantrekkelijke vrouw die volgens haar bemoeizuchtige buurman hetzelfde vreselijke lot als haar bijna-naamgenoot wacht. 

De nog jonge carrière van Gemma Arterton is op zijn minst opmerkelijk te noemen. Sinds haar rol als Bond-meisje Strawberry Fields in Quantum of Solace (2008) liggen de aanbiedingen voor de 28-jarige Britse actrice voor het oprapen. Haar landgenoot Stephen Frears strikte haar voor de titelrol van Tamara Drewe (2010), een komisch drama over een journaliste die terugkeert naar haar geboortedorp. Haar verleidelijke verschijning springt direct in het oog, zeker nadat Tamara een niet overbodige neuscorrectie heeft ondergaan. Moeiteloos brengt ze een aantal mannenhoofden op hol: haar sympathieke jeugdvriendje, de populaire drummer van een punkband en een getrouwde schrijver van middelbare leeftijd. Dit leidt tot een reeks van geestige verwikkelingen, waarna Tamara uiteindelijk haar keuze zal bepalen.

Recensie Gemma Bovery

Overspel
Als Engelse immigrante moet Gemma Arterton ook in het Franse komische drama – met nota bene als titel – Gemma Bovery al haar romantische aandacht tussen drie mannen verdelen. In deze film van Anna Fontaine (Coco avant Chanel, 2009) is het Engelse platteland verruild voor een dorp in Normandië en heeft de getrouwde schrijver plaatsgemaakt voor een getrouwde bakker. Een bakker met een voorliefde voor speciale broden en literatuur. Welke literatuur in het bijzonder zal spoedig blijken.

Er is nog een opvallende parallel tussen de twee films met Gemma Arterton in de hoofdrol. Zowel Tamara Drewe als Gemma Bovery zijn adaptaties van stripromans van Posy Simmonds. Voor Tamara Drewe liet deze Britse kunstenaar zich inspireren door de negentiende-eeuwse roman Far From the Madding Crowd van Thomas Hardy waarin een vrouw moet kiezen uit drie potentiële minnaars. Voor Gemma Bovery putte ze inspiratie uit de beroemde eveneens negentiende-eeuwse roman Madame Bovary van Gustave Flaubert. In dit verhaal pleegt doktersvrouw Emma Bovary overspel bij de vleet om aan de leegte van het bestaan in de provincie te ontsnappen.

Madame Bovary
Terug naar Gemma Bovery en het Franse platteland. De Britse Gemma en Charles vormen een kunstenaarsechtpaar dat komt wonen in een krakkemikkige boerderij. Ze zijn de overburen van de bakker, Martin genaamd. Hij is direct verliefd als Gemma nog eens omdraait en naar hem glimlacht. ‘Dat ene wuifje betekende het einde van tien jaar verhulde seksualiteit’, vertelt zijn voice-over. Als Charles buitenshuis is, verleent Martin graag hand- en spandiensten aan Gemma. En op een zwoele middag leert hij haar zelfs de ambachtelijke kunst van het brood kneden. Helaas voor Martin valt Gemma niet voor zijn charmes, maar voor die van een welgestelde jongeman die in een kasteel woont. Maar Martins obsessie duurt onverminderd voort. Voor hem staat vast dat Gemma Bovery de wedergeboorte van Madame Bovary is. De verveelde vrouw als archetype, die een verschrikkelijk lot te wachten staat.

Recensie Gemma Bovery

Hoewel Gemma met haar wapperende haren, vrolijke zomerjurkjes en schuldige onschuld sensueel schittert in het Normandische licht, gaan de meeste credits naar Fabrice Luchini (Dans la Maison, 2012) als Martin. Op grappige en meeslepende wijze becommentarieert hij de gebeurtenissen, terwijl hij allerlei fratsen uithaalt om het veronderstelde lot van Gemma te veranderen.

Zo bruin als in La Discrète (1990) bakt hij het niet. In die doorbraakrol speelt Luchini een gedumpte schrijver die zich wreekt op het vrouwelijke geslacht. In Gemma Bovery blijft het bij bemoeizucht en goede bedoelingen. Goede bedoelingen die eindigen in een tragedie. Maar dan wel een tragedie die zich al in de proloog aandient en waarvan de werkelijke aanleiding pas in het allerlaatste shot voor de fantastische epiloog wordt onthuld.

11 oktober 2014

 

Vijf Madame Bovary-verfilmingen

 
ALLE RECENSIES

Clouds of Sils Maria

Posted on

***

recensie  Clouds of Sils Maria

Acteren met je hoofd in de wolken

door George Vermij

Clouds of Sils Maria is opgebouwd uit interessante tegenstellingen die samenkomen in een mooie, maar steriele film over het mysterie van acteren.

Maria Enders (Juliette Binoche) is een gevestigde actrice die naar Zwitserland reist met haar PA, Valentine (Kristen Stewart), om een oude toneelschrijver op te zoeken. Hij gaf Maria ooit een belangrijke rol in een toneelstuk waarin zij zou doorbreken. Nu is zij ouder en ondanks haar succes, maakt zij zich zorgen over haar leeftijd en haar positie in het vak. 

Recensie Clouds of Sils Maria

De schrijver pleegt zelfmoord, terwijl Maria heeft besloten om in een nieuwe versie te spelen van het stuk waarmee zij ooit bekend werd. Er is wel één groot verschil. Ooit speelde zij de jonge femme fatale op wie een uitgebluste oudere vrouw viel. Een labiele Amerikaanse ster (Chloë Grace Moretz) krijgt in de nieuwe bewerking de rol van de manipulatieve verleidster. Maria speelt wegens haar leeftijd het oudere personage die kampt met een midlifecrisis en die snakt naar jeugdige vitaliteit.

Bij het Zwitserse Sils Maria oefent Maria haar teksten met Valentine, terwijl zij het hebben over de Lindsay Lohan-achtige praktijken van haar tegenspeelster. Ondertussen ontstaan er spanningen tussen Maria en Valentine als de rollen en hun karakters steeds meer in elkaar verstrengeld raken.

Kwetsbare maskers
Voor mannelijke regisseurs zijn actrices altijd fascinerende schepsels om te observeren. Clouds of Sils Maria valt daarmee overduidelijk in een lange traditie. Denk daarbij aan de films van Ingmar Bergman waar acteren en de kwetsbaarheid van de psyche vaak samengaan, zoals in het sublieme Persona (1966). De spanning tussen beide hoofdpersonen in die film komt deels terug in Clouds of Sils Maria. 

Regisseur Olivier Assayas is als criticus (hij schreef jaren voor het toonaangevende Cahiers du Cinéma) natuurlijk ook bekend met het werk van John Cassavetes. In zijn Opening Night (1977) worstelt een oudere actrice ook met de rol van een oude vrijster in een toneelstuk. Cassavetes geeft in de film een indrukwekkend en beklemmend inkijkje in het creatieve proces en de complexe relatie tussen acteurs, regisseur en toneelschrijver.

Clouds of Sils Maria is minder sterk dan die meesterwerken. De sfeer is afstandelijk en niet rauw genoeg. Dat ligt deels aan het mooie, maar steriele camerawerk dat de Zwitserse Alpen en de personages mooi weet te vangen. Stilistisch probeert Assayas wat afwisseling te creëren door een vreemd maar overbodig segment waarin Valentine’s psychologische kwetsbaarheid wordt getoond door middel van een wazige montage en de psychedelische klanken van Primal Scream. 

Recensie Clouds of Sils Maria

Ingetogen, soms subtiel
Daarnaast is het acteerwerk iets te ingetogen, met kleine momenten van emotionele uitspattingen. Je zou het subtiel kunnen noemen, maar het betrekt je niet altijd even sterk in de gevoelswereld van de personages. Stewart weet in haar spel nog het meest te overtuigen als schijnbaar capabele PA die gaandeweg de druk niet aankan. Zij gooit met haar rol een atoombom op haar imago van Twilight-ster en lijkt duidelijk voor een nieuwe weg te kiezen. 

De film is nog wel interessant in zijn gelaagdheid en het meta-aspect (overlappingen met de realiteit) dat wordt aangekaart. Het is natuurlijk niet voor niets dat Assayas twee Hollywood-sterren heeft gevraagd voor zijn Europese arthouse film. Die tegenstelling zie je ook terug in de film zelf, waar Maria met Valentine kibbelt over de esthetische waarde van commerciële cinema en wat goed acteerwerk is. Assayas waagt zich zelfs aan het persifleren van een superheldenfilm en een talkshow hoewel het resultaat niet echt overtuigt. Tegenover film staat weer de highbrow wereld van het theater. En tegenover Maria’s prestigieuze imago en leeftijd staan de drank- en drugsperikelen van de jonge Hollywood-ster die breed worden uitgemeten in de media.

Als filmmaker lijkt Assayas altijd geïnteresseerd te zijn in hoge en lage cultuur. Zo maakte hij naast serieuze drama’s zoals L’heure d’été (2008) arty thrillers zoals Demonlover (2002), Boarding Gate (2007) en de miniserie Carlos (2010). In Clouds of Sils Maria komen de tegenstellingen uiteindelijk samen en worden zelfs inwisselbaar. Het is die inwisselbaarheid die de angel vormt van het verhaal, waar naast rollen en culturele voorkeuren ook mensen inwisselbaar zijn. Het is die relativerende, maar ook realistische boodschap die uiteindelijk wordt prijsgegeven in de verrassende conclusie van de film.

 

8 september 2014

 

 

ALLE RECENSIES

Bird People

Posted on

***
recensie Bird People
Perspectief van een mus

door Cor Oliemeulen

Originele, gedurfde film over twee personen in een hotel die voor levenskeuzes staan. Bird People, dat begint als mysterieus drama en abrupt overgaat in een magisch sprookje, laat pas na afloop de radertjes werken. 

De Franse regisseur Pascale Ferran heeft nog maar een paar films gemaakt. Haar laatste was Lady Chatterley (2006), een breed gewaardeerde, vrouwvriendelijke adaptatie van D.H. Lawrence’s beroemde erotische roman. Hierna richtte ze ´Le Club des 13´ op. Dit selecte gezelschap van regisseurs, producers, distributeurs en bioscoopeigenaren maakt zich sterk voor financiering van arthouse en avant-garde films. In 2011 begon Ferran aan het draaiboek van Bird People. Net als deze film – het eerste deel is drama, het tweede deel fantasie en romantiek – laten de twee hoofdrolspelers zich niet graag in een hokje stoppen.

Recensie Bird People

Hij wil niet meer
Gary (Josh Charles) is een Amerikaanse zakenman die neerstrijkt in een hotel op de Parijse luchthaven Charles de Gaulle. Hij voert onderhandelingen met internationale business partners en heeft als doel de volgende dag door te vliegen naar Dubai om daar contracten te ondertekenen. Echter na een onrustige nacht besluit hij te blijven. Hij wil niet meer. Hij wil niets meer. Stoppen met werken. Hier blijven. Niet terug naar zijn vrouw en kinderen. ‘Ik voel me als een klontje suiker dat langzaam oplost op de bodem van een kopje thee’, zegt hij in een uitgebreide beeld-chat met zijn verbouwereerde echtgenote.

Audrey (Anaïs Demoustier) werkt als kamermeisje in het hotel waar Gary verblijft. Ze ruimt de rommel van de gasten op, verschoont de bedden, beluistert gniffelend flarden van gesprekken en fantaseert stil over een ander leven. Dat vangt aan op het moment dat de stroom in het hotel uitvalt, ze naar het dak loopt en plotseling lijkt te transformeren in een vogel, die wegvliegt. Audrey voelt zich een mus die over de luchthaven en de stad vliegt, op vensterbanken de hotelbewoners gadeslaat en naar binnen hupt om zich te goed te doen aan wat lekkers. Audrey’s avontuur is kunstig gefilmd, we zien de wereld door de ogen van een (goed gedresseerde) mus.

Bird People

Wedergeboorte
Hoewel de overgang tussen het eerste en tweede deel van Bird People erg omschakelen is – het wonderlijke gegeven zal (ook) kinderen aanspreken – wordt de boodschap snel duidelijk: je bent pas echt vrij als een vogel in de lucht. Door haar metafysische ervaring lukt het Audrey zich te bevrijden van haar monotone, door anderen gedicteerde bestaan. Maar kan ook Gary de vleugels uitslaan en zich overgeven aan iets wat op een wedergeboorte lijkt? We kunnen nauwelijks wachten wanneer en hoe hun paden zich zullen kruisen.

Het is uitgerekend D.H. Lawrence die in een van zijn laatste gedichten, Phoenix, de wil en durf tot verandering en reïncarnatie beschrijft:

Are you willing to be sponged out, erased, cancelled, 

made nothing? 

Are you willing to be made nothing? 

dipped into oblivion? 

If not, you will never really change. 

The phoenix renews her youth 

only when she is burnt, burnt alive, burnt down 

to hot and flocculent ash. 

Then the small stirring of a new small bulb in the nest 

with strands of down like floating ash 

shows that she is renewing her youth like the eagle, 

immortal bird.

 

8 augustus 2014

 

MEER RECENSIES

Grace of Monaco

Posted on

**

recensie  Grace of Monaco

Keuze van een diva

door Wouter Spillebeen 

Olivier Dahan opende het prestigieuze filmfestival van Cannes met zijn Grace of Monaco, een portret van Grace Kelly dat volgens de makers geen biopic is.  

Grace Kelly, de wereldberoemde actrice die onder meer in Hitchcock-films zoals Rear Window en Dial M for Murder schitterde, heeft het ene sprookje opgegeven voor het andere. Ze is gehuwd met prins Rainier van Monaco, voedt twee kinderen op en leeft in het gigantisch en imposant koninklijk paleis. Wanneer Hitchcock haar de hoofdrol in zijn nieuwe film Marnie  aanbiedt, begint de zin om te acteren bij Grace weer te kriebelen. De timing kon niet slechter zijn: nu Charles De Gaulle druk zet op Monaco om belastingen te betalen aan Frankrijk (hij dreigt zelfs met een oorlog), heeft Rainier niet zozeer een zelfstandige en sterke vrouw nodig, maar een toonbeeld van loyaliteit om naast hem te staan tijdens defilés.  

Recensie Grace of Monaco

Universeel verhaal
Op de persconferentie tijdens het filmfestival van Cannes zei regisseur Olivier Dahan dat hij niet wil dat zijn film als een biopic gezien wordt, maar als een universeel verhaal over de keuze van een vrouw, een keuze die iedereen wel eens moet maken. Inderdaad, Grace of Monaco  focust op het dilemma van Grace, het kiezen tussen het gezin en de carrière, waarin ze zich laat leiden door de hofpriester. Maar door een relatief gebrek aan spanning in die verhaallijn voelt die toch ondergeschikt aan tegenover de crisis in de ministaat. De familie Grimaldi, die aan de macht is in Monaco, was niet aanwezig op het festival omdat ze vindt dat ze in een negatief daglicht gesteld wordt in de film. Volgens Nicole Kidman, die elegant de rol van Grace neerzet, is ‘de performance met veel liefde gedaan’.  

De chemie tussen Kidmans Grace en Tim Roths Rainier is wat zoek. Misschien een bewuste keuze, de film gaat immers over een moeilijke periode in hun relatie. Hierdoor is het niet makkelijk met de personages mee te leven. Wanneer we niet zien dat de twee gelukkig samen zijn, komt het niet bepaald hartverscheurend over wanneer er een haar of twee in de boter zit. Bovendien is het hele gebeuren een ver-van-ons-bedshow. In het citaat dat de film opent zegt Grace dat haar leven niet altijd het sprookje was dat het leek te zijn, maar in vergelijking met de problemen van de modale burger verbleekt haar keuze in het niets. Ze moet kiezen tussen steenrijke en beroemde prinses of steenrijke en beroemde actrice zijn, wat hebben we medelijden met haar.  

Recensie Grace of Monaco

Gracieuze kostuums
Afgezien van de schitterend gracieuze kostuums en de indrukwekkende, rijkelijk versierde decors is Grace of Monaco  weinig overweldigend. Kidman acteert vrij goed, maar aan het acteerwerk van haar collega’s is niets bijzonders. Het verhaal en de climax overtuigen niet en stellen teleur. Velen vroegen zich zelfs af wat de film op Cannes te zoeken had. Het zwarte blad uit de geschiedenis van Monaco is sterk gedramatiseerd en de film niet meeslepend genoeg. De film die het publiek op Cannes meteen moest omverblazen en warm maken voor de rest van het festival, is een zootje van ‘first world problems’ en ondermaatse verhaalontwikkeling.

 

31 mei 2014

 

 

ALLE RECENSIES

 

Casse-tête chinoi

Posted on

****

recensie  Casse-tête chinois

Franse papa zoekt liefde in New York

door Joan Gebraad 

Soms zijn romantische komedies gewoonweg tenenkrommend slecht. Zo niet Casse-tête chinois. Een romcom met humor, liefde en een happy ending maar met een frisse twist.  

Casse-tête chinois (Chinese Puzzle) is het derde deel van een Franse romcomtrilogie geregisseerd door Cédric Klapisch. In 2002 trapte de trilogie af met L’auberge espagnole (The Apartment). Hoofdrolspeler en aspirant romanschrijver Xavier (Romain Duris) is in deze film nog een twintiger die in het kader van het Erasmus-uitwisselingsprogramma in een appartement in Barcelona bivakkeert. Hier leert hij een aantal levenslange vrienden kennen en ontmoet hij geliefde Martine.  

In Les Poupées Russes (Russian Doll, 2005) zijn we tien jaar verder. Xavier en enkele van zijn vrienden staan op het punt te gaan trouwen. Andere levensfase, Xavier dumpt Martine en gaat achter de Engelse Wendy aan.  

Recensie Casse-tête chinois

Het laatste deel van de trilogie speelt zich weer tien jaar later af. Xavier worstelt met zijn schrijverschap, het leven in een nieuw land, maar bovenal de complexe relaties met de vrouwen in zijn leven. Vrouw Wendy (Kelly Reilly) verruilt hem voor een rijke Amerikaan en vertrekt met hun twee kinderen naar de Big Apple. Zijn lesbische vriendin Isabelle (Cécile De France) en haar partner Ju (Sandrine Holt) zijn uit op zijn sperma en ex Martine (Audrey Tautou) – inmiddels moeder – ziet een nieuwe kans voor hun relatie. Op wonderbaarlijke wijze belanden alle personages in New York.  

Komedie met diepgang
De ontwikkeling van Xaviers complexe relaties met de vrouwen in zijn leven levert hilarische, maar tegelijkertijd ook confronterende situaties op. Als Xavier op een dag met zijn kinderen in de speeltuin is, staat Isabelle totaal onverwacht voor zijn neus. Met een kinderwagen. Ze vraagt hem even op ‘hun dochter’ te letten. Net op dat moment komt Xaviers zoon naar beneden van de glijbaan. Wat hoort hij nu? Xavier legt hem uit dat hij nog een zusje heeft. Met twee moeders. En een vader.  

Niet veel later rommelt Isabelle in Xaviers appartement aan met haar babysitter, haar vaste relatie met Ju op het spel zettend. Xavier krijgt een verrassend telefoontje van Ju. Hij moet meteen naar huis rennen, want de Amerikaanse immigratiedienst komt zijn huis inspecteren. Half in paniek zoekt Xavier een manier om Isabelle en haar lover op tijd zijn huis uit te bonjouren en de immigratiedienst ervan te overtuigen dat zijn huis geen broedplaats van illegale activiteiten is.  

Recensie Casse-tête chinois

De Chinese puzzel
De filmtitel verwijst naar een Chinese puzzel. Kenmerk hiervan is de moeilijkheid. Door een continu proces van proberen en fouten maken, puzzelstukken toevoegen of verwijderen en het nog eens proberen, kan de puzzel uiteindelijk worden opgelost. De puzzel staat dus symbool voor de relaties tussen de hoofdpersonen, die allemaal via complexe relaties met elkaar verbonden zijn en door middel van trial and error moeten leren hoe ze harmonieus met elkaar kunnen omgaan. Leven en leren. De puzzel is een metafoor voor het moderne gezinsleven, dat – een oude Chinese filosofische gedachte – chaotisch, maar ook ergens samenhangend is.  

Al met al is Casse-tête chinois een leuke film met al het goede van een romantische komedie, maar ook met aandacht voor de complexiteit van het moderne gezinsleven.

 

5 mei 2014

 

 

ALLE RECENSIES

 

Brick Mansions

Posted on

*

recensie  Brick Mansions

Spectaculair hersenloos

door Wouter Spillebeen

Paul Walker is dood en daarom is elke film waarin hij postuum het hoofdpersonage portretteert automatisch aan hem opgedragen. In het geval van Brick Mansions is dat niet noodzakelijk een eer.  

Luc Besson is het brein achter actiefilms als de The Transporter– en Taxi-reeks, net zoals het diepgaande Léon en de culthit The Fifth Element. Naar zijn script regisseerde Pierre Morel in 2004 Banlieue 13, een commentaar op het neerkijken op de achterbuurten van Parijs met een typische Besson-flair: vol actie, explosies en free running. De Hollywood-remake door de Franse debutant Camille Delamarre heet Brick Mansions en ruilt Parijs in voor Detroit en een snel aftakelende buurt met dezelfde naam als deze film, waar criminaliteit welig tiert.

Brick Mansions

Wanneer een gangsterbende een superbom steelt en per ongeluk de timer start, moet undercoveragent Damien Collier (Paul Walker) in Brick Mansions infiltreren om die binnen dertien uur onschadelijk te maken. Aangezien de bendeleider zijn vader heeft omgebracht, doet hij dat maar wat graag. Hij roept de hulp in van de Robin Hood van Brick Mansions, Lino Dupree (parkourlegende David Belle herneemt zijn rol uit Banlieue 13).

Sociale denkoefening
Het sociaal commentaar op de Parijse achterbuurten vertaalt niet slecht naar een dystopische versie van Detroit. Het is interessant te fantaseren over een afgesloten wijk vol criminelen, waar ziekenhuizen, scholen en supermarkten plaats maken voor bendes die elkaar te lijf gaan, drugs dealen en auto’s opfokken. Het zou een kwestie van tijd zijn vooraleer de gangsters uit de verpauperde en half verwoeste appartementsblokken de stadsbewoners als vijanden gaan zien. Binnen de kortste keren zouden politici en brave burgers niets met een wijk als Brick Mansions te maken willen hebben. Die sociale denkoefening is prominent in Banlieue 13, maar Brick Mansions schijnt meer bezorgd om spectaculaire achtervolgingsscènes dan om politiek engagement.

Belles free running en Walkers jiujitsu (waarvoor hij postuum een zwarte band kreeg) geven wat afwisseling voor de monotone vuurwapengevechten. De autoachtervolgingen pogen dat ook te doen, maar slagen daar minder in: die scènes doen verlangen naar de betere films uit de Fast and Furious-reeks. De vele razendsnelle, wazige jump cuts in een al overdadig snelle montage, zorgen ervoor dat de actie veelal niet te volgen is, een cliché dat actiefilmfans al jaren bejammeren. Toch is de razendsnelle actie de (enige) troef van Brick Mansions, aangezien het acteerwerk veelal gruwelijk onnatuurlijk is, vooral wanneer Belle zijn stunt- en vliegwerk inruilt voor gedoodverfde oneliners.

Brick Mansions

Plottwist
De grootste zonde van Brick Mansions is het verhaal. Menig intellectueel zal de wenkbrauwen sterk fronsen bij het zien van de geforceerde, onlogische, onjuiste en gewoonweg hersenloze plottwist. Dialogen zijn zo dun gezaaid dat het verhaal in negentig minuten niet eens de kans krijgt het minste beetje te ontwikkelen. De eigen denkprocessen tijdelijk volledig uitschakelen is een absolute must om uit deze film enig genieten te puren.

3 mei 2014
ALLE RECENSIES

Minuscule

Posted on

****

recensie  Minuscule

Een episch kleinood

door Ralph Evers

Schaarste leidt niet zelden tot conflicten, dat weten we als mens maar al te goed. Menig oorlog is reeds gevoerd voor de laatste druppels goedkope olie. In de insectenwereld gaat het er weinig vredelievender aan toe. Wanneer een zwarte mier een blik suiker ontdekt en een andere kolonie hier lucht van krijgt, dreigt er een heuse oorlog tussen de mieren. 

Minuscule

De film begint fluweelzoet. Prachtige Franse landschappen met geanimeerde hoofdrolspelers (insecten) tonen zich paradijselijk aan de kijker. We zoomen in op de geboorte van lieveheersbeestjes en hun eerste pogingen om te leren vliegen. Een van de jongelingen faalt hierin en blijft achter. Hij wordt nog belachelijk gemaakt door een stel bravoure bromvliegen ook.

Ondertussen heeft een regenbui een picknickend stel weggejaagd en in alle haast zijn ze hun etenswaar vergeten. Talloze insecten weten wel raad met al dat lekkers en al gauw heeft ‘de natuur’ de rotzooi alweer opgeruimd. Behalve een mysterieus blik. Een dappere mier gaat op onderzoek uit naar dit voorwerp dat oogt als een monoliet. De inhoud blijkt een waar El Dorado voor mieren. En dit blijft niet onopgemerkt.

Heldenverhalen
Afgelopen jaren hebben we vaker naar het wel en wee van insecten in animatiefilms kunnen kijken. Niet zelden krijgen de insecten hierin menselijke trekken toegewezen en zit het creatieve van de animatie hem in dit saaie gegeven. Zoals in A Bugs Life en Antz. Wat voorheen mensen waren, zijn nu insecten, die vervolgens dezelfde (oppervlakkige) problemen hebben als de mensen in een doorsnee Hollywood-productie.

Een verademing is het dan om de vaak toch veel eigenzinnigere Europese producties te zien. Minuscule is daarvan een voorbeeld. De insecten zijn in proportie gehouden, zonder al te grote ogen en ze communiceren allen op hun eigen wijze. Dit geeft een fris komische saus aan deze film en laat de kijker vrij om zelf in te vullen wat er gaande is.

Minuscule

Hommages
De film weet ingenieus verwijzingen naar andere films te integreren. Met de nodige fantasie zijn hints naar de The Good, The Bad and The Ugly terug te vinden, de slagvelden uit menig spektakelfilm als Lord of the Rings en Star Wars. Daarnaast zit er voor Hitchcock-liefhebbers een vermakelijke hommage aan diens Psycho in, wanneer we met wat omwegen bij een spin ’thuis’ komen.

De film ontvouwt zich en laat zich vertellen op eenzelfde, haast nonchalante en in werkelijkheid perfect getimede Tati- en Chaplin-esque manier. Je wordt als kijker uitgenodigd in een andere wereld, meegenomen op verschillende avonturen, op en top vermaakt en weer veilig thuisgebracht.

 

21 april 2014

 
ALLE RECENSIES