Hartenstraat

***

recensie  Hartenstraat

De ideale date-film

door Simone Vogel 

Het aanbod van Nederlandse romantische komedies films groeit fors. Het is dus niet verrassend dat actrice Sanne Vogel voor haar regiedebuut kiest voor dit genre. Hartenstraat weet te verrassen en verovert een plaatsje in de top tien van beste Nederlandse romantische komedies.  

De Negen Straatjes in Amsterdam. Een ‘dorp’ binnen de grote stad. Iedereen in de Hartenstraat, één van de negen straatjes, is op zoek naar de liefde. Behalve Daan (Marwan Kenzari). Samen met zijn dochter Saar (Nadia Koetje) leidt hij een rustig leven. Tot modezaak Neuf  wordt geopend naast de winkel van Daan. De knappe maar oppervlakkige Katje (Bracha van Doesburgh) zet de Hartenstraat op zijn kop.  

Recensie Hartenstraat

Afwisseling
Sanne Vogel, die vooral bekend is van romantische komedies als Verliefd op Ibiza, heeft met Hartenstraat haar eerste grote film als regisseur te pakken. De opbouw van het verhaal is, zoals bij de meeste romantische komedies, nogal standaard. We krijgen een introductie van alle karakters en zien hoofdpersoon Daan. Wanneer Katje ten tonele verschijnt, wordt al snel duidelijk dat deze twee tegenpolen elkaar zullen vinden aan het einde van de film. Het is echter de weg naar het ‘happy end’ die verrast. De karakters zijn goed uitgewerkt en weten de kijker te emotioneren. De film voelt hierdoor intenser aan dan de gemiddelde romantische komedie.  

Humor
Ook in Hartenstraat is gekozen voor populaire acteurs als Bracha van Doesburgh en Georgina Verbaan. Jan Kooijman, die steevast wordt ingezet als knappe vrijgezel en veelal shirtloos door het beeld beweegt, speelt in deze film slechts een kleine rol als homo. Een rol die hij geloofwaardig en vol humor weet neer te zetten. Verbaan vertolkt de rol van de tikkeltje gestoorde stalker Mara, die zo gek is, dat een ieder moet lachen.  

Recensie Hartenstraat

Humor is de rode draad in Hartenstraat. Van de overdreven seksistische Bas (Tygo Gernandt), de verveelde, roddelende Mirjam (Susan Visser) tot het overdreven jaloerse homostel Rein (Egbert-Jan Weeber) en Jacob (Sieger Sloot). Het zijn allemaal uitvergrote karakters die los van elkaar erg vreemd en ongeloofwaardig overkomen. Wanneer deze types worden samengevoegd, met als achtergrond de Negen Straatjes, krijg je een hilarische cast die doet denken aan een film als Chez Nous.  

Hartenstraat is de ideale date-film. Sanne Vogel heeft een film afgeleverd om trots op te zijn. Binnen de Nederlandse filmwereld, die wordt gedomineerd door producties van Johan Nijenhuis, is Hartenstraat  een lichtpuntje aan de romcom-horizon.

 

7 maart 2014

 

 

MEER RECENSIES

Toscaanse Bruiloft

**

recensie  Toscaanse Bruiloft

Mierzoete ode aan het huwelijk

door Simone Vogel

Sommige zaken veranderen nooit. Vrouwen kijken verlekkerd naar het lijf van Jan Kooijman, Nederlanders zien in de winter graag films uit warmere oorden en Johan Nijenhuis maakt enkel nog romantische komedies volgens hetzelfde concept. Toscaanse Bruiloft, het jongste werk van de regisseur, is in dat opzicht dan ook weinig verrassend.  

Nijenhuis neemt de kijker mee naar het prachtige Toscane. Net als bij kaskraker Verliefd op Ibiza is er de juiste sfeer met shots van het landschap, ditmaal begeleid door muziek van André Rieu. In een klassieke villa runnen Sanne (Sophie van Oers), haar vader Tom (Ernst Daniël Smid) en stiefmoeder Marla (Simone Kleinsma) trouwlocatie Casa Matrimonio. Als wedding planner verzorgt Sanne voor verliefde stellen de mooiste dag van hun leven. Zelf heeft ze de ware nog niet kunnen vinden, maar daar komt verandering in als Lisa (Lieke van Lexmond) en Bob (Diederik Ebbinge) hun familie meenemen om de liefde en het leven te vieren.

Recensie Toscaanse Bruiloft

Modderschuit
De basisformule van zon, liefde en vakantie, eerder toegepast in Costa!, Volle maan en Verliefd op Ibiza, komt terug in Toscaanse Bruiloft. Waar in zijn laatste filmhit meerdere verhaallijnen door elkaar lopen om uiteindelijk te vervlechten, kent dit ‘Italiaanse drama’ een meer eenduidige vertelling. De ontwikkelingen van de hoofdpersonen lopen min of meer gelijk aan elkaar en spelen zich praktisch de gehele film af in het kleine Italiaanse dorp. Levens raken al snel met elkaar verstrikt tot op een haast incestueus niveau. Intiem, maar een tikje oubollig.

Nijenhuis put voor zijn films grotendeels uit de kweekvijver van televisieserie Goede Tijden, Slechte Tijden. Het komt misschien daardoor dat het gros van de personages niet echt weet te prikkelen. Het niveau van de film overstijgt nauwelijks het niveau van de soap. Het verhaal kabbelt voort, zonder echt te verrassen. Martine Sandifort, die met verve de rol van doorgedraaide (schoon)moeder Bella weet neer te zetten, is een aangename verrassing. Haar acteerwerk en humor staan als een vlag op een modderschuit, doordat de rest van de karakters verschrikkelijk voorspelbaar zijn.

Recensie Toscaanse Bruiloft

Hoeren en snoeren
Toscaanse Bruiloft is een luchtige feelgoodfilm met simpele, herkenbare personages. Jan Kooijman speelt de rol van bad boy  Jeroen met bezieling. Zijn karakter van echtscheidingsadvocaat is erg verfrissend, want Jeroen is de enige in het verhaal die met een nuchtere blik naar het huwelijk kijkt. Dit zorgt voor bijna de enige nuance in een mierzoete film.

De film is bedoeld als een ode aan het huwelijk in alle soorten en maten. Best ironisch, gezien het feit dat het gezelschap in de film niet vies is van een beetje hoeren en snoeren. Het glooiende Italiaanse landschap, de overdaad aan bruiloften en het onvermijdelijke happy end  zullen weer veel bioscoopbezoekers een warm gevoel geven. Een nieuw succes uit de Nijenhuis-fabriek is geboren.

 

27 januari 2014

 

MEER RECENSIES

Hemel op Aarde

****

recensie  Hemel op Aarde

In Lèmbörg draait het om de leefde

door Simone Vogel 

Limburg, de plek waar heuvels en rivieren het landschap tekenen. De mensen zijn vriendelijk en houden vast aan ouderwetse idealen. Hemel op Aarde toont een pittoresk Limburgs dorp uit de jaren ’70, met klassieke Limburgers, gekke Brabanders en een misdienaar die twijfelt aan zijn geloof. Het meest zuidelijke stukje van ons land op zijn best.  

Bart (Bram van Schie) groeit op in een klein dorp. Hij leidt een rustig leven samen met zijn vader en moeder. Binnen het gezin leven ze volgens de regels van God. Bart helpt als misdienaar in de kerk bij zijn onkel Zef (Huub Stapel). De komst van een nieuw gezin in het dorp gooit dit uitgestippelde leven overhoop. Barts dromen en toekomst staan op het punt te veranderen. En dat allemaal door liefde.  

Recensie Hemel op Aarde

Iconisch
De jaren ’70 zijn iconisch. Films uit deze tijd, zoals Grease, zijn tot op de dag van vandaag beroemd en de kledingstijl en het taalgebruik zijn retro en hip. Niet zo vreemd dus dat de makers van Hemel op Aarde teruggrijpen op deze periode. Regisseur Pieter Kuijpers en scenarist Edward Stelder groeiden beiden op in het Limburg van de jaren ’70 en haalden inspiratie uit hun jeugd. Het hele script is gebaseerd op hun uitvergrote jeugdherinneringen. Dat geeft de film een persoonlijk karakter. De gebeurtenissen zijn realistisch en voelen intiem aan. 

De ontluikende liefde tussen Bart en Moniek (Ella-June Henrard) is, zoals elke eerste liefde, onhandig, onzeker en naïef, maar ook puur. Van Schie weet perfect de jonge gelovige dorpsjongen te spelen, zelfs zonder te spreken. Henrards persoonlijkheid spat van het doek. De muziek van de Limburgse band Rowwen Hèze, speciaal geschreven voor de film, bepaalt van begin tot eind voortreffelijk de sfeer. De ontluikende liefde wordt nog sprookjesachtiger. De kijker krijgt weer vlinders in de buik, net als bij een eerste verliefdheid. 

Onderbuikgevoel
Natuurlijk is Limburgs de voertaal. Een uniek aspect, over het algemeen wordt in Nederlandse films niet in zo’n zwaar dialect gesproken. De niet-Limburgse kijker hoeft zich geen zorgen te maken: voor ondertiteling is gezorgd. De keuze voor het dialect is fantastisch: het geeft de film een eigen karakter en een persoonlijk sausje. 

Recensie Hemel op Aarde

Hemel op Aarde voelt als een comfortabele stoel. Je gaat achterover zitten en ontspant. Dat komt in eerste instantie door de rustige manier van filmen. De camera komt ook dicht bij de acteurs en laat alle emoties tot in detail zien. Grote namen als Huub Stapel, Jeroen van Koningsbrugge en Lies Visschedijk tillen jonge, onervaren acteurs als Aäron Roggeman, Ella-June Henrard en Bram van Schie naar een hoger niveau. De kijker wordt ontroerd, verrast, verdrietig en warm onthaald, maar bovenal verliefd. Niemand zal de zaal verlaten zonder een warm onderbuikgevoel.

 

6 januari 2014

 

MEER RECENSIES

Soof

***

recensie  Soof

Het kleine zusje van Bridget Jones

door Simone Vogel

Soof is een stuntelige, ietwat mollige vrouw met een ongrijpbare charme, chaotisch gezinsleven en eigen zaak. Ze doet denken aan Bridget Jones. Soof toont Miss Jones vijftien jaar later in een midlifecrisis.  

Het leven kan wel wat peper gebruiken. Soof (Lies Visschedijk) zit gevangen in de sleur van haar leven. Ze heeft alles: man, kinderen, cateringbedrijf, maar er ontbreekt iets. Kasper (Fedja van Huêt) ziet het allemaal niet zo somber in, tot hij een sabbatical neemt en voor het gezin gaat zorgen. Waar eerst alles op rolletjes liep en voor hem werd geregeld, moet hij nu de boel draaiende te zien houden. Dat blijkt niet zo makkelijk als gedacht, met een werkende vrouw, tienerdochter en drukke tweeling.

Recensie Soof

Klunzige vlinder
Het gezinsleven in Soof is losjes gebaseerd op de columns van Sylvia Witteman, schrijfster bij de Volkskrant. Witteman weet haar boodschap met humor, intelligentie en emotie over te brengen. Dat inspireerde ook tekstschrijfster Marjolein Beumer. Met de verhalen van Witteman in het achterhoofd bleek het makkelijk een komedie te schrijven. Dat Visschedijk een actrice is met uitzonderlijk gevoel voor timing is de film ten goede gekomen. Soof fladdert als een klunzige vlinder vanaf het witte doek de harten van de bezoekers in.

De humor van Visschedijk is cruciaal, want de liefde tussen Kasper en Soof spat niet van het scherm. Het is de bedoeling dat ze een uitgeblust stel lijken, op elkaar uitgekeken. Je zou mogen verwachten dat ze een klik hebben, maar dit is niet het geval. De liefdesvonk komt uit een heel andere hoek: Jim (Dan Karaty), een populaire televisiechoreograaf. Door zijn sterrenbestaan kan hij voor elke vrouw kiezen, maar hij valt (onbedoeld) als een blok voor Soof. De chemie tussen Visschedijk en Karaty lijkt zo spontaan en natuurlijk dat de kijker in de loop van de film zal hopen dat Soof uiteindelijk voor Jim kiest.

Warm bad
Het plot van de film is niet erg origineel. Soof voelt aan als een warm bad: vanaf de eerste minuut is de toon duidelijk gezet, wat strubbelingen in het midden, voorspelbaar eind. Weinig verrassend dus. Door het aanrukken van andere getalenteerde acteurs zoals Maryam Hassoun, de rechterhand van Soof en Alex Klaassen, die eerder dit jaar al schitterde in Chez Nous, ontbreekt het de film niet aan lachmomenten.

Recensie Soof

Soof is een echte feelgoodfilm met een hoog Bridget Jones-gehalte. Wat de film mist aan originaliteit, wordt ruimschoots goedgemaakt met een gezonde dosis humor en een paar slicke dansmoves. De afwezigheid van sluikreclame van een bekend drankmerk en de voorspelbare afloop hadden deze film naar een hoger niveau kunnen tillen. Nu zal Soof altijd het kleine zusje van Bridget Jones blijven.

 

6 december 2013

 

MEER RECENSIES

Chez Nous

***

recensie  Chez Nous

Regenboogcomedy voor de hele familie

door Simone Vogel 

Een bruin café in Amsterdam. Stamgasten genieten van hun drankjes en maken grappen. Een drag queen staat te zingen en de eigenaar valt dood neer. Niet het standaardrecept van de gemiddelde feelgoodfilm van Nederlandse bodem. Chez Nous is de regenboogcomedy die een lach op ieders gezicht zal brengen in de donkerste tijd van het jaar.  

Kroegbaas Adje (John Leddy) runt café Chez Nous. Zijn stamgasten zijn dol op hem. Na zijn dood blijkt dat de administratie een puinhoop is. Voor het café dreigt sluiting. Bertie (Alex Klaassen), die zichzelf ziet als de onofficiële zoon van Adje en boven het café woont, voelt zich geroepen om tot actie over te gaan. Samen met de andere stamgasten wordt een meesterkraak gepland tijdens de Gay Pride Parade om Chez Nous uit de financiële problemen te halen.  

Chez Nous

Geen gekke nicht
Alex Klaassen schittert in de rol van Bertie, een travestiet met een vadercomplex en een hart van goud. Het is zijn eerste hoofdrol, na een aantal komische bijrollen in films als Gooische Vrouwen. Hoewel Klaassen erg blij is met de kans om zo’n mooie rol te spelen, blijkt het voor de acteur ook erg wennen. Normaliter is hij gewend om een gekke nicht te spelen, maar in deze film weet Klaassen ook zijn serieuze en gevoelige kant aan te boren.  

De cast van Chez Nous is een allegaartje van oudgedienden uit Nederlandse films. Hoewel de acteurs hun best doen om een goed verhaal neer te zetten, draait het in de film vooral om de karakters. Leuk is de rol van Jack Wouterse. Hij speelt de slechterik, een rol die hem op het lijf is geschreven.  

Recensie Chez Nous

Goedmakertje
Regisseur Tim Oliehoek, die eerder films als Vet Hard en Spion van Oranje afleverde, moest iets goed maken nadat zijn laatste film Pizza Maffia flopte. Op Chez Nous kan hij trots zijn. Ondanks het feit dat het verhaal ondergeschikt is aan de karakters, staat de film als een huis. Alle leden van de vriendengroep hebben onhebbelijkheden waarvan je gaat houden: zo is Bertie erg zeurderig, speelt Peter Faber een lompe vader en is Wouterse onuitstaanbaar.  

Waar de meeste Nederlandse films een variant zijn op hetzelfde genre, denk aan: Alles is Liefde, Alles is Familie en Gooische Vrouwen, weet Chez Nous zich te onderscheiden met gevatte grappen, unieke karakters en satire. Het maakt Chez Nous de meest grappige roze komedie ooit gemaakt op Nederlandse bodem. Satirische verwijzingen naar films als Mission Impossible en Ocean’s Twelve maken de film benaderbaar voor een groot publiek. Diehard filmliefhebbers, tieners en mensen die gewoon een avondje willen lachen, komen vast aan hun trekken bij Chez Nous. Het Amsterdamse café is een plaats waar menig bioscoopbezoeker sans gêne gezien zou willen worden.

 

3 oktober 2013

 

 

MEER RECENSIES

 

Leve Boerenliefde

**

recensie  Leve Boerenliefde

Voorspelbare komedie over boerendating 

door Astrid van Pelt

Boer zoekt vrouw, Stop in the name of love…  boerendatingprogramma’s doen het goed op de Nederlandse televisie. Dat dit populaire onderwerp niet altijd tot iets succesvols leidt, bewijst Leve Boerenliefde. De film grossiert vooral in flauwe grappen en voorspelbaarheden met een zeer lange aanlooptijd.

Anders dan de titel doet vermoeden, toont Leve Boerenliefde maar weinig van de liefde op het platteland. In plaats daarvan focust de film op de listige deals achter de schermen van een boerenrealityprogramma. Regisseur Kenneth (Dirk Zeelenberg) is bezig met een datingprogramma waarin mannelijke boeren op zoek gaan naar hun wederhelft. Hierbij is de ruimte voor spontaniteit en oprechtheid die de vrijgezellen krijgen marginaal, want ‘elke minuut hier kost 10.000 euro’.

Leve Boerenliefde

Kijkcijferhit
Door een misverstand belandt boer Jelte (Cas Jansen) in de selectierondes van het programma. Tegenover presentatrice Wanda van Zwol (Tatum Dagelet) houdt hij een filosofisch relaas over het samenleven met dieren, als metafoor voor de liefde tussen man en vrouw op het platteland. Kenneth is laaiend enthousiast, want met deze boer wordt het programma een kijkcijferhit. Er is alleen een probleempje: Jelte is tweeënhalf jaar na het plotselinge overlijden van zijn vrouw nog steeds in de rouw, en ziet het als verraad wanneer hij meedoet aan het programma.

Het voortbestaan van Jeltes bedrijf staat echter op losse schroeven omdat hij een torenhoge boete moet betalen, en de invloedrijke Kenneth kan hem helpen onder deze boete uit te komen. Maar dan moet Jelte wel contractueel vastleggen dat hij in het tv-programma zijn bruid zal vinden.

Leve Boerenliefde

Onzuiverheid tegenover integriteit
De film kent weinig nuance en veel stereotyperingen. De deelnemende boeren zijn óf goedgebekte ABN-sprekers, of mompelende cameraschuwe lomperiken. De tv-wereld wordt afgeschilderd als een bastion van onzuiverheid, terwijl het boerenleven uitsluitend wordt opgehemeld en geportretteerd als integer. Ook lijken sommige plotwendingen weinig doordacht: want waarom, als alles in de wereld van regisseur Kenneth maakbaar is, huurt hij niet een acteur in om de vlotte boer Jelte te vervangen?

De mooie en gezellige shots van het boerenleven zorgen voor een vleugje nostalgie en gezelligheid, maar dat kan het grootste probleem van Leve Boerenliefde niet verbloemen: het gebrek aan suspense. Want ondanks dat er wel enkele spanningselementen aan het verhaal zijn toegevoegd, is vanaf het begin met heel weinig moeite te voorspellen hoe de vlag erbij zal hangen in de laatste scène.

 

10 mei 2013

 

MEER RECENSIES

This is 40

*

recensie  This is 40

Lachloze komedie

door Astrid van Pelt

Hoe ziet het leven van een veertiger eruit? Als je je ergens niet op moet baseren om antwoord op die vraag te krijgen, is This Is 40 het wel. Het maakt je niet wijzer en niet vrolijker.

Een dampende douche en twee vage contouren. De oh-ah-kreten vliegen gretig in het rond. Veertigers Pete (Paul Rudd) en Debbie (Leslie Mann) nemen een voorschot op hun beider verjaardagscadeau met een door viagra mogelijk gemaakte vrijpartij. Wanneer Pete dit geheim van de smid met haar deelt, slaan bij Debbie de stoppen door. ‘Veertigers horen zoiets niet te nemen!’ Dit continue aantrekken-afstoten tussen hen, maar ook tussen de veertigers en hun twee kinderen, vormt de rode draad van de film. Na enkele jojo-bewegingen gaat deze voorspelbaarheid mateloos irriteren.

Hakkelige opleestoon
Ondanks hun paginalange filmografie komen Paul Rudd en Leslie Mann in deze productie niet over als groot acteurs. Integendeel. Het toontje waarop ze hun zinnen reciteren doet soms erg veel denken aan de hakkelige opleestoon van een kind in een schoolmusical. Dit maakt dat de verbale grappen nog slechter uit de verf komen. Ze zijn van een bijzonder laag niveau, maar nog net niet slecht genoeg om deze tegendraads te gaan waarderen.

Recensie This is 40

Tussen je veertigste en zestigste ben je het gelukkigst, zo is Debbie te weten gekomen. Dat zou je niet zeggen op basis van hun dagelijkse beslommeringen. Het verhaal is een aaneenschakeling van zorgen om hun kinderen Sadie en Charlotte, angst voor rimpels en een verminderde hellingshoek van de erectie, gehakketak over het nut van alternatieve geneeswijzen, Pete’s geheime cupcakeverslaving en het verzwijgen van een zwangerschap. Om nog maar te zwijgen over de onduidelijke dubbele agenda’s van de personages die voor meer verwarring dan spanning zorgen. Het opgeblazen plot maakt het onduidelijk waar de film precies over gaat.

Té intiem kijkje in de keuken
Volgens de makers biedt dit ‘deeply honest portrait’ een intiem kijkje in de keuken van twee mensen die worstelen met hun relatie en ouderschap. Het is alleen té intiem. Niet in de mate of gewichtigheid van de onthullingen, maar we zitten te dicht op hun huid. Het is zeer gecompliceerd je in te leven in hun manier van denken en hun complexen. Dat levert geen empathie met de personages op. This Is 40 is met zijn 133 minuten een erg lange zit.

 

19 februari 2013

 

MEER RECENSIES

I Give It A Year

***

recensie  I Give It A Year

Feelgood movie over ‘feelbad’ huwelijk

door Eva Baaren

Neem een flinke relatiecrisis, de auteur van Borat en de producenten van Love Actually. Gooi daarover een dikke saus van Britse acteurs, serveer met een paar Amerikanen en je hebt het recept voor een beetje vreemde, maar wel lekkere film.

In het regiedebuut van Dan Mazer (schrijver van Da Ali G Show, Borat en Bruno) volgen we een jong koppel dat onbezonnen in het huwelijksbootje is gestapt. Nadat Josh (Rafe Spall) en Nat (Rose Bryne) elkaar ten overstaan van een hoestende en proestende pastoor het jawoord hebben gegeven, slaat bij het paar al snel de twijfel toe. Onder het toeziend oog van sceptische vrienden en familie probeert het koppel er het beste van te maken. Maar met een aantrekkelijke collega en een zachtaardige ex-vriendin in de buurt is dat makkelijker gezegd dan gedaan.

 I Give It A Year

Wie denkt dat I Give It A Year een film is zoals vele anderen heeft het mis. Los van het verhaal is de filmstijl een eigenaardig huwelijk tussen een romantische Britse komedie en slapstick. Mazer heeft opnieuw de samenwerking gezocht met filmproducenten Tim Bevan en Eric Fellner (French Kiss, Notting Hill, Bridget Jones’ Diary, About a Boy, Ali G in da House, Love Actually), dit keer met het plan een film te maken die meer (maar niet helemaal) mainstream is. Het resultaat is een humoristische romantische film die van tijd tot tijd vervreemdend is.

Grappig en pijnlijk
Net als in de genoemde kaskrakers hangt deze film aan elkaar van Britse tegenstellingen tussen de karakters van de vele personages, van wie de ene helft een ‘stiff-upper-lip’ heeft en de andere helft het moet hebben van sarcasme en zelfspot. Het verhaal zit vol zure gezichten en grappig bedoelde misplaatste opmerkingen (o.a. door acteurs als Minnie Driver en Stephen Merchant), die niet alleen de Britten, maar ook de Amerikaanse personages (Anna Faris, Simon Bowler) vaak tegenover elkaar zetten. Deze tegenstellingen zorgen voor grappige en pijnlijke momenten die voor liefhebbers van de Britse romantische komedie bekend terrein zijn.

Waar pijnlijke en grappige tegenstellingen in de meeste romantische komedies worden afgewisseld door onvervalste liefdesscènes waarin men dichter tot elkaar komt, blijven die in I Give It A Year lange tijd uit. In plaats daarvan worden potentieel romantische momenten meer dan eens verstoord door slapstickachtige gebeurtenissen zoals de reanimatie van een neergestorte duif. Deze satirische scènes leiden voor de personages vaak tot een anticlimax en stellen de tolerantie van kijkers die zich willen onderdompelen in een fijn liefdesverhaal regelmatig op de proef.

 I Give It A Year

Nog lang en ongelukkig
Toch heeft het slapstickeffect in Mazers’ narratief een aangename functie. I Give It A Year begint waar de meeste sprookjes ophouden nadat je voor elkaar hebt gekozen: teleurstelling en twijfel kunnen gemakkelijk toeslaan en de concurrentie van vrijgezelle exen en collega’s ligt altijd op de loer.

Dat de kijker door elementen van absurditeit op enige emotionele afstand tot de personages staat, betekent ook dat deze zijn focus richt op de schoonheid van het menselijke falen en de manier waarop zowel mannen als vrouwen gestuurd worden door verwachtingen, verlangens, schuldgevoel en onvermogen. In een film die gaat over de negatieve aspecten van een relatie, kan de kijker zich in deze zaken herkennen zonder dat het verhaal zwaar wordt. Samen met een eigenzinnig doch prettig einde slaagt Mazer er in om van een ‘feelbad’ thema een feelgood movie te maken. Al kunnen pas getrouwde stellen met een prangende relatiecrisis de film misschien toch beter even overslaan.

 

18 februari 2013

 

MEER RECENSIES

Alles is Familie

**

recensie  Alles is Familie

Volgepropte comedy mist juiste toon 

door Astrid van Pelt

Hun levens zijn met elkaar vervlochten, maar over de diepste emotionele drijfveren weten ze maar weinig. In Alles is Familie volgen we een groep mensen die allemaal op een cruciaal moment van hun leven zijn aangekomen en knopen moeten doorhakken.

Therapeute Winnie (Carice van Houten) wil moeder worden, maar wordt daarin belemmerd door haar partner Rutmer (Thijs Römer), die van de fertiliteitsarts de diagnose ‘lui zaad’ heeft gekregen. Rutmers broer Charlie (Benja Bruijning) is een womanizer die geen verantwoordelijkheid wil nemen. Pater familias Arend (Kees Hulst) streeft naar geluk, terwijl zijn vrouw Jeanette (Martine Bijl) hem (tijdelijk) wil verlaten en wil onderzoeken hoe het gesteld is met haar sex appeal. Ingewikkeld verhaal? De kleinere verhaaltjes zijn hier nog buiten beschouwing gelaten.

Alles is Familie

Gebrek aan emotionele betrokkenheid
Alles is Familie  is een afgeleide van het zeer succesvolle Alles is Liefde (2007). De film heeft dezelfde regisseur (Joram Lürsen) en scenarist (Kim van Kooten), en ook de wirwar van verhaallijnen is hier present. Deze talloze levenslijnen zijn redelijk te volgen, maar waar deze veelvuldige miniverhaaltjes in Alles is Liefde  voor dynamiek en een feelgood sfeer zorgen, leiden ze in de huidige film tot een gebrek aan emotionele betrokkenheid. De verhalen zijn complexer, niet langer luchtige relazen over ontluikende liefdes, maar moeilijke afwegingen over een vastgeroest huwelijk of een onvervulde kinderwens.

‘Dit is een klucht!’, verzucht Winnie tegen het einde van de film, en ze legt de vinger precies op de zere plek. Want hoewel de film diverse morele dilemma’s aansnijdt, worden die er op zo’n topsnelheid doorheen gejaagd dat er niet veel meer overblijft dan een verzameling grappen. Die combinatie van dramatiek en lichtvoetigheid werkt soms ontwapenend, maar soms slaat de toon teveel door naar een oppervlakkige komedie.

Alles is Familie

Non-verbale grappen zijn subtieler
De grappen komen soms te gemaakt over, de hand van de maker is te nadrukkelijk aanwezig en het tegenovergestelde effect wordt bereikt. Succesvoller zijn de subtielere non-verbale grappen. Bijvoorbeeld de scène waarin Kees van Kooten als Haagse autoverkoper in een hobbezakkerig pak een oudere dame een vriendelijk bedoeld schouderklopje geeft, maar dit doet met dezelfde pushkracht als waarmee hij kort daarvoor de stabiele wegligging van een invalidenwagentje demonstreerde.

De verhaallijn over Winnie’s poging om moeder te worden, dat het skelet van de film vormt, komt goed uit de verf. Deze scènes zijn langer en de kijker heeft meer ruimte zich emotioneel in te leven. Winnie’s nietsvermoedende verliefdheid op haar ‘anonieme’ zaaddonor is een gouden vondst. Het is echter moeilijk voorstelbaar dat Alles is Familie het kassucces van zijn voorganger zal evenaren.

16 november 2012

 

 

MEER RECENSIES

 

Midnight in Paris

****

recensie  Midnight in Paris

Romantiek in de zuiverste vorm

door Cor Oliemeulen

Bij een romantische komedie denk je aan een verliefd stelletje in grappige verwikkelingen. In Midnight in Paris betekent romantiek vooral het verlangen naar een andere tijd en een andere plaats.

In de openingsbeelden zien we Parijs op haar mooist. Boulevards, parken, monumenten en natuurlijk de wereldberoemde bouwwerken. Bij daglicht, ‘s avonds en bij regen. Gil (Owen Wilson) bezoekt de lichtstad met zijn vriendin Inez (Rachel McAdams) en zijn beoogde schoonouders. Terwijl de anderen zich al direct na aankomst ergeren aan het verkeer, de taal en de drukte, valt Gil als een blok voor de hartstochtelijke schilderachtigheid. Het is voor hem de ideale omgeving om zijn roman af te maken.

Midnight in Paris

In Wilson herken je een Allen
Owen Wilson is geen Oscarwinnaar. Maar met zijn melige en onbeholpen voorkomen blijkt hij verrassend geschikt om in Midnight in Paris het zoveelste alter ego van regisseur Woody Allen in te kleuren. Sloffend met zijn handen in de broekzakken acteert hij volkomen anders dan bijvoorbeeld Larry David, die in Whatever Works (2009) bij voortduring een bijtend spervuur over zijn tegenspelers heen strooit. In het typische gortdroge, neurotische en pseudo-naïeve optreden van Wilson herken je ook gemakkelijk een Allen.

Al van mijlenver zie je aankomen dat de relatie tussen dromer Gil en tutje Inez onder druk zal komen. Dit begint nadat ze een voormalig pedant vriendje van haar tegen het lijf lopen. Inez gaat liever met hem en diens vriendin op stap. Gil kan nu in zijn eigen rustige tempo de sfeer van Parijs en de wijn proeven. Na een geslaagde avond, om klokslag middernacht, stopt een antieke taxi voor zijn aangeschoten neus en verleiden de uitbundige passagiers hem om in te stappen.

Grote artiesten van weleer
Plots zit romanticus Gil tegenover zijn grote voorbeeld Ernest Hemingway. Droomt hij, of is hij werkelijk terechtgekomen in het Parijs van de vroege jaren twintig? Nacht na nacht keert hij terug en ontmoet de grote Amerikaanse en Europese artiesten en bohemiens van weleer: Cole Porter, Scott Fitzgerald, Pablo Picasso en Salvador Dalí (heerlijke rol van Adrien Brody). Iedereen maakt spontaan een praatje met de exotische Gil. En passant scheept hij Luis Buñuel op met een geweldig idee voor een surrealistische film (El ángel exterminador, 1962).

Midnight in Paris

Tijdens één van de bacchanalen met veel charleston maakt Gil kennis met Adriana (Marion Cotillard) en wordt verliefd op haar. Met haar ontwapenende sentiment en klassieke schoonheid fonkelt Cotillard, die als Edith Piaf een Oscar won in La vie en rose  2007), in elke scène. Maar net als Gil vindt Adriana dat zij in de verkeerde tijd is geboren. En omdat beiden hun heil zoeken in het verleden zal het moeilijk zijn om samen een toekomst te hebben.

Amsterdam?
Midnight in Paris gaat over nostalgische verlangens, idealisme en escapisme. Woody Allens scenario is origineel en grappig als vanouds, de soundtrack met het steeds terugkerende Django Reinhardt-achtige melodietje aanstekelijk. Allen (1935) is productiever dan ooit en lijkt de laatste jaren inspiratie te vinden in oude Europese steden. Misschien dat hij na Londen (Match Point, 2005 en Cassandra’s Dream, 2007), Barcelona (Vicky Cristina Barcelona, 2008) en Parijs na Rome de volgende keer wel Amsterdam kiest als achtergrond voor een thriller of onvervalste romantische komedie.

 

15 september 2011

 

MEER RECENSIES