Categorie: COR

Jimmy’s Hall

Posted on

****

recensie  Jimmy’s Hall

Het begint in de voeten en eindigt in de hersenen

door Cor Oliemeulen

Politieke en sociale overtuigingen in film lijken tegenwoordig taboe. Oudgediende Ken Loach wil niets anders. Met Jimmy’s Hall staat hij op het punt een monumentaal oeuvre af te sluiten. Aangrijpend sociaalrealisme van de bovenste plank. 

Ken Loach behoort samen met Mike Leigh tot de meest bejubelde nog actieve Britse filmregisseurs. Beide zeventigers staan vooral bekend vanwege hun engagement. Leigh snijdt vaak afgebakende sociale thema’s aan – zoals in Naked (existentieel portret van een nihilistische antiheld in Engeland begin jaren ’90), Secret & Lies (zwarte vrouw blijkt blanke moeder te hebben) en Vera Drake (abortus in de jaren ’50). Loach mag gebeurtenissen graag in een historische context plaatsen, maar deed dat pas vele jaren na zijn indrukwekkende doorbraakfilm Kes (1969), waarin een jongen in het arme noorden van Engeland vriendschap sluit met een valk. Vanaf de jaren ’90 zette hij – na het maken van tv-series en documentaires – het Britse sociaalrealisme op de kaart.

Recensie Jimmy's Hall

Ierse Burgeroorlog
In Land and Freedom (1995) schenkt hij aandacht aan de Spaanse Burgeroorlog, in Ae Fond Kiss… (2004) een Pakistaanse familie in Glasgow, in Route Irish (2010) de oorlog in Irak, terwijl in The Wind That Shakes the Barley (2006) de Ierse Burgeroorlog (1919-1922) centraal staat. Loach’s meest recente filmdrama Jimmy’s Hall borduurt voort op laatstgenoemd meesterwerk: hoe gaat de bevolking in het nieuwe Noord-Ierland tien jaar na de burgeroorlog om met de beperkte vrijheid en de macht van de katholieke kerk en landeigenaren? Anders dan in Neil Jordans thriller Michael Collins (1996) over de gelijknamige Ierse vrijheidsstrijder gaat het in de films van Ken Loach vooral om de persoonlijke motieven van het individu.

Jimmy’s Hall, gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Donal O’Kelly en bewerkt door Loach’s vaste scenarist Paul Laverty, is het aandoenlijke verhaal van politiek activist Jimmy Gralton (prima gespeeld door opkomend filmacteur Barry Ward). Tien jaar na de Ierse Burgeroorlog keert hij vanuit New York terug naar Leitrim Country waar hij zijn moeder gaat helpen op het land. Ondertussen bezoekt hij de vervallen danshal die hij destijds bouwde met vrijwilligers en vanwege de schermutselingen moest sluiten. Op aandrang van toenmalige vrienden en sympathisanten heropent hij het gebouw.

‘Is it Christ or is it Jim?’
Jimmy heeft een grammofoon en jazzplaten meegebracht uit Amerika en in korte tijd is Jimmy’s Hall het plaatselijke centrum van dans, muziek, zang, kunst, literatuur én politieke discussies. Het is Father Sheridan (Jim Norton) een doorn in het oog, want ‘educatie is voorbehouden aan de kerk’ en ‘barbaarse klanken uit donker Afrika mogen de Ierse volksmuziek niet verdringen’.

Recensie Jimmy's Hall

De ontwikkelingen in de postrevolutionaire samenleving – waar het gezag conservatiever lijkt dan dat van voor de burgeroorlog en soms iets weg heeft van een Stalinistische dictatuur – zetten de boel op scherp. Want de gevestigde orde zit niet te wachten op een nieuwe golf van sociale onrust en bloedvergieten, hoewel de bezoekers van Jimmy’s Hall alleen maar willen dansen en zich scholen. De pastoor weet het zeker: ‘Het begint met de voeten en komt uiteindelijk in de hersenen.’

Ken Loach focust op de relatie tussen Jimmy Gralton en Father Sheridan die leidt tot mooie, intense dialogen. Jimmy komt op voor de belangen van jonge mensen op zoek naar perspectief, persoonlijke groei en vermaak tijdens deze economische crisisjaren. Father Sheridan beschouwt hem als een communistische oproerkraaier, demoniseert tijdens zijn preek kerkgangers die Jimmy’s Hall bezoeken en dwingt zijn parochie te kiezen: ‘Is it Christ or is it Jim?’ Het eind van het liedje is dat de Ierse overheid over Jimmy’s lot beschikt.

 

10 augustus 2014

 
ALLE RECENSIES

Bird People

Posted on

***
recensie Bird People
Perspectief van een mus

door Cor Oliemeulen

Originele, gedurfde film over twee personen in een hotel die voor levenskeuzes staan. Bird People, dat begint als mysterieus drama en abrupt overgaat in een magisch sprookje, laat pas na afloop de radertjes werken. 

De Franse regisseur Pascale Ferran heeft nog maar een paar films gemaakt. Haar laatste was Lady Chatterley (2006), een breed gewaardeerde, vrouwvriendelijke adaptatie van D.H. Lawrence’s beroemde erotische roman. Hierna richtte ze ´Le Club des 13´ op. Dit selecte gezelschap van regisseurs, producers, distributeurs en bioscoopeigenaren maakt zich sterk voor financiering van arthouse en avant-garde films. In 2011 begon Ferran aan het draaiboek van Bird People. Net als deze film – het eerste deel is drama, het tweede deel fantasie en romantiek – laten de twee hoofdrolspelers zich niet graag in een hokje stoppen.

Recensie Bird People

Hij wil niet meer
Gary (Josh Charles) is een Amerikaanse zakenman die neerstrijkt in een hotel op de Parijse luchthaven Charles de Gaulle. Hij voert onderhandelingen met internationale business partners en heeft als doel de volgende dag door te vliegen naar Dubai om daar contracten te ondertekenen. Echter na een onrustige nacht besluit hij te blijven. Hij wil niet meer. Hij wil niets meer. Stoppen met werken. Hier blijven. Niet terug naar zijn vrouw en kinderen. ‘Ik voel me als een klontje suiker dat langzaam oplost op de bodem van een kopje thee’, zegt hij in een uitgebreide beeld-chat met zijn verbouwereerde echtgenote.

Audrey (Anaïs Demoustier) werkt als kamermeisje in het hotel waar Gary verblijft. Ze ruimt de rommel van de gasten op, verschoont de bedden, beluistert gniffelend flarden van gesprekken en fantaseert stil over een ander leven. Dat vangt aan op het moment dat de stroom in het hotel uitvalt, ze naar het dak loopt en plotseling lijkt te transformeren in een vogel, die wegvliegt. Audrey voelt zich een mus die over de luchthaven en de stad vliegt, op vensterbanken de hotelbewoners gadeslaat en naar binnen hupt om zich te goed te doen aan wat lekkers. Audrey’s avontuur is kunstig gefilmd, we zien de wereld door de ogen van een (goed gedresseerde) mus.

Bird People

Wedergeboorte
Hoewel de overgang tussen het eerste en tweede deel van Bird People erg omschakelen is – het wonderlijke gegeven zal (ook) kinderen aanspreken – wordt de boodschap snel duidelijk: je bent pas echt vrij als een vogel in de lucht. Door haar metafysische ervaring lukt het Audrey zich te bevrijden van haar monotone, door anderen gedicteerde bestaan. Maar kan ook Gary de vleugels uitslaan en zich overgeven aan iets wat op een wedergeboorte lijkt? We kunnen nauwelijks wachten wanneer en hoe hun paden zich zullen kruisen.

Het is uitgerekend D.H. Lawrence die in een van zijn laatste gedichten, Phoenix, de wil en durf tot verandering en reïncarnatie beschrijft:

Are you willing to be sponged out, erased, cancelled, 

made nothing? 

Are you willing to be made nothing? 

dipped into oblivion? 

If not, you will never really change. 

The phoenix renews her youth 

only when she is burnt, burnt alive, burnt down 

to hot and flocculent ash. 

Then the small stirring of a new small bulb in the nest 

with strands of down like floating ash 

shows that she is renewing her youth like the eagle, 

immortal bird.

 

8 augustus 2014

 

MEER RECENSIES

Sex Tape

Posted on

*

recensie  Sex Tape

Full Frontal Fake

door Cor Oliemeulen

Het moet gezegd: Cameron Diaz ziet er appetijtelijk uit op rolschaatsen. Net zo bijzonder is dat ze figureert in de slechtste komedie van het decennium.  

Twee jaar geleden verscheen A Good Old Fashioned Orgy in de bioscoop. Het uitgangspunt was niet oninteressant: kun je wel intiem worden met al je beste vrienden? Het was geen dramatische verhandeling, noch een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, maar een puberale komedie met de diepgang van een vingerhoedje. Ook een komedie over het uitlekken van een zelfgemaakte seksfilm biedt bij voorbaat reële kansen, echter niet onder het kwijl van matige scriptschrijvers en regisseurs.

Recensie Sex Tape

Filmtitels
Soms is het plakken van een ‘pakkende’ titel op een productie kennelijk voldoende om bioscooppubliek te trekken. Dat is van alle tijden. Zo heeft Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask in 1972 ongetwijfeld bijgedragen aan een versnelde doorbraak van Woody Allen. En onlangs werd voor de release van Neighbours nog snel even de kwalificatie Bad toegevoegd. Als vervolgens blijkt dat de buren daadwerkelijk slechte bedoelingen hebben, is dat natuurlijk geen probleem. In het geval van Sex Tape zijn juist álle bedoelingen het probleem.

Jake Kasdan maakte eerder het eveneens weinig verheffende Bad Teacher met Cameron Diaz en Jason Segel. Zoals dat vaak gaat, is het stel in het begin zeer actief als copulerend koppel, maar moet ze tien jaar en twee kinderen later de agenda trekken om van bil te kunnen gaan. Vroeger liep het stel nog regelmatig rond in hun blote kont – wie full frontal naked verwacht komt bedrogen uit – tegenwoordig moet de kroost worden ondergebracht bij oma en is het maar afwachten of hij zijn jongeheer nog overeind kan houden.

Recensie Sex Tape

Hitsig
Sommige mensen raken hitsig van yoghurt met aardbeien op naakte lijven, centrifugerende wasmachines, exotische postzegels of rolschaatsen. En als dat niet helpt, kun je nog altijd besluiten om jezelf te gaan filmen terwijl je alle standjes uit The Book of Joy praktiseert. Wel lullig als de drie uur durende video per ongeluk terecht komt bij familie, vrienden, werkgever en pornosites. Dan moet je alle capriolen uithalen om eeuwig schaamrood op de kaken te vermijden.

Het terugkrijgen van de seksfilm op cadeau gegeven iPads is niet alleen één schaamteloze Apple-commercial, alle actie en dialoog is jatwerk van jatwerk van producties met een afgrijselijk niveau. De ‘gevaarlijke’ achtervolging door een grote hond, die in werkelijkheid stokoud is en ingeblikt gromt en blaft, zal zelfs de gemiddelde kleuter als infantiel betitelen. Ook Rob Lowe en zelfs Jack Black zijn niet grappig en zakken weg in de zomp van treurnis. De enige opwinding in Sex Tape bestaat uit ergernis en mededogen. Het zou niet verbazen als bioscoopoperateurs déze film per ongeluk kwijtraken.

 

1 augustus 2014

 
ALLE RECENSIES

Heli

Posted on

***

recensie  Heli

Mexicaans drugsgeweld treft onschuldigen

door Cor Oliemeulen

Zeer deprimerend realistisch drama over een jong gezin dat ongewild betrokken raakt bij Mexicaans drugsgeweld.  

Heli kent ten minste twee choquerende gebeurtenissen die volgens regisseur Amat Escalante functioneel zijn. In de openingsscène zien we hoe twee jongens bebloed achterin een truck liggen, vervolgens naar een brug worden gesleept om te fungeren als afschrikwekkende boodschap aan de bevolking. Echter het meest spraakmakend is de martelscène, die vooral op de mannelijke kijkers een onuitwisbare indruk zal nalaten – de afgestompte houding van jeugdige crackrokertjes die tijdens het emotieloos toekijken rustig een videospelletje spelen, is hierbij nog wel het meest verontrustend. De drugsoorlog in Mexico blijkt onderdeel van de dagelijkse werkelijkheid van onschuldige burgers.

Recensie Heli

Verkeerde keuze
Heli is een jongeman die zijn brood eerlijk verdient. Hij draait nachtdiensten in een autofabriek die lijkt neer geplempt in een dor en afgelegen gebied waar naderhand simpele huisjes voor de arbeiders zijn gebouwd. Heli probeert te zorgen voor zijn vrouw, pasgeboren kind en zijn zusje van twaalf. In vaak lange statische fragmenten, zoals we dat kennen van veel Mexicaanse films, leren we de personages heel langzaam kennen. Zo lijkt Heli’s vrouw Estela haar interesse in lichamelijke liefde te hebben verloren en wordt zijn zusje Sabrina verliefd op de enkele jaren oudere soldaat Beto.

We leren hoe Beto hardhandig en soms mensonterend wordt opgeleid als militair, want dat schijnt noodzakelijk te zijn nu het leger direct betrokken is bij de aanpak van de meedogenloze drugsbendes. Hij is getuige van de verbranding van een grote partij marihuana en cocaïne, onder aanwezigheid van notabelen en pers, zodat iedereen kan zien hoe goed de autoriteiten wel bezig zijn. Later in het verhaal maken we, bijna vanzelfsprekend, kennis met overheidscorruptie. Beto zoekt zijn afleiding bij Sabrina, droomt van een mooie toekomst, maar maakt de verkeerde keuze, waardoor hij Heli en diens familie in gevaar brengt.

Recensie Heli

Troosteloos
De troosteloze sfeer is gevangen in mooie cinematografie. De eerste helft van Heli is een rustig opgebouwd sociaal-realistisch drama dat toewerkt naar de eerste confrontatie met een drugsbende. En hoe gewelddadig de film soms ook is, middels vindingrijk camerawerk krijgen enkele fragmenten een bijna artistiek karakter. Bijvoorbeeld als we Estela met haar baby op de arm van de achterkant gefilmd door de open voordeur het huis zien betreden, de ravage en het bloedspoor ontwaren, waarna ze achteruit terug naar buiten loopt en tegen de muur als een mentaal wrak op de grond zakt. Of het surrealistische shot van een jeep met gewapende, gemaskerde mannen die plotseling heel groot lijkt als hij precies op tijd tot stilstand komt voor de stokstijve Heli.

Debutant Armando Espitia speelt de titelrol misschien teveel ingetogen, maar aan zijn geloofwaardigheid, het realistische karakter van het verhaal en de sombere toekomst van de Mexicaanse jeugd hoeft geen moment te worden getwijfeld. Heli stemt verre van vrolijk, maar biedt genoeg stof tot nadenken en discussie.

 

20 juli 2014

 
ALLE RECENSIES

Blended

Posted on

*
recensie Blended
Kinderen geen bezwaar

door Cor Oliemeulen

Twee alleenstaande ouders, die een nieuwe liefde zoeken, zijn tot elkaar veroordeeld. Ideale zomerfamiliefilm voor als de hersenen zijn lamgeslagen door de zon. 

Adam Sandler en Drew Barrymore kunnen niet tippen aan talrijke romantische filmkoppels als Tom Hanks en Meg Ryan, maar toch hebben ze een aardige chemie. Na The Wedding Singer (1998) en 50 First Dates (2004) acteren ze opnieuw samen in een romcom. In hun eerste twee samenwerkingen zijn ze veel jonger en is het vinden van een liefdespartner topprioriteit, ditmaal zijn ze allebei gescheiden en houden ze zich vooral bezig met opvoedperikelen. Een nieuwe partner moet vooral goed kunnen omgaan met de kids: hij heeft drie dochters, zij twee zoontjes. Om die reden is Blended vooral een familiefilm, echter ook het zoveelste Sandler-vehikel dat uitblinkt in fantasieloos vermaak en een totaal gebrek aan originaliteit.

Recensie Blended

Dick’s en Hooters
Het gegeven dat Jim (Adam Sandler) als verkoper werkt bij een sportzaak met de naam Dick’s en een blind date heeft met Lauren (Drew Barrymore) in een bar van Hooters, waar de serveersters bedienen in ultrakorte oranje broekjes en strakgespannen witte T-shirts, zet direct de toon. Hun afspraakje loopt natuurlijk uit de hand en ze spreken af dat ze elkaar nooit meer willen ontmoeten. Yeah, right! Hun tweede ontmoeting is in een winkel. Jim peinst zich een ongeluk welk merk en type maandverband of tampons hij voor zijn oudste dochter moet kopen, Lauren staat met een seksmagazine in haar hand omdat zij eerder in een opwelling een centerfold met het opgeplakte hoofd van hun babysitter onder het bed van haar irritante puberzoon vond, de foto kapot scheurde en spijt kreeg.

Op de parkeerplaats aangekomen blijken ze allebei precies dezelfde witte auto met zwart geblindeerde ruiten te hebben. Het gevolg voor hun derde ontmoeting laat zich raden. En ook de vierde, ultieme, ontmoeting is niet ver weg. ‘Heel toevallig’ belanden ze samen met hun kinderen in een luxueus Afrikaans vakantieresort en uiteraard zijn ze ‘veroordeeld’ tot dezelfde kamer die is voorzien van een gigantisch bed in hartjesvorm met een spiegel aan het plafond. Het grootse hotel van het vakantieparadijs Sun City dient als decor van de schermutselingen en onderstreept alle decadenties en clichés: massieve pilaren met uitsneden van wilde dieren, met marmer ingelegde vloeren en grote mozaïeken aan de muren. Gelukkig signaleert Jim al vrij snel na aankomst twee neukende neushoorns aan de overkant van de vijver.

Recensie Blended

Geforceerd lachen
Het moet gezegd dat in Blended bij hoge uitzondering geen poep- en piesgrappen zitten, dus blijft er voldoende ruimte voor standaardopmerkingen over masturbatie en schuddende borsten. Heel soms dreigt de interactie tussen Jim en Lauren te gaan sprankelen, echter het script en de regie zijn te pover om een glimlach of romantisch gevoel langer dan een paar flitsen vast te houden. Er moet immers geforceerd gelachen worden; het gezelschap danst, trommelt en gaat op safari. Lauren gaat parasailen achter een jeep die zonder benzine komt te staan midden tussen de leeuwen, Jim gaat zich te buiten aan een wildemans rit op een struisvogel.

Drew Barrymore verdient beter, Adam Sandler kan niet meer beter.

 

19 juli 2014

 

MEER RECENSIES

Fault in Our Stars, The

Posted on

***

recensie  The Fault in Our Stars

In het land van molens en tulpen

door Cor Oliemeulen 

Braaf, soms ontroerend Amerikaanse drama over twee jeugdige kankerpatiënten die verliefd op elkaar worden en avonturen beleven in Amsterdam.  

Tijdens een bijeenkomst van de lotgenotengroep kan Augustus (Ansel Elgort) zijn ogen niet afhouden van Hazel (Shailene Woodley). Zij heeft sinds haar dertiende extra zuurstof nodig om niet te stikken en krijgt experimentele medicijnen waarvan het effect op langere termijn onzeker is; hij draagt een prothese na een levensbedreigende tumor in zijn been. Augustus is de ideale schoonzoon die Hazel laat vallen voor zijn charme en grapjes. Hij blonk vroeger uit in sport, zij is geobsedeerd door een roman van ene Peter Van Houten.

Recensie The Fault in Our Stars

Amsterdam
Ze raken snel bevriend, maken lol, filosoferen over het leven en houden elkaar wakker met social media. Augustus krijgt het voor elkaar dat ze worden uitgenodigd bij haar favoriete schrijver. Peter Van Houten (Willem Dafoe) heeft na het succes van zijn boek veel volgelingen gekregen en zijn toevlucht genomen tot Amsterdam waar hij in een grachtenpand blijkt te kampen met een writer’s block en een alcoholverslaving. Aanvankelijk achten de doktoren een overzeese vliegreis voor de patiënte te riskant, echter met de nodige voorzorgsmaatregelen belanden Hazel, haar moeder (Laura Dern) en Augustus in het land van molens en tulpen.

The Fault in Our Stars bedrijft uitstekende promotie voor Amsterdam. Er komt geen coffeeshop noch een enkel rood lichtje in beeld. Wel geniet het koppel van het luxe hotel, het chique restaurant, de rondvaartboot en een bezoek aan het Anna Frank Huis. Het schijnt dat al hele horden Amerikaanse tieners naar de hoofdstad komen en dat het bankje aan de Leidsegracht met de cruciale scène van de film een waar bedevaartsoord is geworden. (Jammer genoeg is het straatmeubel onlangs plotseling verdwenen, mogelijk ontvreemd door filmfans).

Recensie The Fault in Our Stars

Twilight
De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van John Green, die als aankomend kapelaan stage liep in een kinderziekenhuis. Het viel hem op dat veel mensen, ondanks hun soms dodelijke ziekte, grappig en vol levenslust zijn. Hij besloot zijn ervaringen te verwerken tot een liefdesverhaal over jongeren met tegenovergestelde denkbeelden. Producer Wyck Godfrey, verantwoordelijk voor de Twilight-reeks, zag verfilming van The Fault in Our Stars direct zitten. Het romantische drama richt zich op dezelfde doelgroep, maar is aanzienlijk minder slecht. De relationele en emotionele diepgang van Hazel en Augustus overstijgt met gemak die van de bleke vampieren Bella en Edward.

Universele tegeltjeswijsheden als ‘pluk de dag’ en ‘kleine dingen waarderen’ zullen ongetwijfeld meer mensen aanspreken. The Fault in Our Stars heeft zijn aandoenlijke momenten zonder echt hartverscheurend of melodramatisch te worden. Als je je laat meeslepen en niet teveel stoort aan de religieuze ondertoon komen de zakdoekjes uiteindelijk goed van pas. Hoewel het filmdrama zich weinig richt op de ziekte ansich en soms beroerd is gemonteerd, snijdt het iets wezenlijks aan: het niet te benijden lot van twee mensen die voor elkaar hebben gekozen. Aan zoenen met slangetjes in je neus en het voortdurend meezeulen van een zuurstoftank kun je wennen, een onmogelijke toekomst met je dierbare is moeilijk te verkroppen.

5 juli 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Raid 2, The

Posted on

**

recensie  The Raid 2

De vrouw met de hamers

door Cor Oliemeulen

Vervolg van het sensationele en vernieuwende The Raid loopt over van ambities, maar lost de hoge verwachtingen niet in. 

In The Raid kust politieman Rama de zwangere buik van zijn echtgenote, gaat naar zijn werk en beleeft vervolgens de meest enerverende dag van zijn leven. Met een stuk of twintig zwaar bewapende collega’s bestormt hij een flat waar een drugsbende de scepter zwaait. Verdieping voor verdieping vecht het gezelschap zich in één lange nachtmerrie naar boven waarbij de meeste agenten sneuvelen en Rama met onvervalste staaltjes Pencak Silat, weliswaar zwaar gehavend, de top weet te bereiken.

Nagelbijtende spanning, voortdurende dreiging, originele vondsten en spectaculaire vechtscènes brengen je op het puntje van je stoel. Na Seven Samurai (1954) en Die Hard (1988) voegde regisseur Gareth Evans met The Raid (2011) een nieuwe dimensie aan het genre actiefilm toe. Moordend tempo, bloedstollend en prachtig gechoreografeerde martial arts. Maar ook intens gewelddadig.

Recensie The Raid 2

Blubber
In The Raid 2 kust politieman Rama zijn vrouw en zoontje, gaat naar zijn werk en hoort dat hij moet infiltreren in de maffia van Jakarta. De panoramische openingsscène is veelbelovend: aan de rand van een groot veld staan een paar auto’s en daarnaast heeft iemand kennelijk zojuist zijn eigen graf gegraven. Dan schakelen we over naar de bajes waar Rama als gedetineerde verblijft om contact te kunnen leggen met Uco, de enige en machtswellustige zoon van maffiabaas Bangun.

Om zijn geloofwaardigheid te bewijzen moet Rama natuurlijk wel een paar potjes stevig knokken. Het hoogtepunt is het oproer waarin honderden gevangenen en bewaarders elkaar naar het leven staan in de gigantische blubber van het gevangenisterrein. Deze memorabele scène is overigens opgenomen in een achttiende-eeuws onderkomen van Nederlandse kolonistenofficieren op Java.

Sneeuw
Enig gevoel voor stijl, vormgeving en overdaad kun je Gareth Evans niet onthouden. Ook een kantoorgebouw, station, restaurant, nachtclub, warenhuis en de openbare weg vormen de decors voor uitgebreide actiescènes. Het gevecht in een keuken is geniaal en doet soms heel even denken aan Jackie Chan als Rama weer eens in het voorbijgaan een crimineel hoofd op een gloeiende bakplaat drukt.

Maar van echte humor is nergens sprake, wel van felle strijd op leven en dood. Bijvoorbeeld in een steeg waar de uitputtingsslag direct wordt gevolgd door de stemmige Sarabande van Händel om het barokke karakter te onderstrepen. En dat het sneeuwt in Jakarta kan natuurlijk alleen maar in een film met als esthetisch doel het donkerrode bloed met de maagdelijk witte sneeuw te contrasteren.

Incasseringsvermogen
The Raid 2 is geschoten in Cinemascope: het brede beeld moet bijdragen aan het epische gevoel. Evans goochelt met kleuren, belichting en cameraperspectieven, regelmatig van boven. Mooi is het fragment waarin onze held door een ruit springt waarbij hij wordt gevolgd door de camera. Alle vechtchoreografieën zijn met groot vakmanschap in beeld gebracht. Sommige knokpartijen duren wel erg lang, meer dan eens bewonder je het bovenmenselijke incasseringsvermogen van de protagonist en sommige opponenten.

Recensie The Raid 2

Handen, voeten, messen, stokken, honkbalknuppels, vuurwapens, vleeshaken en hamers zijn de attributen die de talloze lichamen, ledematen en hoofden teisteren. Maar dat alles is kennelijk niet genoeg. Executies komen geheel nutteloos in beeld en roepen een gevoel van walging op, zeker als iemand zijn slachtoffer met een geweer nog even de hersens uit diens schedel schiet. En over het functionele karakter van het fragment waarin iemand tijdens een dialoog over macht nonchalant vier mensen de keel doorsnijdt, zullen de meningen verdeeld zijn. (Dat The Raid 2 werd geselecteerd voor de officiële selectie van het Sundance Festival, dat zich bij monde van directeur Robert Redford meerdere malen uitsprak tegen het toenemende geweld in films, nemen we maar even voor kennisgeving aan.)

Overambitieus
Regisseur Gareth Evans is botweg doorgeslagen. The Raid is simpel, doeltreffend en overzichtelijk. Meer moet de geboren Welshman niet willen. In The Raid 2 probeert hij desondanks de combinatie van martial arts en buitensporig geweld tevergeefs te verpakken in een solide maffiaverhaal. De plot en vele subplots zijn onlogisch en rammelen van alle kanten. Alleen de relatie tussen vader en zoon is qua drama een beetje uitgewerkt, maar voor de rest is deze overambitieuze actiefilm een etalage van bordkartonnen personages. Ook Iko Uwais, die Rama speelt, blijft eendimensionaal. Hij is geweldig als vechtsportbeoefenaar, heeft geen onsympathiek hoofd, maar mist elke emotionele diepgang. Hij kan in dat opzicht nog wat leren van Jean-Claude van Damme. En dat zegt genoeg.

 

29 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Zwei Mütter

Posted on

***

recensie  Zwei Mütter

Lesbisch paar heeft kinderwens

door Cor Oliemeulen

Een lesbisch paar wil een kind. Duits docudrama registreert de schier onmogelijke weg naar zwangerschap, afgewisseld door liefdesscènes en toenemende frustraties.  

Studerend aan de Filmacademie raakte Anne Zohra Berrached geïntrigeerd door het thema dat nogal eens op afkeuring en hoongelach stuit. Ze schreef een scenario dat is gebaseerd op de ervaringen van drie lesbische stellen. In Zwei Mütter volgen we Katja (43) en Isabella (37) die dolgraag een kind willen en alvast namen aan het verzinnen zijn. Beide dames zijn tv-actrices, terwijl bijna alle andere mensen in de film zichzelf spelen, zoals de arts van de spermabank, de advocaat van de privékliniek, de verkoper van inseminatie-instrumenten en zelfs enkele spermadonoren.

Recensie Zwei Mütter

Confrontaties
Het relaas is documentaireachtig gefilmd, vaak over de schouders van de vrouwen, zodat je als kijker meer wordt geconfronteerd met de stand van zaken betreffende de mogelijkheden en onmogelijkheden van inseminatie bij lesbische vrouwen. In het begin bellen ze veel om informatie in te winnen, later bezoeken ze klinieken. We leren dat ze zich in een grijs gebied bevinden. Hoewel het paar is getrouwd komen volgens de wet alleen heterostellen in aanmerking, maar later blijkt dat het misschien toch kan, zolang ze maar genoeg geld meebrengen. Dat blijkt onmogelijk, want als parttime bloemist (Isabella) en bedrijfsleider van een videotheek (Katja) zijn hun gezamenlijke inkomsten ontoereikend. Op hun vraag of de inkomensgrens ook geldt voor heterokoppels krijgen ze geen antwoord.

Katja heeft de kinderwens en Isabella wil de ‘vader’ zijn. Volgens de arts van de vruchtbaarheidskliniek raakt door inseminatie slechts twintig tot dertig procent van de vrouwen zwanger, soms zijn extra hormoonspuiten nodig. Terwijl ze elkaar hoopvol knuffelen volgt de allereerste injectie. Maar elf seminaties, negen maanden en tienduizend euro later ontstaan de irritaties. Raken we niet teveel in de schulden? En wie blijft er straks na de geboorte eigenlijk thuis tijdens de eerste drie jaren van het kind?

Recensie Zwei Mütter

Aanbieders
Uiteindelijk wil het stel zelf gaan insemineren en moet het op zoek naar hulpmiddelen én donoren. Lang leve het internet, waar de aanbieders van doe-het-zelf-pakketten en aantoonbaar succesvol zaad staan te springen om een zakcentje bij te verdienen. Of iemand toevallig HIV heeft, komt niet aan bod, terwijl uit ontmoetingen met donoren blijkt dat de meeste het goedje het liefst zelf op natuurlijke wijze willen inbrengen.

Helaas schenkt de filmmaakster geen aandacht aan referentiepunten zoals vrienden, familie of collega’s. Ook valt er geen humor te bespeuren in Zwei Mütter of het moet zijn dat je het grappig vindt dat een apotheker de suggestie doet om voor inseminatie-instrumenten maar contact op te nemen met een dierenarts. Toch is het korte drama de moeite van het kijken waard, al is het alleen maar om je te realiseren hoe frustrerend het moet zijn als je geen kind kunt krijgen. Laat staan als de wet je dit onmogelijk maakt.

 

28 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Wochenende, Das

Posted on

**

recensie  Das Wochenende

Uitje zonder schwung

door Cor Oliemeulen

Een lid van de Rote Armee Fraktion weet zich na zijn vrijlating geconfronteerd met familieleden en vrienden. Psychologisch drama met een aardige setting, goede acteurs en onderhuidse spanningen had een beter lot verdiend.  

Nina Grosse verfilmde Das Wochenende, de gelijknamige roman van Bernhard Schlink, de auteur van The Reader, waarvan ook een filmdrama (met Kate Winslet) is verschenen. De regisseur maakte eerder tv-films in haar moederland Duitsland, zoals een aantal afleveringen van de politieserie Tatort. In het begin van haar speelfilm merk je dat: een licht onheilspellende atmosfeer, alsof er elk moment een moord kan worden gepleegd.

Recensie Das Wochenende

Terrorist of revolutionair?
Dat is niet het geval, want de laatste dode viel meer dan achttien jaar geleden. Zoveel jaar later zien we dat de medeschuldige wordt ontslagen uit de gevangenis en wordt opgehaald door zijn zus, die blij en bezorgd is om hem weer te zien. De man heet Jens (Sebastian Koch, Das Leben der Anderen), een RAF-terrorist, al laat hij zich liever reactionair, of nog beter: revolutionair noemen. De Rote Armee Fraktion was een links-extremistische terreurorganisatie die vanaf de jaren zeventig in Duitsland verantwoordelijk was voor tientallen moorden, bomaanslagen en bankovervallen. Jens vindt nog steeds dat hij streed voor de goede zaak: het omverwerpen van de ‘kapitalistische staat’ en ‘het systeem’.

De zus van Jens heeft een aantal mensen uitgenodigd in haar weekendhuis. Dat klinkt gezellig, maar zal het niet worden. Onder het gezelschap bevinden zich een oude kameraad die al lang geleden zijn RAF-verleden heeft afgezworen en hierover een boek schreef, de man van zijn ex-geliefde die al even afkeurend over Jens praat en liever opschept over zijn zelfgemaakte truffels, en natuurlijk zijn oude vlam zelf. De volgende dag zullen zich nog twee kinderen melden. Een ieder kan zich uiten over een vervlogen politieke ideologie en de sociaalpsychologische gevolgen van verstoorde relaties en familiebanden.

Recensie Das Wochenende

Oude liefde
Das Wochenende is een typisch voorbeeld van een roman waarvan de vertelling minder werkt op het witte doek. Het filmverhaal kabbelt teveel voort zonder hoogtepunten, ondanks sfeervolle opnames, overtuigende acteurs en enkele mooie confrontaties. Tijdens zo’n reünie mis je intrigerende elementen zoals de schokkerige camerabeelden en de verpletterende uitsmijter van Festen (1998). Of recenter, de bijtend zure dialogen van August: Osage County (2013). Misschien had de regisseur de gereserveerde Duitse inborst wat moeten afschudden om haar rolprent meer schwung te geven.

In Das Wochenende is het wachten op Blauer Montag. Naast relationele problemen en wat gekibbel over wie Jens destijds heeft verraden en waarom, gaat het uiteindelijk om de vraag: zal de oude liefde opbloeien, of gaat die net als de film als een nachtkaars uit?

 

17 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Joe

Posted on

***

recensie  Joe

Het ruige zuiden

door Cor Oliemeulen

Een jongen probeert te ontsnappen aan zijn lot en ziet een ex-gedetineerde als zijn bevrijding. Nicolas Cage is ouderwets in vorm als antiheld die held wordt in een droefgeestige geschiedenis.  

Joe heeft geen gemakkelijk leven gehad. Hij is een einzelgänger, heeft weinig op met de autoriteiten en betaalt voor de liefde. Zijn enige kameraad is een valse hond. In opdracht van een houthakkersbedrijf vergiftigt hij bomen, zodat ze legaal mogen worden gekapt. Iedere ochtend, weer of geen weer, stapt hij in zijn oude truck om zijn ingehuurde krachten op te halen. ’s Avonds stort hij zich afgemat op de bank van zijn aftandse woning waar hij rookt als een ketter en drinkt als een tempelier.

Recensie Joe

Surrogaatvader
We bevinden ons in het ruige zuiden van Amerika. Het is hier donker, grimmig, hopeloos, troosteloos en uitzichtloos. Disfunctionele families met ongelukkige en arme mensen. Misdaad, knokpartijen, blaffende honden, regen en een lot dat genetisch is bepaald. Een sfeer die treffend in beeld wordt gebracht en doet denken aan Winter’s Bone (2010) en Mud (2012). En net als in die films draait de plot in Joe rond een vaderfiguur. Bovendien speelt de veelbelovende jonge acteur Tye Sheridan een hoofdrol in zowel Mud als Joe – in beide gevallen desperaat op zoek naar een surrogaatvader.

In Mud heet hij Ellis, een jongen die wordt gefascineerd door de mysterieuze titelfiguur, gespeeld door Matthew McConaughey. In Joe is hij de 15-jarige Gary die de no-nonsense titelfiguur, gespeeld door Nicolas Cage, als strohalm ziet. Gary wil geld verdienen om zijn moeder en zusje te kunnen onderhouden, want zijn vader is een luie, asociale, alcoholistische rotzak die hem regelmatig slaat en jaloers op hem is omdat hij wél geld binnenbrengt. De vader wordt levensecht gespeeld door ene zwerver Gary Poulter, die letterlijk bij een bushalte in Austin werd weggeplukt tijdens een auditie voor figuranten. Enkele weken na de opnames overleed hij.

Heldenstatus
Nicolas Cage weet in zijn karakterrol weer eens te overtuigen, na talloze lamlendige optredens met onvervalste staaltjes van overacting. Als gemankeerd personage, niet vies van drank en opererend aan de zelfkant van de maatschappij, zoals in Leaving Las Vegas (1995) en The Bad Lieutenant: Port of Call – New Orleans (2009), komt hij het best tot zijn recht. Ook als Joe is hij gedoemd onder te gaan, maar niet voordat hij bij Gary de heldenstatus bereikt. Joe herkent zich in Gary en wil voorkomen dat hij niet dezelfde fouten maakt. De reïncarnatiegedachte maakt het verhaal wel redelijk voorspelbaar.

Recensie Joe

De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de schrijvende brandweerman Larry Brown, exponent van de Grit Lit: een literaire stroming van zuidelijke redneck fiction  waarvan ook Charles Bukowski deel uitmaakte. Het loodzware scenario is geschreven door Gary Hawkins, fan van Larry Brown over wie hij de veel besproken documentaire The Rough South of Larry Brown maakte – tevens de oude filmprofessor van David Gordon Green die Joe regisseerde.

Verdienstelijk en veelzijdig
Green toont zich een verdienstelijke en veelzijdige filmmaker. Hij debuteerde sterk met het drama George Washington (2000) dat gaat over een groep tieners in een naargeestig stadje in North Carolina die een tragisch ongeluk probeert te verdoezelen, waagde zich aan de stoneractiekomedie Hollywood Pineapple Express (2008 ) met Seth Rogen en James Franco, en won zijn eerste grote filmprijs in Berlijn met het sfeervolle Prince Avalanche (2013) met Paul Rudd en Emile Hirsch. Ook hier figureren de personages in een geïsoleerde setting middenin de overweldigende natuur. Die film is droogkomisch, Joe is het tegenovergestelde.

 

8 juni 2014

 
ALLE RECENSIES