Categorie: AMERIKA

Sex Tape

Posted on

*

recensie  Sex Tape

Full Frontal Fake

door Cor Oliemeulen

Het moet gezegd: Cameron Diaz ziet er appetijtelijk uit op rolschaatsen. Net zo bijzonder is dat ze figureert in de slechtste komedie van het decennium.  

Twee jaar geleden verscheen A Good Old Fashioned Orgy in de bioscoop. Het uitgangspunt was niet oninteressant: kun je wel intiem worden met al je beste vrienden? Het was geen dramatische verhandeling, noch een ouderwetse zwelgpartij waar de seksuele vonken van af vliegen, maar een puberale komedie met de diepgang van een vingerhoedje. Ook een komedie over het uitlekken van een zelfgemaakte seksfilm biedt bij voorbaat reële kansen, echter niet onder het kwijl van matige scriptschrijvers en regisseurs.

Recensie Sex Tape

Filmtitels
Soms is het plakken van een ‘pakkende’ titel op een productie kennelijk voldoende om bioscooppubliek te trekken. Dat is van alle tijden. Zo heeft Everything You Always Wanted to Know About Sex * But Were Afraid to Ask in 1972 ongetwijfeld bijgedragen aan een versnelde doorbraak van Woody Allen. En onlangs werd voor de release van Neighbours nog snel even de kwalificatie Bad toegevoegd. Als vervolgens blijkt dat de buren daadwerkelijk slechte bedoelingen hebben, is dat natuurlijk geen probleem. In het geval van Sex Tape zijn juist álle bedoelingen het probleem.

Jake Kasdan maakte eerder het eveneens weinig verheffende Bad Teacher met Cameron Diaz en Jason Segel. Zoals dat vaak gaat, is het stel in het begin zeer actief als copulerend koppel, maar moet ze tien jaar en twee kinderen later de agenda trekken om van bil te kunnen gaan. Vroeger liep het stel nog regelmatig rond in hun blote kont – wie full frontal naked verwacht komt bedrogen uit – tegenwoordig moet de kroost worden ondergebracht bij oma en is het maar afwachten of hij zijn jongeheer nog overeind kan houden.

Recensie Sex Tape

Hitsig
Sommige mensen raken hitsig van yoghurt met aardbeien op naakte lijven, centrifugerende wasmachines, exotische postzegels of rolschaatsen. En als dat niet helpt, kun je nog altijd besluiten om jezelf te gaan filmen terwijl je alle standjes uit The Book of Joy praktiseert. Wel lullig als de drie uur durende video per ongeluk terecht komt bij familie, vrienden, werkgever en pornosites. Dan moet je alle capriolen uithalen om eeuwig schaamrood op de kaken te vermijden.

Het terugkrijgen van de seksfilm op cadeau gegeven iPads is niet alleen één schaamteloze Apple-commercial, alle actie en dialoog is jatwerk van jatwerk van producties met een afgrijselijk niveau. De ‘gevaarlijke’ achtervolging door een grote hond, die in werkelijkheid stokoud is en ingeblikt gromt en blaft, zal zelfs de gemiddelde kleuter als infantiel betitelen. Ook Rob Lowe en zelfs Jack Black zijn niet grappig en zakken weg in de zomp van treurnis. De enige opwinding in Sex Tape bestaat uit ergernis en mededogen. Het zou niet verbazen als bioscoopoperateurs déze film per ongeluk kwijtraken.

 

1 augustus 2014

 
ALLE RECENSIES

Boyhood

Posted on

*****

recensie  Boyhood

Het leven zelf

door George Vermij 

Boyhood is een imposante aanvulling op het unieke oeuvre van Richard Linklater. De regisseur, die al vroeg de Independent Film op de kaart zette met zijn debuut Slacker, staat bekend om zijn talent om keer op keer van stijl en inhoud te veranderen.

Zo maakte hij de komedies School of Rock en Bad News Bears, maar ook de sci-fi paranoiathriller A Scanner Darkly die is gebaseerd op het cultboek van Philip K. Dick. Zijn meest persoonlijke projecten zijn toch het indrukwekkendst gebleken. Neem zijn bijna monumentale behandeling van de verhouding tussen Jesse en Celine in de Before-trilogie. In drie films en over een periode van dertig jaar verandert een intense verliefdheid in een volwassen relatie, in voor- en tegenspoed.

Boyhood

Texaanse kindertijd
Dezelfde ambitie zie je terug in Boyhood waar Linklater de jongen Ellar Coltrane over een periode van twaalf jaar volgde om zo een realistisch beeld te schetsen van een Amerikaanse jeugd. Coltrane speelt Mason die met zijn alleenstaande moeder en zus Samantha in Texas woont. Linklater volgt hem op zijn jonge levenspad, terwijl hij zijn vader weer terugziet en zijn moeder hertrouwt met een gescheiden universiteitsdocent met een gezin.

Het knappe van Boyhood is dat het tempo alledaags en natuurlijk aanvoelt zonder dat de film aan zeggingskracht verliest. Dit is niet zozeer een bildungsfilm waar de hoofdpersoon van de ene wijze les naar de volgende levenservaring wordt geloodst. Een lineaire ontwikkeling is alleen subtiel en tussen de beelden door waarneembaar. Natuurlijk zijn er korte momenten van inzicht, maar ook veel scènes die banaal lijken of aanvoelen als ondramatische vulling. Het is echter door de toevoeging van die momenten dat je meeleeft met Mason omdat je getuige bent van alle kanten die het leven kan bieden.

Deze schijnbare willekeurigheid en rommeligheid zie je ook terug ten opzichte van andere personages in de film. Mensen komen en gaan. Als de professor een alcoholist blijkt te zijn, vlucht Masons moeder met haar kinderen het huis uit. Masons echte vader hertrouwt opeens en nieuwe mensen doen hun intrede in zijn leven. Het is zoals elk kind het leven ondergaat, waar de al dan niet arbitraire keuzes van volwassenen bepalen met wie je een intiem deel van jouw leven gaat delen.

Jeugdige tradities
In de filmgeschiedenis is misschien alleen François Truffaut een regisseur die zich in zijn films zo nauwgezet heeft gestort op de ontwikkeling van één individu van kind tot volwassene. In Les quatre cents coups gebruikte hij de nog jonge Jean-Pierre Léaud als het personage Antoine Doinel. Doinel zou vervolgens terugkomen in een hele reeks films waarin hij ouder en wijzer wordt.

Waar Doinel een alter ego was van Truffaut (de verering van cinema zie je bij beide regisseurs terug) is Mason dat niet zozeer voor Linklater. Er zijn natuurlijk overeenkomsten. Texas, de staat waar Linklater opgroeide, is volop aanwezig. Dit maakt de jeugd soms vreemd voor een niet-Amerikaans publiek. Zie daar een jachtgeweer dat Mason krijgt op zijn zestiende of gesprekken over lokale football en baseball teams. Mason ontwikkelt ook artistieke interesses, maar ook hier is Linklater meer bezig om te registreren dan te vertellen of het te verbinden aan zijn eigen leven. De eerlijke ervaring van het opgroeien staat voorop en niet het volgen van een te afgebakend narratief pad.

Boyhood

Brok energie
Naast Coltrane als Mason valt vooral Lorelei Linklater (de dochter van) op, als zijn zus. Ook haar zien we volwassen worden, van een brok energie tegenover de introvertere Mason, naar een wijze oudere zus. Ethan Hawke en Patricia Arquette zijn de geloofwaardige ouderlijke polen waartussen Mason schippert.

Hawke komt weg met de mooiste scènes, waar hij op momenten doet denken aan zijn Jesse in de Before-serie. Net als Jesse is Mason Senior een charmante dromer en idealist. Zo laat hij zijn kinderen campagne voeren tegen Bush en brengt hij ze in contact met literatuur en muziek. Senior is echter ook een onverantwoordelijke ouder die er voor koos om zijn gezin in de steek te laten. Het zijn twee kanten die subtiel terugkomen en die van hem een vol personage maken. Zo ook een prachtig segment waar vader en zoon een weekendje gaan kamperen, maar zonder de sentimentele valkuilen die zo’n scène in de handen van een mindere regisseur zou opleveren.

De tegenpool van Hawke is Arquette als Masons moeder, een complexe vrouw die door verkeerde keuzes haar leven en het leven van haar kinderen continu moet bijstellen. Een terugkerend thema is haar voorkeur voor schijnbaar perfecte en verantwoordelijke mannen die vervallen in alcoholisme. De kijker is echter vrij om dit dieper psychologisch te interpreteren – Linklater biedt geen verdere verklaringen of uitleg voor haar gedrag. Het is die vrijheid die Boyhood zo eerlijk maakt. Hij toont mensen zoals ze zijn en zonder te oordelen. Ze vormen allen een deel van dezelfde werkelijkheid die Linklater eerlijk wil vangen. Wat overblijft is het leven zelf in al zijn onopgesmukte en onvoorspelbare schoonheid.

29 juli 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Blackmail

Posted on

***
recensie Blackmail
Pianist met podiumangst

door Nanda Aris

Thriller waarin een pianist met podiumangst, onder schot, het concert van zijn leven moet spelen. 

Blackmail van de Spaanse regisseur Eugenio Mira begint veelbelovend met mooie close ups van onderdelen van een piano, begeleid door onheilspellende muziek. In een van de eerste scènes zien we Tom Selznick (Elijah Wood: The Lord of the Rings) in het vliegtuig op weg naar Chicago. Het vliegtuig heeft last van turbulentie, en de angst is in Toms ogen te lezen. De faalangst van Tom komt voort uit een optreden van een aantal jaren geleden.

Recensie Blackmail

Falen
Na zijn aankomst moet Tom direct door naar het concertgebouw. Zo’n stressvolle voorbereiding is een raar gegeven als je aan angststoornissen lijdt. Onderweg naar het podium krijgen we nog een aantal keer een clou voor zijn eerdere falen. Na een succesvolle start leest Tom plotseling op zijn bladmuziek dat hij zal sterven zodra hij een verkeerde noot speelt. Hij denkt dat iemand een grap met hem uithaalt, vanwege zijn eerdere falen. Maar via een oortje begrijpt hij dat het geen grap is en de sluipschutter (John Cusack: Being John Malkovich, Serendipity) in de zaal zit. De schutter heeft niet alleen hem, maar ook zijn vrouw Emma (Kerry Bishé: Argo) in het vizier.

Het is verbazingwekkend, en daardoor ook ongeloofwaardig, wat voor capriolen Tom kan uithalen tijdens zijn optreden. Hij speelt piano, communiceert met de schutter, en sms’t tegelijkertijd. Dat terwijl hij angst heeft om opnieuw te falen tijdens zijn concert. Zonde, want door het gebrek aan geloofwaardigheid, verdwijnt de sympathie de we voelen voor Tom. En daardoor wordt de thriller nooit echt heel spannend.

Recensie Blackmail

Suspense
De film doet denken aan de film The Man Who Knew too Much van Alfred Hitchcock. Vooral de scène waarin iemand tijdens een concert een moord probeert te plegen. Destijds werd een pistool gebruikt, tegenwoordig het meest precieze en stilste wapen op de markt. Hitchcock was goed in het niet tonen van de slechteriken, hij was de master of suspense, niet van horror. Ook in Blackmail is de schutter in het grootste gedeelte van de film afwezig. Pas naar het einde zien we dat John Cusack de schutter is. In Phone Booth van Joel Schumacher wordt de hoofdrolspeler onder schot gehouden terwijl hij in een telefooncel belt met de schutter. Die film slaagt er veel beter in de spanning op te bouwen dan Blackmail.

De muziek is prachtig, evenals het grote podium met orkest. Maar Blackmail eindigt voorspelbaar en maakt weinig indruk. De kijker kan snel over op de orde van de dag.

 

28 juli 2014

 

MEER RECENSIES

Homesman, The

Posted on

****

recensie  The Homesman

Karavaan van misère

door Wouter Spillebeen 

Tommy Lee Jones denkt niet aan genres wanneer hij films maakt, maar toch worden ze telkens als westerns omschreven. Ook The Homesman, een feministische terugblik op de Amerikaanse geschiedenis, ontsnapt die stempel niet.  

Mary Bee Cuddy (Hilary Swank) heeft een boerderij in Nebraska en vindt maar geen man. De meesten vergelijken haar schoonheid met een oude tinnen gieter, haar zelfstandige karakter is niet genoeg om iemand aan de haak te slaan. Drie vrouwen raken getraumatiseerd en worden gek door verschillende gebeurtenissen.

Recensie The Homesman

In het dorp kan niemand voor hen zorgen, in Iowa is een priester die hen kan helpen. Mary Bee neemt de taak op zich om de vrouwen in een koets te vervoeren, een taak die vele weken zal duren. Ze redt de oude George Briggs (Tommy Lee Jones) van de dood aan de galg, in ruil vergezelt hij haar op de zware tocht. Het desolate landschap brengt hen op het pad van indianen en schietgrage boerenjongens, maar de eenzaamheid is constant.  

Keiharde schets
The Homesman is gebaseerd op de gelijknamige roman van Glendon Swarthout uit 1988. De keiharde schets van het Westelijke Amerika uit de jaren 1850 is er geen van met wapens zwaaiende helden, maar van een strijd om te overleven. De redenen achter de geestesziekten van de drie gekke vrouwen komen in flashbacks stukje bij beetje aan het licht. Mary Bee is noodgedwongen alleen, de drie vrouwen werden door hun dominerende man of hun overweldigend verdriet de kop in gedrukt en Briggs is zowat vogelvrij verklaard. Niemand heeft het grote lot gewonnen, de karavaan is er een van misère en ongeluk.  

Hilary Swank speelde eerder Maggie Fitzgerald, een sterke, maar niet zeer aantrekkelijke vrouw in Million Dollar Baby van die andere westernlegende Clint Eastwood. Hoewel ze best gezien mag worden, lijkt de rol op haar lijf geschreven. In interviews gaf ze dan ook aan graag sterke en vrome vrouwen te spelen. Swank: “Velen zeiden me zelfs dat Mary Bee en Maggie Fitzgerald mooi zijn omdat ze echt zijn.”  

Jones is geboren voor het westerngenre, al denkt hij daar zelf anders over. “We hebben gewoon een zo goed mogelijke film willen maken. Ik begrijp het woord genre niet. Westerns? Ik weet niet echt wat dat betekent.”  

Recensie The Homesman

Beeld en klank
Voor de muziek in The Homesman deed Jones beroep op zijn eigen zoon, die uit de diepste krochten van de muzikale geschiedenis enkele deuntjes uit 1850 opdiepte, en de componist Marco Beltrami, met wie hij enkele instrumenten uitvond om de klanken zo uniek mogelijk te maken. Het lage gebrom en de sinistere ondertonen complimenteren het barre landschap in Nebraska perfect, beeld en klank werken in tandem om meteen over te brengen dat een tocht als deze helemaal geen lachertje is. Of deze film kan wedijveren met Jones’ opmerkelijke regiedebuut The Three Burials of Melquiades Estrada is nog maar de vraag, maar de harde en realistische geschiedenis over vrouwen in het oude westen is het zien helemaal waard.

 

22 juni 2014

 

ALLE RECENSIES

Blended

Posted on

*
recensie Blended
Kinderen geen bezwaar

door Cor Oliemeulen

Twee alleenstaande ouders, die een nieuwe liefde zoeken, zijn tot elkaar veroordeeld. Ideale zomerfamiliefilm voor als de hersenen zijn lamgeslagen door de zon. 

Adam Sandler en Drew Barrymore kunnen niet tippen aan talrijke romantische filmkoppels als Tom Hanks en Meg Ryan, maar toch hebben ze een aardige chemie. Na The Wedding Singer (1998) en 50 First Dates (2004) acteren ze opnieuw samen in een romcom. In hun eerste twee samenwerkingen zijn ze veel jonger en is het vinden van een liefdespartner topprioriteit, ditmaal zijn ze allebei gescheiden en houden ze zich vooral bezig met opvoedperikelen. Een nieuwe partner moet vooral goed kunnen omgaan met de kids: hij heeft drie dochters, zij twee zoontjes. Om die reden is Blended vooral een familiefilm, echter ook het zoveelste Sandler-vehikel dat uitblinkt in fantasieloos vermaak en een totaal gebrek aan originaliteit.

Recensie Blended

Dick’s en Hooters
Het gegeven dat Jim (Adam Sandler) als verkoper werkt bij een sportzaak met de naam Dick’s en een blind date heeft met Lauren (Drew Barrymore) in een bar van Hooters, waar de serveersters bedienen in ultrakorte oranje broekjes en strakgespannen witte T-shirts, zet direct de toon. Hun afspraakje loopt natuurlijk uit de hand en ze spreken af dat ze elkaar nooit meer willen ontmoeten. Yeah, right! Hun tweede ontmoeting is in een winkel. Jim peinst zich een ongeluk welk merk en type maandverband of tampons hij voor zijn oudste dochter moet kopen, Lauren staat met een seksmagazine in haar hand omdat zij eerder in een opwelling een centerfold met het opgeplakte hoofd van hun babysitter onder het bed van haar irritante puberzoon vond, de foto kapot scheurde en spijt kreeg.

Op de parkeerplaats aangekomen blijken ze allebei precies dezelfde witte auto met zwart geblindeerde ruiten te hebben. Het gevolg voor hun derde ontmoeting laat zich raden. En ook de vierde, ultieme, ontmoeting is niet ver weg. ‘Heel toevallig’ belanden ze samen met hun kinderen in een luxueus Afrikaans vakantieresort en uiteraard zijn ze ‘veroordeeld’ tot dezelfde kamer die is voorzien van een gigantisch bed in hartjesvorm met een spiegel aan het plafond. Het grootse hotel van het vakantieparadijs Sun City dient als decor van de schermutselingen en onderstreept alle decadenties en clichés: massieve pilaren met uitsneden van wilde dieren, met marmer ingelegde vloeren en grote mozaïeken aan de muren. Gelukkig signaleert Jim al vrij snel na aankomst twee neukende neushoorns aan de overkant van de vijver.

Recensie Blended

Geforceerd lachen
Het moet gezegd dat in Blended bij hoge uitzondering geen poep- en piesgrappen zitten, dus blijft er voldoende ruimte voor standaardopmerkingen over masturbatie en schuddende borsten. Heel soms dreigt de interactie tussen Jim en Lauren te gaan sprankelen, echter het script en de regie zijn te pover om een glimlach of romantisch gevoel langer dan een paar flitsen vast te houden. Er moet immers geforceerd gelachen worden; het gezelschap danst, trommelt en gaat op safari. Lauren gaat parasailen achter een jeep die zonder benzine komt te staan midden tussen de leeuwen, Jim gaat zich te buiten aan een wildemans rit op een struisvogel.

Drew Barrymore verdient beter, Adam Sandler kan niet meer beter.

 

19 juli 2014

 

MEER RECENSIES

Dawn of the Planet of the Apes

Posted on

****

recensie  Dawn of the Planet of the Apes

Apen zijn de nieuwe indianen

door Alfred Bos 

Vervolg op de hitfilm uit 2011, waarin Caesar en diens apentroep het opnieuw aan de stok krijgen met de mensheid en tevens een verrader uit eigen kring moeten weerstaan. Wat blijkt, apen kunnen ook ongezadeld te paard.  

Het is even wennen: een groep apen die door een dennenbos  slingert. In de fantasiewereld waar de Planet of the Apes-franchise zich afspeelt is San Francisco omgeven door gematigd regenwoud, waar de dichtbeboste heuvels uitkijken over weidse meren en majestueuze fjorden. Dat kennen we van Scandinavië of Brits Columbia, maar niet van Californië. Zo hebben we ook nog nooit een aap op een galopperend paard zien rijden en al helemaal niet behangen met bandeliers en schiettuig. Het lijken net indianen, primitief maar slim genoeg om zich de technologie van de blanken eigen te maken.  

Recensie Dawn of the Planet of the Apes

Dawn of the Planet of the Apes is het vervolg op Rise of the Planet of the Apes (2011), dat weer een herinterpretatie (geen remake) was van de serie Planet of the Apes-films uit de jaren zestig en zeventig. Deze follow-up is geproduceerd door hetzelfde team rond de scenarioschrijvers Rick Jaffe en diens echtgenote Amanda Silver en speelt vier jaar na Rise. Daarin brak een groep apen, onder leiding van de hyperintelligente Caesar (Andy Serkis), uit het laboratorium en vocht zich een weg naar de vrijheid. In Dawn  bevolken de apen een kolonie in het fantasieregenwoud van Californië. Ze hebben een rudimentaire cultuur: lichaamsversiering, begrafenisrituelen. En wapens.  

Apengriep
Wetenschapper Will Rodman (James Franco), de spil van de eerste film, is er deze keer niet meer bij, zoals – leren we in de proloog – een groot deel van de mensheid het loodje heeft gelegd dankzij een uitbraak van de apengriep. Op die ontvolkte planeet leven mensen en apen volkomen gescheiden van elkaar. Maar niet voor lang, want er moet dik twee uur film worden gevuld. Een verwaarloosde krachtcentrale dient de bevolking van het overigens onherkenbare San Francisco – de Golden Gate-brug fungeert als geografische merkteken – aan de broodnodige energie helpen, maar laat die nu juist in het apengebied liggen.  

De botsing tussen ontwikkelde maar botte blanken en ongeletterde doch eerlijke apen is in het westerngenre al duizenden keren verbeeld. Er is één racistische zool (Kirk Acevedo) voor nodig om het wankele vertrouwen tussen de argwanende apen (slechte ervaringen met mensen) en de empathische witmannen te doen verdampen. Die worden in deze film overigens vertolkt door veteraan Gary Oldman (degelijk, met een flits van brille in een verder onduidelijke rouwscène) en de nieuwe ster Jason Clarke, die sinds zijn rol in Lawless (2010) in een reeks blockbusters heeft gefigureerd. Aan het apenfront zijn de prominenten van Rise opnieuw vertegenwoordigd: leider Caesar; de goedmoedige orang-oetan Maurice, die nu jonge aapjes taalonderricht geeft; en het heethoofd Koba.  

Recensie Dawn of the Planet of the Apes

Echo’s van King Kong
Dawn of the Planet of the Apes hamert de boodschap er in dat apen net mensen zijn; of mensen net apen. Homo sapiens  en Pan troglodytes  zijn politieke dieren, het is de consequentie van bewustzijn en intelligentie. En dan blijken apen dezelfde spelletjes te spelen als mensen. Koba ontwikkelt zich van trouwe luitenant tot machtswellustige intrigant, wat naast veel schietgeweld en dramatische scènes ook tot een paar kolderieke momenten leidt. Zo is de wijze waarop hij de bewakers van het wapendepot in de luren legt een spaarzaam moment van spannende ontspanning. Het intelligente, maar naar de climax holderdebolderende script had meer van zulke momenten kunnen gebruiken.  

Want na een sterke expositie en een tikje clichématige ontwikkeling dreigt deze film in de slotakte van de rails te vliegen. Er zijn echo’s van die andere klassieke apenfilm, King Kong, in het slotgevecht, hoog boven de straten van het monumentaal gotische San Francisco. Uiteraard laat het slot – de film eindigt zoals hij opent, met een close-up op de ogen van Ceasar, maar nu zonder primitieve gelaatsversiering – alle ruimte voor een vervolg. En voor wie er allemaal geen genoeg van kan krijgen: het boek Dawn of the Planet of the Apes: Vuurstorm vertelt het verhaal dat zich tussen beide films heeft afgespeeld. 

 

17 juli 2014

 

 

ALLE RECENSIES

 

Fading Gigolo

Posted on

***

recensie  Fading Gigolo

Bloemschikker bloeit op

door Alfred Bos

Acteur John Turturro, bekend van menige Coen Brothers-film en de Transformers– reeks, schreef en regisseerde deze komedie over een uitgerangeerde vijftiger die ontdekt dat hij een succes is als vervuller ‘van al uw dameswensen’. Woody Allen schreef en acteert mee. 

De economische crisis heeft een aantal fraaie films opgeleverd, portretten van goudeerlijke Amerikanen die door de machinaties van Het Kapitaal en haar instituties bezit en waardigheid wordt ontnomen; denk aan The Company Men (2010). Totaal anders van sfeer en insteek is de komedie Fading Gigolo, waarin twee Newyorkers op leeftijd een wild plan smeden én uitvoeren om de crisis – financieel, maar ook mentaal – te pareren.

Recensie Fading Gigolo

Regisseur John Turturro schreef het script van Fading Gigolo  en speelt tevens de hoofdrol. De vijftiger Fioravante is zijn baan kwijt en werkt enkele dagen per week als bloemschikker bij een bloemist. Zijn vriend Murray (Woody Allen) moet zijn boekhandel, een familiebedrijf met enkele generaties historie, wegens teruglopende klandizie opdoeken. Ze lijken uitgerangeerd.

Trioseks
Maar Murray bruist van de chutzpah en verzint een list. Zijn dermatologe (Sharon Stone) heeft hem verteld dat zij en een vriendin (Sofia Vergara) wel oren hebben naar trioseks met een leuke man en Murray weet wie die wens zou kunnen vervullen: Fioravante. Met Murray als agent uiteraard, die voor zijn bemiddeling commissie vangt. Helemaal grappig, hoewel, wordt het wanneer het gigolo-avontuur een succes blijkt en de introverte Avigal (Vanessa Paradis), weduwe van een rabbi, van Fioravante’s diensten gebruik wil maken. Dan beginnen toneel en realiteit door elkaar te lopen.

Fading Gigolo heeft de toon, het verhaal en de morele boodschap van een Woody Allen-komedie. John Turturro, vooral bekend als karakteracteur uit een reeks films van de Coen Brothers, kent Allen al zo’n dertig jaar – hij werkte mee aan diens Hannah and Her Sisters uit 1986 – en zijn eigen films, vanaf zijn regiedebuut Mac  (1992), hebben dezelfde zwartkomische, absurdistische inslag als het werk van de joodse buitenstaanders Allen en de gebroeders Coen.

Recensie Fading Gigolo

Liaison via kapper
Die joodse identiteit speelt een voorname rol in Fading Gigolo, want Avigal wordt in de gaten gehouden door de geestelijke leiders van de joodse gemeenschap, bebaarde grijsaards die de dogma’s bewaken, en door Dovi, een wijkagent die een oogje op haar heeft en het avontuur met de heimelijke minnaar nauwgezet volgt. De gigolo laveert tussen de mondaine succeswereld van Manhattan en de mores van de joodse subcultuur, goed voor kostelijke incidenten in een moreel mijnenveld. “Je brengt magie naar eenzame mensen”, krijgt hij te horen.

De ironische, maar ontspannen toon van Fading Gigolo is het resultaat van de wisselwerking tussen Turturro en Allen. Ze werkten samen aan het script (basisidee Turturro, feedback Allen; het contact werd, geheel in de sfeer van de film, gelegd door hun gezamenlijke kapper) en vertolken de geplaagde karakters wier waardigheid op het spel staat. Overlevingskunst met een kwinkslag, wie om deze film niet moet glimlachen kan altijd nog bloemschikker worden.

16 juli 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Mistaken for Strangers

Posted on

***

recensie  Mistaken for Strangers

Portret van een zelfsaboteur

door Alfred Bos

Het idiote jongere broertje van een rockster gaat als assistent mee op tournee en filmt alles met zijn videocamera. Zijn verslag is geen rockdocumentaire, maar een hilarisch en ontroerend zelfportret van een onzeker talent en de invloed van familie.  

Matt Berninger is zanger van de Amerikaanse rockband The National, die melancholieke muziek maakt in het stramien van Nick Cave en Leonard Cohen. Na meer dan tien jaar voornamelijk voor dovemansoren te hebben gespeeld werd hun zesde album, Trouble Will Find Me, een onvervalste millionseller.Tom Berninger is zijn negen jaar jongere broer en in veel opzichten het tegendeel van Matt, een geboren loser. Althans, zo ziet hij zichzelf.

Recensie Mistaken for Strangers

Waar Matt dagelijks in het spotlicht staat maakt Tom – dikkig, een fan van metal en horror – amateurspeelfilms over seriemoordende holenmensen die niemand wil zien. Matt huist met vrouw en kinderen in het hippe Brooklyn, Matt woont weer thuis bij zijn ouders in Cincinnati, Ohio. Dan vraagt Matt aan Tom om met de band op tournee te gaan door Europa, als assistent van de toermanager. Hij moet handdoeken klaar leggen, drankjes regelen, dat soort werk. Tom stemt in en neemt zijn videocamera mee.

Chemie tussen broers
Het resultaat is Mistaken for Strangers, geen documentaire over een groep op tournee maar een egodocument over twee broers – de underdog en de alpha-man – en hun chemie. De film herinnert in dat opzicht aan Crumb, de documentaire uit 1994 over de befaamde striptekenaar Robert Crumb en diens getalenteerde, maar gefnuikte broers Charles en Maxon.

Tom is als toerhulpje geen succes. De toermanager mag hem duidelijk niet, hij krijgt te horen dat hij in het team zit ‘omdat je zijn broer bent’ en zijn draaiende camera irriteert menigeen. Bovendien verslonst hij de simpelste klusjes en laat de pret regelmatig prevaleren boven zijn taak als majordomus.

Net als piloten moeten rockmusici op tournee blind kunnen vertrouwen op de technici en het personeel aan de grond – het is hun kop die op het hakblok ligt – en voor Tom is die verantwoordelijkheid een maatje te groot. In plaats dat kleine broer grote broer verzorgt is het andersom. Maar ook Matts geduld is eindig en na de zoveelste flater wordt Tom naar huis gestuurd. Hij heeft zijn zoveelste mislukking gescoord.

Recensie Mistaken for Strangers

Ontmoedigd door pech
Mistaken for Strangers gaat niet over Matt de rockster, maar over Tom de zelfsaboteur die diep in zichzelf graaft en, geholpen door Matt en diens vrouw, uit de honderden uren aan beeldmateriaal een onthullend en geestig zelfportret monteert. Hij interviewt zijn ouders over zijn broer tegen wie hij altijd heeft opgekeken en hun onderlinge relatie. Van zijn moeder, een schilderes, hoort hij dat hij van de twee ‘het meest getalenteerde kind’ was. Pa zegt dat Matt meer zelfvertrouwen heeft, Tom huilde altijd. “Je wilde altijd opgeven.” En jeugdtekeningen, door moeder bewaard, tonen inderdaad een talent.

Tom heeft zich altijd uit het veld laten slaan en alsof de duvel ermee speelt, de voorpremière van zijn film, door Matt geregeld, mislukt dankzij technische problemen. Maar deze keer laat Tom zich niet door pech ontmoedigen en Mistaken for Strangers eindigt met een triomf; er is een film, deze film. Grappig, confronterend, ontroerend en boven alles menselijk. Zit er een plan achter de film? Is hij geënsceneerd? Het maakt niet uit, want na zich aanvankelijk te hebben verbaasd over het narcistische geklungel stapt de kijker na anderhalf uur met een warm gevoel uit de bioscoop.

 

8 juni 2014

 
ALLE RECENSIES

Fault in Our Stars, The

Posted on

***

recensie  The Fault in Our Stars

In het land van molens en tulpen

door Cor Oliemeulen 

Braaf, soms ontroerend Amerikaanse drama over twee jeugdige kankerpatiënten die verliefd op elkaar worden en avonturen beleven in Amsterdam.  

Tijdens een bijeenkomst van de lotgenotengroep kan Augustus (Ansel Elgort) zijn ogen niet afhouden van Hazel (Shailene Woodley). Zij heeft sinds haar dertiende extra zuurstof nodig om niet te stikken en krijgt experimentele medicijnen waarvan het effect op langere termijn onzeker is; hij draagt een prothese na een levensbedreigende tumor in zijn been. Augustus is de ideale schoonzoon die Hazel laat vallen voor zijn charme en grapjes. Hij blonk vroeger uit in sport, zij is geobsedeerd door een roman van ene Peter Van Houten.

Recensie The Fault in Our Stars

Amsterdam
Ze raken snel bevriend, maken lol, filosoferen over het leven en houden elkaar wakker met social media. Augustus krijgt het voor elkaar dat ze worden uitgenodigd bij haar favoriete schrijver. Peter Van Houten (Willem Dafoe) heeft na het succes van zijn boek veel volgelingen gekregen en zijn toevlucht genomen tot Amsterdam waar hij in een grachtenpand blijkt te kampen met een writer’s block en een alcoholverslaving. Aanvankelijk achten de doktoren een overzeese vliegreis voor de patiënte te riskant, echter met de nodige voorzorgsmaatregelen belanden Hazel, haar moeder (Laura Dern) en Augustus in het land van molens en tulpen.

The Fault in Our Stars bedrijft uitstekende promotie voor Amsterdam. Er komt geen coffeeshop noch een enkel rood lichtje in beeld. Wel geniet het koppel van het luxe hotel, het chique restaurant, de rondvaartboot en een bezoek aan het Anna Frank Huis. Het schijnt dat al hele horden Amerikaanse tieners naar de hoofdstad komen en dat het bankje aan de Leidsegracht met de cruciale scène van de film een waar bedevaartsoord is geworden. (Jammer genoeg is het straatmeubel onlangs plotseling verdwenen, mogelijk ontvreemd door filmfans).

Recensie The Fault in Our Stars

Twilight
De film is gebaseerd op de gelijknamige bestseller van John Green, die als aankomend kapelaan stage liep in een kinderziekenhuis. Het viel hem op dat veel mensen, ondanks hun soms dodelijke ziekte, grappig en vol levenslust zijn. Hij besloot zijn ervaringen te verwerken tot een liefdesverhaal over jongeren met tegenovergestelde denkbeelden. Producer Wyck Godfrey, verantwoordelijk voor de Twilight-reeks, zag verfilming van The Fault in Our Stars direct zitten. Het romantische drama richt zich op dezelfde doelgroep, maar is aanzienlijk minder slecht. De relationele en emotionele diepgang van Hazel en Augustus overstijgt met gemak die van de bleke vampieren Bella en Edward.

Universele tegeltjeswijsheden als ‘pluk de dag’ en ‘kleine dingen waarderen’ zullen ongetwijfeld meer mensen aanspreken. The Fault in Our Stars heeft zijn aandoenlijke momenten zonder echt hartverscheurend of melodramatisch te worden. Als je je laat meeslepen en niet teveel stoort aan de religieuze ondertoon komen de zakdoekjes uiteindelijk goed van pas. Hoewel het filmdrama zich weinig richt op de ziekte ansich en soms beroerd is gemonteerd, snijdt het iets wezenlijks aan: het niet te benijden lot van twee mensen die voor elkaar hebben gekozen. Aan zoenen met slangetjes in je neus en het voortdurend meezeulen van een zuurstoftank kun je wennen, een onmogelijke toekomst met je dierbare is moeilijk te verkroppen.

5 juli 2014

 

 
ALLE RECENSIES

Hoe tem je een draak 2

Posted on

****

recensie  Hoe tem je een draak 2

Weelderig drakenavontuur

door Karina Meerman 

Weelderige animatiefilm met knuffelbare draken en grootse avonturen doet eer aan het woord ‘episch’.  

Het leven op het eiland Berk is veranderd in de vijf jaar sinds de Viking Hikkie zijn draak Tandloos temde. Berk is een drakenparadijs, een veilige haven voor alle draken in de omgeving. Voor de schapen is het allemaal een stuk ongemakkelijker geworden: de lievelingssport van Vikingen en draken is een soort zwerkbal met wollige slurken. Hikkie doet vaak niet mee: hij vliegt met Tandloos naar onbekende gebieden om ze in kaart te brengen.

Recensie Hoe tem je een draak 2

Op een van zijn reizen komt hij een mysterieuze drakenrijder tegen. Ook vindt het duo rare ijsformaties die niet te verklaren zijn. De draken op Berk blijken niet de enigen te zijn. Hikkie en Tandloos raken verzeild in een gevaarlijk avontuur, dat zij alleen kunnen overleven met behulp van hun vrienden. En wie is toch die drakenrijder? Is dat de grote slechterik die draken gevangen neemt?  

Nieuwe technologie
Hoe Tem je een Draak 2 is een werkelijk prachtige animatiefilm. In de vijf jaar sinds het eerste deel is ook in animatieland een hoop veranderd. Dreamworks Animation ontwikkelde software (Apollo) waarmee kunstenaars makkelijker en sneller kunnen werken. De animatoren werken met de tekenpen in plaats van een toetsenbord. Ze hoeven niet meer te wachten tot de computer de aanpassingen aan een personage of landschap heeft doorberekend, alles is direct zichtbaar op het scherm. Hierdoor kunnen de animatoren sneller werken en hebben zij meer vrijheid in wat ze naar het grote doek brengen.  

Ogen tekort
Het resultaat is verbluffend: baarden wuiven in de wind, water en wolken bewegen mee met de drakenvluchten. Het detailniveau maakt van Hoe Tem je een Draak 2 een zeer weelderige film. Maar het is vooral in de achtergrond waar de groei in technologie zichtbaar is. In animatie lag de nadruk op de verhaallijn en de achtergrond diende als context. Mooie plaatjes, waar verder weinig gebeurde. In deze film kom je ogen tekort. Terwijl Astrid en Hikkie in gesprek zijn, dollen en passant hun draken als jonge honden in de achtergrond (Tandloos gedraagt zich sowieso als een hele grote hond). We worden getrakteerd op de vlucht van honderden draken en scheren met Hikkie en Tandloos mee over het wateroppervlak.  

Recensie Hoe tem je een draak 2

Drakenoverdaad
In al die kleurrijke blijdschap zijn er ook wat minpuntjes. Zo heeft de enige slechterik als enige een Arabisch uiterlijk. Dat is jammer. En in de Amerikaanse versie is de stem wederom van Hikkie (Hiccup) die van acteur Jay Baruchel (The Sorcerer’s Apprentice). Daar moet je tegen kunnen. Zijn nogal karakteristieke geluid is niet erg geschikt voor emotionele gesprekken. Dan klinkt de Nederlandse Patrick Martens een stuk prettiger.  

Voor de allerkleinsten is deze film misschien wat heftig in beeld en geluid, maar wie tegen overdaad kan en van draken houdt, gaat 102 zeer onderhoudende minuten tegemoet in de bioscoop. Met recht is dit onderdeel van een ‘epische trilogie’.  

 

27 juni 2014

 

ALLE RECENSIES