Categorie: RECENSIE

Yeralti

Posted on

****

recensie  Yeralti

Liever sterven dan zwijgen

door Cor Oliemeulen

De meeste mensen zien hem liever gaan dan komen. Is hij gedoemd onder te gaan in eeuwige misère of heeft hij simpelweg aandacht, troost en liefde nodig?  

Muharrem is boos op zichzelf en op de wereld. Hij voelt zich verwaarloosd en gepasseerd. Hij houdt van compromisloze oprechtheid en haat hypocrisie. Tegelijkertijd is hij onzeker, want hij ruikt regelmatig of hij stinkt. Zijn bestaan draait om denken, iets doen vindt hij maar dom. Als ambtenaar zit hij dan ook de hele tijd duimen te draaien. ’s Avonds thuis dooft hij zijn sigarettenpeuken in de pan waaruit hij zojuist gebakken eieren heeft gegeten, waarna hij doelloos rondhangt in de stad Ankara om zichzelf en anderen te irriteren.

De ondergrondse mens
De Turkse regisseur Zeki Demirkubuz (Masumiyet, 1997; Kader, 2006) schuwt de tragiek nooit. Yeralti is een vrije bewerking van Aantekeningen uit het Ondergrondse van Fjodor Dostojevski uit 1864. Een existentialistisch portret van de ‘ondergrondse mens’ die zichzelf tot op het bot analyseert en alle zekerheden (zelfs wiskundige) in twijfel trekt. Muharrem – intens vertolkt door de populaire stand-up komiek Engin Günaydin – is verre van gemakkelijk voor zichzelf en ronduit moeilijk in de omgang met anderen. Hij spreekt in contradicties, provoceert en minacht. Soms hebben zijn cynisme en sarcasme een donker komische ondertoon. Maar dat Yeralti geen oergezellig filmavondje oplevert, zal niemand verbazen. Demirkubuz is zelfs wars van een enkel muziekje. Daarentegen zit hij Muharrem dicht op de huid en registreert de geluiden van zijn adem, het zuchten, slikken, trekken aan zijn sigaret en de manier waarop hij steeds wakker schrikt.

Recensie Yeralti

Aardappel
Geïsoleerd in zijn smerige, lelijke kamer aan de rand van de stad, is Muharrem zich bewust van zijn verwarring. Maar liever dít dan het leven van de schijnheilige ‘bovengrondse mens’. Als hij een keer ’s nachts niet kan slapen door de harde muziek in een kamer tegenover hem, gooit hij boos een aardappel door de ruit en maakt dat hij weg komt. Die aardappel wordt trouwens in de film zijn maatje.

’s Morgens besluit hij iets te willen doen tegen zijn plotselinge aanvallen van hysterie. Het oppikken van hoertjes, reciteren van Nietzsche, huilen bij een soap op tv, masturberen op de bank van de huishoudster en zich uitsloven op een loopband naast een knap meisje in de sportschool, zijn slechts korte opwellingen in zijn moeizame bestaan.

Beschuldigen van plagiaat
Voor Muharrem gaat de tijd tergend langzaam, getuige de lange stiltes met ergerlijke, zich herhalende geluiden en lange, statische shots, gevangen in dromerige en hallucinerende beelden. Bijvoorbeeld tijdens een scène met een vrouw in een hotelkamer, of in een restaurant tijdens het diner met zijn oude vrienden als hij van leer trekt tegen de schrijver Cervat. Diens boek is zojuist bekroond en de mislukte schrijver Muharrem wil hem openlijk beschuldigen van plagiaat. In een staat van dronkenschap maakt hij zich uiteindelijk volstrekt belachelijk. Echter, liever sterft hij dan te verzuimen de waarheid uit te schreeuwen. Zíjn waarheid.

 

19 september 2013

 
ALLE RECENSIES

White House Down

Posted on

***

recensie  White House Down

Wonderbaarlijke overlevingen

door Cor Oliemeulen

Met het verstand op nul, watjes in de oren en het op de koop toe nemen van alle wonderbaarlijke overlevingen heb je soms best een onderhoudend filmavondje met een Amerikaanse actiefilm die bol staat van politieke en militaire propaganda.  

De gewelddadige inname van het best beveiligde gebouw ter wereld blijkt dit jaar een bron van inspiratie voor twee filmmakers. Olympus Has Fallen van Antoine Fuqua verscheen in mei in de bioscoop en nu mag Roland Emmerich met White House Down  er een schepje bovenop doen. Qua kapitaalvernietiging is dat gelukt. Want de man die al in Independence Day (1996) het Witte Huis liet opblazen – toen door aliens, nu door paramilitairen – had maar liefst 150 miljoen dollar tot zijn beschikking. Net als in Olympus Has Fallen modelleert Emmerich in White House Down een nieuwe John McClane, de held van Die Hard (1988) die in zijn eentje tegen wil en dank zijn medeburgers moet zien te verlossen van het kwaad. De vraag die nu rijst: Wie is de nieuwe Bruce Willis?

De nieuwe Bruce Willis?
Gerard Butler doet het in Olympus Has Fallen lang niet onverdienstelijk, aanvankelijk als hoofd van de presidentiële veiligheidsdienst. Hij valt in ongenade nadat de First Lady omkomt bij een auto-ongeluk. Als enkele jaren later het Witte Huis wordt bezet door een groep meedogenloze Noord-Koreanen is hij er als de kippen bij om zich binnen te wurmen met als doel de president (en natuurlijk diens zoontje) te redden en op het allerlaatste nippertje te voorkomen dat Zuid-Korea en de VS van de wereldkaart zullen worden geveegd. Regisseur Antoine Fuqua begint veelbelovend met een zeer spectaculaire aanval. Echter zijn jammerlijke vervolg bestaat uit een orgie van ongeloofwaardigheid met veel bloederige agressie, veel te veel lijken en scènes waarin mensen door het hoofd worden geschoten. Tegen zo’n achtergrond kan zelfs de echte John McClane niet floreren.

Recensie White House Down

De andere kandidaat om Bruce Willis op te volgen, heeft meer geluk. Was Olympus Has Fallen met Gerard Butler, Morgan Freeman, Aaron Eckhart en Melissa Leo al gezegend met een topcast, in White House Down mag Channing Tatum zich omringen met Jamie Foxx, Maggie Gyllenhaal en James Woods. In tegenstelling tot Eckhart is Foxx een veel relaxtere Amerikaanse president. Hij heeft een boek over Nelson Mandela op zijn nachtkastje liggen, neemt kauwgom tegen de stress, zet eerst rustig zijn bril op voordat hij een terrorist doodschiet, trekt zijn gympies aan om sneller te kunnen vluchten én veroorlooft zich met permissie één keer het f-woord. De chemie tussen president en held in White House Down is beter, het verhaal en de actie minder onzinnig en een knipoog wordt niet geschuwd.

Roodwit hemdje
Natuurlijk is er maar één Bruce Willis, met alle bravoure en meligheid van dien. Channing Tatum komt het meest in de buurt. Hij éindigt in ieder geval als John McClane: gehavend en bebloed door de strijd, nat gesproeid door een sprinklerinstallatie en het gespierde lijf slechts gehuld in een wit hemdje, onder tromgeroffel en blazoengeschal opdoemend uit de rookpluimen, vol trots gadegeslagen door een ex-vrouw die niets liever wil dan onze nationale held in de armen sluiten om ’s avonds direct voor nageslacht te zorgen.

 

6 september 2013

 
ALLE RECENSIES

Stories We Tell

Posted on

****

recensie  Stories We Tell

Eeuwig mysterie

door Wouter Spillebeen

Met een Oscarnominatie voor haar schrijfwerk en een lange cv als actrice heeft Sarah Polley haar waarde in de filmwereld bewezen. In de documentaire Stories We Tell verdiept ze zich in het mysterieuze verhaal van haar moeder.  

Het leven van de Canadese Diane Polley kent talloze toppen en dalen. Ze verliest haar twee kinderen in een echtscheiding, leert haar tweede man Michael kennen terwijl ze samen in een toneelstuk spelen en krijgt van hem nog eens twee kinderen. Terwijl ook haar tweede huwelijk dreigt kapot te gaan, krijgt ze de kans om enkele maanden ver van huis te acteren. Michael bezoekt haar en hun huwelijk vindt een nieuwe adem. Wanneer Diane naar huis terugkeert, is ze zwanger van Sarah. Het gerucht doet de ronde dat Sarah niet van Michael is, maar Diane sterft aan kanker en neemt dat geheim mee in het graf. Vele jaren later interviewt Sarah leden van haar familie en vrienden van haar ouders om achter de waarheid te komen. Het probleem: elk van hen vertelt een andere versie van het verhaal. Wie het ware verhaal vertelt en wie slechts een halve waarheid kent, weet niemand.

Recensie Stories We Tell

Synthese van vertellingen
Stories We Tell graaft diep in de herinneringen en veronderstellingen die verschillende partijen hebben gevormd over de jaren, zowel diegenen die direct aan de gebeurtenissen verbonden zijn als zij die er enkel over gehoord hebben. Iedereen heeft een eigen invalshoek, ziet de zaken op zijn eigen manier en is ervan overtuigd dat zijn versie klopt. Een enkeling gaat zelfs zo ver dat hij zegt dat alleen hij het recht heeft het verhaal te vertellen. De synthese van de verschillende vertellingen komt in de buurt van de waarheid, maar wat echt gebeurd is, wist enkel Diane.

Vakantiefilmpjes
De interviews met de familie en vrienden van Sarah worden ondersteund door super 8-filmpjes, sommige jaren geleden genomen, andere in scène gezet als reconstructies, waardoor de personages echt opnieuw jong lijken en tot leven worden gebracht. Het resultaat lijkt op het commentaar dat een gezin bij hun vakantiefilmpjes zou geven terwijl ze het aan hun vrienden tonen. Michaels verhaal komt dubbel aan bod. Hij wordt, net als de andere vertellers geïnterviewd, maar hij leest ook zijn memoires voor, die hij tijdens de gebeurtenissen heeft geschreven. Dat doet hij in een opnamestudio terwijl Sarah hem regisseert. Michaels stem klinkt als die van een verteller die even bevooroordeeld is als de personages, aangezien hij zelf een van de belangrijkste spelers is.

Wat aan de oppervlakte een diep ontroerend verhaal over het bewogen leven van een vrouw lijkt, is veel meer dan dat. Haar drijfveren blijven voor eeuwig een mysterie, ze is nog slechts een indruk die ze heeft achtergelaten bij de vele mensen die ze heeft gekend. Een verhaal is niet meer dan de bijna willekeurige combinatie van herinneringen en invalshoeken. Dat brengt Stories We Tell op een sublieme wijze in beeld.

 

4 september 2013

 
ALLE RECENSIES

Conjuring, The

Posted on

****

recensie  The Conjuring

Duiveluitdrijving 2.0

door Cor Oliemeulen

Na de première van The Exorcist tweede kerstdag 1973 in New York brak massahysterie uit en besprenkelden bioscoopbezoekers zich spontaan met wijwater. Veertig jaar later mag je al lang trots zijn als je een onrustige nacht hebt na het kijken van The Conjuring. 

Filmbeleving is door de jaren heen sterk veranderd. Tijdens de horrorfilm van William Friedkin, die anno 2013 nog steeds angstaanjagend is en realistisch oogt, vielen destijds sommige bezoekers flauw, anderen moesten onbedaarlijk huilen of verlieten geschokt en gedeprimeerd het filmtheater. De huidige bioscoopbezoeker kan bogen op een dubieuze schat aan ervaring als het gaat om het gadeslaan van horror. Als het journaal op televisie en obscure sites op internet geen uitkomst bieden, kun je altijd nog naar de film.

The Conjuring

In de jaren zeventig verdrongen seks, karate en rampen het reguliere filmaanbod. Wat niet in de bioscoop mocht en slechts in vage videotheken onder de toonbank ging, kon je met een beetje mazzel ook zien tijdens uitzendingen van piraten die zich in de ether wisten te dringen zodra Nederland 1 en 2 overschakelden op testbeeld. De liefhebber kon zich laten verwonderen en choqueren door geesteszieken die onzedelijke handelingen met schapen verrichten of fascistoïde medeburgers die mensen in een ondergronds gat uithongeren en er niet voor terugdeinzen om met veel bloedgespetter lichaamsdelen te amputeren.

Klassieke horrorthriller
Tegenwoordig heeft de gemiddelde veertienjarige al zoveel gezien – leeftijdsrating of niet – dat je als filmmaker van goede huize moet komen. Recente remakes van The Texas Chainsaw Massacre zijn flauwtjes ontvangen; als je één Paranormal Activity hebt gezien, heb je ze allemaal gezien. Saw (2004) probeerde nog op intelligente wijze te confronteren met een sadistische seriemoordenaar. Maar regisseur James Wan kreeg kennelijk genoeg van collega’s die in vervolgfilms schaamteloos nieuwe dimensies aan de door hem geïntroduceerde martelporno toevoegden. Met Insidious (2010) greep Wan terug op de formule van de klassieke horrorthriller die het absoluut niet hoeft te hebben van bloed en geweld. Met The Conjuring (2013) weet hij de combinatie van horror en suspense bijna te perfectioneren.

Recensie The Conjuring

In feite lijkt het afgezaagd dat een aanvankelijk opgewekt gezin een groot, oud huis betrekt en al snel te maken krijgt met mysterieuze verschijnselen. Iemand ontdekt een verborgen kelder vol oud spul met spinnenwebben. Een ander ziet een geest in de spiegel en de hond durft niet naar binnen en wordt spoedig dood aangetroffen. De vader bagatelliseert natuurlijk de onrust terwijl zijn vijf dochters enge geluiden blijven horen, rottend vlees ruiken, tijdens hun slaap aan de benen worden getrokken en de moeder elke ochtend met steeds meer blauwe plekken ontwaakt. Dat alle klokken in het onderkomen steeds op het zelfde tijdstip stil blijven staan, voorspelt dat er in het verleden enge zaken zijn geschied. Inderdaad, clichés zijn soms noodzakelijk.

Echt gebeurd?
Toch is The Conjuring bijzonder meeslepend, vooral door de consistente opbouw, het geloofwaardige acteren, de onverwachte camerahoeken, het geluid en de schrikeffecten. Het verhaal is gebaseerd op de belevenissen van Lorraine en Ed Warren (gespeeld door Vera Farmiga en Patrick Wilson). Het echtpaar stichtte in 1952 de New England Society for Psychic Research en claimde meer dan tienduizend gevallen van paranormale activiteiten te hebben onderzocht. In 1971 worden de Warrens door het gezin Perron gesmeekt hulp te bieden bij het verjagen van duistere krachten uit hun nieuwe huis, plus een hardnekkig gevalletje van exorcisme. Bloedstollend voor de één, popcornvermaak voor de ander.

 

30 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES
 

Borgman

Posted on

**

recensie  Borgman

Meer vragen dan antwoorden in pseudogriezelfilm

door Karina Meerman

Hoe ziet het kwaad eruit? Heeft het hoorns en een staart? Een warrige coupe en starende ogen? En hoe verspreidt het zich? Door aanraking? Oogcontact? Filmdoek? In Borgman wordt het nooit helemaal duidelijk.  

Het Filmfestival in Cannes onthaalde Alex van Warmerdams laatste film met loftuitingen. Een opsteker voor de Nederlandse film, zei de Nederlandse pers. Dat is fijn voor de industrie, maar om nou te zeggen dat Borgman een begrijpelijke film is – dat is kennelijk niet de maat voor succes. Tuurlijk, het is Van Warmerdam, dus filmisch is het prachtig en het acteren uitstekend, de acteurs begaan met het product. Zijn typische humor zal de liefhebber aanspreken, maar het verhaal doolt en dwaalt als de obscure hoofdpersoon en diens vage consorten.

Recensie Borgman

Villawijk
De film opent met een morsige priester en twee jagers die proberen een man (Jan Bijvoet) te spiesen die onder de grond leeft. Hij ontsnapt en waarschuwt twee andere ondergrondse mannen terwijl hij op de vlucht slaat. Als bij toverslag bevindt de vluchteling zich even later in een villawijk. Hij belt aan bij een huis en vraagt of hij een bad mag nemen, want hij is vies. Hij krijgt de deur in zijn baardige gezicht.

Bij het tweede huis vraagt hij hetzelfde. Een bad, want hij is vies. Een douche, mag ook. Hij krijgt ruzie met de man des huizes en wordt tegen de grond geslagen. De vrouw (Hadewych Minis) besluit echter later – uit schuldgevoel?; of is ze al onder zijn invloed? – zijn wonden te verzorgen. Vanaf dat moment wurmt hij zich in het leven van het echtpaar en hun kinderen. Dit leidt tot een reeks onaangename en gewelddadige gebeurtenissen.

Borgman

Het mysterie Camiel
Hoe Camiel het gezin precies in zijn macht krijgt, wordt nooit helemaal duidelijk. Het waarom blijf eveneens vaag. Misschien is kwaadaardigheid besmettelijk. Bijvoet straalt iets uit dat het filmdoek nooit echt bereikt. Ja, hij heeft iets ongrijpbaars en met zijn starende blik houdt hij het mysterie Camiel goed in stand. Maar diezelfde vaagheid maken de daden van de vrouw des huizes onbegrijpelijk. Haar bizarre gedweep met Camiel toont haar als een willoos wezen, dat kennelijk hecht aan onaangename mannen en geen eigen leven lijkt te hebben. Niet echt het soort vrouw waar je als vrouwelijke kijker graag naar kijkt.

Zin voor zin en daad voor daad brokkelt het rijke leventje van deze familie af. Camiel blijkt een kleurrijk stel kornuiten te hebben, en op ingewikkelde wijze zet hij die in om zijn plannen werkelijkheid te maken. Maar tot en met de laatste scène blijft onduidelijk waarom het allemaal op deze akelige en omslachtige manier moest.

27 augustus 2013

ALLE RECENSIES
 

We’re the Millers

Posted on

*

recensie  We’re the Millers

Test je gevoel voor humor

door Cor Oliemeulen

Een paar aardige grappen zinken in een moeras van inspiratieloze banaliteiten. Het is dat de cast er nog iets leuks van probeert te maken en dat veertiger Jennifer Aniston een wellustig dansje doet.  

De enige taak van een recensent is om een cultureel kader te scheppen, zodat de lezer een betere afweging kan maken of een film de moeite waard is. De onderbouwde mening van de recensent is misschien net dat laatste duwtje in de rug om een film te gaan kijken. Soms worden er sterretjes uitgedeeld voor een snelle indicatie, omdat niet iedereen tijd of zin heeft om de recensie te lezen. Context, nuances en achtergronden van de film kunnen echter nooit in sterretjes worden uitgedrukt. Bovendien, smaken verschillen. Zeker bij komedies, of films die als zodanig worden geafficheerd. In sommige gevallen kan de recensent het de lezer een stuk eenvoudiger maken.

Recensie We're the Millers

De test
Hieronder staan tien willekeurige gebeurtenissen uit We’re the Millers. Test zelf of je de film leuk genoeg vindt om te gaan kijken door JA of NEE in te vullen. Helemaal onderaan lees je de uitslag.

1) Alle Mexicanen zijn tuig van de richel die handelen in drugs en rondzwaaien met machinegeweren.

2) Een jonge danseres in een stripclub toont vol trots een tatoeage op haar buik. Er staat: ‘Boner Garage’.

3) De camper is helemaal volgestouwd met pakketten drugs en de bestuurder verzucht: ‘You’ve got me moving enough weed to kill Willie fucking Nelson!’

4) Een vrouw noemt haar vibrator Joe Morgan (vernoemd naar een legendarische honkbalspeler die aardig overweg kon met het slaghout).

5) Het meisje vertelt de stewardess dat ze al een paar keer niet ongesteld is geweest, wat ze niet snapt, omdat ze de laatste maanden alleen maar anale seks heeft gehad.

6) De tienerjongen leert van een meisje hoe hij moet kussen en als dat niet goed gaat, neemt haar moeder het over.

7) Dezelfde jongen krijgt te maken met een grote spin die in zijn broek kruipt en in een testikel bijt, zodat hij met spoed naar het ziekenhuis moet.

8) In een teken-en-raadspel probeert de tekenaar een skateboard te fabriceren maar roept de vrouw die moet raden de alternatieve filmtitel Black Cock Down.

9) Een corrupte Mexicaanse agent wil eigenlijk wel in nature worden betaald, dus wordt er een beroep gedaan op de echtgenote van de man die is aangehouden. Als de agent vervolgens aangeeft dat hij homo is, moet de zoon worden overgehaald voor een blow job.

10) Iedereen moet heel hard lachen omdat iemand nog maagd is.

De antwoorden
Hoe vaak heb je JA ingevuld?

0 – 3 keer: Waarschijnlijk heb je veel gevoel voor humor, maar kijk je liever naar films waarbij je ook soms moet nadenken.

4 – 6 keer: Mogelijk ga je onder invloed van alcohol en/of drugs naar de bioscoop.

7 – 9 keer: Schroom niet om ook films te bezoeken als My idiot Brother, Identity Thief, Jack and Jill, A Good Old Fashioned Orgy, Hall Pass, Grown Ups en The Heat.

10 keer: Gefeliciteerd! Je bent één van de vier scriptschrijvers van We’re the Millers en mag solliciteren voor de nieuwe film van Adam Sandler of Paul Rudd.

 

26 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

This Is the End

Posted on

***

recensie  This Is the End

Alsof het de laatste dag is

door Wouter Spillebeen

Wat gebeurt er wanneer beroemdheden tijdens een feestje het einde van de wereld meemaken? Het is mogelijk dat er in de hele geschiedenis nooit een film gemaakt is met meer cameo’s van komediereuzen dan in This Is The End.  

Net zoals in Jay and Seth Versus the Apocalypse, hun korte film uit 2007, trotseren Jay Baruchel (Million Dollar Baby ) en Seth Rogen (Pineapple Express) in This Is the End het einde van de wereld. Ditmaal hoeven ze dat niet alleen te doen, want de Apocalyps slaat niet toe terwijl ze in hun appartement zitten, maar tijdens het decadente housewarming feestje van James Franco (127 Hours). Nadat de goeden der aarde ter hemel zijn gestegen en aardbevingen, grondverzakkingen en verkeerschaos de meeste beroemdheden op het feest tot slachtoffer hebben gemaakt, proberen Seth, Jay, James, Jonah Hill (Superbad), Danny McBride (Your Highness) en Craig Robinson (Hot Tub Time Machine) als enige overlevenden toch nog een plekje in de hemel te bemachtigen.

De vierde muur
Elk van de vele bekende acteurs in This Is the End speelt een absurde of overdreven versie van zichzelf. Michael Cera (Superbad ) is in de film verslaafd aan cocaïne (wat volgens zijn collega’s rechtlijnig tegenover zijn echte karakter staat), Jonah Hill is overdreven vriendelijk en Jason Segel praat constant over zijn rol in How I Met Your Mother, om er maar enkele te noemen.

Recensie This Is the End

Rogen, die in de film zowel acteert, schrijft als regisseert, zegt in een interview dat zowat alle belangrijke acteurs op een bepaald punt vonden dat hun rol te ver ging. De zogenaamde vierde muur wordt constant doorbroken met grappen die zowel de spelers zelf als de hele filmindustrie viseren. Rogen wordt verweten in iedere film dezelfde rol te spelen, acteurs in het algemeen worden slap, verwend en egoïstisch genoemd. Zelfspot wordt niet geschuwd.

Unieke karakters
Overdaad kan schaden, maar omdat This Is the End op zich een over de top concept kent, is minder niet meer. Ondanks de hoeveelheid personages op het scherm slaagt iedere acteur erin zich te onderscheiden met een uniek en hilarisch karakter. Elk van de acteurs speelt op zijn eigen manier en het valt op dat ze zich stuk voor stuk goed voelen bij hun rol. Zelfs Emma Watson (Harry Potter, The Perks of Being a Wallflower), die nooit eerder in een komedie verscheen, speelt alsof ze ervoor gemaakt is.

Subtiel is de film helemaal niet, maar grappig door absurditeit des te meer. Afgezien van een hoop kinderachtige grappen is het niveau van This Is the End verrassend hoog. Deze film bevestigt het komische talent van de cast die haar strepen al ruim verdiend heeft, zeker als je beschouwt dat de helft van de film volgens Rogen grotendeels geïmproviseerd is. Bovendien kan een hommage aan The Exorcist nooit kwaad.

 

26 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

Mortal Instruments: City of Bones

Posted on

**

recensie  The Mortal Instruments: City of Bones

Nieuw voer voor tienermeiden

door Simone Vogel

Sinds de Twilight-films zijn weerwolven en vampiers populairder dan ooit. The Mortal Instruments: City of Bones speelt hier handig op in. Clary is een all American girl next door, die zich moet zien te redden tussen heksen, vampiers, weerwolven en halfengelen. Zal het haar lukken om de toekomst van alle halfengelen veilig te stellen?  

The Mortal Instruments: City of Bones is gebaseerd op de gelijknamige boekenreeks van Cassandre Clare. Om het plaatje goed op beeld te krijgen, vormde regisseur Harald Zwart een team met de schrijfster. Zij leveren een film af die zich kan meten met Twilight. In de eerste plaats omdat het verhaal draait om een doodgewoon meisje, Clary (Lily Collins). Daarnaast richt het zich op de strijd tussen goed en kwaad.

Special effects dragen de film
Bij een fantasiefilm zijn special effects erg belangrijk. In dit geval dragen ze de film. Het grootste gedeelte van de verhaallijn speelt zich af in Brooklyn. De gotische gebouwen die zich ontvouwen in de stad, lijken levensecht. Ze zouden voor het menselijke oog verborgen kunnen zijn. We moeten geloven dat deze plekken echt bestaan in de stad, gewoon in ons dagelijks leven.

The Mortal Instruments: City of Bones is doorspekt met romantiek. Zo wordt al snel duidelijk dat Simon, de beste vriend van Clary, een oogje op haar heeft, wat zij natuurlijk niet doorheeft. De aantrekkingskracht tussen Jace (Jamie Campbell Bower) en Clary lijkt haast onvermijdelijk. Twee knappe jonge mensen die zij aan zij strijden en het leven zouden willen geven voor de ander, maakt de film ietwat zoetsappig.

Recensie The Mortal Instruments: City of Bones

Romantische sfeer
Om de halfengelen, ook wel schaduwjagers genoemd, er geloofwaardiger uit te laten zien, schakelde Zwart de hulp in van cinematograaf Geir Hartly Andreassen (Kon-Tiki), een expert in belichting. Hij licht de huiden van de acteurs iets op en schiet de beelden op film in plaats van digitaal. Het resultaat draagt bij aan de romantische sfeer.

Voor tienermeiden zal het romantische karakter herkenbaar zijn en prettig om naar te kijken. Het tempo in The Mortal Instruments: City of Bones ligt hoog, de vechtscènes blijven boeiend en er zit af en toe een onverwachte wending in het plot. Toch kunnen deze elementen niet verhullen dat Lily Collins, die haar eerste hoofdrol speelt, een onervaren en weinig verrassende actrice is. Terwijl ze mooi opgemaakt en onschuldig kijkend door het beeld hupst, is het Jamie Campbell Bower die de show steelt. Zijn krachtige karakter, intelligentie en Engelse accent maken zijn personage Jace boeiend.

Dialogen vlak en emotieloos
The Mortal Instruments: City of Bones is de verfilming van het eerste deel van een populaire boekenreeks met uitgesproken karakters. Helaas heeft de cast deze karakters niet goed tot uiting kunnen brengen. De dialogen blijven vaak vlak en emotieloos. Harald Zwart, die al niet uitblonk in originaliteit met films als The Pink Panther 2 en The Karate Kid, laat ook in deze productie weinig verrassends zien. Het zijn de special effects en hunk Jamie Campbell Bower die de tienermeiden naar de bioscoop zullen lokken voor een vermakelijk maar weinig origineel verhaal.

 

21 augustus 2013

 
ALLE RECENSIES

Pistola en Cada Mano, Una

Posted on

***

recensie  Una Pistola en Cada Mano

De kwetsbare man

door Cor Oliemeulen

Acht topacteurs in een mozaïek van herkenbare verhalen met absurde wendingen. Eén dagje Barcelona toont op amusante én pijnlijke wijze de worstelingen van de tobbende veertiger.  

Regisseur Cesc Gay wil in zes korte verhalen een meedogenloos portret van de gewone hedendaagse man in buitengewone situaties opdienen. Het lijdend voorwerp is de veertiger die bekend is met het onderwerp identiteitscrisis en alles wat hiermee te maken kan hebben. Depressies en stemmingswisselingen, overspel en scheiding, hoop en vertwijfeling. Maar zo meedogenloos is het portret ook weer niet, eerder grappig en ontroerend. En ook de situaties zijn niet écht buitengewoon, maar wel lekker aangezet. Iedereen kent wel iemand die zijn vrouw bespioneert, een affaire met een collega begint of zijn echtgenote inruilt voor een huisdier en weer bij zijn moeder gaat wonen.

Alles is relatief
Dit laatste is het geval bij een man die ´s morgens vroeg een verdrietige oude bekende tegen het lijf loopt. Ze raken aan de praat en de oude bekende vertelt over zijn bezoeken aan de psychiater (Een Duitser, ‘want die zijn goed in elektroshocks’). Aan de opsomming van zijn fobieën lijkt nauwelijks een eind te komen. Maar hoe is het eigenlijk met jou? Langzaam blijkt dat het met de eerste man nog veel slechter is gesteld dan met de oude bekende. Als exponent van zijn recente armoedige status toont hij een gat in zijn schoen en neemt na enige aarzeling driehonderd euro van de oude bekende aan. De toon van de film is gezet: alles is relatief.

Recensie Una Pistola en Cada Mano

Dit geldt ook voor de saai ogende, kalende man met baard die zijn zoontje bij zijn ex terugbrengt. Uit het gesprek met zijn energieke, rondborstige vrouw blijkt dat ze al jaren uit elkaar zijn omdat hij meer dan eens een scheve schaats had gereden. Schoorvoetend laat hij doorschemeren dat hij nog steeds gevoelens voor haar heeft en niet lang erna bekent hij dat hij weer met haar naar bed wil. Uiteindelijk wordt hij bijzonder onaangenaam verrast en druipt af als een geslagen hond. Ook de man die al vijf jaar heimelijk opgewonden raakt van een vrouwelijke collega krijgt op het laatst het deksel faliekant op de neus.

Frustraties en relaties
Alle verhalen zijn opgebouwd uit mooie dialogen en gaan over frustraties en relaties waarin de beleving van seks en het gemis van seks een rode draad vormen. In de meeste gevallen met veel gevoel voor drama en timing neergezet door gelauwerde acteurs, zoals Ricardo Darín (El secreto de sus ojos, 2009), Luis Tosar (Mientras duermes, 2011), Javier Cámara (Hable con ella, 2002) en Eduardo Noriega (Abre los ojos, 1997). In Una Pistola en Cada Mano zijn de mannen kwetsbaar, terwijl de vrouwen kracht, levenslust en klassieke schoonheid uitstralen. Hoe vervelend of onthutsend elke confrontatie ook eindigt, het vrolijke deuntje tussen de episodes verraadt de vette knipoog.

De verhalenstructuur doet denken aan melancholische en satirische komedies uit de bloeiperiode van de Italiaanse cinema met grootheden als Vittorio Gassman, Ugo Tognazzi en Marcello Mastroianni. De titel – Eén Pistool in Elke Hand – is bedoeld als metafoor voor mannelijkheid. Zo wordt in een verhaal de eeuwige cowboy John Wayne als held opgevoerd. Bovendien heeft volgens regisseur Cesc Gay een pistool voor vrouwen in Spanje een erotische lading. Dus over een filmtitel hoefde hij niet lang na te denken.

 

21 augustus 2013

 

Lees ook: Boek over Spaanse cinema

 

ALLE RECENSIES

Look of Love, The

Posted on

***

recensie  The Look of Love

De koning van Soho

door Alfred Bos 

Michael Winterbottoms biopic van Engelands meest succesvolle zakenman van na de oorlog – een pornobaas die zijn geld stak in vastgoed – toont de tragiek van een man die alles had, maar de belangrijkste vrouw in zijn leven, zijn dochter, niet kon geven wat ze vroeg. 

De Engelse regisseur Michael Winterbottom is een manusje-van-alles. Tv-series, documentaires, thrillers, sociale drama’s, sciencefiction, biografieën – het rolt met imponerende regelmaat uit zijn handen en zit allemaal tussen de kleine veertig titels die hij de afgelopen 24 jaar bij elkaar filmde. Een gedreven, om niet te zeggen werkverslaafde vakman. 

The Look of Love is Winterbottoms weergave van leven en loopbaan van Paul Raymond (1925-2008), een door zijn vader verlaten arbeiderszoon die zich opwerkt tot een van de meest succesvolle zakenlieden van Engeland. Raymond, in Liverpool geboren als Geoffrey Quinn, verdiende zijn fortuin als uitgever van een reeks erotische magazines. Daarnaast exploiteerde hij een aantal stoute nachtclubs. Hij was de koning van Soho, de derde oksel van Londen.  Alles wat hij aanraakt lijkt een succes te worden. In de liefde kon hij geen maat houden. 

recensie The Look of Love

Seks als lifestyle
Raymond (vertolkt door Steve Coogan) is een intrigerende figuur, die zich een leven lang wist te omringen met de meest fantastische vrouwen, maar daar eigenlijk niet mee om kon gaan. Winterbottom psychologiseert niet en portretteert de man die seks als lifestyle verkocht ook niet als de heraut van nieuwe vrijheden – zoals Milos Forman deed met Larry Flint, uitgever van het Amerikaanse blootblad Hustler, in The People vs. Larry Flint (1996). Hij toont zonder te (ver)oordelen een man met humor en charme, die diep in zijn hart het verlaten kind blijft. 

Het verhaal kent genoeg drama van zichzelf, want Raymonds tweeslachtige relatie met vrouwen – bron van verlossing én verwisselbaar decorstuk – heeft verregaande consequenties voor zijn persoonlijke leven. Voor de buitenwereld is hij de(boe)man; achter de voordeur waadt hij door drijfzand. Hij verruilt zijn liefhebbende echtgenote Jean (Anna Friel) voor een jonger exemplaar, het naaktmodel Fiona Richmond (Tamsin Egerton), die hem uiteindelijk verlaat omdat ze geen figurant op zijn seksfeesten wil zijn. Erger is dat zijn relatie met dochter Debbie (Imogen Poots), die een loopbaan als entertainer in pa’s clubs en revues ambieert, ongezonde trekjes vertoont. Hij adoreert en verpest haar. 

Overdosis
Voor vader noch voor Debbie zelf wordt haar gedroomde toekomst werkelijkheid. Haar artistieke talent is beperkt en pa ziet in zijn favoriete dochter zijn troonopvolger. Zijn vaderliefde is onbegrensd, zelfs wanneer Debbie’s zelfdestructieve gedrag excessief wordt. Een maand voor Paul Raymond wordt uitgeroepen tot de rijkste man van Engeland overlijdt Debbie, op 5 november 1992, aan een cocktail van coke en heroïne.  

Winterbottom vertelt het verhaal met veel aandacht voor uiterlijk vertoon, maar een kitschkermis van borsten en billen à la Verhoevens Showgirls wordt het nimmer. Ieder tijdsgewricht – de film opent in de jaren ’50 – heeft zijn eigen filmische uiterlijk en met kordate montage springt The Look of Love door de tijd, geholpen door een sterke soundtrack met onder meer Uma Sumac, Donovan, T. Rex en Soft Cell. De titel is ontleend aan een jaren ’60 compositie van Burt Bacharach, vereeuwigd door Dusty Springfield. Het leven van Paul Raymond was één grote act, een vlucht voor de leegte die zijn gemankeerde jeugd had achtergelaten. Hij kon alleen maar doorgeven wat hij had georven, niet wat hij had verworven.

 

20 augustus 2013

 

ALLE RECENSIES