Categorie: thriller

APP

Posted on

**

recensie APP

App boeiender dan film

door Karina Meerman

Wereldprimeur blijkt leuke app behorend bij een matig verhaal met tenenkrommend script.

De term ‘second screen’ is in opmars. Het betekent dat de kijker niet alleen de ogen op het grote scherm heeft, maar ook de handen om een tablet of smartphone. Dat kan zijn met z’n allen twitteren over Zomergasten, maar vaker is het meestemmen op talentenshows of statistieken gluren tijdens voetbalwedstrijden.

APP

APP  is de allereerste film ter wereld met een second screen, in de vorm van een app op een Android of iOS smartphone, die tijdens de film extra informatie geeft. Zo zien we bijvoorbeeld hoe de hoofdpersoon een flatgebouw binnengaat, terwijl we op de telefoon de flat van boven zien. Leuk. Meer vertellen zou flauw zijn, maar je krijgt alle extra’s mee, dankzij een geruststellend trillen dat een nieuw elementje aankondigt.

Een briljant concept, maar helaas pover uitgewerkt. Dat komt voornamelijk door de film. Het idee is dat App De Film ook zonder App De App is te zien, maar dan blijft alleen het bloedeloos acteerwerk over dankzij een tenenkrommend script en een verhaal met gaten zo groot als het IJsselmeer.

IRIS
Psychologiestudente Anna Rijnders (Hannah Hoekstra) ontdekt op een ochtend een vreemde app op haar telefoon. Deze blijkt snode plannen te hebben met haar leven en vormt een bloederige dreiging voor haar vrienden en haar omgeving. Een zelfdenkende app, genaamd IRIS (hé, dat is SIRI achterstevoren!) die zich niet zomaar laat verwijderen… een nachtmerrie. Zeker wanneer je kennelijk geen backups maakt, synchroniseert via je pc, of je toestel gewoon in de winkel koopt. Mierenneuken? Misschien, maar ook al maak je een film die toekomstige technologie bevat (sciencefiction dus), zorg dan wel dat hij in de basis klopt.

Mierenneuken
De geavanceerde kant van appbeheer terzijde, zullen de mierenneukers onder ons zich wellicht ook afvragen hoe hard een DeWalt-versterker moet staan wil hij gaan wandelen; waarom ‘electriciteit’ in software de oude spelling heeft (en toch interactie heeft met een nieuwe app) en bovenal, hoe we een medisch specialist zo ver krijgen dat hij binnen drie seconden zijn excuses aanbiedt wanneer het ziekenhuis een dramatische fout maakt. Mag een beginner duiken zonder buddy? Hoe lang behoudt water zijn elektrocuterende krachten? Hoe snel herstelt iemand van brandwonden? En hoe kan een app van een hackersite jarenlang onopgemerkt blijven op het internet? Allemaal vragen die overblijven na het zien van App De Film.

APP

Jammer
Nederlandse filmkijkers hebben nogal de neiging complimenten uit te delen voor beoogde prestaties, nieuwigheden en spectaculaire effecten. In dat geval, krijgt App De Film 5 sterren. Het is nieuwer dan nieuw. Bezoekers downloaden de app van tevoren en zonder dat WiFi of internetverbinding nodig is, triggeren signalen in het audiospoor (audiowatermerk) van de film, de content in de app. Dat is echt leuk, zeker wanneer je geen leesbril draagt. Dan moet je namelijk schakelen tussen schermpje en scherm. Ook zit je als bezoeker 82 minuten lang met je smartphone of tablet in de hand.

Vermoedelijk heeft regisseur Bobby Boermans heel goed gekeken naar het profiel van de gemiddelde smartphonegebruiker: die is namelijk rond de 30, hoger opgeleid en derhalve vaak leesbrilloos en vergroeid met zijn telefoon. Vandaar waarschijnlijk ook de universiteit als setting, zodat we namelijk weten dat de hoofdrolspelers intelligent moeten zijn. Jammer dat deze aanvankelijk keurige mensen in het heetst van de strijd terugvallen op emotieloos vloeken en fysiek geweld. Heel Nederlands, dat wel. Waardering: 2 sterren (1 voor de app).

 

29 maart 2013

 
ALLE RECENSIES
 

Rhino Season

Posted on

*****

recensie  Rhino Season

Bevrijding?

door Cor Oliemeulen

Een dichter in Iran wordt bruut gescheiden van zijn vrouw. De combinatie van tragische liefdesgeschiedenis, sublieme ingehouden acteerstijl en overweldigende beeldtaal is onvergetelijk.

Je kunt de gevolgen van de Islamitische Revolutie in Iran op verschillende verdienstelijke manieren interpreteren. In de animatiefilm Persepolis (2007) probeert een opgroeiend meisje het juk van fundamentalisme van zich af te werpen. Oscarwinnaar Argo (2012) doet verslag van de spannende ontsnappingspoging van gegijzeld ambassadepersoneel in Teheran na de val van de sjah. Pas in Rhino Season (Fasle kargadan) van Bahman Ghobadi snijdt de gruwel van onderdrukking en vrijheidsberoving echt door de ziel.

Rhino Season

Obsessie
Gebaseerd op de dagboeken van de Koerdisch-Iraanse dichter Sadegh Kamangar begint het verhaal eind jaren zeventig. Sahel signeert zijn zojuist gepubliceerde dichtbundel. Zijn mooie, hip geklede vrouw Mina, dochter van een hooggeplaatste militair, wordt op afstand gadegeslagen door haar chauffeur. Hij blijkt obsessief verliefd op haar. Zijn nederigheid maakt acuut plaats voor autoriteit vanaf het moment dat de Iraanse Revolutionaire Garde het voor het zeggen krijgt. De dichter en zijn vrouw worden valselijk beschuldigd van godslastering en verdwijnen in de cel. Mina komt na tien jaar vrij, Sahel zit dertig jaar opgesloten.

De verschrikkingen van vernedering, eenzaamheid en marteling zijn gegroefd in het karakterhoofd van veteraanacteur Behrouz Vossoughi. Bedaard, beheerst, maar verward verneemt hij dat Mina (Monica Bellucci) in de veronderstelling is dat hij niet meer leeft. Sahel gaat op zoek en vindt haar in Istanboel waar ze nog steeds rouwend leeft met een man en twee kinderen. Voortdurend blijft hij op afstand, observeert haar en beslist maar niet of hij haar weer in zijn verlangende armen kan sluiten. De mooie en pijnlijke herinneringen, droombeelden en flarden van zijn eigen poëzie als wankele leidraad verbeelden zijn innerlijke strijd.

Rhino Season

Symboliek
Cineast Ghobadi verrast met onverwachte, functionele cameraperspectieven en schetst kunstzinnige beeldkaders. De symboliek van het paard dat zijn hoofd door het autoraam naar binnen steekt, rennende neushoorns op een grote uitgedroogde vlakte en de immense regen van schildpadden (subtiele letterlijke verwijzing naar zijn imposante voorganger over Koerdisch-Iraakse oorlogskinderen Turtles Can Fly) is een voorbode van dreigend onheil.

De onwaarschijnlijke samenloop van treurige omstandigheden doet hier en daar denken aan de zoektocht van de broer en zus in Incendies (2010) die stapje voor stapje het huiveringwekkende relaas van hun overleden moeder ontdekken. Ook in dit meesterwerk worden personages op een bijna gekunstelde manier met elkaar geconfronteerd en zul je na de finale mokerslag afwegen of er juist wel of geen sprake is van bevrijding.

 

16 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Mama

Posted on

***

recensie  Mama

Angstaanjagend zonder apotheose

door Wouter Spillebeen

Andrés Muschietti herwerkte zijn eigen korte film uit 2008 tot Mama, een volwaardige horrorfilm over enge kleine meisjes en de moederfiguur die hen heeft grootgebracht.

Een man vermoordt zijn vrouw en ontvoert zijn dochters van een en drie jaar oud. Hij brengt ze naar een huis in een bos, waar hij zichzelf en ook hen een kogel door het hoofd wil jagen. Een onbekend wezen redt de meisjes op het nippertje. Vijf jaar later worden de kinderen teruggevonden en gaan wonen bij hun oom Lucas (Nikolaj Coster-Waldau) en zijn vriendin Annabel (Jessica Chastain). Maar niet alleen de kinderen zijn teruggekeerd, ze hebben hun ‘Mama’ meegenomen.

Recensie Mama

Mama is een klassiek spookverhaal: een geest doolt rond op zoek naar zielenrust. De film getuigt van genoeg nieuwe ideeën om entertainend te blijven, zoals de psychiatrische insteek en de poging om het onverklaarbare te verklaren, maar het is niet wereldschokkend. Het lijkt wel alsof iedere horrorfilm tegenwoordig minstens één bezeten klein meisje bevat. Dat aspect is eng genoeg om oprechte schrik te veroorzaken en je soms bijna uit je sokken te doen springen.

Schrikmomenten
Op de acteerprestaties valt weinig aan te merken. Jessica Chastain, die dit jaar naast de Oscar voor beste actrice greep, toont dat ze ook haar mannetje staat in films die ver van Zero Dark Thirty verwijderd zijn. Haar vertolking van Annabel is een van de grootste troeven van Mama. Een andere is de sfeer. Die bouwt de film vooral in de eerste helft. De kijker wordt vaak op het ongemak gesteld, zoals het moet.

Er zijn schrikmomenten, maar niet tot verveling en meestal niet op voorspelbare momenten. Toch is de film zeker niet perfect, er zitten gaten in de plot. Zo krijg je geen antwoorden op de vraag hoe de meisjes konden overleven en waarom oom Lucas een zoektocht onderneemt. Hij moet voor het goed van het verhaal gewoon even uit de picture verdwijnen, maar er wordt verder niets mee gedaan.

Domper
Het einde van Mama is een echte domper. Als het ‘spook’ in kwestie niet in beeld komt op een paar glimpen na, vormt de kijker een eigen beeld van het wezen. Wat gemaakt kan worden met computeranimaties is nooit zo eng als hetgeen de kijker zich voorstelt. Dus wanneer in de laatste scènes de Mama-figuur zeer prominent verschijnt, valt alle suspense en angst voor deze mysterieuze entiteit weg. Dat is des te jammerlijk omdat de rest van Mama kwalitatieve en sfeervolle horror brengt.

 

2 maart 2013

 
ALLE RECENSIES

Flight

Posted on

****

recensie  Flight

Persoonlijk drama met lichtvoetige twist

door Eva Baaren

Piloot Whip Whitaker zet een haperend passagiersvliegtuig zonder al teveel doden aan de grond. Zijn status als heldhaftige piloot maakt echter snel plaats voor verdenkingen van dronkenschap. Flight is een onconventionele film over schuld, boete, zelfbestemming en het lot.

In Flight ontbreekt het niet aan het bekende vliegrampscenario: een piloot houdt met halsbrekende toeren een vliegtuig in de lucht, terwijl een groep passagiers en stewardessen angstige momenten doormaakt. De rest van de film lijkt echter weinig op een klassieke rampenfilm. In plaats van een Hollywoodvertelling over een vliegtuigcrash creëert regisseur Robert Zemeckis (Back to the Future, Forrest Gump) een sfeer die het midden houdt tussen een lichtvoetige independent film en een persoonlijk drama, waarvoor het vliegincident slechts de aanleiding blijkt.

Flight

Niet opgewekt
Het lichtvoetige karakter van Flight wordt onder andere gevormd door de aanwezigheid van een tweede verhaallijn en de verschijning van ongewone typetjes. Eén ervan wordt gespeeld door John Goodman (Roseanne, The Big Lebowski), wiens verschijning als Whitakers goed gemutste hippieachtige cocaïnedealer een rode draad vormt in de film. Ook de soundtrack, een sterke mix van 40 jaar aan rock en soul, geeft de film van begin tot einde een opzwepende vrolijke toon.

Maar de ongewone personages en vrolijke muziek betekenen niet dat Zemeckis een opgewekte film heeft gemaakt. Integendeel, deze elementen staan symbool voor het eigenlijk trieste leven van captain Whitaker, dat – los van zijn competenties als piloot – in het teken staat van oppervlakkige relaties en overmatig alcoholgebruik. De rol van Whitaker wordt op meesterlijke wijze vertolkt door Denzel Washington, die de eigenschappen van een onbetrouwbare, verslaafde, welwillende, met zichzelf worstelende én bekwame piloot verwerkt tot een geloofwaardig personage.

Flight

Goed uitgewerkt persoonlijk drama
De onconventionele filmelementen en het sterke acteerwerk van Washington maken Flight tot een goed uitgewerkt persoonlijk drama, waarin de kijker wordt uitgenodigd zich soms te identificeren met Whitaker, maar zich er ook van te vervreemden. Geholpen door filmische verwijzingen naar het christelijke geloof (waaronder een verschijning van een engelachtige terminale ziekenhuispatiënt), roept de film daardoor vragen op over schuld, boete, en lotsbestemming. Flight is een verrassend goede vertelling voor mensen die van rampenfilms houden, maar ook voor mensen die dat niet doen.

 

28 januari 2013

 

 

ALLE RECENSIES

 

Zero Dark Thirty

Posted on

****

recensie  Zero Dark Thirty

Martelgang naar Bin Laden

door Mirthe van Lieshout

Zero Dark Thirty heeft in Amerika al veel stof doen opwaaien. Zowel CIA, senatoren als de anti-martelbond hebben geklaagd over de gesuggereerde effectiviteit van folteringen.

De actiethriller van Kathryn Bigelow (Point Break, The Hurt Locker) volgt CIA-agente Maya (Jessica Chastain) die zich ten doel heeft gesteld Osama Bin Laden te vinden. Tijdens martelverhoren komt ze op zijn spoor, bijt zich jarenlang vast en vecht tegen haar leidinggevenden die haar niet genoeg hulp bieden. Het is een modern klassiek antiterrorismeverhaal, dat sterk doet denken aan de serie Homeland met in de hoofdrol een CIA-agente, geobsedeerd jagend op een terrorist terwijl ze wordt tegengewerkt door de mannen aan de top.

Gebaseerd op feiten en bestaande personen
De film past zo goed in het format dat het de verwachting schept dat het verhaal sterk geromantiseerd is ten behoeve van een spannend plot. Maar regisseuse Bigelow en scenarioschrijver Mark Boal verzekeren dat het verhaal op feiten en alle personages op bestaande personen gebaseerd zijn. De Washington Post kon de CIA-agente naar wie Maya gemodelleerd is naar eigen zeggen inderdaad gemakkelijk vinden. Dé Bin Laden-deskundige Peter Bergen meent dat het personage niet op één maar op twee vrouwelijke agenten gebaseerd is. Of het er nou één of meer zijn, in grote lijnen volgt de film absoluut de waargebeurde klopjacht, dat is na alle ophef wel duidelijk geworden.

Recensie Zero Dark Thirty

Na Maya’s tienjarige zoektocht volgt de aanval op de compound in Pakistan waar Bin Laden zich volgens haar schuilhoudt. Het eerste deel is een technisch perfecte spionagethriller, tijdens de laatste 25 minuten durende scène is het alsof de kijker de missie real time volgt. De bioscoopbezoekers kunnen zichzelf horen ademen terwijl de mariniers door het huis sluipen. Een fantastisch filmisch hoogtepunt dat recht doet aan de twee uur durende opbouw.

Geen duidelijk standpunt
Deze bijzondere film reconstrueert de recente geschiedenis en suggereert dat het martelen de CIA op een spoor bracht – iets wat de CIA nu tegenspreekt. Bigelow en Boal beweren dat ze de martelingen niet als onmisbaar of heldhaftig presenteren. Een eenduidig standpunt valt inderdaad niet te ontdekken. Weliswaar veroordeelt de film de martelende agenten niet, wordt er geen aandacht besteed aan wantoestanden als in Abu Ghraib en Guantanamo en komt er geen antwoord op de vraag of Bin Laden zonder martelingen ook gevonden zou zijn. Maar het is zeker geen propaganda: niemand zal na Zero Dark Thirty als voorstander van martelen de bioscoop uitlopen.

 

21 januari 2013

 
ALLE RECENSIES

Impossible, The

Posted on

**

recensie  The Impossible

Blanke familie overleeft tsunami

door Cor Oliemeulen

Intiem portret van een westers gezin in overlevingsstrijd na een van de grootste natuurrampen. Effecten en fotografie zijn fantastisch, de blik is eenzijdig.

Niet lang nadat de familie Bennett haar intrek heeft genomen in een luxe Thais vakantieresort slaat 26 december 2004 het noodlot toe. Na een zware zeebeving in de Indische Oceaan ontstaat een enorme vloedgolf die ook het paradijselijke onderkomen resoluut wegvaagt. In The Impossible is de tsunami ongelooflijk knap nagebootst. Er komt geen digitaal water aan te pas in de bijna tien minuten durende sequentie die akelig realistisch is. Het resultaat van een jaar lang intensieve voorbereidingen.

The Impossible

Angst en pijn voelbaar
Ook de waterstroom die de familieleden meesleurt is levensecht. In de ontstane, onstuimige rivier kan de zwaargewonde Maria Bennett zich ternauwernood vastklampen aan een grote boom. Tussen de wirwar van auto’s, puin en verwoest materiaal ziet ze haar schreeuwende oudste zoon Lucas drijven. In dit technische en cinematografische hoogstandje met oranje en geel als dominante kleuren is de angst en pijn voelbaar in de op hol geslagen atmosfeer van tropisch Azië.

Moeder en zoon weten elkaar te vinden en bereiken met hulp van lokale reddingswerkers het (voor de film opnieuw opgebouwde!) ziekenhuis. Terwijl Maria daar vecht voor haar leven en Lucas andere slachtoffers bijstand verleent, proberen elders vader Henry en hun twee jongste zoons elkaar te vinden met het doel zich uiteindelijk als gezin te kunnen herenigen. De filmtitel verraadt de uitkomst al. De boodschap is simpel en clichématig: het onmogelijke is soms mogelijk als je met al je liefde en wilskracht vecht om te overleven omdat je elkaar nodig hebt.

The Impossible

Klef
De rest van The Impossible is te klef voor woorden. Je weet dat het onvoorstelbare verhaal waar gebeurd is – hoewel de oorspronkelijke familie niet Engels maar Spaans is – identificatie met de slachtoffers is daarom niet al te moeilijk. Naomi Watts (moeder Maria), Ewan McGregor (vader Henry) en speelfilmdebutant Tom Holland (Lucas) spelen goede, maar voorspelbare rollen. Niet in de laatste plaats door de manipulerende muziek krijgt het sentiment de overhand, zodat het een melodrama van jewelste wordt. Daar kan de ontroerende, hartverscheurende scène waarin Henry het thuisfront belt weinig meer aan veranderen.

Bij de tsunami kwamen ongeveer 230.000 mensen om het leven. Regisseur Juan Antonio Bayona, die doorbrak met de horrorfilm The Orphanage, heeft een respectvolle benadering van deze tragische gebeurtenis voor ogen. Door zich enkel te focussen op blanke, gefortuneerde toeristen in plaats van de arme autochtone bevolking schiet hij zijn doel voorbij. De special effects en het in beeld brengen van de levensechte horror zijn bewonderenswaardig, maar het simpele scenario biedt geen enkele verrassing.

 

13 januari 2013

 
ALLE RECENSIES

Awakening, The

Posted on

***
recensie The Awakening
Mensen hebben spoken nodig

door Cor Oliemeulen

De combinatie van bovennatuurlijke suspense en psychologisch drama in The Awakening is gedurfd en geslaagd. Helaas geen overtuigend slot, maar zeker het bekijken waard.

Na de verschrikkingen van de Eerste Wereldoorlog is heel Engeland ondergedompeld in diepe rouw en emotionele kwetsbaarheid. Veel slachtoffers en nabestaanden vormen een gewillige prooi voor oplichters die pretenderen contact met overledenen te kunnen maken. Schrijfster Florence Cathcart ontmaskert deze malafide spirituele praktijken maar al te graag. Ook als oorlogsveteraan Robert Mallory haar vertelt over de onverklaarbare, mysterieuze dood van een student op de kostschool Rockwood waar hij geschiedenisleraar is, denkt ze direct aan hocus pocus. Florence reist met Robert naar het afgelegen oord om korte metten te maken met het gerucht dat een geest verantwoordelijk is voor het drama en de ontstane onrust.

The Awakening

Oorlogstrauma
Waar de meeste spookverhalen zich afspelen in de donkere Victoriaanse tijd, geeft de achtergrond van posttraumatische stress The Awakening gelaagdheid en diepte. Humaniteit overvleugelt spiritualiteit in dit debuut van Nick Murphy dat veel meer een bovennatuurlijke thriller dan een horrorfilm is. Er zijn weliswaar genoeg momenten die je de stuipen op het lijf jagen, maar de psychologische ondertoon van schuldgevoelens, angst en eenzaamheid maakt veel meer los. Uiteindelijk gaat het er niet om of geesten wel of niet bestaan, de vraag is waarom mensen spoken nodig hebben.

Ieder karakter heeft zijn eigen diepgang. Florence (overtuigende rol van Rebecca Hall) is met haar krachtige, nuchtere persoonlijkheid en wetenschappelijke benadering haar tijd ver vooruit. Op het moment dat ze haar gevoelens toelaat, is er schuld en afkeer van liefde. Haar verloofde komt om in de oorlog net nadat ze hem een brief heeft geschreven met de boodschap dat ze niet meer van hem houdt. Robert (Dominic West) lijdt aan shellshock en voelt zich schuldig dat hij de oorlog heeft overleefd. De akelige wond op zijn been houdt hij open door de korst eraf te krabben. Ook een andere leraar en de ervaren oppasjuf van de kostschool vertalen hun leed in typisch handelen.

The Awakening

Geforceerd eind
De filmtitel refereert aan het opborrelen van het weggestopte trauma van Florence. Het ontluiken van herinneringen en gevoelens neemt een vlucht door de charmante aanwezigheid van Robert die opnieuw liefde in haar hart brengt. Leuk voor haar, minder leuk voor de kijker. Want na de veelbelovende premisse moeten plotseling alle puzzelstukjes een consistent geheel gaan vormen. Eeuwig zonde dat de film met vergezochte verklaringen uit de bocht vliegt. De scenarioschrijvers hadden minder moeten kijken naar The Others en The Sixth Sense. Dan was The Awakening een originele suspensefilm met efficiënte geluidsband, overweldigende fotografie en uitmuntend acteerwerk.

 

6 januari 2013

 

 
ALLE RECENSIES
 

Hypnotist, The

Posted on

**
recensie The Hypnotist
Wankele thriller met goed acteerwerk

door Eva Baaren

De verfilming van een nieuwe Zweedse literaire thriller zorgt na de Millennium-trilogie voor hoge verwachtingen. Ondanks goed acteerwerk en mooie shots vraagt The Hypnotist veel van de kijker.

Als voormalig hypnotiseur Erik Bark (Mikael Persbrandt) wordt gevraagd om inspecteur Joona Linna (Tobias Zilliacus) te helpen met een moordzaak, besluit hij om nog één keer zijn hypnose-vaardigheden in te zetten. Dit komt hem echter duur te staan. Erik wordt betrokken in een reeks gewelddadige gebeurtenissen die niet alleen zijn leven, maar ook het leven van zijn familie op zijn kop zetten.

The Hypnotist

Scandinavische thriller
Met film- en televisieproducties als de Millennium-trilogie en The Killing is de Scandinavische thriller een populair genre geworden. Dat er een verfilming zou komen van de in Zweden succesvolle literaire thriller Hypnotisören (Lars Kepler) is dan ook niet vreemd. Maar met zo’n verfilming komt echter ook de uitdaging om de kwaliteit van bestaande filmsuccessen te evenaren. Hierin slaagt regisseur Lasse Hallström slechts gedeeltelijk.

In The Hypnotist is veel aandacht voor de setting die ook voorgaande Scandinavische films zo kenmerkt. De thriller speelt zich af onder Stockholms winterse daken die regelmatig worden uitgelicht door hoge overzichtsschots. Ook wanneer de actie zich verplaatst naar de heuvelachtige achterlanden van de stad moeten deze shots de film kennelijk een esthetisch tintje te geven.

Ook aan het acteerwerk is veel aandacht besteed. Met name de karakters van Bark en zijn labiele vrouw Simone zijn door Mikael Persbrandt en Lena Olin sterk neergezet. Beiden vertolken op subtiele verbale én non-verbale wijze een constante strijd met slapeloosheid, wantrouwen, verkeerde keuzes en onmacht. Deze strijd creëert zowel identificatie als afstand en dwingt daarmee tot nadenken over het handelingsvermogen van de mens in tijden van crisis.

The Hypnotist

Wankel plot
Ondanks de setting en het acteerwerk laat de uitwerking van het verhaal in The Hypnotist te wensen over. Hallström, die zich in het verleden heeft toegelegd op Amerikaanse producties (Who’s Eating Gilbert Grape, Chocolat), bedient zich van verschillende filmgenres die elkaar niet ten goede komen. Zo doet een plotselinge wending tijdens een hypnose-sessie in het midden van de film erg denken aan een horrorfilm, terwijl de film eindigt met reeks van melodramatische clichématige scènes met een hoog Hollywoodgehalte.

Daarnaast ontbreekt het aan duidelijke keuzes in de cameravoering. Met uitzondering van een tweetal scènes maakt Hallstom gebruik van point-of-view shots die weinig bijdragen aan het verhaal of de spanning. Ook zijn de motieven van de karakters niet altijd goed uitgewerkt. Zo blijft de reden voor inspecteur Linna om zich intensief met de moordzaak te bemoeien tot het einde onduidelijk. De laatste scène is gewijd aan de zachte kant van zijn karakter, zonder dat dit zijn eerdere keuzes van een nieuwe betekenis voorziet.

Hallström’s gebrek aan duidelijke keuzes doet het plot dan ook op verschillende momenten wankelen. De setting en de acteurs maken echter veel goed. Voor welwillende mensen met een gezonde dosis inlevingsvermogen is de film alsnog de moeite waard.

 

30 december 2012

 

ALLE RECENSIES

Looper

Posted on

****

recensie  Looper

Jezelf tegenkomen

door Cor Oliemeulen

Een huurmoordenaar moet de oudere versie van zichzelf doden. Een dosis fantasie is noodzakelijk om de futuristische actiethriller Looper op zijn merites te kunnen beoordelen.

Joe is een looper. Hij elimineert mensen uit de toekomst die door een bende naar het heden worden teruggestuurd. Het vonnis voltrekt hij met een blunderbuss, een krachtig geweer met een bereik van slechts een paar meter. Meer is niet nodig, want zijn slachtoffers komen op een afgesproken tijdstip uit het niets op schietafstand opduiken. Eén schot is voldoende. Hierna hoef je alleen nog maar het lichaam discreet te laten verdwijnen. Aan Joe’s dagelijkse routine komt plots een einde als de dertig jaar oudere versie van zichzelf uit de lucht komt vallen.

Looper

Meest veelbelovende acteur van 2012
Regisseur Rian Johnson liep al rond met het idee voor dit spannende sciencefiction avontuur nadat hij in 2005 Brick had gemaakt. Hij vond Joseph Gordon-Levitt, die in dit mysterie zijn eerste hoofdrol speelde, de ideale acteur voor de rol van Joe. Jaren later werd opnieuw een goede keus gemaakt: Bruce Willis als oudere versie van de looper. Geen andere actieheld blijkt zo geschikt om, na het achteloos omleggen van een dozijn gewapende opponenten, zijn sympathie en geloofwaardigheid te behouden.

Het was een grote uitdaging om de jonge en oudere Joe enigszins op elkaar te laten lijken. Iedere dag opnieuw moest Gordon-Levitt zich urenlang kleine protheses van neus, lippen, oren en wenkbrauwen laten aanmeten om het aannemelijk te maken dat hij hetzelfde personage is. De make up is echter af en toe hinderlijk zichtbaar. Het ogenschijnlijk gemakkelijk aanpassen van stem, houding en gebaren –  ook in The Dark Knight Rises, Premium Rush en Lincoln, dat begin volgend jaar in de bioscoop komt – maakt Joseph Gordon-Levitt de meest veelbelovende acteur van 2012.

Recensie Looper

Indrukwekkende staaltjes telekinese
Bijzonder is de keuze voor Jeff Daniels als gangsterbaas Abe, een soort vaderfiguur voor Joe. Hij wordt altijd gecast als goeierd, met als uitschieter zijn rol van oersul in Dumb & Dumber (1994). Nu speelt hij een ijskoude bendeleider die zelf is teruggestuurd naar het verleden om de loopers in het gareel te houden. Anno 2074 houdt hij de hele stad in zijn greep en schroomt niet om ongewenste personen in de tijdmachine te stoppen.

Emily Blunt is prima als Sara, die op een boerderij woont met het kleine jochie Cid (de eng goede Pierce Gagnon die doet denken aan Damien in The Omen). Samen spelen ze een sleutelrol in het bepalen van de toekomst. Terwijl de jonge Joe de oudere Joe achtervolgt en de oudere Joe op zoek gaat naar het brein achter het verfoeilijke tijdreizen, bieden vrouw en kind gelegenheid voor enkele indrukwekkende staaltjes telekinese. De apotheose bevat de enige juiste actie om de cirkel van het intelligente verhaal rond te maken en bevestigt dat Looper  een genreklassieker in wording is.

 

27 november 2012

 
ALLE RECENSIES

Manchurian Candidate, The

Posted on

*****

recensie  The Manchurian Candidate

Meesterlijke politieke thriller

door Cor Oliemeulen

Richard Condon (Prizzi’s Honor) schreef in 1959 The Manchurian Candidate waarin een onschuldige man te maken krijgt met een communistische samenzwering. Regisseur John Frankenheimer maakte drie jaar later een politieke thriller die zijn tijd ver vooruit was.

In 1952 wordt een kleine compagnie van in Korea vechtende Amerikaanse soldaten gevangen genomen, naar Mantsjoerije (Noordoost-China) gebracht en drie dagen lang gehersenspoeld. De mannen wanen zich gasten van een damesclub bij een lezing over botanische planten, maar fungeren in werkelijkheid als proefkonijnen, die worden gadegeslagen door een delegatie Koreanen, Chinezen en Russen. Sergeant Raymond Shaw (Laurence Harvey) wordt ter plekke geprogrammeerd als moordenaar. Na de Koreaanse oorlog ontvangt hij – opmerkelijk genoeg – een hoge onderscheiding voor getoonde heldenmoed.

The Manchurian Candidate

Communistisch complot
Korea-veteraan Bennett Marco (Frank Sinatra) krijgt na terugkomst voortdurend nachtmerries over zijn gehersenspoelde compagnie waarin Shaw onder hypnose twee compagnieleden moet doden. Langzaam ontdekt Marco dat Shaw’s heldenverering onterecht is en ontrafelt hij een luguber politiek complot. Uiteindelijk kan hij de legerleiding overtuigen dat Shaw nog steeds ongewild een pion van de communisten is. Maar ook zijn manipulatieve moeder (Angela Lansbury) heeft niet nagelaten Raymond voor haar karretje te spannen. Evenals haar tweede man, senator John Yerkes Iselin (James Gregory), met wie ze ook grote plannen heeft.

De acteerprestaties zijn van grote klasse. Laurence Harvey als de snobistische, maar tragische en zielige figuur Raymond Shaw. Angela Lansbury in een imposante krachttoer als zijn gemene moeder Eleanor Shaw. Frank Sinatra die van gekwelde geest transformeert naar majoor met een missie, op emotioneel en amoureus vlak gesteund door de bevallige Eugenie Rose Chaney (Janet Leigh). En niet te vergeten James Gregory, die in zijn rol van senator sterk doet denken aan communistenjager Joseph McCarthy.

The Manchurian Candidate

Voortdurende spanning
Met verschillende verhaallijnen steekt het script van The Manchurian Candidate formidabel in elkaar. Anno 2012 oogt de film aanvankelijk wat gedateerd, maar het vlotte tempo, de sfeervolle zwart-wit fotografie en de voortdurende spanning bieden onvervalst kijkgenot. Let ook op enkele memorabele scènes. Een man wordt doodgeschoten met een kogel die eerst een pak melk en dan het hart doorboort. Frank Sinatra zit vol angstzweet en zenuwen in een trein en krijgt het niet voor elkaar zijn sigaret met een lucifer aan te steken.

De films van John Frankenheimer worden gekenmerkt door sociale en filosofische thema’s. Samen met Birdman of Alcatraz (ook 1962) en Seven Days in May (1966) behoort The Manchurian Candidate tot zijn beste werk. Tegen de achtergrond van de Koude Oorlog en opkomende paranoia door de beoogde werelddominantie van het communisme toont de regisseur zich een meester van de politieke thriller. Bovendien zal een potje Patience na het kijken van deze film nooit meer hetzelfde zijn.

 

22 oktober 2012

 
ALLE RECENSIES