Tien fantastische kerstfilms

Geen White Christmas, Home Alone, Scrooge of voor de zoveelste keer It´s a Wonderful Life deze kerst. Hier volgt een overzicht van tien minder voor de hand liggende kerstfilms waarin de kerstballen niet zozeer om je oren vliegen, maar die wel een inspirerende of troostende boodschap hebben.

door Cor Oliemeulen

1. – The Thin Man (1934, W. S. Van Dyke)

Kerstmis betekent niet altijd vrede op aarde. De klassieke misdaadkomedie The Thin Man bewijst dat het oplossen van een verdwijning annex moordzaak zeker ook een aangenaam tijdverdrijf kan zijn. William Powell en Myrna Loy vormen een onweerstaanbaar koppel in de filmgeschiedenis. Als beroemde detective en welgestelde echtgenote storten ze zich vol overgave in een gecompliceerde whodunit, waarbij de ontmaskering geschiedt aan een volle dinertafel met alle potentiële daders. De naam van Maureen O’Sullivan (Jane in Tarzan) staat groot op het affiche, echter Powell en Loy stelen de show. Hun charme, humor en verliefdheid spatten van het scherm, terwijl hij zich staande probeert te houden met alle alcoholische versnaperingen binnen handbereik en zij zich hult in prachtige outfits. Er verschenen nog twee mooie vervolgfilms over het detectivepaar. Tijdloos vermaak.

2. – Remember the Night (1940, Mitchell Leisen)

Preston Sturges is een belangrijke regisseur van de vroegere romantische komedie. Sullivan’s Travels (1941), The Lady Eve (1941) en The Palm Beach Story (1942) zijn klassiekers waarin de ‘battle of the sexes’ geldt als luchtig antwoord op de Grote Depressie. Net zoveel gewaardeerd werd Sturges als toonaangevende schrijver van vrolijke filmscenario’s, vaak met een boodschap. Remember the Night is niet zozeer een screwball comedy, maar eerder een romantisch kerstdrama over de relatie tussen openbaar aanklager John (Fred MacMurray) en winkeldievegge Lee (Barbara Stanwyck). Het is kerstavond en John krijgt medelijden omdat Lee waarschijnlijk de cel in moet. Hij verzint een smoes bij de rechter, krijgt uitstel, betaalt Lee’s borg en neemt haar mee naar zijn ouderlijke huis om kerst en nieuwjaar te vieren. De twee worden verliefd en staan voor een moeilijke keuze: boeten of trouwen?

3. – The Miracle of Morgan’s Creek (1944, Preston Sturges)

Voor The Miracle of Morgan’s Creek nam Preston Sturges weer zelf de regie op zich. Het werd een onvervalste komedie van eigen hand met in de hoofdrol Betty Hutton, die hierna ook nog zou schitteren als revolverheldin in Annie Get Your Gun (1950). Hutton speelt de vrolijke en naïeve Trudy Kockenlocker, die na een uitzwaaifeest voor Amerikaanse militairen ’s morgens constateert dat ze is getrouwd en maanden later ontdekt dat ze zwanger is. Ze heeft geen idee wie de vader is. Aldus wordt haar zenuwachtige vriendje Noval Jones (Eddie “Owl Face” Bracken) verzocht de rol van wettige echtgenoot op zich te nemen. Veel geharrewar en misverstanden leiden tot een fantastische finale met een opzienbarend wereldwonder, waardoor zelfs Adolf Hitler van slag raakt.

4. – The Shop Around the Corner (1940, Ernst Lubitsch)

Anders dan in de kerstfilm der kerstfilms It’s a Wonderful Life (Frank Capra, 1946) is de sympathieke James Stewart in The Shop Around the Corner geen suïcidale gezinsman maar topverkoper in een cadeauwinkel. Het verhaal van de Hongaarse schrijver Miklós László speelt zich af in Budapest. Stewart vertolkt de rol van Alfred Kralik die correspondeert met iemand die hij binnenkort zal ontmoeten. Ook zijn nieuwe vrouwelijke collega, Klara Novak (Margaret Sullavan), correspondeert met iemand op wie ze verliefd is geworden. Al snel blijkt dat ze met elkáár corresponderen. Klara behandelt Alfred als een hond, maar in plaats van dat hij haar hand likt, blaft hij naar haar. De vraag is of ze op kerstavond de hond in de pot vinden. De aanloop naar de apotheose is bijzonder geestig. In 1998 verscheen de beduidend minder sterke remake You’ve Got Mail met Tom Hanks en Meg Ryan.

5. – We’re No Angels (1955, Michael Curtiz)

Een jaar nadat Michael Curtiz White Christmas maakte, kwam hij met een verrassende kerstfilm op de proppen. We’re No Angels is een bewerking van het toneelstuk La Cuisine de Anges van Albert Husson dat een groot succes op Broadway was. In de bonte Technicolor-film spelen Peter Ustinov, Aldo Ray en Humphrey Bogart drie gevangenen die in 1895 ontsnappen van Duivelseiland en zich op kerstavond mengen onder de bevolking van een kuststadje in Frans-Guyana. Ze zijn van plan om een winkel te beroven, maar ontdekken dat de eigenaar moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen en een lieve vrouw en dochter heeft. Het trio nodigt zichzelf uit voor het kerstdiner en toont pas criminele streken als een tirannieke rijke neef op bezoek komt. Kostelijke komedie met een uitmuntende Bogart die dertien jaar na Casablanca  (ook van Michael Curtiz) bewijst veel meer te kunnen dan romantische en avontuurlijke rollen.

6. – The Hudsucker Proxy (1994, Joel & Ethan Coen)

In de trant van Frank Capra brengen de filmbroers Coen het verhaal van een simpele ziel die wordt uitgelachen, maar toch tot grote hoogte weet te stijgen. Norville Barnes (Tim Robbins) werkt als postbesteller in de kelder van het succesvolle Hudsucker Industries en belandt als directeur op de bovenste verdieping waar zijn voorganger een ‘fusie met het oneindige is aangegaan’. De naïeve Norville is daar neergezet door tweede topman Sidney Mussberger (Paul Newman) omdat die denkt dat wanneer een sukkel het bedrijf leidt de aandelen zullen dalen en hij en zijn vrienden Hudsucker goedkoop in handen zullen krijgen. Niets is minder waar: Norville ontketent een hype met zijn zelf ontworpen cirkel. Absurde humor en vormgeving doen soms denken aan het vroege werk van Terry Gilliam (Brazil). Jennifer Jason Leigh speelt de journaliste die Norville in haar krant als een idioot afschildert en spijt krijgt, Charles Durning speelt de sigaar rokende kerstengel.

7. – Tokyo Godfathers (2003, Satoshi Kon)

Japanse anime  centreert zich rond drie daklozen in Tokio die op kerstavond een vondeling tussen het afval vinden. Het jonge meisje Miyuki dat haar mannetje staat, de alcoholistische veertiger Gin en de onknappe homoseksuele travestiet Hana, die zijn/haar moederinstinct direct voelt aanwakkeren als hij/zij de baby tegen de borst drukt. In hun zoektocht naar de biologische moeder beleeft het niet-alledaagse trio tal van avonturen: ze redden een maffiabaas die bijna door zijn eigen auto wordt overreden, Miyuki wordt ontvoerd door een schone Latino, Hana hoest bloed op en Gin wordt bijna dood geslagen door een groepje jongens. Zowaar geen kerstfilm voor de hele familie dus. Wel een mooie animatiestijl met sprekende karakters en soms stekelige humor. Tijdens de zoektocht leren we hoe de drie Tokyo Godfathers op straat zijn beland. Door toevallige ontmoetingen moeten ze zien af te rekenen met hun verleden om door hun naasten liefdevol in de armen gesloten te kunnen worden.

8. – Joyeux Noël (2005, Christian Carion)

Op kerstavond precies honderd jaar geleden gebeurde er op het slagveld van de Eerste Wereldoorlog iets wonderbaarlijks. Schotse, Franse en Duitse soldaten staan elkaar naar het leven in hun loopgraven op zo’n honderd meter van elkaar, totdat de Schotten met doedelzakken kerstliedjes ten gehore brengen. Op afstand zingen Duitse en Franse soldaten mee. De drie strijdende partijen – Duitsland aan de ene kant, de Fransen en de Schotten aan de andere kant – besluiten tot een spontane wapenstilstand. Het optreden van de beroemde Duitse tenor en sopraan in niemandsland ziet er absurd en ongelooflijk uit. Een Schotse priester verzorgt een kerkdienst op het terrein waar nog tientallen gesneuvelden liggen. Er worden zelfs schoorvoetend adressen uitgewisseld. Het bizarre is dat dit tijdelijke staakt-het-vuren in de bloedigste oorlog ooit werkelijk is gebeurd. Soldaten, van welke nationaliteit dan ook, zijn uiteindelijk ook mensen met een familie die thuis op hen wacht. Een kerstfilm die je moet zien om het te geloven.

9. – Un conte de Noël (2008, Arnaud Desplechin)

Joyeux Noël is een Europese coproductie, Un conte de Noël is een echte Franse film. Hoofdpersoon is Junon Vuillard (Catherine Deneuve), de cynische, afstandelijke en kettingrokende moeder van drie kinderen die door omstandigheden uit het verleden niet zo lekker in hun vel zitten. Haar dochter heeft het voor elkaar gekregen dat één van haar broers jaren geleden uit de familie is verbannen, maar nu op kerstavond keert hij terug, met een vriendin die zich zichtbaar amuseert door alle familieperikelen. Confrontaties leiden tot een onvervalst kerstdiner waar de vonken vanaf vliegen, ook omdat is gebleken dat Junon leukemie heeft en een beenmergdonor in de familie nodig heeft. Heerlijk psychologisch gezinsdrama met scherpe humor en dubbele lagen. Goed spel van alle acteurs in een onderschat kerstverhaal dat is verstoken van enig vals sentiment.

10. – Rare Exports (2010, Jalmari Helander)

Tot besluit een wel heel aparte kerstfilm. Onder een berg in het noorden van Finland huist de Kerstman. Althans volgens deze komische horrorfilm, die zich minder bloederig ontwikkelt als het aanvankelijk lijkt. Kleine Onni leest in een oud boek met enge plaatjes dat de Kerstman helemaal niet zo aardig is als iedereen denkt. Het is een vreselijke naarling die kinderen levend kookt in een grote pot. Wanneer er inderdaad kinderen verdwijnen en een kudde rendieren op vreselijke wijze wordt afgeslacht, begrijpt ook Onni’s vader dat er iets serieus aan de hand is. Ze vangen een engerd, waarvan ze denken dat hij de boze Kerstman is, maar niets is minder waar. Kijk en huiver hoe ze afrekenen met de Kerstman, hoe geestig zijn elfjes manieren wordt bijgebracht en hoe de redders van Kerstmis zichzelf rijkelijk belonen.

22 december 2014

 

Alle leuke filmlijstjes

Vijf remakes die je beter kunt mijden

Annie, de film over het vrolijke weesmeisje dat al zingend in een nieuwe familie wordt opgenomen, is in een nieuw jasje gestoken. Heel soms overtreft een remake het origineel, maar meestal gaat het mis. Goed mis!

door Cor Oliemeulen

1. – Mr. Deeds (2002, Steven Brill)

Mr. Deeds Goes to Town is misschien wel de beste film van Frank Capra. Opgenomen in 1936 toen Amerika uit het economische dal klom, is de boodschap van dit komische drama immer actueel: eerlijkheid duurt het langst. De rol van erfgenaam Longfellow Deeds, schrijver van teksten voor wenskaarten in het gehucht Mandrake Falls, is op het lijf geschreven van Gary Cooper. Als eenzaam strijder voor het recht schitterde hij zestien jaar later nog eens in de westernklassieker High Noon. Deeds erft twintig miljoen van zijn oom die met zijn auto in de afgrond is gereden, wordt ongevraagd bijgestaan door louche types die wel weten wat ze met zoveel geld moeten doen, maar beslist zelf uiteindelijk in de rechtszaal het doel. Maar niet voordat hij in de kranten van New York is afgeschilderd als naïeve dorpsgek. Roddeljournaliste Babe (Jean Arthur) krijgt spijt van haar misbruik en wordt even verliefd op hem als Deeds op haar.

Het grote probleem van de remake Mr. Deeds is het feit dat de scenarioschrijvers het verhaal geforceerd in de huidige tijd willen plaatsen. Zo erft Deeds nu zomaar 40 miljard van een oom die als eentje de top van de Himalaya beklimt en ter plekke doodvriest. Het begin van een reeks ongepaste variaties op de originele plot, waarbij uiteindelijk een DNA-test aantoont dat nota bene de butler de wettige erfgenaam is. Van het sprankelende spel, de aandoenlijke charme en de oprechte idealen van Capra blijft totaal niets over. De keuze voor Adam Sandler van solistische goedzak lijkt voor de hand te liggen, echter al snel blijkt hij ongeschikt in zijn rol. Na zijn publieke wenskaartrijm over hangtieten, weet je definitief dat de makers van Mr. Deeds  geen respect hebben voor het tijdloze, monumentale origineel. De schaamteloze reclame voor een cola- en cornflakesmerk onderstreept dit.

2. – 13 (2010, Géla Babluani)

Géla Babluani zwichtte voor een grote zak dollars en regisseerde zelf de nieuwe versie van zijn 13 Tzameti, waarmee hij in 2005 aangenaam verraste. George, de broer van de van oorsprong Georgische regisseur, speelt hierin de hoofdrol van Sébastien. Hij is een klusjesman die ontdekt dat zijn opdrachtgever een mysterieuze envelop heeft gekregen. Er zit een uitnodiging in en er valt veel geld te verdienen, maar hóe weet Sébastien nog niet. Hij meldt zich op een rotonde waar hij geblinddoekt in een auto wordt gestopt. Op een geheime locatie moet hij gedwongen meedoen aan Russische roulette waarbij rijkaards wedden op degene die niet door het hoofd wordt geschoten.

Sam Riley (Control) doet het zeker niet slecht als deelnemer nummer 13 in de remake. Echter de aangetrokken grote namen als Jason Statham en Mickey Rourke maken een zo ongeïnspireerde indruk dat het lijkt alsof iemand buiten beeld deze goed betaalde acteurs onder schot houdt. De trage, gedoseerde opbouw van het mysterieuze, in sfeervol zwart-wit geschoten origineel heeft plaatsgemaakt voor ongegeneerd effectbejag. De remake 13 is er typisch eentje van dertien in een fout dozijn en bewijst eens temeer dat het altijd lastig is het origineel te overtreffen; het streven naar kassucces gaat per definitie ten koste van de artisticiteit. Toeval of niet, regisseur Géla Babluani heeft sinds zijn remake geen film meer gemaakt.

3. – The Day the Earth Stood Still (2008, Scott Derrickson)

In 1951 kon je voor een schamele miljoen dollar een uitstekende film maken, ruim een halve eeuw later kun je een oorspronkelijk sciencefictionverhaal met het tachtigvoudige kinderlijk eenvoudig om zeep helpen. De Amerikaanse regisseur Robert Wise (The Body Snatcher, The Sound of Music, West Side Story) maakte destijds een mooie verontrustende alien-film, niet gehinderd door de gebrekkige technische mogelijkheden van die tijd. Waar veel filmmakers hun producties over buitenaardse invasies zagen stranden in de B-categorie lukte het Wise om de betrokken kijker serieus te laten nadenken over de toekomst van de aarde. Hij werd hierbij gesteund door filmcomponist Bernard Hermann die een typische en bepalende sfeer neerzette, zoals hij dat ook deed in Citizen Kane (1941) en Psycho (1960). Ook de casting van de Britse acteur Michael Rennie als de wat stijve, maar sympathieke als mens verklede alien Klaatu was perfect.

Scott Derrickson blijkt beter thuis in het regisseren van horrorfilms (The Exorcism of Emily Rose, Sinister) dan in sciencefiction. De keuze van Keanu Reeves lijkt logisch, echter de in Libanon geboren acteur weet geen geloofwaardige Klaatu te vertolken. Hij oogt eerder chagrijnig dan sympathiek en wil veel explicieter niet de mensheid maar juist de aarde redden. Ook zijn metgezel uit de ruimte, een gigantische en onverwoestbare robot, is veel te grimmig en overdreven groot. Echt onbegrijpelijk is dat de remake een loopje met de filmtitel neemt. In het origineel wordt het leven op aarde een half uur stilgezet zodat de wereldbevolking zich kan beraden hoe het naderende onheil af te wenden, in de remake is er een zwarte wolk die alles opslurpt. Het open einde had een mooie filosofische boodschap, maar nu is er de obligatoire sentimentele finale.

4. – Oldboy (2013, Spike Lee)

De Zuid-Koreaanse regisseur Chan-wook Park heeft een neus voor bizarre verhalen. Voorbeelden zijn de grensschermutselingen tussen beide Korea’s in Joint Security Area (2000) en de fabrieksarbeider die de werkgeversdochter kidnapt om de niertransplantatie van zijn zuster te kunnen betalen in Sympathy for Mr. Vengeance (2002). Oldeuboi (2003) is de beste film van zijn wraaktrilogie en het voorlopige hoogtepunt in Parks kleine, maar indrukwekkende oeuvre. Oh Dae-su wordt opgesloten in een kamer waarin hij zich bijna twintig jaar lang afvraagt wie hem dat kunstje heeft geflikt, terwijl hij probeert om niet gek te worden. Hij traint en traint en ontwikkelt zich als menselijke vechtmachine. Uiteindelijk neemt hij op een bloederige manier wraak op degene die hem vasthield, nadat hij de reden van zijn gevangenschap heeft vernomen.

De hoofdrolspeler van Oldeuboi is Choi Min-shik, een grote naam in Azië. In de remake van de ervaren en talentvolle regisseur Spike Lee heet de hoofdrolspeler Joe Doucet, gespeeld door Josh Brolin (No Country for Old Men). Ook hier is de protagonist een onaardig heerschap dat een lesje moet leren en ook hier neemt hij na jaren eenzame opsluiting (gelukkig) intens wraak op een paar dozijn opponenten met behulp van een flinke hamer. Echter de totale sfeer, culturele achtergronden en herinterpretatie van de remake verbleken bij de acteerprestaties en de aandacht voor details in het origineel. Geweld en seks zijn in het origineel artistieker, functioneler en betekenisvoller. Bekende namen als Samuel L. Jackson en Elizabeth Olsen kunnen niet voorkomen dat Oldboy van Spike Lee verwordt tot een doorsnee actiefilm, waarin de climax belachelijk vergezocht lijkt.

5. – Point of No Return (1993, John Badham)

Vaak gaan remakes al mis bij het kiezen van de filmtitel, alsof de kijker al direct moet weten wat hem en het personage te wachten staat. Dan klinkt de originele titel van Point of No Return toch een stuk spannender: La Femme Nikita. Luc Besson schreef en regisseerde in 1990 deze klassieke actiethriller, die zou worden gevolgd door een aantal tv-series, gebaseerd op het titelkarakter. Een terdoodveroordeelde jonge vrouw wordt in het geheim klaargestoomd als highclass huurmoordenares. Nikita wordt gespeeld door Anne Pirallaud, Bessons toenmalige echtgenote. Pirallaud is onvergetelijk en verscheen ondanks haar frêle gestalte nooit meer zo krachtig en prominent op het witte doek. Zoals zij is verweven met Nikita, blijft Sissy Spacek altijd Carrie, Natalie Portman altijd het kleine meisje uit Léon (ook van Besson) en is Inger Nilsson voor eeuwig Pippi Långstrump gebleven.

Point of No Return probeert krampachtig de oorspronkelijke film shot voor shot te kopiëren, terwijl je achter je oren krabt waarom sommige dingen zijn gewijzigd. Een voorbeeld: Als Nikita (Maggie in de remake) tijdens haar huurmoordenaarsopleiding een taart krijgt, staan hierop vier kaarsjes, terwijl er in het origineel twintig zijn. Alsof Bridget Fonda, die totaal niet geloofwaardig is als de onvoorspelbare en temperamentvolle hoofdpersoon, niet bij machte is ze allemaal tegelijk uit te blazen. De onderlinge chemie ontbreekt volledig tussen de karakters die beduidend minder sterk opereren dan in het origineel. Anne Bancroft is nog het minst slecht als etiquettelerares (in het origineel is dat de legendarische Jeanne Moreau) die het ongeleide projectiel manieren moet zien bij te brengen. Echter nadat Bridget Fonda van het ene op het andere moment een slecht verzorgd gebit heeft omgeruild voor twee oogverblindende rijen witte tanden weet je dat er geen weg terug is.

10 december 2014

 

Alle leuke filmlijstjes

Een halve eeuw Catherine Deneuve in vijf mooie hoofdrollen

Ze debuteerde op 13-jarige leeftijd in Les collégiennes (1957) en is op dit moment te zien in 3 Coeurs. Catherine Deneuve vormt met Simone Signoret en Jeanne Moreau de top 3 grandes dames van de Franse film. Vaak gecast als frigide femme fatale is ze vooral bekend van haar rollen in Repulsion (1965) en Belle de Jour (1967). De geboren Parisienne is op haar 71ste nog een prachtige verschijning en lijkt met het klimmen der jaren steeds natuurlijker te acteren.

door Cor Oliemeulen

1. – Les parapluies de Cherbourg (1964, Jacques Demy)

In deze musical zingt ze niet zelf – wel veel later o.a. naast Björk in Dancer in the Dark (2000) van Lars von Trier en in François Ozons komische whodunit 8 femmes (2002) – maar dat kon de doorbraak van Catherine Deneuve in Les parapluies de Cherbourg niet voorkomen. Onder de muzikale leiding van de later legendarische Franse filmcomponist Michel Legrand speelt ze de rol van Geneviève die samen met haar moeder paraplu’s verkoopt in de Franse havenstad Cherbourg. Ze is tot over haar oren verliefd op automonteur Guy en wil snel trouwen. Haar moeder verbiedt dit, maar gelukkig voor haar moet Guy twee jaar het leger in. Als de winkel failliet dreigt te gaan, biedt juwelenhandelaar Roland uitkomst, terwijl hij de hand van Geneviève vraagt. In deze vlotte romantische muziekfilm is Deneuve hoofdzakelijk het mooie, naïeve tienermeisje. Maar in het melodramatische slotfragment, waarin plotseling kinderen een rol spelen, blijkt ze snel volwassen geworden.

2. – Le dernier métro (1980, François Truffaut)

Onder de artistieke paraplu’s van grote regisseurs als Roman Polánski, Luis Buñuel, Claude Lelouch en François Truffaut leerde Catherine Deneuve, die overigens nooit op het toneel heeft gestaan, pas werkelijk acteren. Haar successen in de jaren zeventig waren wisselend, echter Truffauts Le dernier métro bleek een meesterwerk. Deneuve speelt Marion, echtgenote van de Joodse theaterdirecteur Lucas Steiner. Nadat de Duitsers in 1942 Parijs hebben bezet, duikt Lucas onder in zijn theater in Montmartre. Alleen Marion is op de hoogte. Het zijn barre tijden, ook boven de grond, en om faillissement te voorkomen ronselt Marion de bekende acteur Bernard Granger (Gérard Depardieu in zijn element). Terwijl Marion langzaam verliefd wordt op deze charmante rokkenjager, die meer dan eens zijn hartgrondige hekel aan de nazi’s manifesteert, hoort Lucas de oefensessies op het toneel door een ventilatiebuis. ’s Avonds geeft hij Marion aanwijzingen hoe de intieme interactie tussen haar en Bernard in het toneelstuk beter kan. In Truffauts beroemde Jules et Jim (1962) speelt Jeanne Moreau een ongeremde vrouw in haar relatie met twee geliefden, in Le dernier métro is het minstens zo veel genieten van het ingehouden spel van Deneuve in haar driehoeksverhouding in oorlogstijd.

3. – Indochine (1992, Régis Wargnier)

Ook in Indochine van Régis Wargnier probeert Catherine Deneuve het beste van een driehoeksverhouding te maken. Echter nu moet ze als ongetrouwde bezitter van een grote rubberplantage haar aandacht verdelen tussen de jonge Franse legerofficier Jean-Baptiste en haar geadopteerde Aziatische dochter Camille, die verliefd wordt op dezelfde man. In Frans-Indochina van de jaren dertig speelt Deneuve de ijzige en trotse kolonist Eliane die niet kan verhinderen dat Camille haar verlaat en op zoek gaat naar de verbannen Jean-Baptiste. Het complexe liefdesverhaal speelt zich af tegen de achtergrond van de Vietnamese onafhankelijkheidsstrijd. Deneuve acteert krachtig. Met haar personage valt niet te spotten, ook niet nadat er een aanslag op de plantage is gepleegd en de arbeiders bang zijn om weer aan het werk te gaan. Indochine, dat werd bekroond met de Oscar voor beste buitenlandse film, is wat aan de lange kant, maar dit wordt gecompenseerd door de sfeervolle mise-en-scène. Het eind van de film is bijna hartverscheurend melodramatisch: Eliane kan haar diepste gevoelens niet langer onderdrukken.

 

4. – Un conte de Noël (2008, Arnaud Desplechin)

Junon Vuillard, moeder van drie kinderen die allen zijn behept met een lading onverwerkt leed, hoeft in Un conté de Noël haar diepste gevoelens niet zonodig te onderdrukken. Haar kille onverschilligheid is waarschijnlijk ontstaan nadat haar eerste kind Joseph op zesjarige leeftijd aan kanker overleed. Als ze aan het eind van dit boeiende familierelaas samen met haar zoon Henri ’s avonds op een schommelbankje achter het ouderlijke huis zit te roken, schroomt ze niet om tegen het enfant terrible te zeggen dat zij nooit van hem heeft gehouden. Moeder Junon is niet zozeer oprecht cynisch omdat onlangs bij haar leukemie is gediagnosticeerd, maar eerder vanwege het tragische verleden en de moeizame verhoudingen met en vooral tussen haar kinderen. Catherine Deneuve is perfect als de afstandelijke moeder die pas even kwetsbaar lijkt op het moment dat ze beenmerg, van nota bene Henri, zal krijgen toegediend. Un conte de Noël is een uniek en onderschat kerstverhaal dat alle kanten op schiet: snel wisselende ensceneringen, talloze lagen, wervelende montage en bonte soundtrack.

 

5. – Elle s’en va (2013, Emmanuelle Bercot)

Na ruim honderd speelfilms schittert Catherine Deneuve in het vederlichte Elle s’en va. Personages, dialogen, humor, setting en nostalgie maken van dit komische luchtige drama een typisch Franse film – een eerbetoon aan de eeuwig jonge Deneuve die voor een deel zichzelf lijkt te spelen. Parmantig en met zichtbaar plezier vertolkt ze de rol van de restauranteigenaar Bettie, die ontdekt dat haar geliefde een andere, jongere vrouw heeft bezwangerd. In haar oude Mercedes gaat ze op zoek naar sigaretten en eindigt na veel omzwervingen vijf dagen later in een alleraardigst stulpje op het pittoreske platteland waar de hele familie samenkomt. Elle s’en va is een onderhoudende roadtrip waarin we het temperament en de twijfels van de protagonist leren kennen. Zo maakt Bettie kennis met een authentieke oude boer die een sjekkie voor haar draait, belandt na een dronken avond in bed met een man die haar zoon had kunnen zijn, ontfermt zich over haar elfjarige kleinzoon Charly en gaat na veel aandringen naar de reünie van Miss Frankrijk omdat ze in 1969 als schoonste van Bretagne was gekozen. Van de drie grandes dames van de Franse film is Simone Signoret al lang overleden, echter Jeanne Moreau acteert op haar 86ste nog steeds. Catherine Deneuve heeft nog een voorspoedige weg te gaan.

 

7 november 2014

 

 

Alle leuke filmlijstjes